ไฟรักเกมร้อน

พิรญาณ์ตีหน้าเซ็งที่เห็นปาณัทมาหา อยากรู้ว่าจะมาทำไมอีก เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แค่อยากจะมาพูดบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องของเรา เธอถามประชดจะให้เธอเลิกจองเวรใช่ไหมเพื่อที่เขาจะได้ครองรักกับวาสิตาอย่างมีความสุข เขายืนยันไม่เคยคิดจะรักใครอีกนอกจากเธอ

“แต่พิณกำลังคิด” พิรญาณ์โกหกเพราะต้องการเห็นเขาเจ็บปวด “และพิณก็คิดว่าแม่เปรมของพี่ก็คงคิดแทนพี่อยู่ เห็นท่าเอาอกเอาใจกันกับยัยหวาหวาก็รู้แล้วว่าอยากจะหาสะใภ้ไฮโซให้ตัวเอง”

“เรื่องของเรา คุณแม่พี่ไม่เกี่ยว และพี่ก็ไม่สนว่าคนอื่นจะคิดอะไรอยู่”

“พิณก็ไม่สน ถ้าสิ่งที่เขาคิดไม่มาทำร้ายพิณก่อน” จังหวะนั้นมีเสียงมือถือของเธอดังขึ้น “ฮัลโหลค่ะคุณราเมน ค่ะพิณอยู่ที่ร้าน คุณกำลังมาเหรอคะ ได้สิคะพิณว่าง จะออกไปรอเดี๋ยวนี้แหละค่ะ เดี๋ยวเจอกัน”

ปาณัททั้งหึงทั้งไม่พอใจ ต่อว่าว่าทำไมไม่บอกราเมนไปว่าไม่ว่างกำลังคุยกับตนเองอยู่ เธอจะปฏิเสธ ราเมนได้อย่างไรในเมื่อเขาคือคนที่เธอคิดจะรัก แล้วหันไปคว้ากระเป๋าถือ ตอนนี้หมดเวลาที่เราจะคุยเรื่องเดิมๆกันแล้ว ราเมนกำลังจะมารับเธอไปกินข้าว พิรญาณ์ว่าแล้วขยับจะไป ปาณัทคว้าแขนไว้ จะให้ไปก็ต่อเมื่อคุยกันให้จบก่อน เธอว่าเราเลยจุดที่จะพูดเรื่องของเรานานแล้วและเราควรจะจบด้วยการที่ต่างคนต่างมีคนใหม่

ราเมนผลักประตูร้านเข้ามาพร้อมกับสมุนสองคน พิรญาณ์ชวนเขาไปกันเลย เธอกำลังหิวพอดี ปาณัทไม่ยอมให้ไป เนื่องจากยังคุยกันไม่จบ เธอไม่สนใจฝากให้นิภาพรรณช่วยส่งแขกแทนด้วย แล้วเดินออกจากร้านไปกับราเมน ปาณัทจะตามแต่นิภาพรรณขวางไว้ เขาขอให้เธอหลีกทางให้

“คุณนั่นแหละหลีกไป เปิดโอกาสให้คุณพิณได้คบคนใหม่เถอะค่ะ รู้ไหมคะ คุณราเมนเขาเป็นเจ้าพ่อบ่อพลอย เขารวยมาก ถ้าแต่งงานด้วย คุณพิณจะได้

มีความสุขกับเขาสักที”

“คุณรู้ได้อย่างไรว่าน้องพิณจะมีความสุข” ปาณัทสับขาหลอกจนหลบนิภาพรรณไปได้ แล้วรีบวิ่งตามพิรญาณ์ไป ราเมนเห็นเขาตามมาด้านหลัง ถามพิรญาณ์ว่าจะหยุดคุยกับเขาก่อนไหม เธอไม่อยากคุยด้วย แค่ราเมนเดินโอบเอวเธอไว้ เขาก็จะเข้าใจและจากไปเอง ราเมนทำตามที่เธอบอกอย่างว่าง่าย ปาณัทวิ่งตามจนทัน เห็นราเมนโอบเอวหญิงคนรักของตัวเอง สั่งให้เขาเอามือออก

สมุนเห็นท่าทางเอาเรื่องของปาณัท เข้ามาขวางไว้ ราเมนสั่งให้หลีกทาง ปล่อยให้เขาเข้ามา ปาณัทเตือนพิรญาณ์ รู้จักผู้ชายคนนี้ดีแล้วหรือถึงปล่อยให้ถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้ แล้วคว้าแขนเธอจะพากลับ

“พิณจะทำอะไรก็เรื่องของพิณ ปล่อยพิณ”

“ไม่ได้ยินหรือไง ปล่อยคุณพิณ เธอจะไปกับผม” ราเมนเสียงเขียว

ปาณัทไม่ยอมไปไหนทั้งนั้นถ้าพิรญาณ์ไม่ไปด้วย ราเมนหมดความอดทนที่เขาดื้อดึงไม่เลิกไม่แล้ว ต่อยหมัดตรงเข้าเต็มหน้าหงายหลังตึง พิรญาณ์ตกใจถึงกับอ้าปากค้าง

ooooooo

ในเวลาไล่เลี่ยกัน วาสิตาหอบข้าวของสดพะรุงพะรังมากดกริ่งหน้าห้องพักของปาณัทอยู่พักใหญ่แต่ไม่มีใครเปิด บ่นอุบไหนว่าวันหยุดไม่ไปไหน แล้วข้าวของพวกนี้จะทำอย่างไร ซื้อมาเก้อแท้ๆ พลันเปรมสุดาซึ่งโกหกพีระเดชว่าจะออกมาทำผม เข้ามาปลอบเธอว่าไม่ต้องเป็นห่วงไม่ซื้อมาเก้อหรอก แล้วหยิบกุญแจมาไขห้องให้

“แม่ขอกุญแจสำรองจากนนท์เอาไว้น่ะจ้ะ แม่มีเวลาก็มาช่วยดูแลทำความสะอาดห้องหับให้เขา เชิญค่ะ”

วาสิตาก้าวเข้ามาในห้อง กวาดตามองอย่างตื่นตาตื่นใจที่ได้เข้ามาในห้องพักของชายที่ตัวเองหลงรัก เปรมสุดาเหลือบไปเห็นรองเท้าส้นสูงคู่หนึ่งซึ่งเป็นของพิรญาณ์ที่ปาณัทได้มาจากกรณีของเหวินเฉียงวางอยู่ที่ชั้นวางรองเท้า ไวเท่าความคิด รีบคว้ามาซ่อนไว้ด้านหลังได้ทันก่อนที่วาสิตาจะเห็น

“เอ่อ...เดี๋ยวนนท์ก็กลับค่ะ คุณหวาหวาเอาข้าวของไปวางที่โต๊ะด้านในก่อนดีกว่า หิ้วอยู่อย่างนั้นหนักแย่”

พอวาสิตาคล้อยหลัง เปรมสุดารีบเอารองเท้ายัดใส่ตู้แล้วแอบถอนใจโล่งอก...

