ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ไฟล้างไฟ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: "บอย ปกรณ์" ปะทะ "แมท ภีรนีย์" ใน "ไฟล้างไฟ"


เมื่อเห็นศิรินธารเข้ามา หาญกล้าตกใจผละออกจากลำไพรแต่เธอขืนกอดเขาไว้แน่นอย่างตั้งใจยั่วอารมณ์ศิรินธารและจิกว่า “เธอใช้คำผิดแล้วล่ะลูกหยี ต้องเรียกว่าผัวของเราถึงจะถูก”

ศิรินธารถามไม่จริงใช่ไหม ลำไพรรอเวลาเอาคืนอยู่แล้วใส่ไม่ยั้ง “ปัญญาอ่อน เห็นตำตาว่าผัวมานอนกับฉัน ยังจะถามว่าจริงไหม แค่คำว่าโง่สำหรับเธอคงไม่พอ รู้สึกยังไงที่ใช้ผัวร่วมกับขี้ข้าชั้นต่ำอย่างฉันล่ะคุณผู้หญิง จะบอกให้หายโง่นะ ฉันนอนกับผัวแกตั้งแต่อาทิตย์แรกที่เข้ามาทำงาน อยากรู้ไหมว่ากี่ครั้ง นับที่ไหนดีล่ะ...ห้องทำงาน บันไดหนีไฟหรือแม้แต่รถของแก”

ศิรินธารช็อกทุกครั้งที่บอกว่ามีประชุม ลำไพรแทรก “เขาอยู่กับฉัน เขาขอให้ฉันอยู่เงียบๆ ให้ยอมเป็นมือเป็นเท้าให้แกเพื่อเราจะได้อยู่ใกล้กันได้อย่างแนบเนียน”

หาญกล้าทนไม่ไหวตวาดให้หุบปาก ลำไพรสวน “แกนั่นแหละหุบปาก เลิกสั่งฉันสักทีไอ้แมงดา โอ๊ะ! เปรียบแบบนั้นก็ยังดีเกินไป ระดับแกแมลงสาบก็พอ”

หาญกล้าผงะตบหน้าลำไพรผัวะ บ้าไปแล้วหรือ ลำไพรใส่ “แกคิดว่าแกเด็ดมากจนฉันต้องยอมเชื่อแกทุกอย่างเหรอ ถ้าไม่ใช่เพราะมันทำกับฉันไว้ ฉันไม่ยอมอยู่ใต้ตีนผู้ชายเฮงซวยอย่างแกหรอกนะ” ศิรินธารด่าชั้นต่ำสกปรก ลำไพรสวน “สกปรกอย่างฉันที่ผัวแกชอบกินชั้นต่ำอย่างฉันนี่ล่ะที่สนตะพายผู้หญิงสูงส่งอย่างแก...ชอบไหมคะ”

หาญกล้าจะแตะแขนศิรินธาร เธอสะบัดอย่ามาแตะด่าว่าเขาสารเลว และมองอย่างหมดศรัทธา หาญกล้ารู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างกำลังจะหลุดลอย เลยหาว่ามีคนจ้างลำไพรมาใส่ร้ายตน ศิริกับกัลยาใช่ไหม ลำไพรโต้ไม่มีใครจ้าง ลีลาสุดทนก้าวเข้ามากล่าวเหยียดหยัน

“ฉันไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนตอแหลได้เท่าคุณเลยนะหาญกล้า”

หาญกล้าตะลึง กลับลำโทษเป็นแผนลีลาคิดกำจัดตนเพื่อเอาหน้าศิริ ลีลาถามศิรินธารจะเชื่อไหม เห็นตำตาขนาดนี้ยังตาบอดยอมเป็นเอทีเอ็มเคลื่อนที่ก็เกินเยียวยา จะซื้อบ้านให้หุ้นแต่ไม่ได้อะไรคืนมาแม้แต่ความซื่อสัตย์ ยอมทิ้งพ่อแม่เพื่อผู้ชายที่พยายามตื๊อตน หลอกเธอสารพัด ตนบอกได้เลยว่าไม่เอาผู้ชายคนนี้มาเป็นเสนียดชีวิตแน่นอน...หาญกล้าโกรธจัดที่โดนหักหน้าทะยานเข้าใส่ลีลา ทันใดศตวรรษพุ่งเข้าชกหาญกล้าจนคว่ำชี้หน้าอย่ามาแตะต้องแฟนตน และไล่ไม่ให้กลับมาที่โรงแรมและที่บ้านอีก หาญกล้ามองศิรินธารให้ช่วย แต่เธอกลับทำท่าขยะแขยง

