ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

คู่เดือด

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

แม้ว่าความรู้สึกต่อดำของบัวกับขาวจะต่างกัน แต่ก็ไม่ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองมีปัญหา เพราะขาวยังมีความมุ่งมั่นที่จะรับผิดชอบต่อบัวตามคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้กับเภา และบัวก็เป็นห่วงขาวเกินกว่าจะทิ้งเขาไว้ที่นี่คนเดียว

ความห่วงใยต่อกันมีความรักเป็นตัวเชื่อมหล่อเลี้ยงความสัมพันธ์   ขาวบอกบัวว่าถ้าเขาเห็นพฤติกรรมของเสี่ยพิทักษ์เป็นอย่างที่ว่าจริงก็จะไม่ปล่อยไว้แน่ ให้กำลังใจบัวว่า

"รออีกนิดนะบัว ถ้าทุกอย่างอยู่ตัวแล้ว พี่จะลาออกจากที่นี่ แล้วเราจะไปสร้างครอบครัวอยู่ด้วยกัน" บัวถามอย่างตื่นเต้นว่าจริงหรือ ขาวตอบจริงจังว่า "บัวเหมือนดอกไม้ที่พี่จะทะนุถนอมไปตลอดชีวิตนะ"

บรรยากาศหวานๆ ถูกบึมแทรกเข้ามาแซวจนเฝื่อนไปทันที หลังจากแซวจนเกือบจะโดนหมัดของขาวแล้ว บึมจึงบอกว่าเสี่ยให้มาตามขาว เห็นว่าจะให้ตามไปทำธุระในจังหวัด

ooooooo

คืนนี้ เมื่อเข้าห้องพักแล้ว บัวนั่งอมยิ้มดูรูปวาดอย่างมีความสุข มีความหวังกับอนาคตที่ขาวบอกไว้ พึมพำเหมือนเห็นขาวอยู่ตรงหน้าว่า "บัวจะรอวันนั้นนะจ๊ะพี่ขาว"

แล้วบัวก็ชะงักเมื่อมีแสงไฟหน้ารถสาดเข้ามาในห้อง ลุกไปดูที่หน้าต่าง  เห็นรถตู้คันหนึ่งมาจอดที่ด้านข้างของศูนย์หัตถกรรม แม่เลี้ยงลงมาร้องบอกคนในรถ

"เอ้า...เร็วๆ ลูก ลงมา...ลงมา ไม่ต้องกลัว เงินทองทั้งนั้น"

บัวคว้ากล้องถ่ายรูปที่ดำให้ไว้ยกขึ้นจะถ่ายแต่ไม่ทันเพราะแม่เลี้ยงอุ่มคำพาเด็กสาวเหล่านั้นเดินเข้าอาคารไปแล้ว บัวถอนใจอย่างเสียดาย   แต่แล้วก็ตัดสินใจบางอย่าง

บัวรีบไปเคาะประตูห้องที่ขาวอยู่กับบึมเพื่อจะบอกเรื่องนี้ แต่ขาวยังไม่กลับ บัวจึงตัดสินใจย่องไปทางเข้าห้องลับ เจอพนักงานรักษาความปลอดภัยทำหน้าที่อย่างเข้มงวด โชคดี

ที่มีโทรศัพท์เข้ามือถือยามคนนั้นและสัญญาณตรงนั้นไม่ดี มันจึงเดินไปอีกด้านหนึ่ง

เป็นโอกาสดี บัวรีบไปที่ลิฟต์ พอลิฟต์เปิดอีกทีบัวก็ลงมาอยู่ในบ่อนใต้ดินแล้ว เธอเดินออกจากลิฟต์เก้ๆกังๆ มองไปเห็นบรรยากาศมืดสลัว มีไฟแสงสีประดับสวยงาม มีเสียงเพลงคลอไพเราะ และที่สำคัญมีสาวสวยแต่งตัวเปรี้ยวจนเกือบโป๊เดินหยอกล้อกันอย่างมีความสุขผ่านหน้าบัวไป

บัวตกใจสุดขีดเมื่อมีนักเที่ยวเข้ามาลูบไล้แก้มบัวมองด้วยสายตาหื่น แต่มันก็เดินผ่านไป บัวตั้งสติเดินตามนักท่องเที่ยวกลุ่มนั้นไปจนถึงตัวบ่อน บัวทั้งตื่นเต้นทั้งกลัว ตั้งสติยกกล้องขึ้นตั้งโปรแกรมถ่ายภาพกลางคืนและปิดแฟลช ยืนตั้งสติเรียกความมั่นใจอีกทีแล้วรีบถ่ายรูป กดรัวไป 6-7 ที

