ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ไฟล้างไฟ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: "บอย ปกรณ์" ปะทะ "แมท ภีรนีย์" ใน "ไฟล้างไฟ"


ณรัลเดินมองรีสอร์ตที่แม่ฮ่องสอนที่ตัวเองต้องทำให้เจริญขึ้นมาเพื่อพิสูจน์ตัวเองกับพ่อ ด้วยสายตาเหยียดหยันเจ็บปวดเคียดแค้น คิดจะทำลายงานสำคัญของคาสเทิลในวันนี้ให้ได้...เขายิ้มย่องชวนวิทยาดื่มไวน์ฉลองแผนร้ายของตัวเอง วิทยาแปลกใจว่าเขาคิดจะทำอะไร

ในขณะที่นรุตม์เตรียมการต้อนรับมิสเตอร์เฉินเต็มที่...พอมิสเตอร์เฉินเซ็นสัญญาร่วมหุ้นเรียบร้อยก็นัดดินเนอร์กับปีเตอร์เพื่อคุยงานที่จะขยายไปทางยุโรปต่อ นรุตม์จึงกำชับเชฟดูแลอาหารอย่างดีเพราะมิสเตอร์เฉินแพ้อาหารทะเล

ศักดาผู้ช่วยเชฟซึ่งเป็นคนของณรัลแอบผสมปูเข้าไปในน้ำสต๊อกแปะป้ายว่าน้ำสต๊อกหมูแช่ในตู้เย็น เมื่อเชฟลงมือทำอาหารตามออเดอร์จึงมีส่วนผสมของอาหารทะเลไปโดยไม่รู้ตัว

นรุตม์ขึ้นมาหาลีลาบนดาดฟ้าโรงแรม โอบกอดขอบคุณที่เธอช่วยให้ศิริพ้นข้อกล่าวหาเมื่อเช้า เขาถามเธอทำเพื่อเราใช่ไหม ลีลาบอกไม่อยากให้เขาลำบากใจแล้วเธอก็เอ่ยว่าจะกลับไปอยู่อิตาลี นรุตม์ตกใจทำไมต้องไป

“พอเกิดเรื่องครั้งนี้ ลีถึงเข้าใจว่าคนอย่างหาญกล้าคงไม่ยอมหยุดง่ายๆ ถ้าลียังอยู่ เรื่องราวมันจะยิ่งบานปลาย ครั้งนี้คุณพ่อคุณต้องมาเดือดร้อนด้วย...ลีเหนื่อยค่ะ”

นรุตม์กอดกระชับขอร้องอย่าไป ลีลาน้ำเสียงท้อแท้ไม่เห็นอนาคตของเราเลย ตนกลัวไม่อยากผูกพันเพื่อรอวันเสียใจ นรุตม์รีบสัญญาว่าจะต้องมีวันของเรา ทันใดมีข้อความจากธีรพัฒน์ส่งเข้ามาว่าได้เวลาแล้ว เขาจึงจูงมือเธอกลับลงไป และให้เธอนั่งรอที่ล็อบบี้ขอตัวสักครู่

ในห้องอาหาร มิสเตอร์เฉินนั่งทานอาหารกับปีเตอร์ โดยมีธีรพัฒน์คอยอำนวยความสะดวก นรุตม์เข้ามาทักทาย มิสเตอร์เฉินเริ่มมีอาการคันตามแขน หายใจไม่ออกกำลังหยิบยาขึ้นมาจะทาน จึงชะงักหันมาแนะนำให้นรุตม์รู้จักกับปีเตอร์ คุยกันได้สักพักก็เริ่มอึดอัดมากขึ้นหายใจไม่ออกล้มคว่ำลากผ้าคลุมโต๊ะและอาหารทุกอย่างกระจายลงพื้น นรุตม์และทุกคนตกใจ

ลีลาได้ยินเสียงเอะอะจึงเข้ามาดู พอเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นก็เข้าไปถามธีรพัฒน์ว่ามิสเตอร์เฉินมีโรคประจำตัวอะไร เขาตอบว่าแพ้อาหารทะเล ลีลารีบค้นตัวว่ามียาแก้แพ้ติดตัวบ้างไหม ปีเตอร์บอกว่าเห็นเขากำลังจะทานยา เธอจึงหันไปคุ้ยอาหารที่เกลื่อนกระจายอย่างไม่รังเกียจว่าจะเลอะเทอะใดๆ พอได้ยามาก็ใช้ช้อนสองคันบดยาให้เป็นผงเทลงในแก้วน้ำคนให้ละลาย บอกนรุตม์และธีรพัฒน์ช่วยประคองมิสเตอร์เฉินจับให้อ้าปาก ลีลาค่อยๆกรอกยาระวังไม่ให้สำลัก จากนั้นรถพยาบาลมานำตัวมิสเตอร์เฉินไปทันท่วงที

นรุตม์ตรงมายังห้องครัวพร้อมหาญกล้ากับลำไพร เขาเรียกเชฟและพนักงานทุกคนมาซักฟอก เชฟรายงานว่าศักดาหายไป นรุตม์สั่งซีเคียวริตี้ตามหาทันที...ศักดาเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมหนี แต่โดนซีเคียวริตี้รวบตัวไว้ได้...

เสร็จเรื่อง นรุตม์กลับมารายงานศิริว่ามิสเตอร์เฉินปลอดภัย ส่วนศักดาถูกจับส่งตำรวจ เขาให้การว่าไม่เคยเห็นหน้าผู้ว่าจ้าง ใช้การติดต่อทางโทรศัพท์โดยส่งนักเลงมาข่มขู่ให้ลงมือทำ ศิริรู้ทันทีว่าเป็นณรัลต้องการทำลายการเซ็นสัญญาครั้งนี้ นรุตม์ท้วง

“แต่พี่รัลก็ไม่ได้เข้ากรุงเทพฯ แล้ววิทยาก็จับตาดูอยู่ตลอด”

“งั้นก็ต้องมีคนของณรัลอยู่ที่โรงแรม”

“ต้องเป็นคนในที่รู้กำหนดการของมิสเตอร์เฉิน แต่ผมยังหาตัวไม่พบว่าเป็นใคร”