“นี่ฉันแต่งงานกับคนอย่างคุณได้ยังไง ฉันให้เงินให้งาน ให้ทุกอย่างเพราะว่ารัก แต่คุณกลับนอนกับมันเหยียบหัวฉัน คุณทำเรื่องเลวๆแบบนี้ได้ยังไง...กล้า...แค่เป็นผัวที่ซื่อสัตย์ มันทำยากมากหรือไง ภูมิใจมากใช่ไหม

ที่ทรยศเมียตัวเอง เหยียบย่ำความรักของฉันด้วยการนอกใจ ไอ้เลว...ไอ้ชั่ว...” ศิรินธารกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส จนหอบกำเริบหายใจไม่ทัน

ศตวรรษเข้าอุ้มน้องสาวพาออกไป ลีลารีบเดินตาม หาญกล้าหันมาโวยลำไพรว่าทำลายชีวิตตนทำไม เธอสวนเขาทำลายตัวเองต่างหาก ลำไพรชักคัตเตอร์ออกมาป้องกันตัว หาญกล้าเจอคนจริงก็แหยง ออกจากห้องไปด้วยความฉุนเฉียว ลำไพรหัวเราะสะใจ

ooooooo

นรุตม์ได้รับผลตรวจดีเอ็นเอ เพ็ญโทร.บอกเรื่องศิรินธารว่ากัลยาเอาแต่ร้องไห้โทษตัวเองเลี้ยงลูกไม่ดี เพ็ญกลัวเธอจะป่วยเพราะรับไม่ไหวไหนจะเรื่องณรัลและศตวรรษอีก นรุตม์จึงไม่กล้าบอกเรื่องผลดีเอ็นเอของลีลากลัวเธอรับไม่ได้

ไม่ทันไรดลมาหาที่คอนโด ถามเรื่องผลผลดีเอ็นเอ นรุตม์บอกว่าผลพิสูจน์แล้วว่าลีลาเป็นลูกศิริ ดลถามจะบอกเขาไหม นรุตม์รู้ว่าถ้าบอกพ่อต้องยินดีรับผิดชอบแน่ แต่แม่คงรับไม่ไหวเพราะตอนนี้เจอหลายเรื่อง ตนจะบอกความจริงลีลาเพื่อให้ล้มเลิกการแต่งงาน ดลห้าม

“ไม่ได้! ลีรักชลัมภ์มาก เพราะเชื่อมาตลอดว่าชลัมภ์คือพ่อแท้ๆ ถ้ารู้ว่าตัวเองคือลูกศัตรู จะรู้สึกยังไง แล้วยังเรื่องที่ลีทำกับครอบครัวเธอ เท่ากับทำร้ายพ่อกับน้องสาวแท้ๆ ศตวรรษอีกล่ะ ลีจะรับเรื่องพวกนี้ได้ยังไง” ดลขอเป็นคนบอกลีลาเอง นรุตม์ให้เร็วไม่อย่างนั้นจะจัดการเอง

หลังจากลีลากับศตวรรษพาศิรินธารกลับมาบ้าน ศิริขอบคุณลีลาที่ช่วยทำให้ลูกตาสว่าง เธอบอกว่าเป็นสิ่งที่ควรทำ ศิริกล่าวเป็นนัยๆ เพราะคิดว่าลีลาเป็นลูกชลัมภ์กับมะลิวัลย์

“ผมเคยรู้สึกว่าคุ้นหน้าคุณ วันนี้ผมเข้าใจแล้วว่าทำไม”

“แล้วความคุ้นเคยมันจะเป็นผลดีกับลีหรือเปล่าคะ”

“ไม่ว่าจะคุ้นเคยหรือแปลกหน้าไม่สำคัญเท่าจุดประสงค์ที่คุณก้าวเข้ามา ผมพร้อมต้อนรับทุกคนที่ลูกของผมรัก ถ้าเขาเข้ามาด้วยความจริงใจ แต่ถ้าไม่ใช่...”