เมื่อได้รูปแล้วบัวจะกลับขึ้นไปด้วยความดีใจว่านี่จะเป็นหลักฐานสำคัญมัดพวกเสี่ยพิทักษ์ให้ดิ้นไม่หลุดกันทั้งโขยง แต่แล้วก็เอะใจ ตกใจ เมื่อกดเรียกลิฟต์คอยอยู่นานลิฟต์ก็ไม่มา บัวพยายามกดอีก

ทันใดนั้น ลิฟต์เปิดออก บัวแทบช็อกเมื่อเห็นแม่เลี้ยงอุ่มคำ แบ็งค์ และหมียืนดักอยู่ในลิฟต์

"เดี๋ยวนี้กล้ามากนะนังบัว!" แม่เลี้ยงเสียงเข้ม แบ็งค์ พยักหน้าส่งสัญญาณให้หมี ทันใดนั้นหมีขยับเข้าหาบัวอย่างคุกคาม จนบัวถอยหนีด้วยความกลัวสุดขีด

เวลาเดียวกัน แก้วนอนหลับฝันร้ายว่าบัวกำลังตกอยู่ในอันตราย ลุกพรวดขึ้นมาเหงื่อเต็มหน้าร้องสุดเสียง "ไม่!" แม่ตุ๊กกับผู้ใหญ่ตกใจรีบเข้ามาถามว่าเป็นอะไร ฝันร้ายหรือ

"หนูฝันว่าบัวถูกฆ่าน่ะจ้ะ" แก้วบอกอย่างไม่หายตื่นตระหนก แม่ตุ๊กปลอบใจว่ามันเป็นแค่ความฝัน แก้วย้ำว่า "แต่ในฝันมันน่ากลัวมาก หนู...หนูกลัว กลัวว่าบัวจะไม่ได้ออกมาจากที่นั่นอีก"

ความวิตกหวาดกลัวของแก้วทำให้ทั้งแม่ตุ๊กและผู้ใหญ่พลอยไม่สบายใจไปด้วย แต่ก็ทำได้แค่กอดปลอบใจลูกเท่านั้น

ooooooo

บัวถูกพาตัวไปที่ห้องลับในบ่อนใต้ดิน ถูกแม่เลี้ยงตบจนลงไปนั่งกับพื้น เลือดกบปาก

"ทำตีหน้าซื่อ หน็อย ที่แท้ก็แสบไม่ใช่เล่น" แม่เลี้ยงด่า แล้วตรงเข้าจิกผมบัวขึ้นมาอีก บัวร้องอย่างเจ็บปวดขอร้องอ้อนวอนให้แม่เลี้ยงปล่อยอย่าทำอะไรเลยตนกลัวแล้ว แม่เลี้ยงยกมือจะตบซ้ำอีก

"เดี๋ยว!" เสียงเสี่ยพิทักษ์ร้องห้ามแล้วเดินเข้ามาพร้อมเคที่ และเจษ มองบัวอย่างพอใจ บอกแม่เลี้ยงว่า "อย่าให้ของช้ำสิแม่เลี้ยง นังเด็กคนนี้ยังมีประโยชน์อีกเยอะ"

เจษกับเคที่ผลัดกันพูดเยาะเย้ยบัวว่าช่างไร้เดียงสาเสียจริงๆ ไม่เฉลียวใจเลยหรือว่าทำไมถึงเข้ามาที่นี่ได้ง่ายผิดปกติ หลุมพรางตื้นๆแต่ลูกไก่โง่ๆก็ยังพลัดตกมาได้ แล้วพากันหัวเราะเยาะ

บัวเหมือนลูกไก่ในกำมือของพวกเสือหิวทั้งหลาย เสี่ยมองสำรวจแล้วบ่นว่าชุดที่บัวใส่มันเชยสิ้นดี แม่เลี้ยงพูดอย่างสอพลอว่าตนเตรียมไว้แล้วไม่ต้องห่วง แล้วร้องเรียกสายใจ ครู่เดียวสายใจก็เดินเข้ามา พอเห็นบัวสายใจตกใจมากแต่ต่างก็จำต้องทำกลบเกลื่อนปกปิดไว้

