ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

สวรรค์สร้าง

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

หลังจากนักรบหายไปหนึ่งคืนเต็มๆ เช้าวันรุ่งขึ้น จอมภพก็จัดฉลองที่ริมหาดพาจอมทัพมาแนะนำแก่ ผู้สื่อข่าวว่าเป็นลูกชายคนเดียวของตน ว่าที่กรรมการผู้จัดการคนใหม่ของฟีนิกซ์

จอมทัพถูกอุปโลกน์ก็งงบอกพ่อว่านักรบยังไม่ตาย จอมภพหัวเราะอย่างลำพองใจว่า

"ถ้ามันยังอยู่มันก็คงหาทางกลับมาได้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะ ป่านนี้คงขึ้นอืดอยู่รอให้คนไปเก็บนั่นแหละเชื่อพ่อ ฮ่ะๆๆๆ"

ที่อีกด้านหนึ่งของริมหาด ตำรวจน้ำส่งเรือออกติดตามในรัศมี 5 กิโลเมตรแล้ว บอกนายิกาที่ยืนหน้าบึ้งอยู่ว่าภายในเที่ยงวันนี้คงจะพบ

ทันใดนั้นทองทิวส่องกล้องดูเห็นเรือแล่นเข้ามา เขาบอกนายิกาอย่างตื่นเต้นว่านักรบอยู่ในเรือลำนั้น นายิกาคว้ากล้องไปส่องอุทานเหมือนเห็นพระเจ้า "ใช่จริงๆด้วย..." คืนกล้องให้ทองทิวแล้ววิ่งถลาไปที่ท่าน้ำ พอเรือเข้าเทียบท่าก็โผเข้ากอด "นักรบ...นักรบลูกแม่ เป็นยังไงบ้างลูก" นายิกา กอดและหอมซ้ายหอมขวาไม่ได้สนใจคนอื่นเลย

ทองทิวมองไปในเรือเห็นอุ่นใจกับโอ๋ก้าวขึ้นมาก็ตกใจอุทาน "เธอสองคนอีกแล้วเหรอ"

ข่าวไวราวกับผีบอก อึดใจเดียวจอมภพก็กระซิบบอกจอมทัพว่านักรบยังไม่ตาย!

ooooooo

เมื่อกลับขึ้นฝั่งแล้ว นักรบ อุ่นใจ และโอ๋ถูกนำตัวไปที่สถานีตำรวจ เพื่อสอบถามข้อเท็จจริง ดารารายกับซูซี่มองอุ่นใจกับโอ๋อย่างระแวงว่าเป็นคนจับตัวนักรบไปหวังเรียกค่าไถ่ไม่อย่างนั้นจะกลับมาด้วยกันได้ยังไง พออุ่นใจโวยวายก็ถูกนายิกาตวาดให้หยุดแล้วให้นักรบเล่าเอง

นักรบนิ่งอึ้งอึกอักอย่างพยายามนึกทบทวนเหตุการณ์ โอ๋ทนไม่ได้ยกมือลุกขึ้น

"โอ๋เล่าเอง ทำไมจะกลับมาด้วยกันไม่ได้ก็เมื่อคืนเราอยู่ด้วยกัน ผมกับอาอุ่นไปเจอก็เลยพาไปหลบพายุที่เกาะ กินด้วยกัน นอนด้วยกันทั้งคืน ตอนนี้เราก็ซี้กันแล้วด้วยจริงไหม" โอ๋หันไปถามนักรบเดินเข้าไปโอบยักคิ้วแผล็บนักรบยิ้มตอบ ทั้งคู่ท่าทางสนิทสนมกันจริงๆ

นายิกาตวาดไม่ให้โอ๋เข้าใกล้นักรบ ผลักโอ๋ออกไป อุ่นใจประคองหลานไว้อย่างปกป้อง

นายิกาประกาศว่าไม่รู้ว่าพวกอุ่นใจมีแผนอะไรแต่นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ตนจะยอมให้มายุ่งกับนักรบ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าตนไม่เตือน นักรบแย้งว่าสองคนนี้ช่วยตนไว้ นายิกาแย้งว่าสองคนนี้มีแผน แต่พออุ่นใจจะเถียง ทองทิวก็ยกมือห้าม พูดขึ้นว่า