ลีลารู้ว่าศิริกำลังข่มขวัญ จึงตัดบทว่าทุกอย่างเรียบร้อย ตนขอตัวกลับ แต่พอเดินออกมาหน้าบ้าน ได้ยินนรุตม์คุยโทรศัพท์ สั่งระงับการจัดงานแต่งงาน ถ้าใครถามเหตุผลก็ให้บอกว่ามีงานสำคัญที่ต้องจัดก่อน...ลีลาฉุกคิดจะต้องหาวิธีแก้เกมนรุตม์ให้ได้

ขับรถกลับมาถึงหน้าบ้าน สังหรณ์ใจว่ามีคนตาม ลีลาคว้าที่ล็อกเกียร์ลงรถไปด้วย ทันใดหาญกล้าโผล่มาดักหน้าจะเอาเรื่องที่ทำให้ศิรินธารตัดขาด เธอโต้ว่าต้องรักษาผลประโยชน์ให้ครอบครัวคนรัก เขากราดเกรี้ยวว่าเธอก็หวังกอบโกยเหมือนกันแล้วมาทำลายตนทำไม ลีลาบอกว่าอยากให้เขาเรียนรู้ที่จะเป็นลูกผู้ชาย ฤดีเดินออกมาจากบ้านกล่าวเสริม “ไม่ใช่หน้าตัวเมีย”

วัลภาตามออกมาตอกหน้า ความรักของผู้หญิงไม่ใช่เครื่องมือกอบโกยผลประโยชน์ รู้จักคำว่าละอายบ้างไหม ภูมิใจตรงไหนที่ไถเงินผู้หญิงไปเลี้ยงครอบครัว ทำตัวเป็นผู้ชายไซด์ไลน์ หาญกล้าโกรธจัดที่โดนรุมด่า ทำท่าจะเข้าทำร้าย ลีลาชูที่ล็อกเกียร์ขู่ จะให้ทุบหน้าใหม่ก็เข้ามา เขาชะงักหมดท่าถอยหนี สามสาวตีมือกันอย่างผู้ชนะ...วัลภาอดเอ่ยปากสงสารศตวรรษไม่ได้ ถามลีลาอยากถอยไหม เธอกลับบอกว่า ทิ้งความสุขของพ่อไม่ได้จริงๆ

ooooooo

เพ็ญปลอบใจกัลยาให้เลิกโทษตัวเอง ชีวิตใครก็ชีวิตมัน คิดแทนกันไม่ได้ คนเราต้องลองผิดลองถูกแต่แก้ไขได้...ศิรินธารฟื้นขึ้นมามองไปรอบห้อง พอลำดับเรื่องราวได้ก็ร้องไห้โผกอดแม่พร่ำขอโทษที่ไม่เชื่อแม่ เอาแต่ใจตัวเอง กัลยาเต็มตื้นขอให้กลับมาเป็นลูกที่น่ารักคนเดิมก็พอ

ศตวรรษเข้ามาหานรุตม์ บอกว่าลีลาได้พิสูจน์ตัวเองหลายเรื่องแล้วให้เขายอมรับเธอเสียที นรุตม์ถามแน่ใจว่าเป็นความรัก เขายืนยันว่าใช่เขารู้สึกผูกพันกับเธอตั้งแต่แรกพบ...นรุตม์อ่อนใจ ตัดสินใจโทร.หาลีลาแต่เธอไม่รับสาย เขาออกมายืนมองจันทร์คิดถึงความสุขที่มีกับเธอ

แต่พอศตวรรษโทร.หา ลีลารับสายทำเป็นร้องไห้เสียใจบอกเรื่องที่นรุตม์สั่งระงับการจัดงานแต่งงาน ศตวรรษเครียด ลีลาจึงเดินแผนใหม่...

