ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

คู่เดือด

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ผู้ใหญ่ทิม แม่ตุ๊ก บัว และจีรายุส คอยการกลับมาของดำและแก้วอย่างใจจดจ่อ ผู้ใหญ่บ่นว่าทำไมมันหายไปนานนัก จีรายุสหยอกว่าฉากรักหวานๆก็ต้องนานหน่อยแล้วทำท่าเคลิ้ม ทำปากจุ๊บๆ จนผู้ใหญ่ โวยวายว่า ถ้าจับได้ละก็น่าดู ส่วนแม่ตุ๊กติงขำๆว่า ดำกับแก้วรู้จักคิดน่า พ่อคิดมากไปได้

มีแสงไฟหน้ารถสาดเข้ามา บัวดีใจบอกว่ามากันแล้ว แต่พอรถจอดคนลงมากลายเป็นขาว

"พี่แวะเอาของขวัญวันเกิดมาให้แก้วน่ะบัว" ขาวบอกเมื่อบัวลุกไปรับ แล้วถามว่าแก้วล่ะ

บัวทำหน้าไม่ถูกไม่รู้จะบอกขาวยังไงดี ก็มีแสงไฟหน้ารถสาดเข้ามาอีกคัน พอรถจอดก็มีเสียงหัวเราะของแก้วกับดำแว่วมาก่อนตัวจะลงจากรถ พอทั้งคู่เดินขึ้นมาบนบ้าน ดำทักอย่างดีใจ

"อ้าว...ขาว"

"นึกว่านายจะลืมวันเกิดฉันซะแล้ว มาเร็ว เดี๋ยวเป่าเค้กกัน" แก้วชวนกระตือรือร้น

ขาวหน้านิ่งมองที่คอแก้วเห็นหินแม่น้ำสีดำคล้องอยู่ เหมือนกับที่คอของดำ มองที่หัวก็เห็นมงกุฎดอกไม้สวมอยู่ ขาวหน้าเจื่อนลงทันทีอย่างรู้ความหมายของสองสิ่งนี้ เอากล่องของขวัญใส่มือแก้วบอกว่า

"ฉันมีงานด่วนต้องไปทำน่ะ สุขสันต์วันเกิดนะแก้ว" พูดแล้วหันหลังเดินไปเลย ไม่ฟังเสียงเรียกของทั้งดำและแก้ว

ไม่มีใครตามไปรั้งไว้ มีแต่บัวที่มองตามขาวไปด้วยความสงสาร ส่วนดำกับแก้วมองหน้ากันด้วยความไม่สบายใจ

ส่วนขาว เมื่อเดินไปถึงรถ ก่อนออกรถเขานั่งหน้าสลด บอกกับตัวเองว่า

"ถึงเวลาที่ฉันต้องยอมรับความจริงแล้วใช่ไหมแก้ว"

ooooooo

รุ่งขึ้น เป็นวันที่บัวจะต้องไปทำงานที่ศูนย์หัตถ-กรรมของเสี่ยพิทักษ์แล้ว เก็บของใส่กระเป๋าแล้วขาวรับกระเป๋าเอาไปไว้ที่รถ ระหว่างนั้น บัวร่ำลาผู้ใหญ่ แม่ตุ๊กและแก้ว ขอบคุณผู้ใหญ่กับแม่ตุ๊กที่ให้ความเมตตากับตนเสมอมา

แม่ตุ๊กกับผู้ใหญ่บอกว่าว่างๆก็มาเยี่ยมกันบ้าง บ้านนี้ ต้อนรับบัวเสมอ บัวไหว้ขอบคุณผู้ใหญ่กับแม่ตุ๊กด้วยความซึ้งใจ

"โห...พ่อแม่ ทำยังกับบัวไปเรียนเมืองนอกงั้นแหละ ศูนย์หัตถกรรมใกล้แค่เนี้ยเอง" แก้วแซวขำๆบัวบอกว่าเย็นๆ เลิกงานแล้วมาหาทุกวันก็ยังได้ แก้วเตือนว่า "แต่มีอะไรต้องรีบบอกพี่นะบัว"

เมื่อมาถึงรถ ขาวบอกแก้วว่า "แก้วไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะดูแลบัวให้เอง"

แก้วยิ้มให้ขาวพลางชูมือที่มีนาฬิกาข้อมือที่ขาวให้เป็นของขวัญวันเกิดให้ดู ถือโอกาสขอบใจบอกว่าของขวัญถูกใจมากเลย ขาวยิ้มให้แก้วอย่างไม่คิดอะไรมากเพราะทำใจได้แล้ว

ขาวพาบัวไปรายงานตัวกับเสี่ยที่บ้านริมน้ำ อวดเสี่ยว่าบัวทำได้หลายอย่าง ทำอาหารก็อร่อย ทำงานบ้าน งานทอผ้า จักสานทำเป็นหมด เสี่ยพอใจอ่อยว่าทำงานดีตนมีโบนัสให้ด้วย

หลังจากนั้นขาวขอตัวเพื่อพาบัวไปห้องพักที่ศูนย์หัตถกรรม เสี่ยแอบมองสำรวจบัวแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาคมกริบ บอกขาวว่า

"ให้พักด้วยกันที่บ้านนี่แหละ ห้องชั้นล่างว่างตั้งสามสี่ห้อง อีกอย่าง นายจะได้ดูแลบัวได้สะดวก ท่าทางยังกลัวอยู่เลยนี่" พูดแล้วเสี่ยทำเป็นมองบัวอย่างเอ็นดู

