ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

คู่เดือด

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

วันต่อมาบึมก็พาขาวไปเช่าอพาร์ตเมนต์มีที่นอนมีแอร์มีระเบียงอยู่ ค่าเช่าเดือนละห้าพัน ค่าน้ำค่าไฟต่างหาก ขาวฟังแล้วคิดสะระตะก็ตกราวเดือนละหกเจ็ดพัน ขาวบอกว่าตนมีรายได้ไม่พอ บึมตอบสบายๆว่าช้าไปแล้วเพราะตนจ่ายค่ามัดจำไปแล้ว ถ้าไม่อยู่ก็ถูกยึดค่ามัดจำฟรีๆ

ขาวบ่นว่าอยู่ด้วยกันแท้ๆทำไมไม่ปรึกษาตนบ้างเลย บึมอ้างว่าวันๆไม่เจอเขาเลยแต่ไม่ต้องห่วงค่าห้อง ถ้าพวกนั้นเลิกตามล่าตนเมื่อไรก็จะพากันกลับไปอยู่คอนโดฯของตนสบายๆ

"อยากตายก็เชิญกลับไป ฉันจะอยู่ที่นี่ จะทำมาหากิน จะเรียนหนังสือ" ขาวไม่เล่นด้วยเหวี่ยงเป้ลงที่เก้าอี้ บึมยิ้มกลบเกลื่อนแล้วทิ้งตัวลงนอนที่พื้นข้างเตียงบอกว่าตนนอนพื้นให้ ลูกพี่นอนเตียง

ขาววางของแล้วหันกลับจะออกไปข้างนอก  บึมถามว่าจะไปไหน  ขาวพูดห้วนๆว่าไปทำงาน ปรามบึมว่า  "ระหว่างฉันไม่อยู่  อย่าหาเรื่องเดือดร้อนให้อีกล่ะ  เข้าใจไหม"

บึมรับคำเหมือนเด็กหัวอ่อน  พอขาวเดินออกไปก็บ่นกระปอดกระแปด  "ดุฉิบเป๋ง"

ขาวออกไปทำงานที่ร้านพิซซ่ารับทั้งค่าแรงและค่าทิป หมดเวลาทำงานก็ไปวิ่งวินมอเตอร์ไซค์ได้รับทั้งค่าแรงค่าทิป ขาวรับเงินทุกบาททุกสตางค์มาอย่างรู้คุณค่า

ooooooo

คืนนี้แก้วกับดำแชตคุยกัน  ต่างมุ่งมั่นในความใฝ่ฝันที่จะใช้วิชาความรู้มาร่วมกันสร้างสรรค์พัฒนาบ้าน น้ำงามให้มีความสุขน่าอยู่ ทำงานชดใช้แผ่นดินเกิดให้เต็มที่ จะเป็นฟันเฟืองเล็กๆที่ขับเคลื่อนประเทศไทยให้มีความสุขด้วยกัน

ขณะกำลังแชตคุยกันเพลินอยู่นั้น หลวงพ่อเข้ามาบ่นดำว่าซื้อคอมพิวเตอร์มาให้หาความรู้ไม่ได้ให้มาโม้กัน แก้วรีบนมัสการหลวงพ่อ

หลวงพ่อชะโงกไปดูหน้าจอเห็นแก้วยิ้มแฉ่งอยู่เลยถามว่าได้ข่าวขาวบ้างไหม พอแก้วบอกว่ายังเลย หลวงพ่อก็ถอนใจหน้าสลดลงจนทั้งดำและแก้วต่างเห็นใจหลวงพ่อมาก

ooooooo

คืนนี้ บึมมองรูปของแก้วแล้วก็หยิบดินสอเตรียมจะเติมเส้นในรูปก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อขาวถามขึ้นอย่างดุดันว่าทำอะไร พร้อมกับพุ่งเข้าจับมือบึมบิดอย่างแรงจนบึมร้องโอย

"จำไว้ อย่าแตะต้องรูปนั้นอีก ไม่งั้นฉันเอาแกตายแน่"

บึมรีบรับปากว่าจะไม่แตะไม่ต้องอีก ขาวสั่งห้ามเรียกตนว่าลูกพี่อีก แล้วบอกให้กินก๋วยเตี๋ยวเสียตนซื้อมาฝาก บึมรีบคว้าก๋วยเตี๋ยวมากินแอบมองขาวอย่างสงสัยว่าเขาหวงอะไรกับรูปนั้น นักหนาเชียว แล้วก็อดถามไม่ได้ว่า คนในรูปเป็นแฟนหรือเป็นกิ๊ก