"จับนังนี่ไปแปลงโฉม รู้ใช่ไหมว่าต้องทำไง" แม่เลี้ยงสั่งสายใจ

"เออะ...รู้...รู้จ้ะแม่เลี้ยง" สายใจพยายามเก็บความรู้สึกอย่างที่สุด เห็นบัวตัวสั่นมองอย่างขอความช่วยเหลือ สายใจก็ยิ่งรู้สึกกดดันมาก

ooooooo

ผลผลิตจากโครงการคืนชีวิตให้แผ่นดิน ผักปลอดสารพิษขายดีอย่างไม่น่าเชื่อ คนบ้านน้ำงามรู้จักและใช้ผลผลิตนี้กันกว้างขวางขึ้นทุกที ดำปรารภกับแก้วและครูทับทิมขณะส่งสินค้าขึ้นรถไปกรุงเทพฯว่า

"งานต่อไปก็คือฉีกหน้ากากเสี่ยพิทักษ์และแฉความชั่วให้ทุกคนรู้"

จีรายุสติงว่ามันคงไม่ง่ายอย่างนั้น เพราะตอนนี้ผู้กำกับเรียกประชุมทุกวันเพื่อย้ำให้ข้าราชการทุกคนอยู่ในวินัยเชื่อฟังผู้บังคับบัญชา แก้วพูดอย่างสมเพชว่าคงกลัวลูกน้องเลียนแบบดำ

"ก็เพราะอ่อนแออย่างนี้ ถึงถูกเสี่ยพิทักษ์มันครอบจนไม่เหลือศักดิ์ศรี" ดำพูดอย่างอ่อนใจ

"พูดถึงเสี่ยพิทักษ์แล้วเป็นห่วงบัวนะ ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้" แก้วไม่สบายใจเป็นห่วงบัว ซึ่งก็ไม่ต่างกับความรู้สึกของดำ จีรายุส และครูทับทิมที่ห่วงบัวไม่น้อยกว่ากันเลย

ooooooo

ที่ห้องพักในบ่อนเช้านี้ บัวนั่งร้องไห้อย่างหนักเมื่อถูกจับเปลี่ยนให้ใส่ชุดเกาะอกกระโปรงสั้น ถามสายใจว่าทำไมต้องให้ตนใส่ชุดอย่างนี้ด้วย สายใจบอกเดี๋ยวก็รู้ พอบัวลุกพรวดไปที่หน้าต่างพยายามเปิดหน้าต่างแต่เปิดไม่ออก สายใจเตือนว่า

"เขาไม่โง่ปล่อยให้เธอหนีไปง่ายๆหรอกน่า"

บัวถามว่าตนจะต้องตายอยู่ที่นี่ใช่ไหม สายใจบอกว่า คงไม่ถึงตาย ครั้นบัวถามว่าตนจะถูกขายหรือ คำตอบของสายใจทำให้บัวแทบจะกลั้นใจตายตรงนั้นเลย เมื่อสายใจพูดเหมือนเตือนอีกว่า

"มันน่ากลัวกว่าที่เธอคิดเยอะ บอกแล้วไม่เชื่อว่าอย่าสอดรู้สอดเห็น...เฮ้อ...เอาเป็นว่าตอนนี้เธอทำตามที่พวกมันบอกก่อนก็แล้วกัน   ที่นี่คนที่ดื้อมีสองอย่างเท่านั้นที่พวกมันจะให้ คือเจ็บตัว...ไม่ก็ตาย!"

เช้าวันเดียวกัน ขาวแปลกใจที่ยังไม่เห็นบัวมาทำงานทั้งที่ปกติบัวจะมาแต่ไก่โห่ บอกบึมให้ช่วยดูของที่จัดจำหน่ายที่โถงศูนย์หัตถกรรม เดี๋ยวจะกลับมา

ขาวไปหาบัวที่ห้องพัก ใจไม่ดีไม่รู้ว่าบัวหายไปไหนเพราะปกติบัวจะไปไหนเธอจะบอกก่อน ขณะกำลังมองหาบัวอยู่นั่นเอง เคที่ก็ส่งเสียงเข้ามาอย่างเย้ยหยันว่าต้องมาอัญเชิญกันถึงเตียงเลยหรือ แล้วเดินกรีดกรายเข้าไปยั่วยวนขาวพูดเย้ายวนว่าตนไม่ถือที่จะต้องรับช่วงต่อจากใคร ถูกขาวสวนไปอย่างไม่ชอบใจว่า "ไร้สาระ" พลางแกะมือเคที่ที่ทำรุ่มร่ามเลื้อยไปตามตัวออก