ทางฝ่ายปาณัทถูกต่อยเลือดกำเดาไหล แต่ยังไม่ยอมแพ้ สะบัดหัวไล่ความมึนเห็นราเมนโอบเอวพิรญาณ์เดินห่างออกไป กัดฟันวิ่งตามไปคว้าแขนเธอไว้ไม่ยอมให้ไป เธอยืนยันจะไปจากเขา ชีวิตใครชีวิตมัน

“งั้นข้ามศพพี่ไปก่อน”

ราเมนยินดีจัดให้ ชกหน้าปาณัทอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ยอมโดนทำร้ายข้างเดียวต่อยคืนบ้าง สมุนสองคนเห็นเจ้านายถูกทำร้ายกรูกันเข้ามายำปาณัท พิรญาณ์จะเข้าไปห้ามแต่ภาพของคนในครอบครัวที่ถูกทำร้ายจิตใจหยุดเธอเอาไว้ ยืนมองสมุนของราเมนรุมกระทืบปาณัทจนสะบักสะบอมทั้งที่ใจของตัวเองก็เจ็บปวดที่เห็นเขาเจ็บ ราเมนเห็นท่าไม่ดี รีบเข้าไปห้ามสมุนเอาไว้ พิรญาณ์ทำเป็นแข็งใจเดินจากไป

ปาณัทเจ็บทั้งกายแต่เจ็บใจมากกว่าที่เห็นหญิงที่ตัวเองรักไม่แม้แต่จะปรายตามอง...

เปรมสุดากับวาสิตาช่วยกันจัดอาหารขึ้นโต๊ะเสร็จเรียบร้อย โดยไม่ลืมสร้างบรรยากาศโรแมนติกภายในห้องด้วยการจัดแจกันดอกไม้มาวางข้างๆเทียนหอมที่ลอยอยู่ในอ่างแก้วเล็กๆ วาสิตาซาบซึ้งใจมากที่เปรมสุดามาช่วยเซอร์ไพรส์ปาณัท ไม่รู้จะขอบคุณอย่างไรดี เปรมสุดาไม่ต้องการคำขอบคุณ ขอแค่เธอรักลูกชายของท่านให้มากๆก็พอ ท่านอยากเห็นเขามีครอบครัวที่มีความสุขกับเธอ

มีเสียงคนเดินมาจับลูกบิดประตูห้องพักดังขึ้น วาสิตาตื่นเต้นที่ปาณัทกลับมา เปรมสุดารีบเอานิ้วมาแตะปากเป็นทำนองว่าอย่าให้เขารู้ว่าท่านมา เดี๋ยวท่านจะไปแอบในห้องน้ำแล้วค่อยย่องออกไป แล้วคว้ากระเป๋าถือกับรองเท้าตัวเองผลุบเข้าห้องน้ำ เป็นจังหวะที่ประตูห้องเปิดผลัวะพร้อมกับร่างที่บอบช้ำของปาณัทซวนเซเข้ามาล้มคว่ำลงไปกองอยู่ตรงนั้น ทั้งเปรมสุดาและ

วาสิตาต่างตกใจทำอะไรไม่ถูก...

ขณะที่ปาณัทกลับถึงบ้านในสภาพบอบช้ำทั้งกายและใจ พิรญาณ์ซึ่งนั่งอยู่ในรถตู้ของราเมนเจ็บปวดใจน้ำตาซึมไม่แพ้เขาเช่นกัน แม้ราเมนจะไม่รู้ว่าเกิด

อะไรขึ้นระหว่างเธอกับผู้ชายคนนั้น แต่รู้สึกได้ว่าจิตใจของเธอย่ำแย่ขนาดหนัก ยื่นมือไปจับมือเธอไว้เป็นกำลังใจให้

“อย่าร้องไห้นะครับ ผมไม่อยากปลอบคุณ” คำพูดอ่อนโยนของเขาทำเอาบ่อน้ำตาของพิรญาณ์แตก ร้องไห้สะอึกสะอื้น ราเมนต้องโอบไหล่เธอไว้อย่างปลอบใจ

ooooooo

ครั้นตั้งสติได้เปรมสุดาช่วยกันกับวาสิตาประคองปาณัทไปนั่งที่โซฟา แล้วจะโทร.เรียกรถพยาบาลมารับ แต่เขาห้ามไว้ แค่ได้นั่งพักสักครู่ก็คงจะดีขึ้น เปรมสุดาโวยลั่นจะดีขึ้นได้อย่างไรในเมื่อหน้าตาแตกขนาดนี้ สั่งให้บอกมาว่าใครทำร้าย เขาไม่อยากให้ท่านมีปัญหากับพิรญาณ์โกหกว่าไม่มีอะไรแค่เรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย

“เข้าใจผิดอะไร ต้องลงไม้ลงมือทำร้ายกันขนาดนี้ด้วยห๊ะลูก”

วาสิตาเห็นสีหน้าลำบากใจของปาณัทเดาได้ไม่ยาก ต้องเกี่ยวกับพิรญาณ์แน่ๆ เขารีบแก้ตัวแทนเธอทันทีว่าเธอไม่ผิด อย่าไปว่าอะไรเธอเลย ยัยตัวแสบได้ทีเหยียบซ้ำ เป็นอย่างที่ตัวเองคาดไว้ไม่มีผิด ปาณัทต้องเจ็บตัวก็เพราะพิรญาณ์นั่นเอง เปรมสุดาร้องไห้ฟูมฟายทำไมพิรญาณ์ถึงได้ใจร้ายนัก

“ลูกดีกับหนูพิณทุกอย่างไม่เคยโกรธเคยเกลียดเลยไม่ว่าหนูพิณจะทำอะไรลูก โกรธแค้นอะไรมาทำกับแม่ดีกว่า เอาชีวิตแม่ไปเลย อย่ามาลงที่ลูกของแม่” พูดได้แค่นั้นเปรมสุดาเกิดวูบจะเป็นลม ปาณัทต้องเป็นฝ่ายประคองแม่ให้มานอนที่โซฟา แล้วไปหยิบร่วมยาในห้องนอนจะเอามารักษาอาการเบื้องต้นให้ แต่ต้องชะงักเมื่อออกมาเห็นวาสิตากำลังบีบนวด ดูแลเปรมสุดาเป็นอย่างดีราวกับเป็นแม่ของตัวเอง แถมพูดปลอบใจจนท่านคลายความกังวล ทำให้เธอได้ใจปาณัทไปเต็มๆ...