ทีแรกขาวก็นิ่งๆ พอถูกบึมเซ้าซี้ก็หันขวับมอง เท่านั้นบึมก็สะดุ้งเฮือกแล้ว ขาวเลยบ่นว่า

"ชีวิตไร้สาระอยู่ไปวันๆอย่างแกไม่เข้าใจหรอก ความรักรู้จักรึเปล่าก็ไม่รู้"

"ถ้ารู้จักแล้วต้องนั่งหน้าเกร็งอย่างพี่ ฉันบายว่ะ ฮาไปวันๆสบายกว่าเยอะ" บึมพูดสบายๆ ยกชามก๋วยเตี๋ยวขึ้นซดอย่างไม่คิดอะไรจริงๆ ขาวเห็นแล้วถอนใจหันมองไปข้างนอกอย่างไร้จุดหมาย...

ooooooo

แก้วกลับไปเรียน เข้ากรุงเทพฯก็เที่ยวเดินมองหาขาว เอารูปขาวไปถามร้านขายของบางร้าน เอารูปขาวไปถามพวกวินมอเตอร์ไซค์ เอารูปขาวไปถามแม่ค้ารถเข็น ทุกแห่งส่ายหน้า โบกมือ

แก้วเดินมาอย่างผิดหวัง จนถึงร้านพิซซ่าร้านหนึ่ง แก้วจำได้ว่าเคยเห็นขาวอยู่แถวนี้คิดว่าขาวคงทำงานอยู่ร้านนี้แน่ กวาดตามองหา แล้วก็ดีใจสุดขีดเมื่อเห็นขาวขี่รถผ่านไปแว้บหนึ่ง แก้วรีบตามไปดักในซอยที่ขาวเลี้ยวรถเข้าไป

เพราะเป็นย่านธุรกิจผู้คนพลุกพล่านร้านค้าจอแจตลอดทางแก้วจึงถูกคนชนบ้างถูก รถเข็นของขวางหน้าบ้าง ในที่สุดก็พลาดจากการตามขาวไปอย่างน่าเสียดาย

แต่แล้วก็โชคดีที่เดินมาเจอร้านพิซซ่าเครื่องหมายแบบเดียวกับเสื้อที่ขาวใส่ ส่งพิซซ่า แก้วรีบเข้าไปถาม เจอจริงๆด้วย แต่น่าเสียดายที่ผู้จัดการร้านบอกว่าขาวเลิกงานแล้วเพิ่งกลับไปเมื่อครู่นี้ เอง ไปส่งพิซซ่าแล้วจะไปธุระต่อเลย

ขณะแก้วจะออกจากร้านนั่นเอง ขาวย้อนกลับมาเพราะลืมของ เลยเจอกันอย่างจัง แทนที่ขาวจะดีใจพูดคุยด้วยเขากลับวิ่งหนีไปเสียดื้อๆ คนในร้านมองตามงงๆแต่แก้ววิ่งตามไปทันที

เมื่อตามล่าอย่างไรขาวก็ไม่ยอมคุยด้วย แก้วตัดสินใจใช้วิธีวัดใจกัน วิ่งลัดไปยืนกลางถนนขวางหน้ารถขาวอย่างยอมตาย แก้วไม่รู้ว่ามีรถคันหนึ่งวิ่งสวนมากำลังจะพุ่งเข้าชนอยู่รอมร่อ

"บ้าชะมัด!" ขาวสบถแล้วพุ่งรถเข้าไปคว้าเอวแก้วหลบรถคันนั้นได้อย่างเฉียดฉิว ทั้งขาวและแก้วต่างล้มลงไปด้วยกัน พอได้สติแก้วดันตัวลุกขึ้นด่าขาว ไอ้บ้า ทั้งโกรธทั้งเขินที่ถูกขาวกอดเอาเต็มๆ

ooooooo

เมื่อไปคุยกันที่ใต้สะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา แก้วบอกเล่าถึงความรักความห่วงใยของหลวงพ่อ ดำ และทุกคนที่บ้านน้ำงาม ถามขาวว่าทำไมต้องหนีทั้งที่ตนตามหาแทบแย่

"ฉันยังไม่อยากเจอใคร ฉันยังไม่พร้อม" ขาวบอกตรงๆส่วนเรื่องที่แก้วบอกว่าทุกคนเป็นห่วงเขานั้น ขาวแย้งว่า "แต่ตลอดเวลาที่ฉันไม่อยู่ที่นั่นก็เห็นทุกคนมีความสุขดีไม่ใช่เหรอ"

"ขาว...เปิดใจให้กว้างหน่อยสิ"