"ผมว่าให้คุณตำรวจสอบปากคำก่อนดีกว่านะครับว่าเกิดอะไรขึ้น แหะๆจะได้ไม่เข้าใจผิดกัน"

เมื่อนายิกายอมสงบปากลง ไม่ทันไรจอมภพกับจอมทัพก็เดินเข้ามา พอเห็นอุ่นใจจอมทัพมองเธออย่างแปลกใจ

เมื่อลงจากโรงพัก จอมภพทำเป็นญาติดีกับอุ่นใจและโอ๋เพื่อจะสืบว่าเรื่องราวเป็นอย่างไร

อุ่นใจบอกว่านักรบถูกไล่ยิงมา จอมภพสะอึกไปนิดหนึ่งถามว่าแล้วไปติดที่เกาะไหน คนอย่างนักรบไม่น่าจะเสียเวลารอทั้งคืน น่าจะหาทางส่งสัญญาณสื่อสารให้คนไปช่วย

"โอ๊ย...คนอย่างนั้นเหรอลุง ทำไม่เป็นหรอก แหยก็แหยแถมยังขี้กลัวกลัวผีกลัวตุ๊กแก เก่งอยู่อย่างเดียว...ต้มไข่"

ฟังโอ๋แล้วจอมภพอาสาจะพาไปส่งบ้านจะสืบให้รู้ลึกกว่านี้ แต่อุ่นใจไม่ไป ถามจอมภพว่าเคยว่าตนเป็นพวกสิบแปดมงกุฎแล้วจะมายุ่งกับตนทำไม จอมภพโมโหสบถตามหลังทั้งสอง "นังเด็กจองหอง!"

ooooooo

เมื่อกลับถึงบ้าน จอมทัพติงพ่อตัวเองว่าตนไม่ชอบเกมสกปรก ตำรวจอาจสาวมาถึงเราก็ได้ จอมภพพูดอย่างผยองว่า "คนของฉันไม่เคยทิ้งร่องรอยเอาไว้หรอกน่า" เดินเข้าไปตบไหล่จอมทัพบอกว่า

"ถ้าสิ่งที่ฉันสงสัยเป็นจริง เราคงไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้แล้ว"

สิ่งที่จอมทัพสงสัยคือ ถ้าเป็นอย่างที่โอ๋พูดก็หมายความว่าตอนนี้นักรบเหลือแต่ตัว สมองกับความเก่งกาจหายไปหมดแล้ว

คืนเดียวกัน ดอกจันออกจากบ้านมาเห็นอุ่นใจกำลังเดินคิดถึงเรื่องราวที่เกาะแล้วสะบัดหัวเตือนตัวเองว่านึกถึงเรื่องพวกนั้นทำไม ต้องไม่คิดถึง...ต้องไม่คิดถึง! ดอกจันสงสัยถามว่าคิดถึงใครเหรอ

อุ่นใจแก้เกี้ยวว่าคิดถึงเอื้อ ดอกจันเลยขอให้เล่าเรื่องที่ติดเกาะกับนักรบให้ฟัง

พอรู้จากอุ่นใจว่านักรบเหมือนคนความจำเสื่อม ดอกจันตาโตอย่างคาดไม่ถึง อุ่นใจย้ำว่า

"ฉันจะไม่ยอมให้นายนักรบลืมพี่เอื้อแน่ แต่อยากพิสูจน์ ก่อนว่าเขาจำอะไรไม่ได้จริงๆหรือแกล้งเล่นละครตบตาพวกเรา"

ooooooo

นักรบคนใหม่ยังคงสนุกกับการทำอะไรตามใจตัวเอง เขาเข้าครัวทำยำไข่ต้มน่ากินมาขึ้นโต๊ะเย็นนี้ จนนายิกาไม่พอใจบ่นว่าแทนที่จะเอาเวลาไปศึกษาเรื่องบริษัทกลับเอามาต้มไข่ไร้สาระ แล้วบอกนักรบว่า อยากให้เขากลับมาเป็นคนเดิม เตือนความจำของเขาว่า

"ถ้าแกจำได้ว่าเคยพูดอะไรไว้ แกจะไม่มีวันคิดโง่ๆแบบนี้"