ขณะเดียวกัน ณรัลฟังสายรายงานทางโทรศัพท์แล้วหัวเสีย ถามพวกนั้นสงสัยว่าเป็นใคร ปลายสายที่รายงานคือลำไพรกำลังอยู่ในผับ รับรองว่านรุตม์ไม่มีทางสาวถึงเราได้ ณรัลย้ำอย่าให้มีหลักฐานมาถึงตน วิทยาแอบฟังด้วยสีหน้าหนักใจที่ไม่อาจเปลี่ยนณรัลได้ ลำไพรรับคำ พอดีมีชายนิโกรยื่นแก้วเหล้าให้ทำนองเชื้อเชิญ เธอยิ้มรับอย่างไม่ลังเล

ooooooo

นรุตม์เห็นศตวรรษนั่งมองจันทร์ตาหวานซึ้งก็เข้ามาแซวว่าใจลอยหาใครพามาให้รู้จักบ้าง ศตวรรษปัดต้องรอให้แน่ใจก่อนค่อยโชว์กลัวหน้าแตก แล้วย้อนถามพี่จะไปไหน นรุตม์บอกไปตามหัวใจเรียกร้อง ศตวรรษทำเสียงโอ้ก...ล้อ นรุตม์เองก็ขำตัวเองก่อนจะเดินไป

ในห้องคอนโด นรุตม์เปิดประตูเข้ามาไม่เห็นลีลาก็หน้าเสีย ไม่ทันไรเสียงเธอถามกลับแล้วหรือดังมาจากมุมครัว เธอหยิบน้ำส้มคั้นจากตู้เย็นมาให้เขาอย่างเอาใจ บอกให้นั่งรอสักครู่ข้าวต้มใกล้จะเสร็จ นรุตม์กอดเธอด้วยความรักและปลื้มใจ

“อยู่กับคุณมีเรื่องให้ผมเซอร์ไพรส์ทุกวัน ถ้ามิสเตอร์เฉินเป็นอะไรไปผมคงแย่”

“บอสของฉันที่อิตาลีก็แพ้อาหารทะเลค่ะ รายนั้นแพ้แต่ชอบดื้อที่จะกิน ฉันเลยต้องรู้วิธีแก้ปัญหาติดตัวบ้าง แบบที่คุณเฉินเป็นฉันเจอบ่อยมาก”

นรุตม์ซบหน้ากับไหล่ลีลาอย่างออดอ้อน เธอรู้สึกหวั่นไหวสวมกอดเขาด้วยความรักที่มีต่อเขาเช่นกัน...

ลำไพรเดินออกจากโรงแรมเล็กๆ จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ชายนิโกรเดินตามหลังออกมา พอดีหาญกล้าโทร.เข้ามา ลำไพรฟังแล้วทำหน้าแปลกใจ...ในขณะที่ศิรินธารหงุดหงิดงุ่นง่านที่หาญกล้าไม่กลับบ้าน ติดต่อก็ไม่ได้จึงโทร.หาลำไพร เธอรายงานว่าหาญกล้าออกจากออฟฟิศตั้งแต่หัวค่ำแล้ว ศิรินธารจึงสั่งว่าถ้าติดต่อหาญกล้าได้ให้บอกตนด้วย เธอรับคำสีหน้ายิ้มเหยียด

เพราะลำไพรกำลังยืนอยู่หน้าห้องที่หาญกล้าเรียกมาพบ พอเปิดประตูเข้าไป หาญกล้านั่งกึ่งนอนรออยู่บนเตียงบอกเธอว่าเรียกมารับรางวัล ลำไพรรู้งานเข้าไปโอ้โลมปฏิโลมทันที

กลางดึกในห้องคอนโด มือถือลีลาไหลหล่นใกล้ๆ เท้าทำให้เธอสะดุ้งตื่น พบว่าตัวเองนั่งหลับอยู่ในอ้อมกอดนรุตม์บนโซฟา จะขยับเอื้อมไปเก็บมือถือ นรุตม์กระชับอ้อมกอด เธอจึงถามเขาไม่ได้หลับเลยหรือ เขาบอกว่ากลัวตื่นมาแล้วไม่เจอเธอ อยากกอดเธออย่างนี้ตลอดไป ลีลารู้สึกเจ็บแปลบน้ำตาร่วงเผาะ เพราะกำลังใช้เขาเป็นเครื่องมือ นรุตม์เข้าใจว่าเธอซาบซึ้งกับคำพูดตน เธอยิ้มเอาใจ “ฉันอยากให้คุณมีความสุข ไม่อยากให้คุณต้องเหนื่อย ต้องเสียใจ”

“มีคุณอยู่ข้างๆแบบนี้ ผมมีความสุขที่สุด”นรุตม์ไล้จมูกไปกับแก้มเธอแล้วขอร้องไม่ให้เธอกลับไปอิตาลี ขอให้อยู่กับตนที่นี่ ลีลาสบตาเขาด้วยความรู้สึกลังเล

ooooooo

รุ่งเช้า ภารดีมาปลอบศิรินธารที่เอาแต่ร้องไห้เพราะหาญกล้าไม่กลับบ้าน หาว่าเป็นเพราะทุกคนในบ้านดูถูกเขา ภารดีปลอบไม่มีพ่อแม่พี่น้องคนไหนทนเห็นคนในครอบครัวเป็นทุกข์ได้ ศิรินธารย้อนถามคิดว่าเพราะตนเองหรือที่ทำให้ทุกคนเกลียดหาญกล้า

ภารดีย้อนถามจะยอมฟังไหมว่าข้อเสียของเรามีอะไรบ้าง ศิรินธารพร้อมฟังถ้าจะช่วยให้ตนได้อยู่กับหาญกล้า ภารดีให้แง่คิด “ลูกหยีลองไม่อาละวาด ถ้าทุกคนเห็นว่าลูกหยีโตขึ้นไม่ใช้อารมณ์ อาจจะทำให้คนอื่นๆ แอนตี้หาญกล้าน้อยลงก็ได้นะ”

“ต้องเปลี่ยนตัวเองขนาดนั้น ลูกหยีทำไม่ได้หรอกค่ะ”

“แม่พี่เคยบอกว่าคำพูดของคนใกล้ชิดมีน้ำหนักที่สุด ถ้าลูกหยีพูดกับคนร้อยคนว่าหาญกล้าเลว คนร้อยคนก็จะมองว่าสามีลูกหยีเลว ขนาดคนเป็นภรรยายังดูถูกสามีตัวเองเลย จะให้คนอื่นยกย่องมันเป็นไปไม่ได้...แล้วทุกวันนี้ลูกหยีพูดถึงสามีตัวเองให้คนอื่นฟังว่ายังไงคะ”