ขณะที่วาสิตาพยายามทำคะแนนกับปาณัทสุดฤทธิ์ ราเมนก็พยายามทำคะแนนกับพิรญาณ์เช่นกัน จับมือเธอมากุมไว้ สารภาพความในใจว่าชอบเธอมากทั้งที่เราเพิ่งรู้จักกัน อยากจะดูแลและทำทุกอย่างเพื่อเธอ เขาออกตัวว่าชีวิตนี้ผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วน แต่อยากจะจบที่เธอ

“แต่คุณก็รู้ ชีวิตฉันมีปัญหาเต็มไปหมด ทั้งแม่ที่ป่วย ทั้งหนี้สินมากมาย รวมทั้งธุรกิจที่กำลังจะล้มละลาย”

ราเมนยืนยันคำเดิมยินดีจะทำทุกอย่างเพื่อเธอ เมื่อเราสองคนเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ปัญหาของเธอก็คือปัญหาของเขาด้วย เราสองคนจะช่วยกันแก้ปัญหาและเขาคิดว่าฐานะของเขาสามารถดูแลเธอให้มีความสุขไปตลอดชีวิตได้ พิรญาณ์ขอบคุณเขามากสำหรับความมีน้ำใจ ราเมนไม่อยากได้คำขอบคุณ แต่อยากรู้ว่าเธอจะให้โอกาสเขาได้ดูแลเธอหรือเปล่า พิรญาณ์ขอเวลาคิดก่อนเพราะเร็วเกินไปที่จะให้คำตอบ

“ได้อยู่แล้วครับ ผมรอคำตอบคุณได้เสมอ ตราบใดที่ผมยังมีหวังอยู่” ราเมนพูดจบยกมือพิรญาณ์ขึ้นมาจูบ เธอได้แต่ฝืนยิ้ม เพราะหัวใจของเธอยังไม่มีที่ว่างให้เขา...

เย็นวันเดียวกัน วาสิตาต้องการกำจัดพิรญาณ์ไปจากชีวิตของปาณัท เพราะเธอคอยตามป่วนชีวิตเขาจนไม่เป็นอันทำอะไรนอกจากยุ่งเรื่องของเธอ ตรงไปขอร้องวิชุดาให้ช่วยจัดการให้ วิชุดาอยากรู้ว่าเพื่อนต้องการปาณัทจริงๆใช่ไหม ไม่ได้แค่จะเอาเขามาเป็นของเล่น พอเบื่อแล้วเหวี่ยงทิ้งเหมือนคนที่แล้วๆมา

“ฉันรักเขา...ฉันเอาจริง ชัดไหม” วาสิตาย้ำทีละคำอย่างหนักแน่น ในเมื่อเพื่อนต้องการวิชุดาก็ยินดีจัดให้

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น สองเพื่อนซี้บุกไปหาพิรญาณ์ถึงบ้านระหว่างที่ฝ่ายหลังกำลังนวดเท้าให้แม่ตัวเองอยู่ นายผลพยายามจะห้ามแต่ไม่เป็นผล ทั้งคู่เข้ามาด่าว่าเธอสาดเสียเทเสียที่เธอตามราวีปาณัททั้งที่เขาไม่เอาเธอแล้ว

“เหรอ หมอนนท์ไม่เอาฉัน...เธอนี่มันรวยแต่ตัวเลขแต่หยักในสมองไม่มีจริงๆ ฉันต่างหากล่ะที่ไม่เอาหมอนนท์ จำใส่สมองไว้ซะด้วย”

“แกนั่นแหละสตรอเบอแหล แม่ของหมอนนท์เล่าเรื่องทุกอย่างให้หวาหวาฟังหมดแล้ว ท่านอยากให้แกไปให้พ้นจากชีวิตลูกชายท่านย่ะ” วิชุดาช่วยผสมโรง วาสิตาไล่ตะเพิดให้พิรญาณ์ไปให้พ้น อย่าให้เห็นว่ามายุ่งกับปาณัทของตนอีก พิรญาณ์ประกาศลั่นว่าน้ำหน้าอย่างวาสิตาไม่มีวันหยุดคนอย่างเธอได้ แล้วสั่งให้ทั้งคู่ไสหัวไปจากบ้านหลังนี้ วาสิตาโกรธจัดตบเธอหน้าหัน เธอตบคืน วิชุดาเข้ามาช่วยเพื่อนรุมคู่อริ

สมใจเห็นดังนั้น สั่งให้นายผลเข้าไปช่วยคุณหนูด้วยกัน จากนั้นเกิดโกลาหลย่อยๆขึ้น มัทนาทนฟังเสียงทะเลาะเบาะแว้งไม่ได้ยกสองมือปิดหู ก่อนจะเดินหนีออกมาโดยไม่มีใครทันสังเกตเห็น อาการโรคประสาทของเธอกำเริบ ทำให้หูแว่วได้ยินเสียงเรียกของพศิกามาจากสระน้ำ

ขณะที่มัทนาเดินตามเสียงเรียกในจินตนาการตรงไปยังสระน้ำหลังบ้าน สมใจกับนายผลเข้าไปดึงวิชุดา ออกจากคุณหนูของตัวเอง แต่กลับโดนเธอตบตีกระเด็นไปคนละทิศละทาง แล้วเข้าไปช่วยวาสิตาจัดการกับพิรญาณ์ ก่อนที่เจ้าของบ้านจะบอบช้ำไปมากกว่านี้ นิภาพรรณหิ้วตะกร้าผลไม้จะมาเยี่ยมมัทนาเข้ามาเห็นเสียก่อน คว้าผลไม้ขว้างใส่สองเพื่อนซี้ตัวแสบจนต้องหลบกันให้วุ่นวาย วาสิตาเห็นท่าไม่ดีชวนเพื่อนซี้กลับ นิภาพรรณ รีบเข้าไปดูเจ้านายสาวที่นั่งคลำแก้มตัวเองป้อยๆ

“ดูสิผมเผ้าหน้าตาแดงเถือกไปหมดเลย ลุกขึ้นไหวไหมคะคุณพิณ ไปนั่งที่โซฟาก่อนค่ะ” นิภาพรรณช่วยกันกับสมใจประคองพิรญาณ์ไปนั่ง เธอเหลือบไปไม่เห็นแม่อยู่แถวนั้นก็ตกใจมาก แม่หายไปไหน เมื่อครู่นี้ ยังอยู่ตรงนี้อยู่เลย สั่งให้ทุกคนช่วยกันตามหา...

มัทนาเดินมาถึงขอบสระเพราะได้ยินเสียงเรียกของพศิกา พร้อมกับร่ำร้องให้ลูกออกมาหา ตนมารับกลับบ้านแล้ว จากนั้นก็ก้าวลงไปในสระโดยที่ไม่ได้มองทาง พิรญาณ์วิ่งมาแต่ไกลเห็นมือแม่ตะกุยอยู่ในน้ำ กรีดร้องด้วยความตกใจแทบสิ้นสติรีบวิ่งไปหา โดยมีนิภาพรรณ สมใจกับนายผลรีบตามไปอีกทอดหนึ่ง

พิรญาณ์โดดลงไปในสระน้ำฉุดแม่ขึ้นได้ทันก่อนที่จะจมลงไปก้นสระ นิภาพรรณกับสมใจและนายผลรีบเข้าไปช่วยฉุดสองแม่ลูกขึ้นจากสระ โชคดีที่มัทนาไม่ได้เป็นอะไรมากนอกจากหนาวสั่นและเรียกหาแต่พศิกา

“พั้นซ์...พั้นซ์อยู่ไหนลูก ทำไมแม่ไม่ได้ยินเสียงพั้นซ์แล้วเมื่อครู่นี้ยังเรียกแม่อยู่เลย พั้นซ์ของแม่ กลับมาหาแม่น่ะ กลับมาๆ” มัทนาคร่ำครวญทั้งน้ำตา พิรญาณ์โผกอดแม่ร้องไห้ไปด้วยกัน...