ขาวขอบคุณแล้วพาบัวเดินออกไป เสี่ยมองตามด้วยสายตากรุ้มกริ่ม

ooooooo

ระหว่างพาไปห้องพักนั้น ขาวบอกบัวอย่างภูมิใจว่า เห็นไหมว่าเสี่ยใจดีจะตาย ไม่เห็นร้ายกาจอย่างที่ดำป้ายสีเลย

"พี่ดำเขาเป็นห่วงพี่ขาวน่ะจ้ะ แต่ช่างเถอะ ยังไงวันนี้บัวก็ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่แล้ว ขอบคุณพี่ขาวมากนะจ๊ะ" บัวพูดอย่างมีความสุข มีความหวังกับชีวิตใหม่ในศูนย์นี้

ขณะเดินถึงทางแยกนั้นเอง จู่ๆ บึมก็โผล่พรวดออกมาจ๊ะเอ๋ เลยโดนหมัดขาวซัดเข้าที่หน้าเล่นเอาบึมทะเล้นไม่ออก กุมหน้าป้อยๆ บ่นว่าทักปุ๊บสวนปั๊บดั้งยุบหรือเปล่าก็ไม่รู้

"แล้วใครใช้ให้โผล่พรวดมาแบบนี้วะ" ขาวพูดขำๆแล้วพาบัวไปที่ห้องพัก ถามบัวว่าห้องนี้อยู่ได้ไหม บัวบอกว่าดีกว่าที่ตนเคยอยู่ตั้งเยอะแยะ

"มีอะไรขาดเหลือเรียกพี่บึมได้ตลอดเวลานะจ๊ะ" บึม ทะเล้นสอดแทรกเข้าไปอีก พอขาวถามว่าอยากโดนอีกซักหมัดไหม บึมก็ถอยกรูด แล้วจึงนึกได้บอกขาวว่าที่จริงตนมาตามขาวไปเซ็นรับของ

ขาวเลยง้างหมัดหยอกแต่บึมไวกว่าหลบไปข้างหลังบัวทันที บัวขำๆกับการหยอกแบบรุนแรงของหนุ่มๆ จากนั้นขาวบอกบัวให้รอแป๊บหนึ่งเดี๋ยวจะกลับมาแล้วเอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อบึมลากไปด้วยกัน

บัวมองตามขาวไปด้วยความรู้สึกอบอุ่นกลายเป็นความรักที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว...

ooooooo

หลังจากดำมีเรื่องกับพวกลูกน้องของเสี่ยพิทักษ์แล้ว เขายังคงมีโครงการที่จะนำผลิตภัณฑ์ของชาวบ้านไปเปิดตัวในงานแสดงสินค้าที่กรุงเทพฯไปเสนอนายอำเภอ

นายอำเภอยังไม่สบายใจที่ดำมีเรื่องกับพวกเสี่ยพิทักษ์ ถามเขาว่าจะทำยังไงต่อไป ดำพูดโดยไม่ลังเลว่าไม่เห็นจำเป็นต้องหลบๆซ่อนๆ นายอำเภอติงว่าคราวนี้มันเอาเขาตายแน่

"ถ้าคนทำถูกกฎหมายต้องหลบๆซ่อนๆ แล้วไอ้พวกที่มันทำผิดกฎหมายสามารถถืออาวุธกร่างได้ขนาดนี้ก็ยกประเทศให้มันไปเลยไม่ดีเหรอครับ" ดำพูดอย่างเหลืออด ทำเอานายอำเภอถอนใจอย่างหนักใจ พลางยกโทรศัพท์ขึ้นจะกด ดำรู้ทันรั้งไว้

"ผมจะบอกเสี่ยพิทักษ์ให้เว้นชีวิตคุณไว้ แต่คุณต้องอ่อนข้อ..."

"เราไม่จำเป็นต้องขอชีวิตพวกมันนะครับ" ดำขัดขึ้นก่อนนายอำเภอจะพูดจบ แล้วเปลี่ยนเรื่องถามว่าอ่านเรื่องที่ตนเสนอไปแล้วใช่ไหม

นายอำเภอดูแฟ้มในมือบอกดำว่า โครงการที่จะเอาผลิตภัณฑ์ของชาวบ้านไปแสดงที่กรุงเทพฯนั้นดีอยู่ แต่รู้ไหมว่าไปทับเส้นเสี่ยเขา เพราะเขาก็ทำศูนย์หัตถกรรมอยู่

พอดำจะแย้ง นายอำเภอตัดบทว่าถ้าเขาทำแบบส่วนตัวไม่ยุ่งกับอำเภอตนก็ไม่ขัดข้อง นายอำเภอวางแฟ้มของดำลงบนโต๊ะ เอื้อมมือจับบ่าดำพูดด้วยความจริงใจว่า

"คุณเป็นข้าราชการที่ดีนะปลัด แต่ถ้าคุณหักไม่ยอมงออย่างนี้..."