ศิรินธารหน้าเสียเพราะไม่เคยพูดดีเลย จึงนิ่งเงียบเหมือนยอมรับ...ในขณะที่นรุตม์กับลีลาพยายามกอบโกยความสุขต่อกัน นรุตม์ทำอาหารเช้าให้อย่างเอาใจ ลีลาตัดสินใจเอ่ยปาก

“เรื่องระหว่างเราหยุดแค่นี้เถอะค่ะ ลีไม่อยากคาดหวัง เพราะความผิดหวังมันเจ็บปวด”

“ลี...เชื่อผมนะว่าสักวันมันต้องดีขึ้น”

“ลีใช้ชีวิตมีเป้าหมายมาตลอด จะให้ลีแขวนตัวเองไว้ลอยๆ ด้วยความหวัง ลีทำไม่ได้ค่ะ ให้ลีไปนะคะไปทั้งที่เรายังรักกัน อย่างน้อยมันก็เหลือความทรงจำที่ดี” ลีลาเดินตามแผนที่วาง

นรุตม์คิดจะให้ลีลารู้สึกดีขึ้นจึงนัดเพ็ญให้เตรียมของเพื่อไปทำบุญที่วัดด้วยกัน ภารดีเห็นรถนรุตม์แล่นเข้ามาจอด แล้วเอ๋ช่วยเพ็ญหอบตะกร้าออกมาใส่รถ ลีลาลงจากรถมาสวัสดีเพ็ญอย่างนอบน้อมประคองขึ้นรถ ภารดีถึงกับอึ้งกับภาพที่เห็น

ตลอดเวลาที่ทำบุญไหว้พระ เพ็ญลอบมองอากัปกิริยาของลีลาและนรุตม์ที่ปรนนิบัติต่อกันก็แน่ใจว่าทั้งสองรักกัน จึงเอ่ยปากฝากลีลาดูแลนรุตม์ด้วยและพูดเป็นนัยๆว่า

“ถ้าวันหนึ่งคุณพบว่าคุณรุตม์ไม่เหมือนภาพที่เห็น...”

ลีลาแทรกด้วยคำพูดจากใจจริง “ลีเองก็ไม่ได้ดีพร้อมค่ะ ถึงเราจะพบกันไม่นานแต่ลีก็มั่นใจว่าถ้ามีคุณรุตม์อยู่ข้างๆ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ลีพร้อมจะรับทุกอย่างค่ะ”

เพ็ญเห็นท่าทางนรุตม์มีความสุขกว่าที่ผ่านๆ มาก็พลอยมีความสุขไปด้วย...ในขณะเดียวกัน ชลัมภ์หงุดหงิดปัดถ้วยชามหล่นแตกที่ลีลาเงียบไปไม่มีข่าวความฉิบหายของศิริ มัสยาเตือนให้ใจเย็นๆ ที่ผ่านมาลีลาก็ทำงานให้เราเกินคาดแล้ว ทันใด...ดลก้าวเข้ามาในบ้าน ชลัมภ์ตกใจติงที่ไม่โทร.มาบอกก่อนว่าจะมา ดลบอกว่าได้ยินว่าเขาป่วยหนักจึงมาเยี่ยม

“ไม่ยักรู้ว่ามะเร็งระยะสุดท้าย สีหน้าจะสดใสได้ขนาดนี้...พี่โกหกลีว่าเป็นมะเร็ง เพื่อบีบให้ลีไปทำลายครอบครัวพี่ศิริใช่ไหม” ดลสบตาชลัมภ์อย่างต้องการคำตอบ

มัสยาจะแก้ตัวแทนแต่ชลัมภ์ชิงสร้างเรื่องรันทด “พี่โกหกลีเรื่องที่เป็นมะเร็งจริงๆ เพราะพี่ไม่อยากให้ลูกไปแก้แค้นพี่ศิริแต่ลูกไม่ฟังพี่เลย”

ดลซักทำไมลีลาถึงคิดแบบนั้น ชลัมภ์ทำหน้าเศร้าว่าลีลาคิดเองทำเอง ดลดักคอเขากำลังจะบอกว่าพยายามจะขวางลีลาไม่ให้ยุ่งกับศิริแล้ว ชลัมภ์ว่าตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา ตนต้องเป็นคนพิการซ่อนตัวให้ศิริคิดว่าตายไปแล้วก็เพราะเป็นห่วงลูก ตนคงไม่เลวพอที่จะให้ลูกไปตาย แต่คำพูดของคนง่อยอย่างตนไม่มีบารมีพอ มัสยาเสริมว่าช่วยห้ามแต่ลีลาก็ไม่ฟัง เธอเจ็บที่เห็นพ่ออยู่ในสภาพนี้ พวกตนไม่รู้ว่าเธอคิดจะทำอะไร ชลัมภ์แสดงความเศร้าสุดๆ

“ดล...ถ้าไม่ใช่เพราะแกช่วยไว้ พี่กับลูกคงไม่รอดมาจนถึงทุกวันนี้ ครั้งนี้พี่อยากขอร้องแกอีกครั้ง แกต้องช่วยลีนะ พี่กลัวว่าพี่ศิริจะทำร้ายลี”

ดลชั่งใจก่อนจะแย็บถามเขารู้เรื่องลีลากับนรุตม์ไหม ชลัมภ์กับมัสยาสบตากันทำทีไม่รู้เรื่องเลย ดลมองอย่างจับผิด

ooooooo

เย็นวันนั้นภารดีมาพบแดนนั่งดื่มอยู่ริมแม่น้ำ จึงถามดื่มตั้งแต่เช้าที่ตนโทร.หาใช่ไหม เขากลับเอ่ยว่า ถ้าปล่อยตัวไปตามแม่น้ำสายนี้ มันจะไปสิ้นสุดที่ไหน เธอบอกว่าทะเล แดนยิ้มเยาะว่ายังดีที่มีทางออกผิดกับ ตนยี่สิบกว่าปีที่ลอยคอ

“ผมไม่รู้จริงๆว่าจะมีปลายทางที่ลีรอผมอยู่รึเปล่า ผมหวังตลอดเวลาว่าลีจะหันกลับมามองผมในฐานะผู้ชายที่รักเขา วางชีวิตไว้ในมือผม”

ภารดีสะท้อนใจ “ฉันรู้ปลายทางแต่ไม่รู้วิธีที่จะเดินไปถึง ตั้งแต่เด็กฉันได้แต่เดินตามพี่รุตม์อยู่ห่างๆเพราะเขาไม่เคยให้ฉันเข้าไปใกล้สักครั้ง...แบบลีลา คุณเคยบอกลีลาว่าชอบไหม”