ในเวลาต่อมา พิรญาณ์สวมเสื้อคลุมอาบน้ำมายืนเช็ดผมอยู่หน้ากระจกเงาที่โต๊ะเครื่องแป้งเห็นรอยถูกตบปากช้ำ อดนึกไปถึงคำพูดของวาสิตาและวิชุดาไม่ได้ที่บอกว่าเปรมสุดาเล่าทุกอย่างให้ฟังหมดแล้วว่า เธออยากให้พิรญาณ์ไปจากชีวิตของปาณัทก็แค้นใจมาก เหวี่ยงผ้าขนหนูลงพื้น

“นังเมียน้อย อีตัวร้าย” พิรญาณ์จะตามไปเอาคืน เปรมสุดา

ooooooo

เปรมสุดากำลังถือจานใส่อาหารจะมาวางที่โต๊ะกินข้าว ตอนที่พิรญาณ์บุกเข้ามาถึงในบ้าน เธอตกใจทำจานหลุดมือตกแตก เสียงโครมครามทำให้ปาณัทที่กำลังอยู่ในครัวถึงกับชะงัก พิรญาณ์เข้ามาต่อว่าเปรมสุดาว่าเกลียดตนมากนักหรือ ถ้าอยากเห็นตนตายก็บีบคอให้ตายคามือได้เลย

“ฉันมาให้ทำถึงที่แล้วนี่ไง ลงมือเองเลยสิไม่ต้องไปยืมมือคนเขาหรอก”

“หนูพิณพูดอะไรคะ น้าไปยืมมือใคร น้าไม่รู้เรื่อง จริงๆค่ะ”

พิรญาณ์โกรธมากที่เปรมสุดาไม่ยอมรับ คว้ารูปถ่ายหวานชื่นของพ่อกับนังเมียน้อยขว้างทิ้ง ปาณัทวิ่งออกมาเห็นพิรญาณ์กำลังอาละวาด ถามว่ามีเรื่องอะไรกัน หญิงสาวชี้ให้ดูหน้าตัวเองที่เปรมสุดามีส่วนทำให้เป็นอย่างนี้ ท่านไม่รู้ว่าใบหน้าของเธอไปโดนอะไรมา แต่ใบหน้าของปาณัท ท่านรู้ว่าเป็นฝีมือของพิรญาณ์แน่ๆ แล้วตัดพ้อต่อว่าทำไมถึงทำร้ายคนที่รักเธอมากที่สุดได้ลงคอ จิตใจทำด้วยอะไร

“แล้วที่ทำกับครอบครัวฉันล่ะ จิตใจคุณทำด้วยอะไรฮะนังเมียน้อย”

ปาณัทสั่งให้พิรญาณ์หยุดก้าวร้าวกับแม่ของเขา แต่เธอไม่สนใจยังคงด่าว่าเปรมสุดาด้วยความโกรธแค้น พีระเดชได้ยินเสียงเอะอะรีบลงมาดู เห็นพิรญาณ์ด่าว่าเปรมสุดาอย่างหยาบๆคายๆก็โมโห กระชากตัวปลิวออกไปเลย ปาณัทเป็นห่วงพิรญาณ์จะตามไปด้วย เปรมสุดา ดึงเอาไว้

“อย่าออกไปนนท์ ลุงเดชกำลังโกรธนะ ให้พ่อลูกเขาได้จัดการกันเอง”

ฝ่ายพีระเดชจับพิรญาณ์เหวี่ยงไปกองกับพื้นสนามหญ้าหน้าตึกใหญ่ต่อว่าที่มาอาละวาดถึงที่นี่แล้วไล่ตะเพิดกลับบ้านไป เธอไม่ยอมไปไหนทั้งสิ้น ฟ้องบ้างว่าเมียน้อยของพ่อทำเธอก่อนเธอถึงต้องมาเอาคืน

“แกอย่ามาหาเรื่องเขาเลย คนอย่างเปรมเค้าไม่ทำ อะไรใครหรอก มีแต่แกที่ตามจองเวรจองกรรมเขาไม่จบไม่สิ้น อะไรกันหนักหนาฮะ ฉันขออยู่ตามประสาของฉัน มีความสุขบ้างไม่ได้หรืออย่างไร”

“คุณพ่อมีความสุขแล้วพิณกับแม่ล่ะ คุณพ่อเอาไปไว้ที่ไหน”

พีระเดชรำคาญที่ลูกวกกลับมาพูดเรื่องเก่าซ้ำซาก ถ้าเครียดนักก็ให้เข้าวัดถือศีลกินเจบ้างเผื่อจะปลงได้ แล้วหันจะไป พิรญาณ์ร้องเรียกไว้อย่าเพิ่งไป เขาหยุดกึกหันไปมอง เธอทรุดลงคุกเข่ากับพื้น

“นี่จะเป็นคำขอร้องครั้งสุดท้ายจากพิณในฐานะลูกของคุณพ่อ กลับไปหาคุณแม่เถอะค่ะกลับบ้านเรา ไม่อย่างนั้นคุณพ่อจะไม่มีลูกสาวคนนี้อีกเลย”

“แกจะนั่งคุกเข่าอยู่อย่างนั้นก็ตามใจแกนะ ฉันไม่บ้าไปกับแกด้วย” พีระเดชเดินเข้าข้างในไม่แยแส พลันสายฝนเทกระหน่ำเหมือนกับจะร้องไห้ไปกับพิรญาณ์ที่ยังคงนั่งคุกเข่าด้วยความเสียใจ เขาเข้ามาในตัวบ้านมองปาณัทที่ยืนอยู่กับเปรมสุดาด้วยสายตาตำหนิก่อนจะเดินขึ้นข้างบน

“ไปบอกให้หนูพิณกลับไปซะนะลูก” สั่งเสร็จเปรมสุดาวิ่งตามพีระเดช

ooooooo

ปาณัทมองผ่านหน้าต่างห้องรับแขกไปยังพิรญาณ์ที่นั่งตากฝน รู้สึกเหนื่อยใจกับเรื่องนี้มาก ตัดสินใจจะจบปัญหาให้หมดๆไป คว้าร่มกางออกไปบอกเธอให้ลุกขึ้นดีกว่า ลุงเดชไม่ออกมาแล้ว เธอไม่ยอมลุกไปไหนจนกว่าท่านจะกลับบ้านไปหาแม่กับเธอ ปาณัทเข้าไปฉุดแขนให้เธอลุกขึ้น แต่เธอสะบัดมือเขาออก

“เลิกทำเป็นดีกับฉันสักที”

“พี่คิดเสมอว่าความดีสามารถเอาชนะทุกอย่างได้ แต่กับความเกลียดของน้องพิณ ความดีมันไม่มีความหมายอะไรเลย”

“รู้ก็ดีแล้ว เลิกยุ่งกับชีวิตฉัน อดีต ความหลังความทรงจำอะไรลบทิ้งไปให้หมด”