"กับคนชั่วๆผมยอมหักครับนายอำเภอ" ดำสวนไปกลางคัน ยิ้มอย่างใจเย็น นายอำเภอได้แต่ถอนใจด้วยความไม่สบายใจอย่างยิ่ง

ooooooo

คุยกับนายอำเภอเสร็จแล้ว ดำลงมาเห็นลูกน้องเสี่ยพิทักษ์ยืนออกันอยู่ 4 คน ดำมองนิดหนึ่งอย่างไม่ สะทกสะท้านแล้วไปเอาจักรยานขี่ออกไปตามปกติ พวกลูกน้องเสี่ยมีหมีเป็นหัวโจก พากันขึ้นรถตามไปทันที

ดำคอยสังเกตอยู่ ขี่รถไปจนถึงถนนเปลี่ยวเห็นรถของหมียังขับตามมา เขาจอดจักรยานลงมา พวกหมีก็จอดรถลงมาพร้อมอาวุธเช่นกัน

"รำคาญว่ะ ไม่ต้องเสียเวลาตามหรอก เช็กบิลกันตรงนี้ เลยก็ได้" ดำประกาศท้า พร้อมกับหยิบหินก้อนเหมาะมือข้างทางสองก้อนขว้างใส่หมีกับลูกน้องอีกคนเต็มแรง ถูกท้องจังๆจนมันตัวงอทรุดลง

ลูกน้องอีกคนตกใจยิงปืนใส่ดำทันที แต่ดำระวังตัวอยู่แล้วหลบหายเข้าไปข้างทางอย่างเร็ว พอหมีกับลูกน้องหายจุกลุกขึ้นมามองหาดำไม่เจอตะโกนถามกันว่า "เฮ้ย...มันหายไปไหนแล้ววะ"

"อยู่นี่!" ดำตะโกนบอกพร้อมกับพุ่งเข้าถีบลูกน้องที่เพิ่งลุกขึ้นมากระเด็นไป อีกคนที่มีปืนยิงใส่ก็ถูกดำเข้าชาร์จแย่งปืนได้ หมียิงใส่ดำแต่ดำพลิกตัวลูกน้องคนที่ถูกล็อกอยู่มารับกระสุนแทนตายทันที

ขณะที่ดำต่อสู้กับพวกหมีและลูกน้องแบบสี่รุมหนึ่งนั่นเอง แก้วขับรถปราดเข้ามาจอดชักปืนยิงหมีทันที จ่าดำเกิงเงอะๆงะๆตามลงมา

"วางปืน ไม่งั้นฉันยิง! ฉันบอกให้วางปืนลงแล้วนอนคว่ำหน้าลงด้วย" แก้วสั่งเฉียบขาด

หมีกับลูกน้องที่เหลือวางปืนลงช้าๆ และนอนคว่ำหน้า ตามคำสั่ง โดยมีดำถือปืนคุมเชิงอยู่ แก้วบอกจ่าดำเกิงให้ขนพวกนี้ไปโรงพัก จ่าทำหน้าสยองบอกว่าพวกนี้เป็นลูกน้องของเสี่ยพิทักษ์

"คนของใครก็ไม่มีสิทธิ์ไล่ยิงคนกลางถนนนะลุง" ดำสวนไป ทำให้จ่าจำต้องเอากุญแจมือออกมากลัวๆกล้าๆจนแก้วต้องเรียกปรามอีกทีจึงค่อยๆเอาไปใส่กุญแจมือพวกหมีอย่างนิ่มนวล

ooooooo

หลังจากนั้นดำกับแก้วไปเดินคุยกันที่ชายป่าใกล้วัดถ้ำผาน้ำไหล ดำพูดอย่างรู้แกวว่าเชื่อเถอะเดี๋ยวก็ปล่อยออกมา แก้วบอกว่าตนรู้แต่อย่างน้อยตนก็ได้ประกาศว่าคนที่นี่ไม่ได้ยอมเป็นเบี้ยล่างของเสี่ยพิทักษ์ทั้งเมือง ดำจึงเตือนแก้วให้ระวังตัวด้วย ถูกแก้วหยอกว่าเป็นห่วงเหรอ

"ก็...ห่วงรึเปล่าไม่รู้ แต่ถ้าใครมาทำแก้วก็ข้ามศพฉันไปก่อนก็แล้วกัน" ดำทำหน้าเป็น เลยถูกแก้วด่าแก้เขิน "บ้า..."

ขณะทั้งคู่เดินคุยกันสบายๆนั่นเอง เกิดระเบิดขึ้นใกล้ๆ จนทั้งสองคนกระเด็นล้มลงทันที แก้วพลิกตัวจะลุกสู้ก็ถูกแบ็งค์ปรี่เข้ากระชากขึ้นมาตบจนกระเด็น ดำจะเข้าไปช่วยแก้วก็ถูกเจษที่อยู่ข้างหลังฟาดด้วยท่อนไม้จนทรุดลงไปกองกับพื้น มันเดินเข้ามาเย้ย

"นึกว่าแน่...โดนทุบดิ้นพราดๆเป็นปลา"

"แต่เสียใจฉันไม่ใช่ปลา" ดำเตะตัดขาเจษจนล้มแล้วลุกขึ้นคร่อมเจษทันที ชกมันจนหน้าหงาย เจษหยิบปืนจะยิงถูกดำตบปืนออก ปืนลั่นเฉียดแก้วไปนิดเดียว ดำร้องท้า "แกกับฉันเจอกันเนื้อๆดีกว่า!" แล้วกระชากเจษขึ้นมาชกเต็มเหนี่ยวจนเจษหน้าหงาย แต่มันก็ยอดอึดตั้งการ์ดทันที

แก้วเห็นดำกับเจษสู้กันตัวต่อตัวก็พยายามช่วยหันไปคว้าปืนแต่ถูกแบ็งค์เหยียบมือไว้จนต้องปล่อยปืน แก้วร้องเรียกดำอย่างเป็นห่วง ดำหันมองแก้วทำให้เจษได้โอกาสเอากิ่งไม้ในมือเข้าล็อกคอดำหมายจะให้ขาดใจตาย