สิ่งที่นายิกาพูดถึงคือ ครั้งหนึ่งกรรมการบริหารคนหนึ่งมาลาพักหนึ่งเดือน นักรบไม่พอใจสั่งให้ออกไปพักผ่อนเลยเพราะเขาถือว่า "คนที่หยุด คือคนที่ยอมแพ้ในเกมการแข่งขัน"

เมื่อเขานึกได้และนายิกาบอกให้เขาทำตามที่เคยพูดไว้ นักรบก็แย้งว่าตอนนี้ตนไม่ได้คิดอย่างนั้นแล้ว

"แต่แม่ต้องการให้แกคิด! ทองทิว ไปเอาแฟ้มในห้องทำงานฉันมา ให้นักรบอ่านให้หมดภายในคืนนี้"

"คุณแม่ทำเหมือนผมเป็นเด็กต้องอ่านหนังสือสอบ ผมโตแล้วนะครับ"

"ความคิดแกตอนนี้ไม่ได้โตเกินเด็กสักเท่าไรหรอกนักรบ" นายิกามองดุๆจนนักรบคอตกไม่กล้าพูดต่อ แต่พอทองทิวขนแฟ้มมาวางให้ เขาก็พูดเสียงแข็งว่า "ผมไม่อ่าน ผมไม่อยากอ่าน!"

นักรบแข็งข้อไม่ยอมอ่านขู่ว่า ถ้าทองทิวบังคับตนมากๆตนจะหนีออกจากบ้าน ทองทิวเลยยืนคอตกไม่รู้จะทำอย่างไร นึกแต่ว่า "อยากตายจริงโว้ย..."

ooooooo

จู่ๆพิม เลขาฯของจอมทัพก็ลาออกและไปสมัครงานที่ไทเกอร์คิง เธอพยายามที่จะเข้าใกล้ชิดนักรบและสังเกตอากัปกิริยาของนักรบอย่างละเอียด และนักรบก็มีความผิดปกติให้เธอจับได้มากมาย เช่น เมื่อไปตัดริบบิ้นเปิดสาขาศูนย์บริการโทรศัพท์ กรรไกรทื่อเขาก็ดึงทึ้งจนป้ายร้านหล่นลงมา ขึ้นกล่าวบนโพเดียมก็มือเปะปะไปชนแจกันทรงสูงที่วางอยู่ข้างๆหล่นโครม เมื่อเอาของไปแจกในสลัม เดินไปตามสะพานไม้รองเท้าตกไปในร่องกระดานก็ก้มดึงจนสะพานพังไปทั้งแผงทุกคนหล่นลงในน้ำ แต่นักรบกลับลอยคอหัวเราะอย่างสนุกสนาน

เห็นพฤติกรรมของนักรบแล้ว พิมแอบโทรศัพท์รายงาน จอมภพว่า

"ท่านเข้าใจถูกแล้วค่ะ ต้องมีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นกับคุณนักรบแน่ เพราะท่าทางเขาตอนนี้เงอะงะ ซุ่มซ่าม เซ่อซ่าไม่มีเค้าราชาเสือคนเดิมเลย" พูดแล้วหัวเราะอย่างสมเพช

ที่แท้จอมภพให้พิมเป็นไส้ศึกไปสืบความลับเรื่องนักรบนั่นเอง อ่อยว่าถ้างานเสร็จเร็วเท่าไร รางวัลของเธอก็จะได้เร็วขึ้นเท่านั้น

จอมทัพได้ยินพ่อคุยโทรศัพท์แว่วๆ ถามว่าคุยกับใคร พ่อกำลังจะทำอะไรอีก

"คุยกับสายของฉัน แล้วแกก็ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน แกเล่นเกมของแกไปสิ ส่วนฉันก็จะเล่นเกมของฉัน"

เมื่อถูกพ่อตัดบทอย่างนี้ จอมทัพได้แต่มองพ่อด้วยความเป็นห่วง

ooooooo

วันนี้ทองทิวพอใจมากที่นักรบทำเทสต์ของเขาถูกหมดทุกข้อ แบบนี้คุณท่านคงดีใจ

"ผมทำตามที่คุณพอใจแล้ว ทีนี้คุณก็ต้องตามใจผมบ้าง" นักรบมีข้อแม้ พอทองทิวถามว่าอะไร เขาบอกว่า "ผมอยากได้ที่อยู่ของผู้หญิงที่ชื่ออุ่นใจ" ทำเอาทองทิวอึ้งทำท่าจะเบี้ยว แต่เจอสายตานักรบก็หงอ