"เปิดแล้วไงแก้ว เปิดจนรู้ว่าอะไรเป็นอะไรฉันถึงต้องมาที่นี่ มาเพื่อทำให้ตัวเองพร้อมจะกลับไปอย่างมีค่ากว่าวันที่ฉันจากมา" พูดแล้วขาวเดินจากไปเลย แก้วไม่ยอมเดินตามไปอีก ถามขาวว่า

"เดี๋ยวขาว ค่าอะไรของนายฉันไม่เข้าใจ"

"ไม่มีใครเข้าใจหรอกแก้ว เพราะตลอดเวลาฉันโดนรุมทำร้ายมาตลอด  หรือแก้วจะเถียง  ที่ผ่านมาไอ้ดำมันแย่งทุกอย่างไปจากฉัน"

แก้วระอาใจกับความปักใจของขาว จนทนไม่ได้เมื่อขาวลามปามบอกว่าแม้แต่หลวงพ่อก็ไม่ยุติธรรม แก้วตำหนิขาวว่าทำไมว่าหลวงพ่ออย่างนั้น

ขาวระบายความอัดอั้นออกมาว่าดำได้ทุกอย่างไปจากหลวงพ่อทั้งความรักความเอาใจใส่ ส่วนตนเป็นเด็กเกเรที่ไม่เอาไหนในสายตาของหลวงพ่อ หาว่าหลวงพ่อลำเอียง

แก้วทนฟังขาวกล่าวหาหลวงพ่อไม่ได้ตบหน้าขาวฉาดหนึ่ง พูดใส่หน้าขาวอย่างรับไม่ได้ว่า

"ฉันไม่รู้ว่าอะไรทำให้นายหน้ามืดตามัวได้ขนาดนี้ เป็นอีกครั้งที่นายทำให้ฉันผิดหวัง นายทำให้ฉันผิดหวัง!" แก้วน้ำตาคลอหันหลังเดินไป แต่นึกอะไรขึ้นมาได้หันมาพูดอีกว่า "อ้อ...แต่จำไว้อย่างนะ ถ้าหลวงพ่อกับดำเขาไม่ได้รักไม่ได้ห่วงนายเขาคงไม่หอบพากันไปนอนเฝ้าไข้ตอนนายถูกแทงหรอกนะขาว"

ขาวตะลึงกับสิ่งที่เพิ่งรู้ แต่แก้วเดินไปแล้วแม้ขาวจะพยายามเรียกแต่แก้วก็ไม่แม้แต่จะหันมอง

เพราะคำพูดของแก้วกระทบใจขาวอย่างแรง ขาวนอนฝันเห็นภาพความห่วงใยของหลวงพ่อและดำในยามที่เขาเจ็บป่วย สะดุ้งตื่นก็นึกถึงคำพูดสุดท้ายของแก้ว ทำให้ขาวคิดมากจนรู้สึกสับสนวุ่นวายใจ

ooooooo

รุ่งขึ้นแก้วไปที่ร้านพิซซ่านั้นอีกโดยมีผู้กองจีรายุสที่แก้วเรียกล้อๆว่าจีจี้ขับรถมาส่งแล้วไปรอที่ร้านใกล้ๆนั้น

แก้วเข้าไปถามหาขาวในร้าน แล้วก็ใจหายวาบเมื่อรู้ ว่าขาวเพิ่งมาลาออกไปเมื่อเช้านี้เอง แก้วยิ่งไม่สบายใจที่ขาวหนีไปอย่างไร้ร่องรอยอีกครั้ง

ที่แท้ ขาวกลับไปที่บ้านน้ำงาม ไปหาบัวที่ไร่ข้าวโพด บัวดีใจมากเล่าถึงความรักความห่วงใยของทุกคนที่นี่ให้ขาวฟัง จนเมื่อเล่าถึงความรักความห่วงใยของหลวงพ่อกับดำที่ดูแลเขาตอนที่ถูกแทงสาหัส ทำให้ขาวรู้สึกตัวเองผิดขึ้นมาที่คิดกับหลวงพ่อและดำอย่างนั้น ตำหนิตัวเองว่าแย่จริงๆ

บัวบอกว่าถ้าหลวงพ่อรู้ว่าเขากลับมาต้องดีใจมากแน่ๆ และขอบคุณมากสำหรับเงินที่ส่งมาให้ แต่ไม่ต้องห่วงวันหลังอย่าส่งมาเลยตนเกรงใจ

"พี่เคยบอกบัวแล้วไงว่าเราจะไม่ทิ้งกัน แล้วพี่ก็ไม่มีวันทิ้งบัวเด็ดขาด"