ขณะดำกำลังจะแย่นั่นเอง เขารวบรวมแรงเอาหัวโขกเสยหน้าเจษอย่างแรงแล้วดันเจษไปกระแทกต้นไม้ใหญ่จนมันร้องโอ๊ย จากนั้นดำฉวยกิ่งไม้จากเจษหวดใส่หัวเจษสุดแรงจนมันลงไปนอนหมอบกับพื้น จากนั้นดำพุ่งเข้าหาแบ็งค์ต่อยมันสุดแรงจนมันปล่อยมือจากแก้ว

ดำรีบเข้ามาดูแก้วถามว่าเจ็บมากไหม พริบตานั้นแก้วตะลึงตาค้างเมื่อเห็นเจษลุกขึ้นมาหยิบปืนที่หล่นอยู่ยกขึ้นจะยิงดำ แก้วร้องสุดเสียง "ดำระวัง!"

แต่ไม่ทันที่เจษจะเหนี่ยวไก มันก็ร้องเสียงหลงเมื่อถูกไม้ตะพดของหลวงพ่อฟาดมือจนปืนร่วง

"เจ็บใช่ไหม เอ็งยิงเขา เขาก็เจ็บเหมือนกัน" หลวงพ่อ ยังอุตส่าห์อบรม

"ไอ้แก่!" เจษสบถแล้วพุ่งเข้าหาหลวงพ่อคิดว่าเป็นพระแก่ๆธรรมดา เลยถูกหลวงพ่อที่ชำนาญศิลปะป้องกันตัวใช้ไม้ตะพดหวดวิ้วๆๆๆ จนดูไม่ทัน เจษอ่อนยวบลงไปกองกับพื้นในพริบตา

"ดับโมหะในตัวซะ พระจะได้ไม่ต้องทำบาปอีก" หลวงพ่อบอกเจษแล้วพูดกับแก้ว "เอ้า ที่เหลือก็เป็นหน้าที่เอ็งแล้วนะไอ้แก้ว"

"จ้ะหลวงพ่อ" แก้วรับคำแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นจะโทร.ออก ถูกดำยกมือห้ามไว้บอกว่าปล่อยมันไป แก้วกับหลวงพ่อมองหน้ากันอย่างแปลกใจ

จานนั้นหลวงพ่อพาแก้วกับดำไปเอายาสมุนไพรกินแก้ช้ำใน แก้วพูดปลงๆว่า ชุดที่จับไปก็ถูกปล่อยออกมาแล้ว ดำจึงบอกว่า  นั่นแหละตนถึงให้ปล่อยไอ้สองคนเมื่อกี้ไป แต่ก็ดีพวกมันจะได้เอาแผลไปอวดนายมัน แก้วยิ้มพูดอย่างสะใจว่า "คราวนี้เสี่ยพิทักษ์ต้องเดือดปุดๆแน่"

"เหตุการณ์วันนี้ เท่ากับเอ็งเปิดศึกกับเขาแล้วนะดำ" หลวงพ่อเตือน ดำไม่หวั่นไหวเพราะเชื่อว่าคดีฆ่าต่อเนื่องต้อง เกี่ยวกับเสี่ยพิทักษ์แน่ๆ

"ฉันชักเป็นห่วงขาวกับบัวขึ้นมาแล้วสิดำ" แก้วเปรยๆ ทั้งหลวงพ่อและดำต่างก็เป็นห่วงขึ้นมาเหมือนกัน

ooooooo

บัวไปทำงานที่ศูนย์หัตถกรรมฯของเสี่ยพิทักษ์ ด้วยความหวังว่าจะช่วยตัวเองไม่ให้เป็นภาระของใครและเริ่มต้นชีวิตใหม่   บัวบอกกล่าวแก่รูปของพ่อและแม่

ด้วยความหวังเต็มเปี่ยม

ทันใดนั้นมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น บัวคิดว่าเป็นขาว แต่พอลุกไปเปิดประตูกลายเป็นเคที่ยืนยิ้มเยาะอยู่เหมือนเห็นลูกไก่ในกำมือ บัวถอยออกมาด้วยความหวาดกลัว

เคที่ตามมาจิกผมบัวเหวี่ยงลงที่กลางห้องด่าว่าป๊าตนจ้างมาทำงานไม่ได้ให้มานั่งฝันหวาน ไม่เพียงเท่านั้น เคที่ยังสั่งให้บัวไปถูพื้นระหว่างนั้นก็แกล้งย่ำไปย่ำมา บางทีก็แกล้งเตะกระป๋องน้ำหกให้บัวตามเช็ด ทั้งยังสั่งว่าทุกเย็นหลังเลิกงานจากศูนย์ให้มาทำงานที่บ้านนี้ต่อ

แกล้งบัวจนสาแก่ใจแล้วเคที่เดินย่ำพื้นออกไป   บัวน้ำตารื้นด้วยความขมขื่นใจ แต่จำต้องทำความสะอาดที่ถูก

เคที่แกล้งทำเลอะเทอะไว้ต่อไป ร้ายกว่านั้นคือเมื่อบัวเช็ดถูพื้นมาถึงบริเวณบันได ก็ถูกเคที่เข้ามาผลักจนตกบันได โชคดีที่ขาวมาเจอและรับบัวไว้ทัน ขาวโกรธมากถามเคที่ว่าทำบ้าอะไร