"เดี๋ยวนายก็รู้ว่าเรื่องนี้มันมีสาระจนแทบคลั่งตาย ฮ่าๆๆ"

ooooooo

บัววิตกกังวลหวาดกลัวจนไม่แตะต้องอาหารที่สายใจยกเข้ามาให้ สายใจพูดอย่างเห็นใจว่า

"ชีวิตฉันจนตรอกมาไม่รู้กี่ครั้งยังรอดมาได้เลย ไม่ต้องพูดมากกินซะแล้วฉันจะหาทางช่วยเธอ"

บัวดีใจเมื่อสายใจบอกอย่างนั้น แต่ทันใดนั้นเองเสี่ยพิทักษ์กับเจษก็เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย ในมือเจษถือกล้องถ่ายรูปของบัวมาด้วย มันเย้ยว่า

"ฝีมือสายลับสมัครเล่นโอเคนี่ ได้ไปตั้งหลายรูป แต่เสียดายรูปที่เธอถ่ายจะไม่ได้ใช้ แต่ฉันจะใช้กล้องนี่ถ่ายรูปเธอส่งให้ลูกค้า"

"ก่อนที่จะส่งไปประมูล...ฉันขอสำรวจสินค้าหน่อยนะ" เสี่ยพิทักษ์มองบัวอย่างหื่นห่าม

เจษไล่สายใจให้ออกจากห้อง บัวตกใจกลัวขยับจะลุกตามไป ถูกเสี่ยขวางถามว่าจะไปไหน บัวยกมือไหว้อ้อนวอนว่าตนกลัวอย่าทำอะไรเลย ปล่อยตนไปเถิด

แต่น้ำตาและคำอ้อนวอนไม่กระทบจิตใจที่หยาบกระด้างของเสี่ยกับเจษเลย เสี่ยย่างสามขุมเข้าหาบัว กระชากบัวเข้าไปจูบ บัวสะบัดหนีเลยถูกเสี่ยตบกระเด็นไปติดฝาห้อง

"เสี่ยครับเหลือให้ผมบ้างนะครับ" เจษพูดกลั้วหัวเราะเสี่ยบอกอย่างรู้ใจว่าตนไม่เคยลืมอยู่แล้ว พลางก็หัวเราะร่าเข้าหาบัว เมื่อบัวพยายามป้องกันตัวถูกเสี่ยถามขู่ว่า

"ฉันมีทางให้เธอสองทาง ยอมฉันแล้วมีลมหายใจต่อไปหรือลอยอืดอยู่ในแม่น้ำเหมือนรายก่อนๆ แต่ฉันว่าเธอเก็บลมหายใจไว้รอรับเงินที่เป็นกำไรจากร่างกายเธอดีกว่านะ"

ไม่ทันที่เสี่ยจะทำอะไร ก็มีโทรศัพท์เข้าเครื่องของเจษ เสี่ยหยุดมองอย่างไม่พอใจ พอเจษรับสายพูดกับปลายสายอย่างสุภาพนอบน้อมว่า

"สวัสดีครับท่าน...คือ...เสี่ยอยู่ครับ...แต่เสี่ยกำลังติดธุระอยู่น่ะครับ...ได้ครับท่าน...อีกสักครู่จะติดต่อกลับไปครับ..."

พอวางสายเจษรายงานเสี่ยว่า "ท่านศรัณกำลังมาที่นี่ครับ อีกไม่เกินสิบนาทีก็น่าจะถึง"

"โธ่โว้ย! ทำไมไม่บอกล่วงหน้าวะ ขัดจังหวะจริงๆ" เสี่ยสบถเหวี่ยงบัวกระเด็นไปกองที่มุมห้องแล้วเดินหัวเสียออกไป เจษรีบตาม ทิ้งบัวไว้ในห้องราวกับทิ้งขยะ

ooooooo

ขาวว้าวุ่นใจมากเมื่อหาที่ไหนก็ไม่เจอบัวจึงไปหาหลวงพ่อ พอดีเณรจ้อย ดำ แก้ว จีรายุส และครูทับทิมที่ไปขายผลผลิตกลับมา พอรู้เรื่องบัวหายตัวไปทุกคนก็ร้อนใจ ดำพุ่งเป้าหมายไปที่เสี่ยพิทักษ์ทันที

ขาวโกรธมากปรามดำว่าอย่าพูดบ้าๆอย่างนี้อีก ดำเหลืออดเลยเอ็ดสวนไปว่า

"แกนั่นแหละ ยอมรับความจริงได้แล้ว เสี่ยพิทักษ์ไม่ได้เป็นนักบุญอย่างที่แกคิดนะโว้ย"