นักรบลิ่วไปหาโอ๋ที่โรงเรียน ครูบอกว่าโอ๋แข่งฟุตบอลอยู่ที่สนาม เขาตรงไปที่นั่นทันที พอเห็นโอ๋ตอนนกหวีดเป่าหมดเวลา เขาป้องปากเรียกโอ๋อย่างตื่นเต้น พอโอ๋หันมาเห็นนักรบก็อุทาน

"เฮ้ย...มาได้ไงนี่"

นักรบคุยกับโอ๋เหมือนเพื่อนสนิท ครู่หนึ่งแม่ค้าก็ถือลูกชิ้นปิ้งมาพูนจาน เขาบอกโอ๋ว่าแข่งบอลคงเหนื่อย กินเสีย เต็มที่เลย โอ๋บอกเศร้าๆว่าตนเลิกเล่นแล้วเพราะไม่รู้จะเตะบอลให้ใครดู พ่อที่เคยสอนก็ไม่อยู่แล้ว อาอุ่นก็ดูไม่เป็น ส่วนย่าก็...พูดได้แค่นี้โอ๋ก็เสียงเครือจนพูดไม่ออก

นักรบถามว่าพ่อโอ๋เป็นอะไรไปหรือ โอ๋บอกว่าถูกรถชน ย้อนถามว่าเขาไม่รู้หรือ ก็เขากับพ่อเข้าโรงพยาบาลพร้อมกัน นักรบหน้าเจื่อนเพราะจำไม่ได้แล้ว

เมื่อกินลูกชิ้นปิ้งเสร็จ นักรบบอกให้โอ๋ลงไปเตะบอลอีก โอ๋บอกว่าตนเลิกเตะแล้ว ไม่รู้จะเตะไปให้ใครดู

"ฉันไง ฉันอยากดูนะ" นักรบยิ้มเอาใจ โอ๋ส่ายหน้าบอกว่าเขาไม่ใช่พ่อ นักรบคิดอะไรขึ้นมาได้ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบ "แล้วถ้าฉันบอกความลับอย่างนึง โอ๋จะเชื่อฉันไหม" พูดแล้วขยับเข้าไปกระซิบข้างหูโอ๋

ooooooo

หลังจากนั้น นักรบโทรศัพท์ถึงทองทิวสั่งการอะไร บางอย่างที่ทำเอาทองทิวตกใจเพราะกลัวทำแล้วจะถูกคุณแม่เขาเล่นงานเอา

"เรื่องแค่นี้เอง คุณแม่ไม่โกรธหรอกน่า ก็บอกไปสิว่าผมอยากดูบอล" นักรบอ้อน ทองทิวถอนใจเฮือกแต่ก็รับปาก

เย็นนี้เอง สนามเมืองทองยูไนเน็ตก็เปิดเป็นกรณีพิเศษ นักฟุตบอลของสโมสรตัวเจ๋งๆดังๆ มาลงสนามเล่นกับโอ๋โดยมีโค้ชคอยแนะนำช่วยเหลือ

โอ๋อัศจรรย์ใจมาก เพราะนักรบบอกว่าเขาเป็นเพื่อนพ่อของโอ๋และขอเปิดสนามเป็นกรณีพิเศษได้ จากที่ได้ลงสนามเล่นกับนักบอลอาชีพชื่อดังของสโมสร  และได้รับคำแนะนำจากโค้ชอย่างดี ทำให้ไฟการเล่นบอลของโอ๋ปะทุขึ้นอีกครั้ง นักรบปลุกเร้าโอ๋ว่า

"พ่อเอื้อเขาอยากให้โอ๋เป็นนักฟุตบอลที่เก่ง เพราะฉะนั้น โอ๋ห้ามทิ้งมันเป็นอันขาด ตอนนี้พ่อคงรอดูอยู่บนโน้น" นักรบชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า