แดนนิ่ง ภารดีจึงสรุปว่าคงจะลอยคอกันอีกไม่นาน ตนเคยคิดว่านรุตม์จะชอบใครก็ไม่เป็นไรแต่พอเจอเข้าจริงกลับทำใจไม่ได้ แดนสุดทนจะไปหาลีลา...ภารดีตัดสินใจลองอีกครั้งว่าถ้าตนมีปัญหานรุตม์จะมาช่วยเหมือนก่อนไหม พอโทร.หาไม่นานเกินรอ นรุตม์ก็มาอย่างห่วงใยว่าเธอเป็นอะไร

ภารดียิ้มเศร้าๆโผกอดสารภาพรักเขา นรุตม์รู้แก่ใจ ที่ผ่านมาอยากให้เธอเข้าใจจากการวางตัวของเขาเอง จึงจับหัวเธอโยกอย่างเอ็นดูบอกเธอเป็นน้องที่น่ารักเสมอ

“แต่เอมไม่อยากเป็นน้องสาว เอมอยากเป็นคนรักของพี่ อยากอยู่เคียงข้างพี่ อยากให้พี่มีสายตาเพื่อมองเอมคนเดียว”

“พี่มองเอมได้ แต่มันไม่ใช่สายตาของความรัก เป็นความสงสาร...เอมรู้แล้วยังอยากได้อยู่อีกไหม” นรุตม์ลูบหัวมองเธอด้วยสายตายืนยันคำพูดเพื่อให้เธอเลิกหวังและยอมรับความจริง

ภารดีน้ำตาร่วงพรูเจ็บปวดกับความรักที่รอคอยมายี่สิบกว่าปี...ส่วนแดนมาหาลีลาที่บ้าน ต่อว่าเธอโกหกว่าเข้าไปยุ่งกับพวกเดชาเลิศรัตน์เพื่อแก้แค้นให้พ่อ แต่ความจริงแล้วรักนรุตม์ ลีลาจะแก้ตัวแต่ด้วยความมึนเมาทำให้แดนกล้าที่จะสารภาพว่ารักและโผกอดเธอประกาศจะไม่ยอมเสียเธอให้ใคร เขาซุกไซ้จูบเธออย่างลืมตัว ลีลาผลักไสดิ้นรนขัดขืนจนล้มไปบนโซฟา เธอหยุดนิ่งน้ำตาไหลให้แดนปล่อยอารมณ์พลุ่งพล่านออกไปให้หมด แดนเริ่มได้สติชะงัก

“ถ้ามันจะชดเชยสิ่งที่แดนทำทุกอย่างเพื่อเราได้...” ลีลาประชด

แดนลุกพรวดกุมหัวถามทำไมถึงรักตนไม่ได้ ลีลาลุกนั่งมองเพื่อนรักว่าตนเคยพยายามแล้ว แดนเสียใจเพราะถ้าจะรักมันไม่ต้องพยายาม ลีลาจับมือแดนมาแนบแก้มกล่าวขอโทษแต่เขาก็เป็นคนสำคัญเป็นเพื่อนรักของตนตลอดไป แดนรู้คำตอบโดยปริยายว่าลีลารักนรุตม์

ทางด้านดลถามชลัมภ์ไม่รู้สึกอะไรเลยหรือที่ลีลาชอบกับนรุตม์ ชลัมภ์แอบยิ้มกับมัสยาก่อนจะหันมาถาม แล้วจะให้ตนทำอย่างไรตนไม่อาจทำให้ลูกเสียใจได้ถ้าต้องดึงเขาออกมา ดลโพล่งขึ้น “แล้วถ้าผมจะขอลีให้ แต่งงานกับแดนล่ะ”

ชลัมภ์ตกใจแย้งว่าไม่เห็นด้วย มัสยาเสริมลีลาควรแต่งงานกับคนที่เธอรัก ดลย้อนถามแล้วจะยอมให้ลีลาเข้าไปพัวพันกับศิริหรือ เหมือนชักศึกเข้าบ้าน อุตส่าห์หลบซ่อนมานาน ชลัมภ์อ้างเพื่อความสุขของลูก ดลแย็บแล้ววันที่ศิริต้องมาสู่ขอจะทำอย่างไร ดลเสนอจะยกโรงแรมเอเดนให้แดนกับลีลา

บริหารเมื่อแต่งงานกันและจะรับชลัมภ์กับมัสยาไปอยู่ด้วยกัน ไม่ต้องหลบซ่อนอีก ชลัมภ์เสียงเข้ม...อย่ายุ่งกับลีลา มัสยาสะดุ้งสะกิดเตือน ชลัมภ์ทำทีร้องปวดหัว มัสยารับมุกขอร้องดลกลับไปก่อน หมอไม่ให้ชลัมภ์เครียด ดลย้ำก่อนจากไป

“ไม่ว่าพี่คิดจะทำอะไร จำเอาไว้ว่าลีลาเป็นลูกสาวของพี่ อย่าใช้ลีทำเรื่องผิดๆเด็ดขาด”

ดลขับรถกลับบ้าน ครุ่นคิดลำดับความแล้วโทร.สั่งลูกน้องสืบประวัตินรุตม์มาให้ที...

นรุตม์กลับมาที่คอนโดพบลีลานั่งซุกตัวอยู่บนโซฟาก็เข้ามานั่งข้าง เธอเสียงสั่นบอกเขาว่าได้ทำร้ายจิตใจแดนทั้งที่ตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมาเขาเป็นคนที่รักและห่วงตนมากที่สุด นรุตม์ปลอบเธอทำถูกแล้วเพราะนานไปเขาก็จะยิ่งเจ็บ ลีลาซบอกนรุตม์กล่าว “ฉันรักคุณ...”