ปาณัทคว้ามือพิรญาณ์มาจูบ แต่เธอผลักเขาออกห่างแล้วสะบัดหลังมือฟาดหน้าเต็มๆจนสะท้าน ก่อนจะไล่ตะเพิดไปให้พ้นหน้า หมอหนุ่มเหลืออด คำก็ไล่สองคำก็ไล่ อยากให้เขาไปจากชีวิตของเธอมากใช่ไหม

“ถ้าอย่างนั้นพี่จะไป...ไปจริงๆ จะไม่มีน้องพิณอีกแล้วในหัวใจพี่นนท์คนนี้” ปาณัทพูดจบหันหลังเดินจากไป พิรญาณ์เองก็เดินไปยังทิศทางตรงกันข้าม พอเธอขึ้นรถได้ก็ร้องไห้โฮอย่างอัดอั้น ปาณัทเองก็เสียใจไม่แพ้เธอเช่นกัน ร้องไห้ท่ามกลางสายฝนให้ล้างน้ำตาเป็นครั้งสุดท้าย ตั้งใจมั่นจากนี้ไปจะเริ่มความรักครั้งใหม่ กับวาสิตาเพื่อลืมพิรญาณ์ให้ได้...

เปรมสุดายังคงทำตัวเป็นแม่สื่อแม่ชักให้ลูกชาย รีบโทร.แจ้งวาสิตาว่าปาณัทกำลังกลับคอนโดฯที่พัก ตนฝากเธอดูแลเขาด้วย ตอนนี้สภาพจิตใจของเขากำลังย่ำแย่ ต้องการคนปลอบใจ แล้วกดวางสาย เปรมสุดารู้ตัวว่าสิ่งที่ทำลงไปนั้นร้ายกาจ แต่ก็ต้องฝืนใจทำ ไม่อยาก ให้ลูกกลับมาหาพิรญาณ์อีก...

วาสิตาซึ่งมีกุญแจสำรองที่เปรมสุดาทิ้งไว้ให้ เข้าไปรอท่าปาณัทอยู่ในห้องพักของเขา ไม่นานนัก เจ้าของห้องกลับมาในสภาพคนช้ำรัก เธองัดกลเม็ดทุกรูปแบบออกมาพูดปลอบใจเขา และขอให้เขาลืมอดีตอันเจ็บปวดไปให้หมด เธอจะขอเป็นปัจจุบันของเขาซึ่งเธอมั่นใจว่าเธอคู่ควร

“หวาหวาจะเป็นคู่คิดที่น่ารัก ดูแลเอาใจใส่หมอ อะไรที่ทำให้หมอมีความสุข หวาหวาจะทำให้ทุกอย่าง”

ในเมื่อมีผู้หญิงที่พร้อมจะทำเพื่อเขาขนาดนี้ปาณัทก็พร้อมที่ลองก้าวไปข้างหน้ากับเธอ วาสิตาดีใจมากในที่สุดก็ได้เขามาครอบครอง กระซิบว่ารักเขาอย่างหวานหยดแล้วค่อยๆยื่นหน้าเข้ามาหา ปาณัทมองหญิงที่อยู่ตรงหน้าโดยมีเสียงของพิรญาณ์ที่บอกให้เราสองคนจบกันได้แล้ว ต่างคนต่างควรจะมีคนใหม่ และให้เขาลบอดีต ความหลัง ความทรงจำทิ้งให้หมด เขาตัดสินใจจูบวาสิตาทั้งน้ำตา พลางพึมพำในใจอย่างเจ็บช้ำ

“พี่ทำตามที่น้องพิณต้องการแล้ว ทิ้งความทรงจำ ของเราไว้ข้างหลัง ขอให้น้องพิณมีความสุขกับรักใหม่”

ปาณัทโอบกอดวาสิตาไว้ในอ้อมแขนซึ่งครั้งหนึ่งเคยมีไว้เพื่อพิรญาณ์คนเดียวเท่านั้น

ooooooo

หนึ่งเดือนผ่านไป...

ในงานเปิดศูนย์โรคหัวใจและหลอดเลือดหัวใจของโรงพยาบาลประชาราษฎร์ที่คับคั่งไปด้วยแขกผู้มีเกียรติรวมทั้งบรรดานักข่าวจากทุกสำนัก หลังจากพิธีกรขึ้นกล่าวถึงความเป็นมาเป็นไปของศูนย์แห่งนี้ให้บรรดาแขกเหรื่อฟังเรียบร้อย รัฐมนตรีสุทัศน์ตัดริบบิ้นเปิดศูนย์แห่งนี้อย่างเป็นทางการ

จากนั้น ท่านสุทัศน์ คุณหญิงนพวรรณ วาสิตากับเปรมสุดา รวมทั้งปาณัทและวิชัยมารวมตัวกันเพื่อให้นักข่าวเก็บภาพ วาสิตาคอยเกาะแขนปาณัทไม่ห่าง แสดงถึงความสนิทสนม เขาไม่ลืมที่จะกุมมือของเปรมสุดาเอาไว้อีกมือหนึ่ง ผู้เป็นแม่ยิ้มปลื้มให้กับความสำเร็จของลูกชายที่ก้าวมาเป็นศัลยแพทย์หัวใจมือหนึ่งของที่นี่...

ระหว่างที่ชีวิตของปาณัทอยู่ในช่วงขาขึ้น ชีวิตของพิรญาณ์กลับเตี้ยเรี่ยพื้น ถูกบรรดาเจ้าหนี้มาตามทวงหนี้ถึงบริษัทมณีมัทนาจิลเวลรี่ พอไม่ได้รับคำตอบ เป็นที่น่าพอใจต่างตะโกนด่าพร้อมกันว่าโคตรโกง

วิวัฒน์ซึ่งมีบริษัทตั้งอยู่บนอาคารเดียวกันมายืนมองๆอยู่กับอนุสรา ยิ่งเห็นเจ้าหนี้ขู่ถ้าไม่ได้เงินจะขนข้าวของในบริษัทไปขาย แล้วเข้ามาผลักไหล่พิรญาณ์อย่างหมดความอดกลั้นก็ยิ่งสะใจ นิภาพรรณต้องเข้ามาช่วยกันเจ้านายเอาไว้ และขอร้องบรรดาเจ้าหนี้อย่าใช้กำลังแบบนี้...