"ก็ได้ โอ๋จะเตะบอลต่อไปเพื่อพ่อ" พูดแล้วโอ๋ก็ร้องไห้ ออกมาจนนักรบต้องกอดไว้อย่างสงสาร

ooooooo

ตกเย็นเลิกงานจากร้านกาแฟ อุ่นใจไปรับโอ๋ที่โรงเรียน   ทราบจากครูว่ามีญาติมารับไปแล้วเห็นว่าไปซ้อมฟุตบอลกัน แล้วครูก็บอกลักษณะของผู้ชายคนนั้น อุ่นใจกับดอกจันฟังแล้วเชื่อว่าต้องเป็นนักรบ

ทั้งสองพาตำรวจตรงไปที่ไทเกอร์คิงคาดคั้นกับทองทิวว่าเอาหลานชายตนไปไหน กล่าวโทษว่านักรบลักพาตัวโอ๋ไป ระหว่างที่อุ่นใจกับตำรวจกำลังโต้เถียงกับทองทิวอยู่นั้น ดอกจันก็โทร.ตามทองใบมา ทองใบด่าทองทิวว่าไม่นึกเลยว่าเขาจะเลวได้ขนาดนี้ทำร้ายกระทั่งเด็กตัวเล็กๆ แล้วยุตำรวจว่า

"เอาเลยครับคุณตำรวจ ถ้ามันไม่ยอมรับก็เอามันเข้าคุก ผมไม่ขอประกันตัว" เมื่อทองทิวยืนยันว่าตนไม่ได้ทำอะไรเด็กคนนั้น  นักรบก็ไม่ได้ทำอะไร  ทองใบตวาด  "งั้นก็บอกมาว่าเจ้านายแกพาหลานชายของหนูคนนี้ไปไหน!"

จนค่ำ เมื่ออุ่นใจกับดอกจันกลับบ้านก็เจอนักรบพาโอ๋ มาส่งพอดี สองสาวปรี่เข้าไปเล่นงานนักรบทันที ด่านักรบว่าหลอกโอ๋ว่าเป็นเพื่อนของเอื้อ ถ้าโอ๋รู้ความจริงจะเสียใจขนาดไหน

ระหว่างนั้น พิมที่สะกดรอยตามนักรบมาค่อยๆเลื่อนรถเข้าไปจอดดูและแอบฟังการคุยกัน

นักรบฟังอุ่นใจพูดมายืดยาว  เขาถามว่าเธอพูดอะไรเขาไม่เข้าใจ อุ่นใจเลยแฉเป็นฉากๆ

"เลิกเล่นละครเสียที ฉันเอียนกับบทบาทใสซื่อของคุณเต็มทนแล้ว ฉันเคยโง่ หลงเชื่อว่าคุณอาจจะจำอะไรไม่ได้ จริงๆ แต่การกระทำของคุณวันนี้ ทำให้ฉันแน่ใจว่าคุณจำทุกอย่าง ได้ คุณต้องจำได้ว่าคุณเป็นคนทำให้พี่เอื้อตาย"

ระหว่างนั้นทองทิวพยายามจะให้อุ่นใจหยุดพูด แต่เธออารมณ์ขึ้นแล้วหยุดไม่ได้

"ละอายใจใช่ไหมที่ทำลายชีวิตคนดีๆอย่างพี่เอื้อ ก็เลยต้องมาทำดีไถ่โทษ   แต่ฉันกับโอ๋ไม่มีวันให้อภัยคุณ!   พี่เอื้อไม่มีวันกลับมาเพราะคุณฆ่าเขาแล้ว คุณเป็นฆาตกร ได้ยินไหม คุณเป็นฆาตกร!"

ฟังถึงตรงนี้ นักรบเครียดจนจะเป็นลม ปวดหัวขึ้นมาเป็นริ้วๆ ภาพในอดีตวิ่งวนเข้ามานับตั้งแต่เอื้อเข้าไปต่อว่าอย่างผิดหวังที่ถูกไล่ออก เพราะพิการจากการช่วยเพื่อนคนงานจาก ไฟไหม้ กระทั่งสุดท้ายภาพที่เขาขับรถพุ่งเข้าชนร่างของเอื้อที่ยืนขวางทางอยู่จน กระเด็น

พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง นักรบก็เข้าใจทุกอย่างที่ผ่านมา รู้ตัวว่าเป็นคนฆ่าเอื้อ แล้วเขาก็หมดสติไปหลังจากปวดหัวจนร้องลั่น