ขาวทนฟังไม่ได้ปรี่เข้าไปจะชกดำ แก้วรีบห้ามขอให้ เกรงใจหลวงพ่อบ้าง ขาวเลยลากลับ

"เฮ้อ...ใจเร็ว จนสมองไม่หยุดยั้งคิดซะที" หลวงพ่อพึมพำอย่างระอาใจ

ขาวไปชกต้นไม้ระบายอารมณ์ในบริเวณวัดนั่นเอง ดำตามไปพูดอีก บอกขาวว่ายังไงวันนี้เราต้องพูดกันให้รู้เรื่องเสียที ว่าแล้วดำเป็นฝ่ายชกขาวก่อน ชกแล้วถามว่า

"ไง สว่างขึ้นบ้างรึยัง เลิกหลงคำหวานของเสี่ยพิทักษ์ ได้แล้ว มันกำลังหลอกใช้งานแกอยู่นะ" ขาวโต้ว่าตนจะไม่เชื่อใครทั้งนั้นจนกว่าจะเห็นด้วยตาตัวเอง "แต่กว่าแกจะเห็นด้วยตา มันอาจสายไปแล้วก็ได้นะขาว แกอยากให้บัวตายรึไงวะ"

ทั้งสองคนพูดกันไม่กี่คำก็ใช้กำลังตัดสินปัญหา ดำตัดสินใจแล้วว่าวันนี้ต้องพูดกันให้รู้เรื่อง จึงไม่ยั้งมือที่จะตอบโต้ขาว แต่เพราะทั้งคู่ไม่มีใครฝีมือเหนือกว่าใคร การชกต่อยจึงยืดเยื้อ จนกระทั่งหลวงพ่อใช้ไม้ตะพดฟาดใส่ทั้งคู่จนต้องหยุด

"โตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้วยังกัดกันเหมือนหมา เอ็งสองคนนั่งคุยกันดีๆไม่รู้เรื่องใช่ไหม ก่อนข้าตายข้าจะได้เห็นเอ็งสองคนกลับมารักกันเหมือนเดิมไหม"

ทั้งดำและขาวต่างพยายามจะชี้แจง แต่หลวงพ่อไม่เปิดโอกาส เตือนสติขาวว่า

"ข้าไม่ได้เข้าข้างไอ้ดำมันนะ แต่ข้าอยากให้เอ็งชั่งใจสักนิด วางตัวกูของกูลงซะหน่อย แล้วไตร่ตรองให้ดีว่าที่คน

รอบข้างเตือนเอ็งมีมูลรึเปล่า"

ขาวชี้แจงว่าตนไม่เคยเห็นเสี่ยคิดร้ายกับใครมีแต่สร้างความเจริญสร้างงานสร้างเงินให้ชาวบ้าน หลวงพ่อชี้ให้เห็นว่า สิ่งที่ขาวสัมผัสอยู่นั้นเป็นเพียงภาพลวงตา เป็นสิ่งที่เขาทำขึ้นเพื่ออำพรางความชั่วของตัวเอง ขาวทำท่าไม่อยากเถียงกับหลวงพ่ออีก ดำจึงเตือนสติว่า

"แกไม่เชื่อฉัน ฉันไม่ว่า แต่แกน่าจะเชื่อหลวงพ่อบ้างนะ"

คำเตือนของดำทำให้ขาวคิดหนัก หลวงพ่อย้ำเตือนว่า

"เวลามันงวดเข้ามาทุกทีแล้วนะขาว ถ้าเราขยับอะไรช้าเกินไป เอ็งอาจจะต้องเสียบางอย่างไปตลอดกาล"

ooooooo

"ท่าน"  ที่มาหาเสี่ยนั้นคือศรัณ  นักการเมืองจากกรุงเทพฯ มาช่วยลูกพรรคหาเสียงและมาหาความสำราญที่ศูนย์หัตถกรรมของเสี่ยพิทักษ์ เพราะสะดวกกายสบายใจห่างไกลจากหูตาสื่อมวลชน

เพราะเสี่ยพิทักษ์ต้องต้อนรับดูแลศรัณ   ทำให้บัวปลอดภัยรอดตัวไปได้ในคืนนี้และพรุ่งนี้ สายใจบอกว่าคืนนี้เสี่ยต้องต้อนรับศรัณ และพรุ่งนี้ต้องส่งสินค้าลอตใหญ่ บัวพึมพำว่า "ผู้หญิงกับยาเสพติด"