นรุตม์ปลื้มบอกเธอว่าตนโชคดีมากเพราะแอบรักเธอมานานแล้ว ลีลาชะงักหันมาเค้นถามว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาสารภาพว่าตั้งแต่แรกเจอที่ร้านกาแฟริมทาง ทั้งสองสวมกอดกัน

“ผมมีความสุขที่ได้ยินเสียงคุณ ได้มองตาคุณได้กอดคุณไว้แบบนี้ อยากมีคุณอยู่ข้างๆแบบนี้ทุกคืน...ได้ไหม”

“ชวนกันง่ายๆแบบนี้ พ่อดลคงฆ่าคุณแน่ ถึงเป็นลูกบุญธรรมแต่ฉันก็เป็นลูกรักนะ”

นรุตม์แทรกถามถ้าต้องการเป็นครอบครัวจะทำอย่างไร ลีลาสลดลงเพราะมันคงยาก นรุตม์สัญญายากแค่ไหนตนก็ไม่ยอมแพ้ ลีลาแอบหน้าเสียรู้สึกผิดสับสนในใจ

จวบจนฟ้าสางแดนกลับมาริมแม่น้ำ เห็นภารดียังนั่งกอดเข่าอยู่หน้ารถ จึงถามนรุตม์ไม่มาหรือ เธอพยักหน้าแต่เขาให้ตนได้แค่ความสงสาร แดนอึ้งแล้วทำไมไม่กลับบ้าน เธอไม่อยากให้แม่รับรู้และเป็นห่วง ตัวแดนก็ไม่ได้ต่างจากภารดีเลย ทั้งสองนั่งเศร้ามองพระอาทิตย์ขึ้นร่วมกัน ต่างเตือนกันให้รู้ว่าอย่างไรเสียเราก็เห็นคนที่รักในสายตา

ooooooo

รุ่งเช้า นรุตม์ลงมาข้างล่างได้ยินเสียงศตวรรษต่อว่ากัลยาที่โทร.ไปยกเลิกสัญญาการเป็นนักร้องของเขา กัลยาให้เหตุผลว่าทำไปเพราะรักลูกอยากให้ลูกๆมาบริหารโรงแรม ศตวรรษเห็นนรุตม์จึงขอให้ช่วยพูดกับแม่ที ไม่ทันที่นรุตม์จะเอ่ยปาก กัลยาตวาดให้หุบปาก

“โรงแรมเป็นของวรรษกับลูกหยี ฉันจะไม่ยอมให้กาฝากอย่างแกเอามันไปจากลูกของฉันง่ายๆ...ฉันไม่น่าเอางูเห่าอย่างแกมาอุ้มชูทำร้ายลูกฉันเอง”

นรุตม์เสียใจตัดสินใจขอลาออกจากทุกตำแหน่งในโรงแรม ศตวรรษแย้งแล้วใครจะทำ กัลยาเสียงกร้าว “ก็เรียกณรัลกลับมา อย่างน้อยฉันก็วางใจว่าเดชาเลิศรัตน์จะไม่ล่มสลาย เพราะณรัลไปรู้เห็นว่าแกยักย้ายถ่ายโอนเข้ากระเป๋าตัวเอง แกถึงหาทางใส่ร้ายณรัล แกมันเลว!”

ศตวรรษถามแม่เอามาจากไหน กัลยาบอกว่าถ้าณรัลไม่บอกตนคงไม่รู้ว่านรุตม์เลวและเนรคุณแค่ไหน... ศิริก้าวเข้ามาเสียงเข้ม “ถ้าคุณอยากเห็นหน้าคนโกง ผมมีหลักฐานให้คุณ...”

นรุตม์ตกใจห้าม ศิริเอ่ยตนรู้ว่าเขาเป็นห่วงจิตใจแม่ แต่คำว่าเนรคุณไม่สมควรที่จะเป็นของเขา กัลยาทวงหาหลักฐาน...ศิริพากัลยาเข้ามาในห้องทำงาน เอาเอกสารทุกอย่างที่บ่งบอกว่าณรัลมีทรัพย์สินมากมายเกินตำแหน่งให้ดู ส่วนนรุตม์มีเพียงคอนโดกับรถประจำตำแหน่ง เธอยังหาว่าศิริลำเอียงทั้งที่ณรัลพยายามพิสูจน์ตัวเอง ศิริอ่อนใจย้ำว่าณรัลทำผิด

“เมื่อไหร่คุณจะเลิกอคติกับนรุตม์สักที สิ่งที่นรุตม์ทำให้เรามันมากแค่ไหนคุณก็รู้ อย่าให้อคติมันบังตา”... กัลยาสวนเขาก็เหมือนกัน ศิริถอนใจกับความหัวดื้อของภรรยา

ด้านนรุตม์แม้จะเสียใจกับคำพูดของกัลยาแต่ก็บอกศตวรรษไม่ต้องยกเลิกสัญญา ตนจะทำหน้าที่ต่อไปจนกว่าเขาจะพร้อมกลับมาทำแทน ศตวรรษเริ่มลังเลสงสารนรุตม์มาก...นรุตม์เข้ามาพบศิริ ขอวางมือจากคาสเทิลไม่ใช่เพราะคำพูดแม่แต่เพราะตนอยากยืนด้วยลำแข้งตัวเอง อยากสร้างรีสอร์ตเล็กๆ ถึงเวลาที่ตนต้องการสร้างครอบครัว ศิริอึ้งด้วยคาดไม่ถึง

ในขณะที่ลีลาได้รับการแคนเซิลงานฟิตติ้งจากใบบอน เดินออกมาเจอศตวรรษหน้าเศร้าก็พอเข้าใจเรื่องราวจึงชวนเขาไปทำอะไรแก้เซ็ง...ลีลาพามานั่งริมน้ำบอกให้เขารู้ตัวว่าเขาทำหน้าเหมือนโลกจะแตก แล้วชี้ให้มองชิงช้าสวรรค์ที่อยู่ในบริเวณนั้น เปรียบเปรยว่า

“ถ้าความฝันคนเรามันไปถึงด้วยการขึ้นกระเช้ามันก็คงง่ายจนไม่น่าภูมิใจจริงไหม...ลีไม่ได้เป็นดีไซเนอร์เพราะจับสลากนะคะ ฝีมือล้วนๆกว่าคนจะยอมรับก็นาน พิสูจน์ให้แม่คุณเห็นสิคะว่าความฝันของคุณมันมีค่ามากแค่ไหน” ศตวรรษเอ่ยเศร้าๆว่าแม่เป็นคนดื้อ ลีลาย้ำ “คุณคิดว่าคุณรู้จักคุณแม่คุณมากแค่ไหน”

“มากครับ แม่เป็นคนรักครอบครัวแต่ไม่เท่าชื่อเสียงเพราะแม่เป็นมนุษย์สังคม แคร์สายตาคนรอบข้างเสมอ”