พิม จับตาดูเหตุการณ์ด้วยความสนใจ แล้วก็โทร.รายงานจอมภพทันที จอมภพสั่งให้เธอไปหาหลักฐานทางการแพทย์มาให้ได้  จะต้องใช้เงินง้างเท่าไรก็ไม่อั้นขอแต่ต้องรู้ให้ได้ว่านักรบเป็นอะไร

ooooooo

หมอมาตรวจอาการของนักรบแล้วแจ้งว่าอาการปวดหัวคงเกิดจากความเครียด เมื่อหมอไปแล้วนายิกาถามทองทิวว่าทำไมนักรบถึงเป็นแบบนี้ ทองทิวปดว่า เขาไปดูซ้อมฟุตบอลแล้วขอเล่นด้วยเลยเป็น

ดารารายมาดูแลและชวนเขาไปรักษาที่เมืองนอก นักรบบอกว่าเขายังมีเรื่องต้องจัดการแล้วบอกให้เธอกลับไปเสียตนอยากพักผ่อน

ส่วนโอ๋กลับบ้านอย่างอิ่มเอมใจที่ได้ลงสนามกับนักเตะอาชีพชื่อดัง พอไปคุยอวดอุ่นใจ เธอกลัวว่าหลานจะถูกนักรบดึงไป ปรารภกับดอกจัน ดอกจันเสนอว่าเราต้องห้ามโอ๋ไม่ให้ติดต่อกับนักรบอีก

"ต่อไปนี้ฉันคงต้องรีบมารับโอ๋ที่โรงเรียนทุกวัน งานร้านกาแฟก็คงต้องเลิกทำ เสียดายเงินจัง"

แล้วนักรบก็ได้พบความจริง เมื่อเขาไปเข้าเว็บเซิร์ชข่าว แล้วพิมพ์ลงไปว่า "นักรบ พยัคฆ์ราชา เอื้อ อารี" แล้วกดปุ่มค้นหา

เขาได้พบความจริงที่เกิดขึ้นในวันนั้น ตอกย้ำคำพูดของอุ่นใจที่ว่าเขาเป็นฆาตกร นักรบสำนึกว่าเขาเป็นคนทำเรื่องทั้งหมด พลันก็ปวดหัวจี๊ดขึ้นมา ครู่หนึ่งก็สติดับวูบไป

เวลานั้นเขาฝันไปว่า ตัวเองไปเดินอยู่ในกลุ่มหมอกควัน เห็นเอื้อกำลังเดินห่างออกไป เขาเรียกมาถามว่า "คุณเอื้อ นี่ผมอยู่ที่ไหน" เอื้อตอบว่าคุกของเขาไงล่ะ "หมายความว่าไง" นักรบงงมาก

"ถึงตอนนี้คุณจะเป็นนักรบคนใหม่ แต่ความเลวร้ายที่นักรบคนเก่าเคยทำไว้ก็จะตามหลอกหลอนคุณตลอดไป มันเป็นสิ่งที่คุณต้องชดใช้" พูดแล้วเอื้อเดินออกไปทิ้งให้นักรบอยู่ในความอ้างว้างสับสนตรงนั้น

ooooooo

จนกระทั่งเช้า นักรบรู้สึกตัวขึ้นมาในห้องนอนตัวเอง ถามทองทิวจึงรู้ว่าเมื่อคืนน้อยไปเจอเขาหลับอยู่ที่โต๊ะทำงานเลยพยุงกลับมา นอน ถามว่าลุกไปทำอะไรตอนดึกๆ

"เอ่อ...ก็...ไปอ่านอะไรนิดหน่อย"

เช้าวันเดียวกันนายิกาเข้าไปในห้องทำงานของนักรบ มือไปโดนเม้าส์ขยับทำให้จอคอมฯที่ตั้งสลีพไว้เปิดขึ้นมา เป็นภาพข่าวอุบัติเหตุครั้งนั้น นายิกาตกใจมากเรียกน้อยมาถามพอรู้ว่านักรบมาเปิดไว้เมื่อคืน นายิกาไปที่ห้องอาหารถามทองทิวว่านักรบอยู่ไหน ทองทิวบอกว่ายังไม่ลงมา แต่พูดไม่ทันขาดคำก็มีเสียงรถแล่นออกไป ปรากฏว่านักรบขับรถออกไปแล้ว คนขับรถบอกว่า เห็นว่าจะไปสถานีตำรวจ