นอกจากนี้ขาวยังปรารภกับบัวว่านับวันที่นี่ก็แห้งแล้ง มากขึ้นทุกที คนที่อยู่ห่างแม่น้ำก็หมดปัญญาดึงน้ำขึ้นมาใช้ได้ บัวหน้าเศร้าบอกว่าตนก็ไม่รู้ว่าจะรักษาที่ของปู่ย่าตายายไว้ได้ หรือเปล่า

"ได้สิบัว ไว้พี่มีเงินเมื่อไหร่ พี่จะกลับมาช่วยบัว ช่วยทุกคนที่นี่  พี่สัญญา"  บัวดีใจถามว่าพูดจริงหรือ  "จริงซิ  ถึงพี่ไม่รู้ว่าพี่เป็นคนที่ไหน พ่อแม่พี่เป็นใคร แต่พี่ก็ถือว่าพี่เป็นคนน้ำงามทั้งตัว ทั้งหัวใจ ต่อให้ตายกี่ครั้งพี่ก็ไม่มีวันลืม กำพืดของพี่หรอกบัว"

บัวรู้สึกดีใจมาก มองหน้ากันด้วยความหวังที่จะทำให้น้ำงามเจริญ

ooooooo

แยกจากบัวแล้วขาวไปที่บ้านพักของตนกับดำ ไปเห็นดำกำลังขนข้าวของของตนออกมากองหน้าบ้าน หลวงพ่อก็ไปยืนสั่งการให้รื้อฝาให้หมด เพราะปลวกกินหมดแล้ว ขาวแอบดูด้วยความสะเทือนใจ

ครู่หนึ่งบัวมาเห็นแต่หลวงพ่อกับดำก็ถามหาขาว เล่าให้ฟังว่าเมื่อกี้ขาวเจอกับตนและบอกว่าจะมาที่นี่ ดำฟังแล้วฉุกคิดอะไรได้บอกบัวขอยืมรถหน่อย บอกหลวงพ่อว่าเดี๋ยวมา แล้วขับออกไป  บัวกระโดดซ้อนท้ายขอไปด้วยคน

ดำบึ่งรถไปที่ท่ารถประจำอำเภอ ไปถึงรถออกพอดี ดำบ่นอย่างหัวเสียที่พลาดอีกจนได้

กลับมาหลวงพ่อได้แต่ปลอบใจว่าเมื่อนกมีปีกมันจะบินเราจะไปห้ามอะไรได้ ดำบ่นว่าขาวคิดอะไรของเขาทำไมไม่มาคุยกันดีๆ หลวงพ่อได้แต่ปลอบปลงๆว่า

"มีแต่มันเท่านั้นที่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่ ใจของไอ้ขาวมันลึกเกินข้าหยั่งถึงจริงๆ"

วันนี้แก้วกับดำคุยกันในอินเตอร์เน็ตผ่านกล้องเว็บแคม ต่างคุยกันอย่างเป็นห่วงขาวแล้วพอเห็นอีกฝ่ายเครียดก็หยอกกันจนหัวเราะออกมาได้

จีรายุสมายืนดูอยู่ พอแก้วปิดกล้องก็ถามว่ากิ๊กหรือ แก้วบอกว่าเพื่อน เขาถามอำๆว่าแน่ใจ แก้วทำเป็นโกรธแก้เกี้ยว จากนั้นชวนกันเดินออกไปด้วยกัน ระหว่างนั้นจีรายุส บอกแก้วว่าห้ามมีกิ๊กเด็ดขาด แก้วเลยย้อนถามกวนๆว่าเป็นแฟนตนรึไงถึงมาสั่ง

ที่แท้จีรายุสมีใจให้แก้วอยู่แล้ว แต่แก้วบอกว่าเขากับตนมันคนละเส้นทางเดิน เพราะพอตนจบก็จะกลับไปอยู่บ้านนอก ส่วนไฮโซใสๆอย่างเขาไล่จับผู้ร้ายในกรุงเทพฯก็เหมาะดีแล้ว ถามว่าแล้ววันนี้มาทำอะไรที่นี่

จีรายุสบอกว่ามาธุระเรื่องรับนักเรียนไปฝึกงาน แก้วขอไปด้วย เขาบอกว่าถ้าหนีบไปได้ก็จะทำเพื่อแก้วจะได้อยู่ใกล้ๆ เจอหน้ากันทุกวัน แก้วทำหน้าแสยะแหวะบอกว่าเลี่ยน

จีรายุสถามว่าจบแล้วจะกลับบ้านที่ต่างจังหวัดจริงๆ หรือ แก้วยืนยันว่าที่นั่นคือบ้านเกิดของตน อยากกลับไปพัฒนาที่นั่น เขาบ่นๆว่านึกว่าจะได้ทำงานที่เดียวกัน