ลีลาได้ยินเช่นนั้นก็บอกว่าไม่ยาก เธอยิ้มอย่างมีแผนให้ศตวรรษสมหวัง...ด้วยการจัดให้ศตวรรษไปเล่น คีย์บอร์ดให้เด็กกำพร้าฟัง และที่นั่นกัลยากับบรรดาคุณหญิงต้องมาทำกิจกรรม นักข่าวตามทำข่าว พอเห็นว่าลูกชายกัลยามาทำสิ่งดีๆให้เด็กด้อยโอกาสก็พากันชื่นชม ศตวรรษออกตัวว่าแม่คือคนสำคัญเป็นแรงบันดาลใจให้ตนอยากร้องเพลงเพื่อคนอื่นเพื่อสังคม แม่เป็นต้นแบบที่เก่งและเมตตา นักข่าวชื่นชมว่าปีนี้กัลยาน่าจะได้เป็นแม่ดีเด่น เธอหูผึ่ง

พอศตวรรษจะบอกว่าตนต้องเลิกเป็นศิลปิน กัลยาแทรกจะสนับสนุนลูกชายตลอดไปและฝากนักข่าวให้การสนับสนุนด้วย ศตวรรษเหวอที่แม่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทีเดียว

ooooooo

ศตวรรษรีบโทร.มารายงานผลลีลาอย่างตื่นเต้นดีใจ เธอแสดงความยินดีด้วย พอวางสาย วัลภากับฤดีแซวว่าช่วยน้องชายแฟนเพราะหวังให้เป็นพวก ลีลาจะแก้ตัวก็พอดีนรุตม์โทร.เข้ามา เธอหน้าตื่นบอกเพื่อนทั้งสองว่าตนต้องรีบไปนรุตม์มีเรื่อง สองเพื่อนแอบหัวเราะคิกคัก

ลีลาวิ่งมาที่ท่าน้ำหลังโรงแรม ธีรพัฒน์ให้ลีลาขึ้นไปหานรุตม์บนดาดฟ้าเรือ ลีลารีบขึ้นไปต้องตะลึงเพราะบนนั้นตกแต่งไปด้วยดอกไม้สวยงามดูโรแมนติก นรุตม์เข้ามายื่นช่อดอกไม้ให้ พาเธอไปนั่งแล้วเรือก็ล่องออกแม่น้ำเจ้าพระยา เขากุมมือเธอและหยิบกล่องแหวนออกมาวางบนโต๊ะ กล่าวขอแต่งงาน ลีลาน้ำตาคลอด้วยความซาบซึ้ง รับคำว่า...ค่ะ นรุตม์สวมแหวน

ทันใดเสียงไชโยของทุกคนก็ดังขึ้น พร้อมกลีบดอกไม้ที่ถูกโปรยโดยวัลภาและฤดี ธีรพัฒน์เข้ามาเสิร์ฟเครื่องดื่มแก่ทุกคน ลีลาหน้าเหวอ นรุตม์บอกว่าทั้งสองสาวเป็นผู้ช่วยสร้างความประทับใจครั้งนี้ ทุกคนชูแก้วฉลองความสุขท่ามกลางบรรยากาศสวยงามใต้แสงจันทร์

ขึ้นจากเรือ นรุตม์มาส่งลีลาที่บ้าน เขาบอกเธอว่าพรุ่งนี้จะพาไปแนะนำให้พ่อกับแม่รู้จัก ตนเชื่อว่าพวกท่านต้องชอบเธอ ลีลาเข้าใจว่านรุตม์ล้อเล่น เพราะทุกครั้งที่เจอกัลยาไม่เคยดีด้วยเลย นรุตม์บอกเพียงว่าคราวนี้จะแนะนำเป็นทางการ เขาขโมยจุ๊บปากเธอก่อนจะกลับไป ลีลาเขินอายแต่ก็ยิ้มอย่างมีความสุข...ไม่ทันไรความสุขก็มลายหายไปเมื่อมัสยาโทร.มาร้องห่มร้องไห้บอกว่าชลัมภ์อาการแย่ลงทุกวัน ปวดหัวทรมาน ลีลาตกใจรีบให้บอกพ่อว่าตนทำงานสำเร็จแล้ว นรุตม์ขอตนแต่งงาน มัสยาทำเสียงห่วงใยให้ระวังศิริจะทำร้าย

“ไม่ต้องห่วงนะคะ ลีจะเอาคืนให้ทุกอย่าง เขาทำให้เราเจ็บมากเท่าไหร่ เขาต้องโดนกลับคืนไปเท่ากัน”

มัสยาวางสายจากสีหน้าร้องไห้เปลี่ยนเป็นยิ้มบอกชลัมภ์ว่าลีลาจับลูกชายศิริได้สำเร็จ ชลัมภ์ดีใจหยิบภาพมะลิวัลย์ขึ้นมากล่าวอย่างเคียดแค้น “ลีลาเหมือนเธอมากจริงๆ ร้าย!คอยดูลูกของเธอทำทรพีกับพ่อของมันเอง มองความเจ็บปวดของพวกมันจากนรกนะวัลย์ มองขึ้นมา...”

ส่วนลีลาเมื่อวางสายก็น้ำตาร่วงมองแหวนที่นรุตม์สวมให้ รู้สึกผิดที่ต้องหลอกลวงเขา...ต่างจากนรุตม์ที่นอนหนุนตักเล่าให้เพ็ญฟังอย่างมีความสุขว่าจะพาลีลาไปกราบพ่อแม่ เพ็ญท้วงถ้าเธอรับไม่ได้ แต่เขาเชื่อว่าเธอรักที่ตัวตนไม่ใช่ความเป็นเดชาเลิศรัตน์ เพ็ญจึงเอาใจช่วย

ooooooo

เช้าวันใหม่ ลีลาแต่งกายเรียบร้อยเดินตามนรุตม์เข้ามาในวัด เข้าใจว่าเขานัดศิริกับกัลยาไว้ที่นี่แต่พอเขาเอาดอกไม้วางหน้าที่เก็บอัฐิ และกล่าว “ท่านทั้งสองเป็นพ่อแม่ที่แท้จริงของผม พ่อกับแม่ของผมเสียชีวิตไปตั้งแต่ 25 ปีก่อน คุณพ่อศิริรับผมมาอุปการะ ผมไม่ใช่เดชาเลิศรัตน์”