ดารารายกับซูซี่สวนเข้ามา พอเห็นนักรบขับรถออกไปดารารายก็ให้ซูซี่กลับรถขับตามไป

นักรบบ่ายหน้าไปสถานีตำรวจ ไปถึงเขาบอกร้อยเวรว่า "ผมมามอบตัวคดีฆาตกรรมครับ"

ขณะตำรวจกำลังงงๆนั่นเอง ทั้งดารารายและนายิกากับทองทิวก็มาถึง ทุกคนห้ามปรามเขาแต่นักรบก็ยืนยันว่าเขาฆ่าคนตายให้ตำรวจจับเข้าคุกไปเลย

นายิการ้องไห้โฮตัดพ้อต่อว่านักรบ "แกอยากฆ่าแม่ให้ตายเหรอ! อยากให้แม่ตายใช่ไหมถึงทำแบบนี้"

เห็นแม่ร้องไห้โฮขนาดนี้นักรบก็ชะงัก พอทองทิวบอกว่าให้กลับบ้านเถอะเดี๋ยวตนจะเล่าทุกอย่างให้ฟัง ดารารายก็เข้าไปบอกว่าเขาเป็นผู้บริสุทธิ์ตำรวจจับเขาไม่ได้หรอก นักรบจึงกลับไปด้วยกัน

ooooooo

เมื่อทองทิวกลับไปเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟังแล้ว นักรบก็ยังถือว่าตัวเองเป็นคนผิดและต้องรับผิดชอบ นายิกาบอกว่าได้พยายามช่วยเหลือครอบครัวเอื้อแล้ว

แต่ฝ่ายโน้นไม่ยอมรับ นักรบตัดสินใจว่า

"งั้นผมก็ต้องทำอะไรสักอย่าง"

นายิกากับทองทิวไม่กล้าแข็งกระด้างใส่แต่กำชับกันว่าต่อไปนี้ต้องเฝ้าดูแลนักรบอย่างใกล้ชิด

เวลาเดียวกันพิมเอาเอกสารจากโรงพยาบาลไปให้จอมภพสรุปว่านักรบสูญเสียความทรง จำบางส่วน จอมภพสั่งการว่าเราต้องทำให้ทุกคนรู้ความจริงว่าสภาพของนักรบตอนนี้เป็นยัง ไง

แล้วจอมภพกับพิมก็วางแผนกันว่าในงานที่ไทเกอร์คิงจะเปิดตัวอินเตอร์เน็ต ความเร็วสูงระบบใหม่ต่อหน้ารัฐมนตรีและสถานศึกษาทั่วประเทศ ฟีนิกซ์ต้องเข้าร่วมด้วย เราจะได้ฆ่านักรบให้ตายคาเวทีแล้วแย่งลูกค้ามาทั้งหมด

ฝ่ายทองทิวจะต้องคุมนักรบศึกษาระบบ 4 จี 5 จี เพื่อขึ้นไปโชว์ให้ทุกคนเห็น ถ้าเราได้เข้าไปพัฒนาเครือข่าย กำไรจะเข้ามาอีกเป็นร้อยๆล้าน นักรบถามว่าที่มีอยู่แล้วร้อยล้านยังไม่พอกินกันอีกหรือ แต่พอทองทิวอ้างว่าถ้าได้มาเราก็จะได้เอาไปช่วยพนักงานระดับล่าง ทำให้นักรบจำใจต้องรับทำ

นักรบอ่านข้อมูลมีดารารายเฝ้าดูแลเอาใจอย่างใกล้ชิด จนกระทั่งเย็นเขาลงมาที่รถพอรู้ว่านายิกาไปงานเลี้ยงตอนค่ำและทองทิวกลับไป ทำธุระที่บ้าน นักรบก็บอกให้คนขับพาเขาไปที่ที่หนึ่งทันที

ที่นั่นคือบ้านอุ่นใจ เขาไปแอบเห็นครอบครัวนี้กำลังกินอาหารเย็นกันอย่างประหยัดแต่มีความสุขยิ้ม แย้มอบอุ่น เมื่อเทียบกับตัวเขาเองที่กินอยู่เหลือเฟือแต่หารอยยิ้มจากใคร ไม่เจอเลยก็หดหู่ใจ