สายใจตกใจถามว่าทำไมเธอรู้ บัวบอกว่าตนแอบฟังเสี่ยคุยกัน

"สอดรู้จนได้เรื่อง" สายใจบ่น "เอาล่ะ เดี๋ยวตอนเย็นฉันจะเอาข้าวมาให้กินแล้วก็กินซะนะจะได้มีแรง อ้อ...แล้วไม่ต้องกลัวไอ้พวกข้างนอกมันจะทำอะไรเธอหรอกนะ ไม่มีใครกล้าทำอะไรเธอแน่เพราะเธอเป็นสินค้าของเสี่ย"

บัวขอบคุณสายใจด้วยความซาบซึ้งใจ สายใจบอกบัวอีกครั้งด้วยความสงสารว่าจะหาทางช่วยเธอ บัวโล่งใจที่อย่างน้อยคืนนี้พรุ่งนี้ตนก็ปลอดภัย นั่งครุ่นคิด พลันก็นึกถึงขาวขึ้นมา

ooooooo

เคที่ แม่เลี้ยงอุ่มคำ และเจษไม่พอใจศรัณมาก เมื่อรู้จากเสี่ยว่าเขาขอเอี่ยวส่วนแบ่งของที่จะส่งลอตนี้ด้วย เท่านั้นไม่พอ ยังขอเอี่ยวรายได้จากที่เสี่ยตัดไม้ฝั่งประเทศโน้นอีก แม่เลี้ยงพึมพำอย่างรับไม่ได้ว่า

"ต๊าย...มูมมามไม่รู้จักพอ แล้วนี่เสี่ยยังจะให้มันอีกเหรอคะ"

"เรายังต้องพึ่งบารมีมันอยู่   เอาน่าคิดว่าโยนกระดูกให้หมาแทะ เตรียมเรื่องขนของลอตใหญ่เย็นนี้ให้ดีก็แล้วกันอย่าให้พลาด" เสี่ยตัดบท เจษรายงานว่าไม่ต้องห่วงตนเตรียมไว้หมดแล้ว

ขณะนั้นเองขาวเดินหน้าไม่สบายใจเข้ามา เคที่ถามประชดว่าเจอที่รักแล้วรึยัง ขาวไม่สนใจบอกเสี่ยว่าตนมีเรื่องจะปรึกษา เสี่ยจึงให้ทุกคนออกไปรวมทั้งเคที่ด้วย

สิ่งที่ขาวขอปรึกษาเสี่ยคือ ขอเข้าไปในโซนส่วนตัวของเสี่ย เสี่ยถามอย่างไม่พอใจว่าขาวคิดว่าบัวจะอยู่ในนั้นหรือ แต่ก็อะลุ้มอล่วยว่าถ้าทำให้ขาวสบายใจก็โอเค แต่มีข้อแม้ว่า

"ต้องหลังจากที่เราส่งผลิตภัณฑ์ของชาวบ้านไปต่างประเทศเย็นนี้ เป็นออเดอร์ด่วน ลูกค้าต้องการผลิตภัณฑ์ของเรามากๆ ช่วยหน่อยนะขาว ผลประโยชน์ตกอยู่กับชาวบ้านทั้งนั้น"

ขาวอึกอักเพราะใจยังห่วงบัวอยู่ เสี่ยพูดอย่างรู้ทันว่า

"งานทุกอย่างเสร็จแล้วนายจะได้พิสูจน์ทุกอย่างที่นายต้องการ แต่ฉันเชื่อว่าบัวไม่เป็นอะไรแล้วฉันจะให้คนของเราช่วยหาอีกทาง" พูดแล้วยกมือตบบ่าขาวอย่างให้ความมั่นใจ

ooooooo

พฤติการณ์ที่ทำการอย่างเหิมเกริมของเสี่ยพิทักษ์ ทำให้นายอำเภอปราบเริ่มไม่สบายใจ ปรารภกับผู้กำกับสุจริตว่าตนเริ่มกลัว ผู้กำกับถามว่าจะกลัวอะไร แบ็กอัพเขาใหญ่ระดับประเทศ นายอำเภอกับตนทำอะไรไม่ได้ หรอก ที่ทำทุกวันนี้ก็โอเคแล้วยังไงเราก็รอด

"รอดอยู่บนความหายนะของประเทศรึเปล่าก็ไม่รู้" นายอำเภอยังกังวล พลางหยิบจดหมายลาออกของดำออกมา ผู้กำกับถามว่าอะไร นายอำเภอบอกหงอยๆว่า "จดหมายลาออกของปลัดดำ...เขาเป็นคนดี"

"ผมรู้ แต่อย่าคิดมากดีกว่า ผมบอกแล้วไงว่าเราสองคนทำอะไรไม่ได้"