ลีลาตะลึง นรุตม์จุดธูปส่งให้เธอพร้อมพวงมาลัย และคุยกับอัฐิว่า ได้พาผู้หญิงที่รักมาแนะนำตัว เรากำลังจะแต่งงานกัน ไม่ต้องห่วงตนอีกเพราะลีลาจะมาเป็นคู่คิดคู่ชีวิตของตน ตนจะรักและซื่อสัตย์ต่อเธอเหมือนที่พ่อมั่นคงต่อแม่...ลีลาเห็นนรุตม์มองมาก็เอ่ยปากอย่างจริงใจ

“ลีดีใจนะคะที่ได้พบคุณพ่อคุณแม่ ดีใจที่คุณรุตม์รักและให้เกียรติลี ลีเชื่อว่าถ้าลีวางมือในชีวิตเขา ลีจะไม่มีวันเสียใจ ถ้าเป็นไปได้ลีก็อยากขออยู่เคียงข้างและดูแลคุณรุตม์ตลอดไป”

นรุตม์จับมือลีลาสัญญาจะทำให้เธอเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในวันแต่งงาน ลีลาว้าวุ่นใจสับสนจะทำอย่างไรดีกับความจริงที่เพิ่งรับรู้ในวันนี้...นรุตม์เล่าเรื่องราวในชีวิตให้ลีลาฟังว่า พ่อตนป่วยหนักเสียชีวิตในคุกตอนตนอายุห้าขวบ แม่ล้มป่วยตรอมใจจนตาย ศิริรับตนมาอุปการะ นรุตม์ถามเธอผิดหวังไหมที่ตนเป็นผู้ชายธรรมดา ลีลากลับแปลกใจที่ศิริไว้ใจเขามากขนาดมอบอำนาจบริหารโรงแรมให้นรุตม์บอกตนเป็นแค่นอมินี อำนาจทุกอย่างยังเป็นของศิริ ลีลาเห็นว่าเขาทำให้โรงแรมก้าวหน้าขึ้นมาก นรุตม์ยอมรับว่า เมื่อศิริให้ชีวิต ตนก็ต้องตอบแทนบุญคุณที่สุด

“คุณพูดอย่างกับยอมตายแทนได้อย่างนั้นล่ะ” ลีลาหยั่งเชิง

“ท่านให้ชีวิต ถ้าจะตอบแทนท่านด้วยชีวิต ผมก็ไม่เสียดาย”

ลีลาชะงักแต่ยิ้มกลบเกลื่อนว่าเขาช่างเป็นยอดกตัญญู นรุตม์ตัดบทบอกต้องรีบไปอีกแห่งหนึ่ง ลีลาฉงน ผ่านไปไม่นานนรุตม์ก็พาเธอมาถึงบ้านดล เพื่อมาทำการสู่ขอตามธรรมเนียม ลีลาหน้าเสียกลัวดลปฏิเสธและขัดขวาง...นรุตม์ได้โทร.มานัดหมายดลไว้ก่อนแล้ว พอเขาเอ่ยปากขอ

ดลก็ให้คำตอบ “การที่คุณมาคนเดียวในวันสำคัญแบบนี้ แสดงว่าทางครอบครัวคุณไม่ต้อนรับลูกสาวของผม คุณคงไม่คิดว่าผมจะยอมให้เรื่องสำคัญแบบนี้เป็นเรื่องเงียบๆหรอกนะ”

ทันใดศิริก้าวเข้ามากล่าว การแต่งงานเป็นเรื่องสำคัญสำหรับทุกคน ครอบครัวตนจะให้เกียรติและดูแลลีลาในฐานะสะใภ้ของเดชาเลิศรัตน์อย่างดี นรุตม์กับลีลาอึ้ง ดลยิ้มเยาะ

“คำสัญญาของคุณ ถ้าอดีตคือบทเรียนของปัจจุบัน เราควรจะจำหรือทำซ้ำดีล่ะครับ”

ศิริยืนกรานว่าสิ่งที่ตนทำในอดีตนั้นถูกต้อง ลีลาเดือดแทรกขึ้น “ถูกต้องสำหรับใครคะ กฎหมายหรือแค่ตัวคุณศิริตัดสินเอง”

ทุกคนมองลีลา เธอรู้สึกตัวรีบขอโทษ ดลช่วยกลบเกลื่อนว่า ความรักครอบครัวของลีลาทำให้ตนสบายใจว่าแก่ตัวไปจะไม่โดนทอดทิ้ง ถามลีลาว่าจริงไหม เธอรับคำ ดลอ้างว่ารักลูกคนนี้มากอยากให้แน่ใจ นรุตม์ย้ำหนักแน่น จะไม่มีวันทำให้ลีลาเสียใจ ดลถามหาหลักประกัน

“ชีวิตของผม เวลาทั้งชีวิตของผมนับจากนี้ จะมีเพื่อลีคนเดียว ทันทีที่เราแต่งงานกัน ผมจะโอนทรัพย์สินทุกอย่างที่ผมมีเป็นชื่อของลี” นรุตม์กับศิริรอการตัดสินใจของดล

ดลแย็บถ้าเขาผิดสัญญา เขาจะไม่เหลืออะไรเลย นรุตม์ยังคงมั่นใจ ดลเงียบไปอึดใจแล้วจึงบอกว่า “ฉันต้องการพิธีการทุกอย่างที่ถูกต้องตามประเพณี และสมเกียรติของลูกสาวฉัน”

นรุตม์ดีใจถามย้ำให้แน่ใจว่าอนุญาตให้ตนแต่งงานกับลีลาแล้ว ศิริรับปากจะจัดการทุกอย่างที่ขอ...พอเดินออกมาจะกลับขึ้นรถ นรุตม์ตามมายกมือไหว้ขอบคุณที่ช่วย ศิริตบไหล่เบาๆบอกอยากเห็นเขามีความสุขให้สมกับที่เหนื่อยเพื่อทุกคน เขาควรมีเวลาให้กับชีวิตของตัวเอง นรุตม์ยังหวั่นใจถ้าเรื่องนี้ถึงหูกัลยา ศิริปลอบว่าเป็นการตัดสินใจของตน แม่ขัดไม่ได้

ด้านดลบอกลีลาว่า ตนจะไปยุโรปกับแดนแต่จะกลับมาให้ทันงานแต่งงานเธอ ลีลาทำหน้ารู้สึกผิด ดลเน้น “อาเชื่อว่าลีไม่อยากทำร้ายใครเลย ทำตามที่อาบอกแล้วลีจะไม่มีวันเสียใจ”