รุ่งเช้าศตวรรษโทร.บอกลีลาว่ากำลังจะออกไปเจอ กันที่ดอนเมือง เอ๋ได้ยินรีบไปรายงานนรุตม์ เขาฉุกคิดโทร.สั่งธีรพัฒน์เช็กทุกสายการบินว่าทั้งสองจะไปที่ไหน

ลีลากับศตวรรษมาที่เกาะที่จะสร้างคาสเทิลแลนด์ ตีหน้าเศร้าเล่าเรื่องว่าที่ดินนี้เป็นของแม่ที่พ่อเอามาร่วมลงทุนกับเพื่อน แต่โดนโกงจนแม่ตรอมใจตาย ศตวรรษอึ้งไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน ลีลาทำทีบอกว่าเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ไม่เกี่ยวกับความรักของเรา เขาถามแล้วพามาที่นี่ทำไม

“ลีไม่เคยได้เจอแม่ไม่รู้ว่าอ้อมกอดของแม่เป็นยังไง แต่เวลาที่ลีมาที่นี่ ลีรู้สึกเหมือนแม่อยู่ที่นี่ พ่อดลบอกว่าแม่รักที่นี่มาก ถ้ามันต้องถูกทำเป็นรีสอร์ต มีคนมาเหยียบย่ำมัน วิญญาณของแม่คงจะเสียใจ” ลีลาน้ำตาร่วง ศตวรรษถามจะช่วยได้อย่างไร “ลีขอที่ดินผืนนี้คืนได้ไหมคะ...”

ศตวรรษชะงัก ลีลารีบบอกว่าจะไม่เอาเปรียบ จะหาเงินมาผ่อนชำระจนกว่าตนจะหมดลมซึ่งก็คงไม่นาน ชายหนุ่มใจหายสวมกอดด้วยความสงสาร บอกจะให้ที่ดินนี้เป็นของขวัญแต่งงาน เธอแกล้งถามครอบครัวจะยอมหรือ

“ถ้าผมยืนยันจะยกให้กับภรรยาของผม คุณพ่อกับพี่รุตม์ก็ต้องยอม”

“แต่มันไม่มีหลักประกันอะไรเลยที่จะยืนยันว่าเขาจะขัดขวางการแต่งงานของเราไม่ได้” เห็นศตวรรษคิดหนัก ลีลาจึงเอ่ยปาก นอกจาก...

ชลัมภ์คุยโทรศัพท์กับลีลาท่าทางดีใจที่ศตวรรษยอมจดทะเบียนสมรสด้วย แต่ยังยุแยงว่าแค่ทะเบียนจะผูกมัดใจเขาได้หรือ ลีลาตัดสินใจบอกว่าคืนนี้ตนจะค้างที่กระบี่กับเขา ทุกอย่างจะต้องสมบูรณ์ทั้งทางนิตินัยและพฤตินัย ชลัมภ์ว่าภูมิใจในตัวลูกมาก ลีลาเต็มตื้นที่พ่อมีความสุข...วัลภากับฤดีเข้ามาได้ยินและเห็นอาการของชลัมภ์กับมัสยาแล้วรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลย

ลีลาจัดแจงถ่ายภาพตนกับศตวรรษพร้อมใบทะเบียนสมรสส่งให้นักข่าวทันที นรุตม์โผล่มากระชากตัวลีลาต่อว่าไม่น่าทำแบบนี้ ศตวรรษเข้าขวางจึงโดนนรุตม์ชกคว่ำเป็นครั้งแรกที่ทำร้ายน้อง ลีลาเองก็ตกใจที่นรุตม์กล้าทำ เธอสู้แรงเขาไม่ไหวถูกเขาลากออกไป...

ลีลาฟื้นจากการถูกโปะยาสลบ มองไปรอบๆ พบตัวเองนอนอยู่ในบ้านพักชายทะเลชุมพร มีนรุตม์นั่งอยู่ข้างๆก็ตกใจลุกพรวดขึ้นนั่งลำดับเหตุการณ์แล้วโวยว่าเขาบ้าไปแล้วที่ลักพาตัว

“ผมยอมบ้าดีกว่าให้คุณตายทั้งเป็น”

“ฉันจะเป็นจะตายมันก็เรื่องของฉัน...หลีกไป ฉันจะไปหาคุณวรรษ” ลีลาผลักนรุตม์

เขาคว้ามือเธอเหวี่ยงติดกำแพงเอาตัวแนบชิดบอกเธอไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ลีลาพยายามผลักไสบอกตนเป็นเมียน้องชายเขา ไม่ปล่อยเขาโดนตัดพี่ตัดน้องแน่ นรุตม์นิ่งดวงตาแข็งกร้าว

“ถ้ามันทำให้คุณกับวรรษต้องเลิกกัน...ผมยอม”....