"แต่ผมอายเด็กมัน...ตอนที่จบมาใหม่ๆผมก็ไฟแรง เหมือนกับปลัดดำ แต่ไอ้คำที่ว่าเราทำอะไรไม่ได้ มันเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว มันทำให้ไฟอุดมการณ์ผมมอดดับไป..." นายอำเภอพูดอย่างเศร้าใจ

ผู้กำกับสุจริตฟังแล้วชะงัก เริ่มรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาเหมือนกัน

ooooooo

ความลับรั่วไหล เมื่อจ่าดำเกิงได้โบนัสจากเสี่ยพิทักษ์แล้วซื้อเหล้าพร้อมกับแกล้มอย่างดีมานั่งดื่มกินอย่างสบายอกสบายใจ จีรายุส แก้ว และดำมาเจอก็ชวนดื่ม ดำไม่ดื่ม จ่าชมว่า

"แหม...เหมือนไอ้พวกคนขับรถบรรทุกที่บ้านเสี่ยพิทักษ์เลย ทำเป็นคนดีไม่ยอมกิน บอกว่าเย็นนี้ต้องขับรถไปส่งของลอตใหญ่ไปเมืองนอก ตามใจนะปลัดไม่กินก็ไม่เป็นไร กินคนเดียวก็ได้" ว่าแล้วจ่าก็นั่งดวดต่อ

หารู้ไม่ว่า ดำ แก้ว และจีรายุสได้ความลับสุดยอดไปแล้ว ทั้งสามกลับมาวางแผนจัดการฉีกหน้ากากเสี่ยให้ได้

ทั้งสามนัดพบกัน แต่ขณะแก้วขับรถไปนั้นยางรถระเบิดทำให้ต้องเสียเวลาซ่อมเปลี่ยนยาง แต่แก้วก็บอกดำขณะคุยกัน ทางโทรศัพท์ว่า

"ไม่เป็นไรดำ ยางเส้นเดียวฉันเปลี่ยนได้ นายกับพี่จีจี้เฝ้าด้านโน้นไว้เถอะนะ งานนี้เราพลาดไม่ได้"

ooooooo

จีรายุสกับดำซุ่มอยู่ใต้พุ่มไม้ใกล้ศูนย์หัตถกรรม คอยอยู่เป็นชั่วโมงก็ไม่มีการเคลื่อนไหว จนนึกสงสัย ก็เห็นรถขับออกมา ทั้งจีรายุสและดำต่างมองอึ้งเมื่อเห็นว่าขาวเป็นคนขับรถออกมา

เพราะแก้วมัวแต่เปลี่ยนยาง ดำกับจีรายุสจึงขับรถตามรถเป้าหมายไป กว่าแก้วจะเปลี่ยนยางเสร็จ ดำก็ตามไปไกลแล้ว ดำบอกให้แก้วกลับไปเสียทางนี้ตนกับจีรายุสจัดการเอง

แก้วผิดหวังมากที่พลาดงานสำคัญ พลันก็ตาโตเมื่อมีรถขับออกมาจากในศูนย์อีก แก้วตัดสินใจตามไปแม้จะคนเดียวก็จะตามไปจัดการให้เห็นดำเห็นแดงกันไปเลย

แก้วขับตามรถคันนั้นไปลงจากถนนเข้าทางลูกรังกระทั่งเข้าทางรกร้างก็ไม่ย่อท้อ มุ่งมั่นจะจัดการกับขบวนการผิดกฎหมายของเสี่ยให้ได้

ส่วนที่ศูนย์หัตถกรรม สายใจดูแลบัวตามหน้าที่ เมื่อเอาอาหารไปให้บัว บัวถามว่าทำไมน้าถึงทำแบบนี้ สายใจบอกว่าตนไม่ได้สนุกกับการทำผิดอย่างนี้เลย

"แล้วทำไมน้าไม่เลิกล่ะ"

"มันเลิกไม่ได้ ถ้าเลิกก็ตาย หรือไม่งั้นก็ต้องหนีไปให้ไกลที่สุดที่พวกมันไม่สามารถตามเจอได้" บัวมองสายใจอย่างเห็นใจ สายใจบอกบัวว่า "ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ห่วงตัวเองเถอะ กินเยอะๆจะได้มีแรง"