ทางด้านปาณัทได้รับเครดิตจากท่านสุทัศน์ไปเต็มๆ ระหว่างที่ให้สัมภาษณ์นักข่าว ท่านพูดชื่นชมเขาตลอดเวลาว่าที่ตนเองรอดชีวิตมาได้ก็เพราะฝีมือผ่าตัดของเขา และยังเชิญชวนใครที่กำลังป่วยหรือมีปัญหาโรคหัวใจ ให้เอาหัวใจของตัวเองมาให้ปาณัทดูแลรับรองปลอดภัย คุณหญิงนพวรรณไม่วายกระเซ้า

“แต่สาวๆไม่ต้องคิดมาดูแลหัวใจของหมอนะคะเพราะว่ามีหนูหวาหวาคอยดูแลอยู่แล้วทั้งคน”

“แหม...หวาหวาดูแลหัวใจหมอ หมอก็ดูแลหัวใจหวาหวาเหมือนกันค่ะ หัวใจของเราแข็งแรงทั้งคู่ค่ะ”

วาสิตาพูดพลางทำมือไอเลิฟยูแล้วหันมายิ้มหวานให้ปาณัท นักข่าวพากันส่งเสียงฮือฮาให้กับความหวานของทั้งคู่ ท่านสุทัศน์หันไปแซววิชัยเมื่อไหร่จะมีข่าวดีสักที เขาเองก็รอให้ปาณัทมาขอลูกสาว อยากอุ้มหลานไวๆ

“ว่าที่พ่อตาเปิดประตูให้ขนาดนี้แล้ว อย่าช้านะหมอนนท์ รีบขอเลย” ท่านสุทัศน์แซวไปหัวเราะไป...

อีกมุมหนึ่งไม่ห่างกันนัก ณัฐวุฒิมายืนดูงานเปิดตัว ศูนย์หัวใจอยู่เงียบๆ ได้ยินสิรัตน์เม้าท์แตกอยู่กับพยาบาลสองคนเรื่องที่สุดท้ายแล้วปาณัทไม่รอดพ้นเงื้อมมือของ

วาสิตาไปได้ และเธอยังได้ยินมาอีกว่าเขาซื้อเรือนหอแล้วด้วย แต่ยังไม่ทันเม้าท์ต่อ ณัฐวุฒิซึ่งทนนิ่งเฉยต่อไป ไม่ไหวเรียกสิรัตน์มาสอบถามเรื่องเรือนหอของปาณัทไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเมื่อรู้ว่าเรือนหอหลังนั้นราคาสูงถึง 15 ล้านบาท

“รถยังไม่ซื้อขับอยู่ๆหมอนนท์จะเอาเงินที่ไหนมาซื้อบ้านตั้ง 15 ล้าน”

สิรัตน์เม้าท์เพิ่มเติมว่าปาณัทเพิ่งถอดรถหรูป้ายแดง ขับมาทำงาน ส่วนเรือนหอรอรัก เธอได้ยินมาว่าเจ้าของโครงการเป็นเพื่อนซี้กับท่าน ผอ.วิชัย คงลดราคาให้เป็นพิเศษและปาณัทก็ขอผ่อนระยะสั้นแค่สองสามปี

“15 ล้าน ผ่อน 3 ปี โอ้วแม่เจ้า แปลว่าตอนนี้รายได้หมอนนท์แต่ละเดือนมิร่วมล้านเหรอคะ และทั้งนี้ทั้งนั้น ทั้งรถทั้งบ้านหมอนนท์จัดให้ตามความพอใจของคุณหวาหวาค่ะ เอาใจกันแรงส์ขนาดนี้ งานแต่งต้องมาเร็วๆนี้ชัวร์ค่ะ” สิรัตน์เม้าท์อย่างสนุกปาก ขณะที่เส้นริษยาของณัฐวุฒิแตกซ่าน จะต้องขัดขวางงานแต่งให้ได้

ooooooo

หลังจากเจ้าหนี้พากันกลับไปหมดแล้ว วิวัฒน์กับอนุสราบุกเข้าไปหาพิรญาณ์ถึงห้องทำงานจะขอซื้อบริษัทจากเธอ พิรญาณ์โกรธมากทุบโต๊ะเปรี้ยง ไล่ตะเพิดทั้งคู่ไปให้พ้นหน้า

“ผมอุตส่าห์จะช่วยเผื่อจะมีเงินไปใช้หนี้เขาได้ อยากจบไม่สวยก็ตามใจ จะบอกอะไรให้เธอจะหมดตัวไม่เหลือแม้แต่สตางค์แดงเดียว เผลอๆจะติดคุกด้วยข้อหาฉ้อโกง”

“ไสหัวออกไป” พิรญาณ์ตวาดลั่น วิวัฒน์เดินหัวเราะในคอออกไปกับอนุสราที่ยิ้มเยาะใส่นิภาพรรณกับกรกฎ คุณเลขาฯหมั่นไส้ทนไม่ไหวเงื้อมือจะตบสั่งสอนแต่กรกฎห้ามไว้ทัน

เรื่องร้ายๆตามเล่นงานพิรญาณ์ไม่เลิก นอกจากจะถูกเจ้าหนี้ตามทวงหนี้ถึงบริษัท ธนาคารที่เธอเอาบ้านไปทำโอดีไว้ ก็เอาหมายศาลมาปิดที่ประตูรั้วจะถูกฟ้องยึดบ้าน เธอถึงกับกุมขมับ ทำไมชีวิตตัวเองถึงได้แย่ขนาดนี้ ทุกอย่างถาโถมเข้าใส่จนเธอไม่รู้จะหาทางออกอย่างไร...

เพื่อทำให้ปาณัททิ้งอดีตให้หมดไปจากใจ เปรมสุดาหยิบกล่องแหวนเพชรออกมายื่นให้ บอกว่าแหวนวงนี้เป็นเงินสะสมของท่าน สำหรับผู้หญิงที่เหมาะสมจะมาดูแลเขาแทนท่าน ในเมื่อวันนี้เป็นวันดีของเขา ก็เลยอยากให้เขาถือเอาฤกษ์ดีนี้ขอวาสิตาแต่งงาน แล้ว

ยัดแหวนใส่มือเขาที่ยังอึ้งไม่หาย คะยั้นคะยอให้ไปหาวาสิตา ปาณัทตัดสินใจทำตามที่แม่ต้องการ เดินเข้าไปคุกเข่าตรงหน้าเธอท่ามกลางสายตาของทั้งนักข่าวและแขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมงานเปิดศูนย์โรคหัวใจ รวมทั้งณัฐวุฒิกับสิรัตน์ด้วย แล้วหยิบแหวนขึ้นมา

“ผมพูดไม่เก่ง ผมมีแค่หนึ่งคำถามที่รอคำตอบจากคุณ...คุณหวาหวาจะแต่งงานกับผมไหมครับ”

“ค่ะ หวาหวาจะแต่งงานกับคุณ” วาสิตาว่าแล้วยื่นมือไปให้ปาณัทสวมแหวนให้ ท่ามกลางเสียงตบมือโห่ร้องด้วยความยินดีของทุกคน สวมแหวนเสร็จ ปาณัทดึงมือวาสิตาให้ลุกขึ้นก่อนจะสวมกอดกัน เปรมสุดายิ้มปลื้มทั้งน้ำตาในที่สุดก็จัดแจงชีวิตของลูกชายสุดเลิฟให้เข้าที่เข้าทางได้สำเร็จ แล้วหันไปยืนยันกับวิชัย จะให้ผู้ใหญ่รีบมาสู่ขอวาสิตาให้เร็วที่สุด ณัฐวุฒิทนเห็นภาพบาดตาไม่ไหว ต้องเดินหนี...