"ฉันก็ต้อนรับน้องใหม่น่ะสิ ไง...แตะไม่ได้เลยเหรอไง" เคที่ท้าทาย พอขาวบอกว่ามันเกินไปแล้ว ถ้าตนมารับบัวไว้ไม่ทันจะเป็นยังไง เคที่ยักไหล่บอกว่า "ก็เจ็บตัวนิดๆหน่อยๆเป็นไรไป ตกแค่นี้ไม่ตายหรอกน่า" พูดแล้วทำท่าจะเดินเชิดไป ขาวพรวดออกไปขวาง

"เดี๋ยว!" ขาวเรียกไว้ บัวขอร้องขาวเพราะไม่อยากมีเรื่อง เคที่สั่งให้ขาวหลีกไป ขาวไม่หลีกแต่พูดใส่หน้าเคที่ว่า "ถึงฐานะของคุณจะต่างกับพวกเรา แต่ไม่ได้หมายความว่าคุณจะทำอะไรกับพวกเราก็ได้ จำไว้ บนโลกนี้ความเป็นคนต้องเสมอกัน"

"แต่สำหรับฉันไม่ใช่" เคที่ลอยหน้าเถียงเบียดเข้าไปอย่างยั่วยวน "เพราะฉันถือว่าการจ่ายเงินให้พวกนายก็เหมือนจ่ายเงินซื้อของ จำไว้นะขาว ฉันเป็นเจ้าของเธอ จะเล่นหรือจะโยนทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้" พูดแล้วก็จู่โจมหอมแก้มขาวทีหนึ่งก่อนปรายตาเยาะเย้ยบัวแล้วเดินกลับไปอย่างอารมณ์ดี

เมื่อพาบัวกลับเข้าห้อง ขาวบอกว่าจะเล่าให้เสี่ยพิทักษ์ฟัง เพราะขืนปล่อยไว้อย่างนี้เคที่จะยิ่งได้ใจ

"อย่าเลยจ้ะพี่ขาว อย่าให้เป็นเรื่องใหญ่ดีกว่า อย่าให้บัวเป็นตัวปัญหาให้เสี่ยต้องลำบากใจเลย"

"เสี่ยพิทักษ์เป็นคนดี เขาจะยื่นโอกาสที่ดีในชีวิตให้เรา อดทนนะบัว เราจะผ่านเวลาร้ายๆไปด้วยกันนะ" ขาวกุมมือบัวไว้ ทั้งปลอบใจและให้กำลังใจ ทำให้บัวรู้สึกอบอุ่นและมีกำลังใจที่จะสู้ไปด้วยกัน

ooooooo

ที่ห้องลับในบ่อนใต้ดินของเสี่ยพิทักษ์ แม่เลี้ยงอุ่มคำเอาสินค้าส่งออกลอตใหญ่เป็นหญิงสาวสวย 10 คน คุยอวดเสี่ยว่าลอตนี้ทั้งสดทั้งมีคุณภาพ เสี่ยเย้าว่าอย่าราคาคุยดีกว่าเอาของมาดูก่อน

แม่เลี้ยงหันไปสั่งสายใจ ซึ่งเป็นแม่ของขาวที่ตกอับจนจำต้องมาทำงานกับแม่เลี้ยงอุ่มคำ ให้สายใจไปพาเด็กๆ เข้ามา เสี่ยมองตาวาวบอกแม่เลี้ยงว่าถ้าดีจริงจะตบโบนัสให้แม่เลี้ยงอย่างงาม

จากนั้นเสี่ยสั่งให้เอาสามคนที่เสี่ยเลือกเองไปทดสอบสินค้าก่อน แต่ไม่ทันที่เสี่ยจะได้ทดสอบสินค้า ลูกน้องก็เข้ามารายงานเสี่ย จนเสี่ยต้องลุกไปที่ห้องทำงานอย่างหัวเสีย

ที่ห้องทำงาน เสี่ยเห็นเจษ แบ็งค์ กับหมีในสภาพสะบักสะบอมรออยู่ เสี่ยด่าอย่างฉุนเฉียว

"บัดซบที่สุด! ลุยมาร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ มาเสียท่าปลัดบ้านนอกกับพระแก่ๆ"

เจษขอโทษเพราะตนประมาทไปนิดหนึ่ง เสี่ยเตือนว่า "พวกมันสวนมาแบบนี้แสดงว่ามันสู้"

"ผมว่าหลวงพ่อสิงโตนี่เอาไว้ไม่ได้แล้วนะครับ" เจษยุ เสี่ยถามว่าแล้วใครบอกว่าจะเอาไว้เทศน์ให้หนวกหูล่ะ แบ็งค์ ถามอีกว่า เสี่ยเคยอยากได้ที่ดินวัดไม่ใช่หรือ เป็นการกระตุ้นความโลภของเสี่ยอีกครั้ง เสี่ยนิ่งไปนิดหนึ่งก่อนยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย

ooooooo

วันนี้ขณะดำกำลังพิมพ์จดหมายเมล์จองสถานที่ออกร้านในกรุงเทพฯอยู่นั้น แก้วเข้ามาแหย่ว่า แชตกับใครอยู่หรือปลัดคนเก่ง พอรู้ว่าดำทำอะไรอยู่ แก้วถามว่าเอาจริงหรือ

"ไปด้วยชื่อของอำเภอไม่ได้เราก็ไปเอง เราต้องเปิดตัวโครงการให้คนในสังคมส่วนใหญ่รู้จักเสียที ยิ่งคนรู้จักเรามากขึ้น พวกของเสี่ยพิทักษ์ก็ทำอะไรเรายากขึ้นเหมือนกัน" ดำให้เหตุผล