"ได้สิพี่จี บนแผ่นดินไทยนี่ไง" แก้วตอบติดตลกอย่างอยากให้เขาสบายใจ

ooooooo

คืนนี้บึมกลับมาเอาตีสามย่องเข้ามาจนขาวนึกว่าขโมยเลยถีบเสียกระเด็น พอรู้ว่าเป็นบึมก็ถามว่าไปไหนมา  บึมปดว่าไปหาอะไรกินกับเพื่อน  แล้วทำเป็นอิ่ม หนังท้องตึงหนังตาหย่อน ถอดเสื้อเข้าห้องน้ำเลี่ยงที่จะถูกถามอะไรอีก

คืนต่อมาขาวจึงสะกดรอยตามบึมไป ปรากฏว่าบึมเข้าสนามมวยเถื่อนโชว์นักท่องเที่ยว บึมเข้าไปพนันมวย ปรากฏว่าชนะ แต่พอเอื้อมมือจะไปรับเงิน กลับถูกขาวยื่นมารับแทน ทำเอาบึมหน้าเสีย ขาวลากบึมไปหลังเวทีมวย จับโกหกได้คาหนังคาเขาจนบึมยอมรับว่ามาพนันมวยจริง

แต่มีข้ออ้างว่าถ้าไม่ทำแล้วจะเอาอะไรกิน ตัวขาวเองก็ตกงานอยู่ ไม่ใช่หรือ

"แต่มันไม่ใช่วิธีนี้ หลวงพ่อไม่เคยสนับสนุนให้ใครหาเงินด้วยการพนัน" บึมยังเถียงอีกหาว่าหลวงพ่อท่านฉันมื้อเดียวแต่เรากินสามมื้อ ทำให้ขาวฉุนขาดเงื้อหมัดจะซัด บึมรีบขอโทษสัญญาว่าขออีกคู่เดียวก็เลิกแล้ว ขาวถามว่า "แล้วถ้าเสียล่ะ"

"ฉันยอมให้ลูกพี่เหยียบยอดอกเลยเอ้า" บึมเดิมพันด้วยยอดอกตัวเองแต่สีหน้าท่าทางแหยงๆ

ขาวนิ่งคิดด้วยความไม่สบายใจ

ooooooo

ดำกับบัวช่วยกันเพาะไม้ยืนต้นเพื่อสร้างร่มเงาสร้างความชุ่มชื้นให้พื้นดิน นอกจากเพาะเพื่อปลูกในแปลงของตัวเองแล้วยังคิดเผื่อชาวบ้าน เผื่อปลูกทดแทนไม้ที่ถูกตัดในป่าด้วย บัวทำไปก็อดคิดไม่ได้ว่าที่ของตัวเองอาจต้องถูกแม่เลี้ยงอุ่มคำยึดไป ดำให้กำลังใจว่าอย่าเพิ่งวิตกกับเรื่องที่ยังไม่เกิด เพราะหลวงพ่อสอนไว้ว่าให้อยู่กับปัจจุบัน

บัวยังต้องพึ่งอาหารจากวัด เมื่อได้มามากก็คิดแบ่งปันให้น้าเพ็ญเพราะยากจนเหมือนกัน แต่ขณะเดินถึงกระท่อมหลังนั้น ได้ยินเสียงหญิงสาวร้องอย่างหวาดกลัวบอกแม่ว่า "หนูไม่ไป...หนูไม่ไป" ส่วนอีกเสียงหนึ่งที่เป็นแม่ก็ร้องบอกกับอีกคนว่า "ฉันเปลี่ยนใจแล้ว อย่าเอาลูกฉันไป ฉันคืนเงินให้ก็ได้อย่าเอาลูกสาวฉันไปเลยนะจ๊ะ"

เมื่อเข้าไปดูจึงเห็นชาย 3 คน กำลังยื้อยุดฉุดสาวรุ่น หน้าตาดีคนหนึ่งอยู่กับน้าเพ็ญ  มันจะเอาตัวไปให้ได้

"เฮ้ย...หยุดนะ!" ดำเข้าไปขวาง เลยเกิดการปะทะกับชายฉกรรจ์ที่มาฉุดหญิงสาว

การต่อสู้แบบหนึ่งต่อสามเกิดขึ้นทันที พวกนั้นมีทั้งมีด ดาบ แต่ดำคว้าท่อนฟืนที่เตาไฟยกขึ้นฟาดใส่พวกมันด้วยลีลาที่สวยงาม พวกวายร้ายถูกไฟปลายฟืนร้องกันลั่น บัวฉวยจังหวะนั้นเข้าช่วยดำอีกคน