งานเลี้ยงเปิดศูนย์ฯเลิกไปนานแล้ว แต่วาสิตายังมองแหวนในมือข้างซ้ายของตัวเองยิ้มไม่หุบ แม้กะรัตจะน้อยไปหน่อยสำหรับคุณหนูไฮโซอย่างตัวเองแต่มันก็เต็มไปด้วยคุณค่าทางจิตใจ แต่แล้วต้องหุบยิ้มเมื่อณัฐวุฒิเข้ามาลากแขนไปยังมุมปลอดคนจะขอคุยด้วย เธอไม่มีอะไรจะคุย ขอร้องให้เขาเลิกตื๊อได้แล้ว เธอกำลังจะแต่งงานกับปาณัท เขาพยายามใส่ไฟว่าปาณัทไม่ได้รักเธอแค่หวังจะใช้เธอเป็นบันไดไต่เต้า

“หรือคุณไม่เคยหวังอะไรจากฉัน อย่ามาทำเป็นพระเอกหน่อยเลย” ว่าแล้ววาสิตาสะบัดมือเขาออกแล้วเดินหนี เขาไม่ยอมรามือตามไปคว้าแขนเอาไว้ อย่าหวังจะเขี่ยเขาทิ้งง่ายๆ ปาณัทที่กำลังเดินตามหาเธออยู่

มาเห็นเข้า สั่งให้ณัฐวุฒิปล่อยเธอเดี๋ยวนี้ วาสิตาแกล้งร้องโอดครวญราวกับแขนจะหัก ปาณัทตกใจ ผลักณัฐวุฒิออกห่าง เขาโมโหชกสวน ปาณัทยกมือกันไว้ได้ ก่อนจะตอบโต้ไปหนึ่งหมัด ณัฐวุฒิถึงกับหงายเงิบ แล้วประคองวาสิตาออกไป ณัฐวุฒิมองตามแค้นใจมาก

ooooooo

ในวันที่ไปถ่ายรูปพรีเวดดิ้งกับวาสิตา ปาณัทอดนึกถึงภาพความสุขของตัวเองกับพิรญาณ์ในงานแต่งงานแสนจะเรียบง่ายที่โบสถ์ในสเปนไม่ได้ เขาต้องสลัดความคิดนั้นออกจากสมอง ตั้งใจถ่ายภาพกับว่าที่เจ้าสาวคนใหม่ของตัวเอง...

ในขณะที่ปาณัทพยายามลืมอดีตให้หมดไปจากใจ เปรมสุดาขอร้องให้พีระเดชช่วยเป็นเถ้าแก่ให้ลูกชายของตัวเองไปคุยเรื่องการแต่งงานกับผู้ใหญ่ของฝ่ายหญิง เขาไม่วายปากเสีย หาว่าปาณัทรีบร้อนแต่งงานกับวาสิตาทั้งที่คบกันได้ไม่นานเพราะทำเธอท้องก่อนแต่ง เปรมสุดาไม่พอใจกระแทกช้อนลงบนจานเสียงดัง

“คุณคะ ถ้าคุณลำบากใจ ฉันไปขอร้องคนอื่นก็ได้นะคะ”

พีระเดชเห็นเปรมสุดาไม่พอใจรีบรับปากจะจัดการให้ เธอขอบคุณเขามาก ปาณัทจะขอให้หมั้นไว้ก่อน แล้วค่อยแต่งตอนปลายปีรอให้เรือนหอตกแต่งเสร็จก่อน พีระเดชคาดไม่ถึง ปาณัทลงทุนซื้อเรือนหอด้วยหรือ เปรมสุดาคุยอวดว่าเรือนหอของลูกชายราคาตั้ง 15 ล้านบาทซึ่งซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรงของเขาล้วนๆ พีระเดชถึงกับกลืนข้าวไม่ลงที่เห็นลูกเลี้ยงได้ดิบได้ดีมีฐานะ...

ด้านณัฐวุฒิไม่กล้าออกหน้าเอง คิดจะใช้แผนยืมมือฆ่าคน ไปพบพิรญาณ์ที่ห้องทำงาน เอารูปหวานหยดตอนที่ปาณัทคุกเข่าขอวาสิตาแต่งงาน รวมทั้งรูปพรีเวดดิ้งของทั้งคู่ไปให้ดู เพราะรู้ว่าระหว่างเธอกับปาณัทต้องมีอะไรมากกว่าคนรู้จัก ส่วนเขากับวาสิตาคบหากันอยู่ดีๆ ปาณัทก็มาแย่งเธอไปจากเขา

“เราจะยอมให้ทั้งสองคนมีความสุขบนความเจ็บช้ำของเราได้เหรอครับ” ณัฐวุฒิยุส่ง

ooooooo

พิรญาณ์สะกดรอยตามปาณัทกับวาสิตามาถึงร้านอาหารหรูหราแห่งหนึ่ง วันนี้เป็นวันที่ทั้งคู่นัดให้ผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายมาคุยกันเรื่องงานหมั้น ภาพความชื่นมื่นที่พวกผู้ใหญ่กำลังเจรจากัน ขณะที่ปาณัทกับวาสิตานั่งกุมมือกันตลอดเวลาราวกับกลัวจะหายทำให้พิรญาณ์แค้นจัด

“ทำไมคนพวกนี้ถึงหัวเราะมีความสุขหน้าบานได้ลงคอทั้งๆที่ฉันกับคุณแม่ต้องกล้ำกลืนกินข้าวคลุกน้ำตาทุกมื้อ เพราะการกระทำของคนพวกนี้ พวกเขาเชิดหน้ามีความสุขอยู่ได้อย่างไร ทั้งๆที่เป็นคนก่อทุกข์ไว้ให้คุณแม่กับฉันรับกรรม...ขอให้พวกแกไปลงนรกให้หมด” พิรญาณ์เดินจากมาทั้งน้ำตา แล้วโทร.ตามราเมนมาพบ มีคำตอบที่เขารออยู่จะให้ เมื่อได้เจอหน้ากันเขาเห็นตาเธอแดงเหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มา

ถามว่ามีอะไรหรือเปล่า เธอโกหกว่าไม่มีอะไร แค่จะมาบอกเขาว่าเธอรักเขาไม่ได้ ขอบคุณสำหรับน้ำใจที่เขามีให้ แล้วเดินจากไป

ราเมนวิ่งตามจนทัน ขอร้องให้เธอทบทวนข้อเสนอของเขาอีกครั้ง เธอไม่จำเป็นต้องรักเขาก็ได้ แค่ยอมให้เขาดูแล เธอก็จะได้อยู่อย่างไม่มีหนี้ เท่านี้ชีวิตของเธอก็คงจะสบายไปตลอดแล้ว เธอยืนยันว่าทำไม่ได้

แต่สัญญาจะใช้หนี้ทุกบาททุกสตางค์ให้ ราเมนไม่ได้ต้องการหนี้ 10 ล้านบาท แต่ต้องการเธอ ขอให้เธอลองตัดสินใจใหม่ในเมื่อยังมีโอกาส พิรญาณ์ตัดสินใจแล้ว ขอร้องเขาอย่ามาเสียเวลากับเธออีกเพราะจะไม่ได้อะไร แล้ววิ่งหนีไป ราเมนได้แต่มองตามเสียดายสุดๆ...