ครู่หนึ่งบัวก็เข้ามาทักทั้งสอง บอกว่าขาวมาหาหลวงพ่อตนเลยแวบมาที่นี่ แก้วต่อว่าที่บัวหายไปหลายวันจนทุกคนเป็นห่วง

"งานยุ่งจ้ะพี่แก้ว ในนั้นมีนักท่องเที่ยวเข้ามาทุกวันเลยนะ ทั้งคนไทยทั้งชาวต่างชาติเลยล่ะ"

แก้วกับดำสบตากันแวบหนึ่ง ดำถามบัวว่าแล้วมีอะไรผิดสังเกตบ้างไหม บัวคิดๆแล้วบอกว่าไม่มี ถามว่าแล้วดำได้ข่าวอะไรหรือ

ดำกับแก้วสบตากัน ในที่สุดดำก็ตัดสินใจเล่าความจริงว่าพวกที่ขนศพหญิงสาวไปทิ้งนั้นตนเห็นหน้าพวกมันชัดๆว่าเป็นลูกน้องของเสี่ยพิทักษ์ เล่าแล้วบอกบัวว่าตอนนี้จำเป็นต้อง

เล่าเพื่อให้บัวรับรู้จะได้ระวังตัว แก้วเสนอให้บัวลาออกมาเสีย

"แต่ถ้าบัวจะอยู่ต่อล่ะจ๊ะ" บัวถามหลังจากนิ่งคิด แล้วบอกว่า "ถ้าเหตุการณ์มันเป็นอย่างนี้ บัวก็เชื่อเหมือนกันว่า

การตายของพ่อแม่บัวต้องเกี่ยวกับคนพวกนี้แน่ๆ บัวอยากรู้

ความจริงจ้ะ และถึงนาทีนี้บัวไม่ควรขี้ขลาดแล้วไม่ใช่เหรอจ๊ะ ก็แค่บัวทำงานตามปกติ แต่คอยสังเกตจับพิรุธคนของเสี่ยพิทักษ์ก็เท่านั้นเอง"

แก้วยังไม่อยากให้บัวอยู่ต่อ แต่ดำเห็นด้วยเตือนบัวให้ระวังตัวให้มากก็แล้วกัน บอกแก้วว่า

"พวกมันคงไม่สงสัยคนเรียบร้อยอย่างบัวหรอก แล้วฉันยังเชื่อว่ามีขาวอยู่ยังไงบัวก็ต้องไม่เป็นอะไร" ดำปลอบใจแก้วไปอย่างนั้นแต่ตัวเองก็แอบเป็นห่วงบัวอยู่ลึกๆเหมือนกัน

ooooooo

ขาวเข้าไปกราบหลวงพ่อที่ศาลาวัด เมื่อหลวงพ่อเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆนี้ให้ฟัง ขาวถามว่าพวกเจษมันกล้าทำขนาดนี้เลยหรือ พลางขยับจะลุกขึ้น หลวงพ่อยกตะพดแตะบ่าขาวเตือนว่า

"เอ็งก็เป็นซะอย่างนี้ ไฟในใจหรี่ลงบ้างเถอะวะ ที่ข้าเล่ามาทั้งหมดเพื่อเตือนเอ็ง"

"ผมไม่เคยไว้ใจไอ้เจษอยู่แล้วครับหลวงพ่อ"

"ข้ารวมถึงเสี่ยพิทักษ์เจ้านายของเอ็งด้วยขาว" หลวงพ่อระบุชัดลงไปอีก คราวนี้ทำเอาขาวชะงักมองหน้าหลวงพ่ออย่างไม่เชื่อว่าหลวงพ่อจะสงสัยเสี่ยพิทักษ์

"ผมว่าหลวงพ่อเชื่อไอ้ดำมันมากไปรึเปล่าครับ พวกไอ้เจษมันเกเร แต่ไม่ใช่เสี่ยแน่นอนครับ" ขาวพูดอย่างไม่พอใจ

"ข้าไม่ได้เชื่อไอ้ดำ แต่ข้าเชื่อสิ่งที่ข้าเห็น เอ็งคิดดู ลูกน้องจะกล้าเหิมเกริมขนาดนี้หรือถ้านายไม่ถือหางอยู่ ถอนตัวซะก่อนที่รากจะหยั่งลึกจนถอนไม่ขึ้น" หลวงพ่อพยายามเตือนสติ

"ผมว่าวันนี้เราคุยกันไม่รู้เรื่องแล้วล่ะครับ" ขาวถอนใจเซ็งๆแล้วกราบลาหลวงพ่อทันที หลวงพ่อยังพยายามตามไปพูดอีกว่า

"เอ็งยังไม่ต้องเชื่อที่ข้าพูดก็ได้ แต่ให้เอ็งเก็บไปคิด คิดให้ทุกอย่างมันตกตะกอน แล้วเอ็งจะเห็นความจริง" ขาวชะงักฟังแล้วจะเดินต่อ หลวงพ่อยังพูดอีก "ระวังตัวด้วย ข้าเป็นห่วงเอ็งมากนะขาว"

ขาวเดินลงจากศาลาไปโดยไม่หันมองหลวงพ่ออีกเลย ลงจากศาลาก็ตรงไปที่ห้องพักของตัวเองที่อยู่ติดกับของดำ บัวเห็นขาวมองหาตนอยู่จึงเรียกไว้ ดำเดินมากับแก้วถามขาวว่ามาเยี่ยมห้องนอนตัวเองหรือ แก้วชวนว่าว่างๆน่ากลับมานอนบ้างนะ