"โอ้ย...ร้อน เฮ้ย! เผ่นก่อนโว้ย" หนึ่งในวายร้ายร้องแล้วพวกมันทั้งหมดก็พากันขึ้นรถหนีไป

"ลูก...แม่ขอโทษ" น้าเพ็ญเข้ากอดลูกสาวร้องไห้ด้วยความเสียใจ ส่วนดำกับบัวเห็นสภาพแล้วก็สงสารจับใจ

เมื่อกลับมาถึงศาลาวัดถ้ำผาน้ำไหล  ดำเล่าให้หลวงพ่อฟัง หลวงพ่อตั้งข้อสังเกตว่า

"คราวก่อนก็เด็กสาวถูกจับตัวมาจากไหนก็ไม่รู้แล้วก็ถูกฆ่าปิดปาก คราวนี้ชาวบ้านที่นี่แท้ๆ ถึงกับขายลูกสาวแล้วหรือ" ดำคาดว่าคงไม่เต็มใจทำ "จะเต็มใจรึไม่มันก็ไม่ควรเกิดขึ้น นี่โลกเราเป็นอะไรถึงค้ามนุษย์ด้วยกันเองอย่างนี้"

ระหว่างนั้นบัวนั่งน้ำตาไหลทั้งเพราะเจ็บแผลที่ปากเพราะโดนตบและกลัวว่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่บ้านน้าเพ็ญจะเกิดที่บ้านตัวเอง ดำปลอบใจว่าพ่อแม่บัวไม่มีวันขายเธอหรอก อย่าคิดมาก

"บัวเชื่อว่าพ่อกับแม่ไม่มีทางทำอย่างนั้น แต่บัวไม่เข้าใจทำไมคนจนถึงมีทางเลือกน้อยเหลือเกินจ๊ะ"

หลวงพ่อฟังแล้วก็ครุ่นคิดอย่างไม่สบายใจ ส่วนดำได้แต่ลูบหัวบัวอย่างปลอบใจ

ooooooo

บึมขอขาวเล่นมวยอีกคู่เดียวแล้วค่อยกลับ  พูดอย่างมั่นใจว่าคราวนี้เทหมดหน้าตักเลยเพราะไอ้เพลิงไม่เคยแพ้  ปราบฝรั่งมาทุกประเทศแล้ว

ระหว่างนั้นเคที่กับเพื่อนสาวเข้ามาดูด้วย เคที่ดูอึดใจเดียวก็บ่นว่าเถื่อนเกินไปจะขอกลับก่อน

ปรากฏว่าคู่ที่บึมเทหมดหน้าตักนั้นเสียไปหมดหน้าตักเหมือนกัน ได้ยินโฆษกบนเวทีประกาศหาคนไทยประลองฝีมือกับฝรั่งนั่นอีกด้วยเดิมพันสองหมื่นบาทถ้วน

ความโลภอยากเสี่ยง ทำให้บึมคว้าแขนขาวชูขึ้นรับคำท้า ขาวไม่รู้เนื้อรู้ตัวถูกบึมดันขึ้นไปบนเวที เลยตกกระไดพลอยโจน  เคที่หันมอง  พอเห็นขาวขึ้นเวทีก็เปลี่ยนใจย้อนกลับมาดู

ขาวถูกฝรั่งร่างยักษ์ไล่ถลุงเอาเกือบแย่  แต่พอถูกมันดูถูกว่า  "มวยไทยมีแค่นี้หรือ"  เท่านั้น  ขาวก็ฮึดขึ้นมาตะโกนสวนไปว่า "อยากเจอมากกว่านี้เหรอ...ได้!"

ขาวใช้แม่ไม้มวยไทยประเคนใส่ฝรั่งอย่างถึงพริกถึงขิง พอเห็นมันง้างเท้าจะเตะก้านคอ  ขาวก็วาดขาฟาดจระเข้ฟาดหาง เข้าก้านคอมันอย่างจัง มันหลับกลางอากาศสลบคาเวที

เคที่ซึ่งย้อนกลับมาดูขาวตาพราวอย่างพอใจและมีแผนการบึมเป็นคนรับเงินเดิมพันเอามาแบ่งให้ขาว ขาวไม่รับบอกว่าตนทำแค่ป้องกันตัวเท่านั้น พลันก็ชะงักเมื่อเคที่ยื่นเงินมาให้ตรงหน้าห้าพันบาท ขาวเห็นเจ้าของมือก็พึมพำอย่างระอาว่าคุณอีกแล้วหรือ!