ด้านนิภาพรรณเป็นห่วงเจ้านายสาวมาก บ่นให้กรกฎฟังว่าตั้งแต่โดนธนาคารเอาหมายศาลมาปิดที่บ้านดูเจ้านายซึมๆไป บางครั้งก็นั่งใจลอยจนอดเป็นกังวลแทนไม่ได้...

ความทุกข์ที่ประเดประดังเข้ามาไม่ขาดสายทำให้พิรญาณ์ไม่อยากอยู่บนโลกนี้อีกต่อไป เข้าห้องปิดประตู คว้าปืนขึ้นมาจะยิงตัวตาย โชคดีที่นิภาพรรณมาห้ามไว้ทัน ขอร้องให้เธอวางปืนลงอย่าแก้ปัญหาด้วยวิธีนี้

“พิณเกลียดนังเปรมสุดา เกลียดคุณพ่อ เกลียดพี่นนท์เกลียดทุกคนที่ทำร้ายพิณกับคุณแม่”

“ยิ่งเกลียด คุณพิณยิ่งต้องมีชีวิตต่อไปสิคะ อยู่เพื่อรอดูวันหายนะของพวกมัน” คำพูดของนิภาพรรณทำให้พิรญาณ์ได้คิด จะไม่ปล่อยให้พวกนั้นมีความสุขอยู่บนความทุกข์ของเธอกับคุณแม่อีกต่อไป

“พิณจะทำให้พวกมันได้รู้จักคำว่าเสียใจ พิณจะไม่รอคอยให้ชะตากรรมลงโทษพวกมันอีกแล้ว พิณจะทำลายทุกคนที่ทำกับพิณให้แหลกด้วยน้ำมือของพิณเองคอยดู” พิรญาณ์นึกถึงแหวนแต่งงานที่ปาณัทสวมให้ตอนทำพิธีในโบสถ์ที่สเปนขึ้นมาได้ รีบลงไปค้นหาที่พุ่มไม้ใต้ระเบียงห้องตรงจุดที่ตัวเองขว้างมันทิ้ง
แม้ฝนจะเทกระหน่ำไม่ขาดสาย พิรญาณ์ไม่ย่อท้อ ลุยหาแหวนวงนั้นจนเจอ...

ยิ่งใกล้ถึงพิธีหมั้นของตัวเอง แทนที่ปาณัทจะมีความสุขกลับหวนคิดถึงเมื่อครั้งความรักของเขากับพิรญาณ์ยังหวานชื่น เดินไปเปิดลิ้นชักโต๊ะ หยิบแหวนแต่งงานที่ทิ้งไว้ข้างในสุดขึ้นมาดู ร้องไห้ออกมาด้วยความอาลัยรักอย่างสุดซึ้ง ต่อให้นานแค่ไหนไม่มีวันที่เขาจะลบเธอไปจากใจได้

ooooooo

ในที่สุดก็ถึงวันหมั้นระหว่างวาสิตาและปาณัท พิธีหมั้นถูกจัดขึ้นภายในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมหรู แขกเหรื่อส่วนใหญ่จะเป็นแขกของฝ่ายหญิงที่มากันอย่างคับคั่ง ท่านสุทัศน์และคุณหญิงนพวรรณมาในฐานะเถ้าแก่ฝ่ายหญิง ส่วนพีระเดชมาในฐานะเถ้าแก่ฝ่ายชาย แต่มารถคนละคันกับเปรมสุดาเพื่อไม่ให้มีใครสงสัย
ณัฐวุฒิจำต้องมาร่วมงานด้วย ยิ่งเห็นรูปถ่ายพรีเวดดิ้งของวาสิตากับปาณัทก็ยิ่งเคืองแค้น เปรมสุดากำลังช่วยลูกชายดูความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหน้าผมอยู่ที่ข้างหลังเวทีของห้องจัดเลี้ยง

“วันนี้ลูกของแม่หล่อจริงๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมา แม่รอดูวันนี้ของลูกวันที่ลูกประสบความสำเร็จทั้งในหน้าที่การงานและมีครอบครัวที่สมบูรณ์ แล้วแม่ก็กำลังจะได้เห็น ไม่มีอะไรจะทำให้แม่มีความสุขเท่านี้อีกแล้ว”

“เห็นแม่มีความสุข ผมก็มีความสุขด้วย”

พีระเดชที่ยืนรออยู่ไม่ห่างนักไม่วายแขวะ ถ้าลองปาณัทแต่งงานกับลูกสาวยาจกไม่ใช่ลูกเศรษฐี อยากรู้นักจะยังมีความสุขอีกไหม เปรมสุดาปรายตามองเขาไม่ค่อยพอใจนักแต่ไม่กล้าต่อว่าอะไร แต่ปาณัทกลับโต้ไม่ยอมแพ้ว่าพีระเดชน่าจะดีใจและมีความสุขมากกว่าใครที่เขาแต่งงานไปได้ ไม่อย่างนั้นถ่านไฟเก่าระหว่างเขากับพิรญาณ์อาจคุขึ้นมาได้อีก พีระเดชเสียงเขียวใส่ลองคุขึ้นมาอีกได้เห็นดีกันแน่ เปรมสุดาต้องเข้ามาขวาง

“ฉันขอร้องล่ะนะทั้งคุณทั้งนนท์ วันนี้เราจะไม่เอ่ยชื่อหนูพิณกันอีกแล้ว”

จังหวะนั้น นายพิธีประกาศว่าใกล้ถึงฤกษ์งามยามดีแล้ว เชิญพ่อของฝ่ายหญิงและแม่ของฝ่ายชายรวมทั้งเถ้าแก่ของทั้งสองฝ่ายขึ้นไปบนเวที พีระเดชปั้นยิ้มเป็นปลัดกระทรวงผู้แสนดีเดินขึ้นเวทีไปกับเปรมสุดาเพื่อให้ช่างภาพได้เก็บภาพญาติผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่าย

หลังมีการตรวจนับสินสอดจนเป็นที่พอใจของผู้ใหญ่ฝ่ายหญิงและยินยอมยกลูกสาวให้ นายพิธีบอกให้ฝ่ายชายไปรับฝ่ายหญิงมาเข้าพิธีหมั้นได้ ปาณัทหันไปคว้าช่อดอกไม้จากพานที่สิรัตน์ถือแล้วเดินไปที่ประตูห้อง ท่ามกลางสายตาปลื้มปริ่มของทุกคนในงาน ทันทีที่เปิดประตู วาสิตาในชุดไทยประยุกต์สวยงามยืนรออยู่ ปาณัทกลับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เกิดลังเลเพราะผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่พิรญาณ์

วาสิตาต้องร้องเรียก ปาณัทถึงได้สติ วิชุดาเร่งให้เขาส่งช่อดอกไม้ให้ฝ่ายหญิง จากนั้นทั้งคู่พากันจูงมือไปที่เวที พิรญาณ์ซึ่งแอบดูอยู่ ก้าวออกจากที่ซ่อนมองตามชายคนรักที่กำลังจะเป็นของคนอื่นอย่างปวดร้าวสุดๆ

ooooooo