ยืนดูครู่หนึ่งนักรบบอกคนขับให้กลับได้แล้ว ไม่ต้องบอกใครว่าตนมาที่นี่ และเมื่อกลับไปเจอนายิกาถามว่าไปไหนมา เขาตอบเรียบๆว่าไปทานข้าวมา

"แม่รอคุยงานอยู่ พรุ่งนี้เราจะจัดพรีเซนต์ 4 จีต่อที่ประชุมผู้ถือหุ้น จะได้เป็นการซ้อมใหญ่ให้ลูกเตรียมตัวให้พร้อม" นายิกาสั่งแล้วเดินเข้าบ้าน นักรบเดินตามไปหน้าเครียดๆ

ooooooo

นักรบถูกจับซ้อมการพรีเซนต์ พอเขาทำท่าจะถอดใจก็ถูกทั้งนายิกา  ทองทิว  หว่านล้อมทั้งขู่ ทั้งปลอบเอาภาพเก่าๆของเขาขึ้นมาปลุกใจ  จนเขาฮึดขึ้นมาสวมวิญญาณนักรบคนเก่าที่ดุดันเด็ดขาดฉะฉานและแม่นยำอีกครั้ง  เมื่อขึ้นเวทีจึงเป็นที่เชื่อถือฮือฮาของบรรดาผู้เข้าประชุม

นายิกาสรุปหลังการประชุมแล้วว่า "เรามาถูกทางแล้วถ้าอยากให้ศักยภาพของนักรบคนเก่ากลับคืนมาเราก็ต้องคอยกระตุ้นความทรงจำให้มากขึ้น"

นักรบมารู้สึกตัวอีกทีตอนนอนอยู่ที่โซฟาในห้องทำงาน นายิกาบอกว่าพอประชุมเสร็จเขาก็เป็นลม ดารารายชมว่า อีกไม่นานเขาก็จะหาย เขากำลังจะกลับมาเป็นนักรบคนเดิมแล้ว นักรบฟังแล้วรู้สึกหลอนๆไม่อยากสูญเสียความเป็นนักรบตอนนี้ไป เขาลงไปบอกคนขับรถพาไปที่บ้านอุ่นใจ ให้คนขับรถไปเที่ยวเล่นก่อนอีกชั่วโมงค่อยมารับกลับ คนขับรถถามว่า "ท่านจะไปไหนครับ"

"ไปหากำลังใจ" เขาตอบสั้นๆแล้วส่งเงินค่าปิดปากให้คนขับรถก่อนตรงไปที่บ้านอุ่นใจเจอแม่นวล เขาบอกว่าเป็นครูของโอ๋ พอแม่นวลบอกว่าโอ๋ไปเตะบอลเขาจึงบ่ายหน้าไปที่สนาม

เมื่ออุ่นใจกลับมารู้จากแม่นวลเธอรีบตามไปเจอ เข้าไปสั่งให้โอ๋กลับบ้านและไล่นักรบให้กลับไปเสีย พอดีจอมทัพขับรถผ่านมา เขาจอดรถลงไปดักรอนักรบ แค่นยิ้มทักว่า

"ไม่นึกเลยนะว่าคู่แข่งในธุรกิจของผมจะเป็นคนเดียวกับคู่แข่งหัวใจด้วย" นักรบงงๆ จอมทัพพูดอีกว่า "คุณอาจจะชนะมาได้ทุกสนามจนเคยตัว แต่คราวนี้จะไม่ง่ายเพราะผมก็ไม่ใช่คนชอบความพ่ายแพ้ ไม่ว่าเกมไหนทั้งนั้น"

"ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร เพราะผมไม่เคยนึกถึงคุณในฐานะคู่แข่ง"

"ผมก็ไม่นึกเหมือนกัน...จนกระทั่งวันนี้" สีหน้าท่าทางจอมทัพจริงจังจนนักรบงง

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"นาว ทิสานาฏ" นางนาคีสวยสง่า ประชัน "บลิว-การ์ตูน" ฟิตติ้งละคร “สร้อยนาคี”

"นาว ทิสานาฏ" นางนาคีสวยสง่า ประชัน "บลิว-การ์ตูน" ฟิตติ้งละคร “สร้อยนาคี”
16 มิ.ย 2564

12:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 12:12 น.