"ยืนอยู่ทำไม รับไปสิ" เคที่เอ่ย ขาวถามว่าค่าอะไร เธอบอกว่า  "ทิป...นายชกถูกใจ  ฉันให้ทิป"  ขาวไม่รับเดินหนีไป

เคที่เดินตามเซ้าซี้จะอ่อยขาวให้ได้

บึมกำเงินในมือเห็นรถเข็นขายบาร์บีคิวก็แยกไปซื้อ พอซื้อเสร็จเหลือบเห็นเจษกับแบ็งค์และหมีเดินมาเป็นแผงก็วิ่งตาเหลือกกลับไปหาขาว

เป็นเวลาที่เคที่เห็นท่าจะอ่อยขาวไม่สำเร็จเลยแกล้ง ทำเป็นเป็นลม บึมวิ่งมาถึงพอดีบอกขาวว่าพวกมันมาแล้ว ขาวถามว่าแล้วผู้หญิงคนนี้ล่ะ บึมรับไปอุ้มเอง เคที่สะบัดตัวตบหน้าบึมอย่างขยะแขยงที่มาอุ้มตน ขาวเลยรู้ว่าเธอแกล้งเป็นลม ชวนบึมวิ่งหนีไป

เจษ แบ็งค์กับหมีวิ่งมาถึงพอดีไม่ทันเห็นเคที่ เธอถูกชนจนล้ม แบ็งค์กับหมีวิ่งไล่ตามขาวกับบึมไป ส่วนเจษประคองเคที่ขึ้นมาถามว่าเจ็บตรงไหนหรือเปล่า เคที่มองหน้าเจษงงๆว่ามาได้ไง

ooooooo

แบ็งค์กับหมีวิ่งกวดตามขาวกับบึมไป  ถูกทั้งสอง หลบดักกลางทาง  พอพวกมันโผล่มาก็โดดเตะจนทั้งปืน ทั้งมีดมันกระเด็น  แต่ขาวก็ถูกแบ็งค์เตะกระเด็นไปที่กองไม้เหมือนกัน

แต่เพราะหลวงพ่อฝึกสอนมาอย่างดี ขาวใช้ไม้แถวนั้นมาแทนไม้ศอกยกขึ้นปัดป้องมีดสั้นของหมีอย่างคล่องแคล่ว

ทันใดนั้นรถแท็กซี่คันหนึ่งแฉลบเข้ามา แบ็งค์กับหมีหลบแทบไม่ทัน บึมนั่งอยู่ในรถตะโกนให้ขาวรีบขึ้นรถ ขาวถอดไม้ที่ดัดแปลงเป็นไม้ศอกขว้างใส่แบ็งค์กับหมีแล้วกระโดดขึ้นรถหนีไปทันที

แบ็งค์ฉุนขาดคว้าระเบิดมือจะปาใส่ เจษมาถึงพอดีตะโกนห้ามมองตามรถแท็กซี่พึมพำ

"ไอ้บ้านี่ใคร ถึงมีฝีมือต่อกรกับคนของเราขนาดนี้"

"ใครไม่รู้ รู้แต่น่าสนใจมากๆ" เคที่แววตาหมายมั่น ปั้นมือจะต้องเอาขาวมาครอบครองให้ได้

ooooooo

เหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้นอีก เมื่อกระท่อมที่ปลูกอยู่ห่างวัดไม่ไกลนักถูกไฟลุกท่วม หลวงพ่อนำพระเณรไปดับไฟตามเคย กระท่อมถูกไฟไหม้ทั้งหลัง เมื่อเข้าไปดูพบศพในซากกระท่อมหนึ่งศพ

ทั้งหลวงพ่อ ดำ และ บัว ต่างสงสัยว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวกับที่ดำไปช่วยชาวบ้านหรือเปล่า ดำโบ้ยให้ถามจ่าดำเกิงดู พอมาถึง จ่าแจ้งว่าในซากกระท่อมไม่พบศพลูกสาว แต่พบรอยล้อรถที่ยังใหม่ๆอยู่ ไม่รู้ว่าเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือเปล่า

"อำเภอน้ำงามของเราไม่เหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว"

หลวงพ่อสลดใจ

"บ้านเราเคยสงบ ไม่เคยมีแม้แต่เรื่องปล้นจี้ แต่เดี๋ยวนี้...