"พี่ทำความสะอาดรอแกกลับมานอนตั้งหลายปีแล้วนะ" ดำพยายามพูดดีด้วย

"ใครใช้ให้แกทำหา!" ขาวตวาดแล้วปรี่เข้าชกดำแต่แก้วพุ่งเข้าขวางไว้ทัน ถามขาวว่าทำอะไร บัวเองก็ขอร้องขาวให้

ใจเย็นๆ ขาวจ้องหน้าดำ พูดอย่างโกรธแค้นว่า "เลิกใส่ร้ายเสี่ยพิทักษ์ซะทีไม่งั้นฉันเอาแกตายแน่" แล้วหันไปชวนบัวกลับพูดแล้วเดินลิ่วไปเลย จนบัวต้องลาดำกับแก้ววิ่งตามแทบไม่ทัน

ดำอึดอัดกดดันมาก หุนหันเดินออกไปทันที แก้วถามว่าเป็นอะไรไปอีกคนแล้ว พลางวิ่งตามไป

ooooooo

ดำเดินไปลุยลงน้ำชกน้ำแตกกระจายปากก็พร่ำถามว่า "ทำไม ทำไมแกไม่เคยเข้าใจฉันเลย ทำไม!"

แก้วต้องปลอบใจอยู่นานกว่าดำจะใจเย็น ถามแก้วว่าตนทำทุกอย่างเพื่อให้ขาวรู้ว่าหวังดีด้วย แต่ทำไมขาวไม่เข้าใจสักที แก้วปลอบว่าสักวันขาวจะรู้

"วันไหนล่ะแก้ว ฉันมองเห็นแต่วันหนึ่งฉันกับมันจะต้องฆ่ากันตาย"

"อดทนซิดำ หินก้อนนี้จะสวยยังต้องใช้เวลาไม่ใช่เหรอ" แก้วจับหินแม่น้ำที่คล้องคอดำให้ดู ทำให้ดำได้สติ ตำหนิตัวเองว่าแย่ชะมัด สติหลุดจนลืมเรื่องนี้สนิท แก้วปลอบว่า "ไม่ผิดหรอกน่า คนเราลืมกันได้ไม่ใช่เหรอ เอาเป็นว่าอีกหน่อยฉันจะคอยเตือนนายเองดีไหม"

ทั้งสองสบตาอย่างเข้าใจกัน แล้วจู่ๆดำก็ดึงแก้วเข้าไปกอด ทีแรกแก้วก็ตกใจแต่ครู่หนึ่งก็กอดตอบก่อนพูดอย่างเขินๆว่า

"แต่นายห้ามลืมฉันนะดำ"

ooooooo

ส่วนขาวกับบัว ขาวไปตะโกนระบายอารมณ์ที่เนินเขา บัวเข้าไปปลอบให้ใจเย็นๆ

"พี่เบื่อบัว เมื่อไหร่ไอ้ดำมันจะเลิกจองล้างจองผลาญพี่ซะที มันไม่อยากเห็นพี่ได้ดี นี่มันยังเป่าหูหลวงพ่อ มันพยายามโยงเสี่ยไปยุ่งเกี่ยวกับคดีบ้าๆนั่นอีก มันมากไปแล้ว!"

บัวบอกว่าทุกคนเป็นห่วงเขา กลับถูกขาวหาว่าบัวไปเข้าข้างพวกดำไล่ให้ไปอยู่กับพวกดำเสียตนมันเป็นคนเลว ทั้งๆที่พยายามทำสิ่งดีแค่ไหนคนรอบข้างก็เอาแต่จะกระชากลงมาคลุกดินวันยังค่ำ

ขาวตะคอกใส่บัวจนเธอตกใจร้องไห้ ขาวจึงได้สติขอโทษเธอ บัวบอกว่าตนต่างหากที่ต้องขอโทษขาวตนไม่น่ามาเป็นภาระเขาเลย

"ภาระที่ไหน พี่ขอโทษนะที่เมื่อกี้ตะคอกใส่บัว พี่สัญญาว่าพี่จะไม่ทำอย่างนั้นอีกนะบัว ยกโทษให้พี่นะ" ขาวเชยคางบัวขึ้น หยิบผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาให้แล้วจ้องหน้าบัวนิ่ง นาน จนบัวสงสัย ถามว่า

"พี่ขาวจ้องหน้าบัวทำไมจ๊ะ"

ขาวจึงไปหยิบรูปวาดของบัวที่เขาซุ่มวาดไว้มาให้ดู เป็นรูปบัวที่มีรอยยิ้มสดชื่น บัวขอดูติงเขาว่า เมื่อกี้ตนหน้าเศร้าจะตายทำไมจึงวาดรูปตนยิ้มออกมาได้ ขาวบอกว่าเวลาบัวยิ้มแล้วสวยกว่าตอนทำหน้าเศร้าเป็นไหนๆ บอกบัวว่า "พี่อยากเห็นรอยยิ้มอยู่บนหน้าบัวจริงๆ"

"บัวจะพยายามจ้ะ"

"พี่เชื่อว่าบัวทำได้แล้วพี่จะช่วยสร้างรอยยิ้มให้บัวเองนะ"

ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างเข้าใจ อบอุ่น และมีความสุข

ooooooo

แล้วเย็นวันต่อมาดำก็ขี่จักรยานมาตะโกนโหวกเหวกเรียกแก้วที่หน้าบ้าน บอกว่ามีข่าวดีทางกรุงเทพฯตอบตกลงเรื่องเช่าพื้นที่มาแล้วและก่อนมานี่ตนก็ไปโอนเงินค่าเช่าไปให้แล้วด้วย