จากนั้นนรุตม์ก็ส่งข่าวศิริ บอกว่าตนพาตัวลีลามาจากศตวรรษแล้วเพื่อตัดไฟแต่ต้นลมเพราะน้องเชื่อเธอทุกอย่าง ศิริเครียดถ้าทรัพย์สมบัติมันทำให้ทุกคนต้องตกอยู่ในอันตราย ตนจะเป็นคนถือมันไว้ทั้งหมด ธุรกรรมทุกอย่างที่ศตวรรษกับกัลยาทำจะต้องผ่านความเห็นชอบของตนเท่านั้น แต่อดห่วงความสัมพันธ์ของนรุตม์กับศตวรรษไม่ได้ นรุตม์รับว่าตนยินดีรับทุกอย่างที่จะเกิดขึ้น ศิริขอบใจที่ทำเพื่อครอบครัว

ศตวรรษลืมตาตื่นพบตัวเองนอนอยู่ในรถริมหาดกระบี่ ตั้งสติได้ก็รีบโทร.หาลีลา ด้านลีลาได้ยินเสียงมือถือในกระเป๋าดังก็รีบคว้ามากดรับ นรุตม์ถลาเข้าดึงมาคุยเอง ศตวรรษตกใจ

“พี่รุตม์! พี่พาคุณลีไปไหน พี่รุตม์...พี่ได้ยินผมไหม...”

นรุตม์ลำบากใจอย่างมาก จำใจต้องกล่าวออกไป “ลีลาเป็นผู้หญิงที่พี่รัก พี่จะดูแลเขาอย่างดี เมื่อถึงเวลาพี่จะพาเขากลับบ้านเอง”

ลีลาจะร้อง นรุตม์รีบเอามือปิดปากเธอไว้ เสียงศตวรรษโวยว่าลีลาเป็นภรรยาของตน นรุตม์ตัดบทบอกว่าไว้เจอกันที่กรุงเทพฯ แล้วกดวางสายปิดเครื่องไปเลย ลีลาดิ้นหลุดโวยลั่น

“สกปรก! คุณไม่มีวิธีการที่มันดูดีกว่านี้เพื่อหยุดฉันแล้วใช่ไหม”

“แล้วที่คุณพาวรรษมาจดทะเบียน แล้วคิดจะใช้ร่างกายมัดผู้ชาย มันดูดีแล้วใช่ไหม พ้นคืนนี้ไปวรรษคงไม่เชื่อว่าผมกับคุณจะนอนจับมือกันหรอกนะ”

ลีลาโกรธมากเข้าทุบตี “ฉันทุ่มเททุกอย่างเพื่อวันนี้ ใครก็ขวางฉันไม่ได้”

“จะให้ผมทนดูคุณเดินลงนรกเพราะความไม่รู้ ผมทำไม่ได้”

ลีลาเสียงกร้าว ไม่สนว่าจะนรกหรือสวรรค์ถ้ามันทำให้พ่อมีความสุขตนก็จะทำ นรุตม์อ่อนใจจะทำอย่างไรเธอถึงจะยอมหยุด ลีลาท้าให้ฆ่าตนถึงจะหยุดได้ ตนทนเห็นความเจ็บปวดของพ่อก็เหมือนอยู่ในนรก ยี่สิบกว่าปีที่พ่อจมกับความเจ็บปวด เจ็บแค้น มีแต่ลูกอกตัญญูเท่านั้นที่ทนเฉยได้...นรุตม์เกือบหลุดความจริงว่าเธอไม่ใช่ลูกออกไป กลับคำทันว่าพ่อเธออาจไม่ได้พูดความจริง ลีลาหาว่าเขาสิ้นทางเลยโยนเรื่องเลวๆให้พ่อตน นรุตม์พยายามขอร้อง

“ฟังผมก่อนได้ไหมลี ผมรู้ว่าคุณเจ็บปวด ผมเข้าใจ...แต่...”