ฆ่าแกงกันเหมือนไม่เห็นค่าของชีวิต" ผู้ใหญ่พึมพำ

"คดีศพหญิงสาวลอยน้ำมา คดีสาววัยรุ่นถูกอุ้มมาฆ่ายังไม่คลี่คลาย  นี่มาเกิดเรื่องขึ้นกับลูกหลานคนน้ำงามเสียอีก คนทำมันไม่ใช่คน!" ดำแค้นมาก

"พวกเราจะต้องช่วยเป็นหูเป็นตากันให้มากขึ้น อาศัยเจ้าหน้าที่เช้าสุรา...เย็นยาดองอย่างเดียวคงไม่ได้แล้ว" หลวงพ่อเหน็บจ่าดำเกิง รำพึงอย่างเป็นห่วงอนาคตของบ้านเมืองว่า "บ้านเมืองมันเจริญแต่วัตถุ แต่จิตใจคนมันเสื่อมลงทุกวัน เฮ้อ...ไม่รู้จะเกิดเรื่องร้ายๆอะไรขึ้นอีก"

ooooooo

วันนี้แก้วกลับบ้านมาโดยไม่บอกล่วงหน้า เกือบถูกผู้ใหญ่ฟาดหัวแบะเพราะนึกว่าเป็นขโมย แต่พบหน้าพ่อแม่ไม่ทันได้คุยกัน แก้วก็ขอออกไปพบเพื่อนก่อน
แก้วไปหาดำที่แปลงสาธิต ดำกำลังปลูกหญ้าแฝกสาธยายสรรพคุณเสียยืดยาวจนแก้วบอกว่าพอก่อนตอนนี้ไปหาอะไรกินกันก่อนดีกว่าตนหิวแล้ว ดำจะไม่ไปอ้างว่ายังไม่หิวเดี๋ยวต้องอ่านหนังสือสอบอีก แก้วขอแค่ไปนั่งเป็นเพื่อนก็ได้ ดำเลยตกลง แก้วถามดำว่าแล้ววันนี้บัวไม่ได้มาช่วยหรือ

จึงรู้ว่าบัวต้องไปทำงานขัดดอกให้แม่เลี้ยงอุ่มคำแทนพ่อกับแม่เพราะไม่อยากให้พ่อกับแม่ลำบาก

บัวทำงานอย่างขยันขันแข็ง แม่เลี้ยงใช้อย่างคุ้มค่าทั้งงานหนักงานเบา  กระทั่งงานแบกถุงปุ๋ย  งานทำกับข้าว

ก่อกรรมทำเข็ญสร้างบาปไว้กับบัวตลอดทั้งวันแล้วรุ่งเช้าก็ใส่ บาตรทำบุญกรวดน้ำราวกับบาปกรรมชำระกันได้เป็นรายวัน

ทำงานเสร็จบัวกลับไปที่บ้านแก้ว  แก้วกับดำฟังงานประจำวันของบัวแล้วไม่พอใจมาก  เห็นว่าแม่เลี้ยงทำเกินไป บัวพูดให้ทุกคนสบายใจว่าไม่เป็นไรอีกสักพักตนก็คงชินเพราะติดหนี้เขา  ยังไงตนก็ต้องทน

ก่อนกลับ บัวยังได้รับปิ่นโตจากแม่ตุ๊กแบ่งอาหารที่เพิ่งทำเสร็จฝากกลับไปกินกับแม่ด้วย ทั้งผู้ใหญ่และแม่ตุ๊กต่างก็เมตตาและเวทนาบัวมาก

วันต่อมา บัวไปทำงานตามปกติ ขณะกำลังถูบ้าน แม่เลี้ยงชมบัวว่ารสมือทำอาหารดี ถามว่าทำไมไม่ทำอาหารขาย บัวบอกว่าไม่มีทุน  แม่เลี้ยงเสนอให้กู้ตนอ่อยว่าคิดดอกไม่แพงจะเอาไหม พอบัวปฏิเสธไม่อยากเป็นหนี้อีกแม่เลี้ยงก็ไพล่พูดไปอีกทางว่า

"ก็ฉันบอกแล้วว่าแกมีรูปเป็นทรัพย์ ถ้าใช้ให้เป็นหน่อยขี้คร้านจะสบายไปทั้งชาติ"

"เออ...ไม่ล่ะจ้ะแม่เลี้ยง...เดี๋ยวฉันถูตรงนี้เสร็จแล้วขอตัวไปซักผ้าให้แม่เลี้ยงก่อนนะจ๊ะ"

พอบัวลุกหิ้วถังน้ำออกไปหลังบ้าน  แม่เลี้ยงก็แสยะยิ้ม พึมพำตามหลัง

"หยิ่งนัก! อย่างนี้ต้องลำบากให้เข็ด!"

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“หนุ่ม สันติสุข” นำทีมเสิร์ฟความสนุกแทรกสาระ ชุลมุนวุ่นทั้งตลาด ใน “รักล้นแผง”

“หนุ่ม สันติสุข” นำทีมเสิร์ฟความสนุกแทรกสาระ ชุลมุนวุ่นทั้งตลาด ใน “รักล้นแผง”
24 มิ.ย 2564

01:40 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 24 มิถุนายน 2564 เวลา 08:59 น.