มัสยาโทร.เข้ามา ลีลาเห็นชื่อหน้าจอก็รีบขอตัวบอกดลว่ามีธุระต้องไปต่อ ดลกำชับอีกครั้ง “การกระทำกำหนดอนาคตของเรา ถ้าเริ่มต้นด้วยความเลว ปลายทางจะไม่มีทางสุขได้เลย”

ลีลาสะเทือนใจโทร.ไปเล่าให้วัลภากับฤดีฟังคร่าวๆ แล้ววางสายไป ทั้งสองคุยกันเครียด ฤดีสงสัยถ้านรุตม์ไม่ใช่ลูกแท้ๆของศิริแล้ว
ลีลาจะยังแต่งงานด้วยไหม วัลภาคิดว่าแต่งเพราะรับปากไปแล้ว ฤดีแย็บแบบนี้นรุตม์จะยอมช่วยเอาที่ดินมาคืนลีลาหรือ วัลภาส่ายหน้าเพราะคิดว่าคนอย่างนรุตม์จะไม่ทำให้ครอบครัวไม่สบายใจ ที่กังวลถ้าชลัมภ์รู้คงไม่มีงานแต่งงานแน่

ระหว่างการสนทนานั้น แดนแอบฟังด้วยสีหน้ามีแผน ทำทีเข้ามาหาสองสาวคุยเรื่องงาน

ooooooo

กลุ่มพนักงานจอมเม้าท์โอดครวญที่เจ้านายจะสละโสดกับลีลา อารีย์เตือนให้ทุกคนเตรียมใจรับนายหญิงคนใหม่ ลำไพรได้ฟังไม่พอใจเข้ามาโวยว่าเป็นพวกเปลี่ยนสี อารีย์สุดทนโต้ว่า

“ฉันชอบทำตัวเป็นกิ้งก่า เพราะถ้าทำตัวเป็นคางคกตกวอมันน่าอายกว่าเยอะ”

พวกพนักงานลืมตัวปรบมือให้อารีย์อย่างสะใจ ลำไพรมองทุกคนอย่างขุ่นเคืองทำให้วงแตกพากันแยกย้ายไป แล้วหันมาขู่อารีย์ว่าการทำงานมานานไม่ได้ประกันว่าจะอยู่ได้นาน... อารีย์ตอกกลับว่าผู้บริหารจะเป็นคนตัดสินที่ผลงานไม่ใช่ความสอพลอ แต่ถ้าคิดจะชนกัน ตนเป็นคนของจีเอ็ม คิดดูว่าควรจะกลัวคนของผู้จัดการฝ่ายไหม ลำไพรหน้าม้านแค้นใจ

แดนรู้ข่าวนรุตม์มาสู่ขอลีลากับพ่อก็รีบมาส่งข่าวภารดี เธอตกใจปล่อยตัวไหลไปตามลู่วิ่งจนแดนต้องรับ

ร่างเธอไว้แล้วล้มไปด้วยกัน หญิงสาวได้สติรีบลุกขึ้น แดนให้กำลังใจให้เข้มแข็งไว้ เธอบอกว่าจะพยายามเป็นน้องสาวที่ดีของนรุตม์ให้ได้

มัสยาเรียกตัวลีลากลับมาบ้านเพื่อซักไซ้เรื่องที่จะแต่งงานกับนรุตม์ทั้งที่รู้ว่าไม่ใช่ลูกแท้ๆของศิริ ลีลาแปลกใจพ่อกับป้ารู้เรื่องได้อย่างไร มัสยาถามว่ารักลูกศัตรูเข้าแล้วใช่ไหม ลีลาอ้างว่าเพิ่งรู้ความจริงเมื่อเช้า ทุกอย่างเดินหน้าไปแล้วแต่ตนก็ยืนยันจะเอาที่ดินคืนมาให้พ่อให้จงได้

ชลัมภ์ทำเป็นเอ็ดมัสยาให้หยุดทำให้ลีลาลำบากใจ ปล่อยให้ได้แต่งงานกับคนที่รัก ลีลาทรุดลงกอดขาพ่ออย่างรู้สึกผิด ชลัมภ์ทำทีลูบหัวด้วยความรักแต่ตีหน้าเศร้าเสียใจ “ลีไม่ต้องห่วงนะลูก อีกไม่นานพ่อก็จะทำใจได้ พ่อจะลืมเรื่องในอดีตทั้งหมด...พ่อขอให้ลูกมีความสุข”

ลีลายิ่งเสียใจรู้สึกผิด ชลัมภ์บอกคงจัดการเรื่องงานแต่งของเธอไม่ได้ เกรงศิริจะรู้ว่าตนยังไม่ตาย ลีลายืนยัน “ลีจะจัดการทุกอย่างเองค่ะพ่อ ลีอยากให้พ่อรู้ว่า ชีวิตของลีมีไว้เพื่อพ่อกับป้าเท่านั้น ความสุขของพ่อคือความสุขของลีค่ะ”

ชลัมภ์หันไปสบตายิ้มๆกับมัสยา ใจจริงมัสยาเริ่มสงสารลีลาเพราะอย่างไรเสียก็เลี้ยงมากับมือ อยากเห็นเธอมีความสุข...

กลับมาที่โรงแรมคาสเทิล ลีลาเดินคุยโทรศัพท์กับวัลภาว่าตนจะขอร้องนรุตม์ให้ช่วยเอาที่ดินคืนให้พ่อ... แต่พอเข้ามาหานรุตม์ในห้องทำงาน เขากำลังดูภาพที่ดินริมทะเลแล้วถามเธอว่าสวยไหม เธอรับว่าสวย เขาจึงบอกว่า ที่นี่จะเป็นรีสอร์ตของเราสองคน ลีลางง

“ผมฝันมานานแล้วว่าอยากจะมีรีสอร์ตขนาดกลาง ที่พักที่เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ ดูแลทุกส่วนด้วยตัวของผมเอง มันอาจจะไม่ใหญ่โตแต่มันจะเป็นที่รู้จักและเลี้ยงครอบครัวเราได้สบาย” นรุตม์กุมมือลีลาอย่างมั่นใจ ลีลาสับสนว้าวุ่นใจอย่างยิ่ง

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“เคลลี่” สะดุ้ง แฟนละคร “เวราอาฆาต” อินหนัก ด่าแรง หวั่นดราม่าทำคนเกลียด

“เคลลี่” สะดุ้ง แฟนละคร “เวราอาฆาต” อินหนัก ด่าแรง หวั่นดราม่าทำคนเกลียด
23 มิ.ย 2564

11:45 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 23 มิถุนายน 2564 เวลา 14:25 น.