บัวจึงยอมกินอาหาร สายใจมองบัวอย่างสงสารจับใจอยากจะช่วยเหลือเกินแต่ยังไม่รู้จะช่วยได้อย่างไร

ooooooo

จีรายุสกับดำตามรถของขาวไปจนกระทั่งใกล้ค่ำก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะถึงเป้าหมายจึงตัดสินใจจัดการกลางทางเลย ว่าแล้วจีรายุสก็เร่งเครื่องขับรถแซงไปปาดหน้าแล้วจอดขวางทันที

เมื่อขาวลงมาเห็นดำก็แค้นขึ้นมาอีกปรี่เข้าไปจะชก ดำยืนเผชิญหน้าจ้องตากับขาวอย่างไม่มีใครหลบตาใคร ส่วนพวกสมุนที่คุมรถมาต่างยกปืนจะยิง บึมร้องห้ามกลัวถูกขาว

ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากันอย่างเอาเป็นเอาตาย ในที่สุดขาวยอมให้ตรวจค้น ลูกน้องเสี่ยต้องช่วยกันขนลังลงมากองเต็มถนน เปิดดูทีละลังปรากฏว่ามีแต่ผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น

ดำผิดคาดจำต้องขอโทษขาว ถูกขาวชกลงไปกอง จีรายุส จะเข้าช่วยดำห้ามไว้บอกว่าเราเป็นฝ่ายผิด แล้วขยับจะเข้าไปช่วยขนของกลับขึ้นรถ

"ไม่ต้อง เอาเวลาทำเรื่องโง่ๆแบบนี้ไปช่วยตามหาบัวไม่ดีกว่าเหรอ" ขาวพูดเย้ยแล้วหันไปช่วยกันขนลังขึ้นรถ

ดำเซ็งจนบอกไม่ถูก จีรายุสเข้ามาตบไหล่อย่างให้กำลังใจ

ที่แท้เป็นแผนลวงของเสี่ยพิทักษ์ใช้ขาวล่อให้ดำตามไปทางหนึ่ง แต่อีกทางหนึ่งก็ลักลอบขนหญิงสาวและยาเสพติด เสี่ย เคที่ และแม่เลี้ยงอุ่มคำพากันหัวเราะสะใจที่หลอกล่อดำให้ตามผิดทางได้สำเร็จ พากันดื่มฉลองอย่างอารมณ์ดี

ooooooo

แก้วตามรถที่เจษคุมหญิงสาวและยาเสพติดไปอย่างไม่หวั่นเกรงอะไรทั้งสิ้น ตามไปจนเห็นรถจอดที่ริมน้ำและลำเลียงหญิงสาวกับสินค้าลงเรือ แก้วตัดสินใจตะโกน

"หยุด! นี่ตำรวจ ยอมให้จับเสียดีๆ! อย่าคิดสู้พวกเราล้อมไว้หมดแล้ว ยังไงพวกแกก็หนีไม่รอด"

แต่แก้วก็ถูกเจษตลบหลัง เจษขึ้นนกหัวเราะเยาะจากข้างหลัง แก้วถามว่าหัวเราะอะไร

"หัวเราะตำรวจไก่อ่อนสอนขันน่ะสิ ผมตามเข้ามาเห็นหมวดมาคนเดียวไม่ใช่เหรอ เฮ้ย...อีพวกสาวๆยืนทำบื้ออะไรวะ รีบไปลงเรือเร็วเข้า"

แก้วรู้ตัวว่าพลาดท่ามันแล้ว แต่ใจยังสู้พยายามหาทางแก้สถานการณ์ บอกกับตัวเองว่ายังไงวันนี้ก็จะจัดการพวกนี้ให้ได้

แม้ว่าแก้วจะผ่านการฝึกปรือมาอย่างดีแต่สุดท้ายก็สู้เจษที่พวกมากกว่าและชำนาญภูมิประเทศกว่าไม่ได้ แก้วถูกแบ็งค์ใช้ไม้ตีท้ายทอยขณะเผชิญหน้ากับเจษจนแก้วหมดสติไปทันที

"หมวดนี่ฤทธิ์เยอะจริงๆนึกว่าแน่" แบ็งค์ที่เป็นคน ใช้ไม้ฟาดท้ายทอยแก้วหัวเราะเยาะ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“หนุ่ม สันติสุข” นำทีมเสิร์ฟความสนุกแทรกสาระ ชุลมุนวุ่นทั้งตลาด ใน “รักล้นแผง”

“หนุ่ม สันติสุข” นำทีมเสิร์ฟความสนุกแทรกสาระ ชุลมุนวุ่นทั้งตลาด ใน “รักล้นแผง”
24 มิ.ย 2564

01:40 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 24 มิถุนายน 2564 เวลา 08:28 น.