แก้ว ผู้ใหญ่ และแม่ตุ๊กต่างดีใจกับดำด้วย แก้วถามว่าเอาเงินเดือนของตัวเองโอนไปอีกแล้วใช่ไหม ดำตอบหน้าระรื่นว่าไม่เป็นไร ถ้าเงินไม่พอใช้ก็ยังมีข้าววัดหรือมาฝากท้องไว้ที่บ้านนี้ก็ยังได้

"เฮ้ย...เดี๋ยวข้าช่วยเป็นสปอนเซอร์ให้เอง" ผู้ใหญ่บอกดำ ดำยกมือไหว้ท่วมหัวขอบคุณผู้ใหญ่จนทุกคนพากันยิ้มมีความสุขกันทุกคนกับความก้าวหน้าในงานที่ดำมุ่งมั่นสร้างเพื่อชาวบ้านที่นี่

ครู่หนึ่งดำถามแก้วว่า บัวมีข่าวอะไรมาบ้างหรือยัง ผู้ใหญ่เอะใจถามว่าสองคนใช้ให้บัวไปทำอะไร?

ที่แท้ดำให้บัวช่วยหาข่าวที่ศูนย์หัตถกรรมของเสี่ยพิทักษ์ ทั้งยังให้กล้องถ่ายรูปกะทัดรัดให้เก็บภาพมาไว้เป็นหลักฐานด้วย

แล้ววันนี้ก็สบโอกาส เมื่อแม่เลี้ยงอุ่มคำเข้ามาทำทีถามว่ามาทำงานที่นี่ดีไหม บัวไม่อยากพูดด้วยนัก และพอดีเคที่มาสมทบ กำชับบัวว่าเลิกงานแล้วอย่าลืมไปทำความสะอาดบ้านด้วย จากนั้นทั้งสองก็ชวนกันออกไปอย่างมีพิรุธ

บึมมาช่วยบัวจัดของ บัวถามว่าแล้วขาวไปไหน บึมบอกว่าไปธุระให้เสี่ยแต่ไม่ต้องห่วงตนมาช่วยเก็บของให้แล้ว บัวเลยฉวยโอกาสให้บึมเก็บของตนขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว

ที่แท้บัวแอบตามแม่เลี้ยงอุ่มคำกับเคที่ไปห่างๆ เห็นทั้งสองเลี้ยวไปทางหนึ่งก็เอากล้องถ่ายรูปออกมาพยายามปลุกใจตัวเองให้กล้าที่จะถ่ายรูปให้ได้

เมื่อใจกล้าขึ้นแล้วบัวยกกล้องสำรวจความพร้อมแล้วเลี้ยวตามแม่เลี้ยงกับเคที่ไป ยกกล้องจะถ่ายรูป พลันก็หนาวเยือกขึ้นมา เมื่อมีมือหนึ่งมาจับกล้องไว้จากข้างหลัง แล้วลากบัวออกไปอย่างเร็ว

สายใจนั่นเอง บัวตกใจอ้อนวอนอย่าทำอะไรตนเลย สายใจถามว่ากลัวแล้วทำทำไม บัวทำปากแข็งปฏิเสธ สายใจดุว่า

"ฉันเห็นนะว่าเธอทำอะไรอยู่ รู้ไหมถ้าเสี่ยรู้ว่าเธอสอดรู้สอดเห็น จะเกิดอะไรขึ้น จำไว้ถ้าไม่อยากเดือดร้อนอย่าเข้าไปยุ่งในส่วนที่เขาไม่ให้เข้าอีก เข้าใจไหม"

"แล้ว...ในนั้นมีอะไรเหรอจ๊ะ" บัวยังอยากได้ข่าว แต่พอถูกสายใจจ้องอย่างดุดันก็หน้าเจื่อน สายใจเข้ามาพูดใกล้ๆบัวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

"ฉันไม่สามารถช่วยเธอได้ทุกครั้งนะ ไป! ออกไปสู่ที่ที่เธอควรอยู่...ไป!"

"เออ...แล้วน้าชื่ออะไรเหรอจ๊ะ"

"เธอกับฉันไม่จำเป็นต้องรู้จักกัน" สายใจตัดบทแล้วเดินกลับเข้าไปด้านในทันที

แม้จะกลัว แต่บัวก็ยังมองตามสายใจไปด้วยความสงสัย...

เมื่อกลับมาถึงห้องพัก บัวเข้ามานั่งคิดสงสัยเกี่ยวกับเขตห้ามเข้าของศูนย์หัตถกรรมไทยต่อ

สายตาเหลือบเห็นรูปที่ขาววาดให้ใส่กระจกวางไว้ที่หัวเตียง บัวมองรูป เห็นตัวเองยิ้มแล้วนึกถึงคำพูดของขาวที่ว่า "พี่อยากเห็นรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าบัวจริงๆ" คิดแล้วพึมพำ

"พี่ขาว..."

บัวยิ้มออกมาอย่างมีความสุข กอดรูปไว้แนบอกอย่างอบอุ่นใจ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“หนุ่ม สันติสุข” นำทีมเสิร์ฟความสนุกแทรกสาระ ชุลมุนวุ่นทั้งตลาด ใน “รักล้นแผง”

“หนุ่ม สันติสุข” นำทีมเสิร์ฟความสนุกแทรกสาระ ชุลมุนวุ่นทั้งตลาด ใน “รักล้นแผง”
24 มิ.ย 2564

01:40 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 24 มิถุนายน 2564 เวลา 08:50 น.