“คุณไม่รู้! คุณไม่รู้ว่ากี่ปีที่ต้องเห็นพ่อของตัวเองพิการหลบซ่อนตัวหนีคดี แบกรับความอับอายที่ถูกตราหน้าว่าเป็นไอ้ขี้โกงมันเป็นยังไง คุณไม่มีวันเข้าใจว่าการเห็นพ่อตรอมใจจนเป็นมะเร็ง มันเจ็บแค่ไหน คุณไม่เคยเห็นพ่อตัวเองยกมือไหว้ขอฆ่าตัวตายเพื่อหนีความเจ็บปวด...” ลีลาพรั่งพรูความปวดร้าว กรีดร้องทิ้งตัวร้องไห้อย่างหนักหน่วง นรุตม์มองด้วยความสงสาร

ooooooo

ณรัลได้กลับเข้าทำงานที่คาสเทิลสมใจ กัลยาเข้ามาถามทำไมศตวรรษถึงหลงใหลลีลามากถึงขนาดแอบออกไปหาเธอ ณรัลได้ทีใส่ไคล้ว่าลีลาเป็นผู้หญิงที่ทอดสะพานให้ตนกับหาญกล้า แต่พอรู้ว่านรุตม์มีอำนาจบริหารก็หันไปหา และตนรู้สึกว่าทั้งสองมีสัมพันธ์กันลึกซึ้ง

กัลยายังไม่เข้าใจว่าลีลาต้องการอะไร ณรัลแสร้งทำหน้าลำบากใจ “ผมไม่อยากคิดมาก แต่ถ้าการที่ลีลาแต่งงานครั้งนี้เพื่อช่วยรุตม์ล่ะครับแม่...รุตม์ไม่ใช่สายเลือดแท้ๆ ถึงมีอำนาจสูงสุดตอนนี้ แต่จะถูกถอดเมื่อไหร่ก็ได้ รุตม์อาจพยายามหาหลักประกันความมั่นคงของตัวเอง”

กัลยาถามศตวรรษเคยรู้เรื่องนี้ไหม ณรัลตอกย้ำว่าถึงรู้แต่น้องเป็นคนจิตใจดี แล้วยังมีความเป็นเด็กมากคงตามสองคนนั้นไม่ทัน ท่าทางกัลยากังวลใจมาก ณรัลยิ้มสมใจ

ศตวรรษพยายามตามหาลีลาทุกรีสอร์ตในกระบี่ก็ไม่พบ จึงโทร.ไปปรึกษาภารดีให้ช่วย พอดีเธอคุยงานกับแดนอยู่จึงเอ่ยถาม แดนตัดบทไม่ต้องตามหา สิ่งที่นรุตม์ทำถูกต้องแล้ว

ภารดีเหวอ แย่งคนรักของน้องนี่หรือถูกต้อง แดนดึงมือถือภารดีมาเก็บไว้ เธอไม่ยอมพยายามยื้อแย่ง เมื่อเอาไม่ได้ก็คว้ามือถือของแดนที่วางบนโต๊ะมาจะโทร.ออก แต่เขาล็อกรหัสไว้ เธอโกรธหันไปหยิบโทรศัพท์ของโรงแรมแต่มันเงียบเพราะแดนดึงสายออก เธอจึงโถมเข้าแย่งมือถือตัวเองคืนอีกครั้ง แดนสุดทนรวบตัวเธอมากอดไว้ บอกให้เชื่อกันหน่อย

“แล้วทำไมฉันต้อง...เชื่อ...” ภารดีเสียงอ่อยลงเพราะหน้าแดนอยู่ชิดใกล้จนพูดไม่ออก แดนเองก็ชักหวั่นไหวขอร้องให้เธอเชื่อ ภารดีชักเขินจึงกัดมือเขาให้ปล่อยตนแล้วเปลี่ยนประเด็นว่า ถ้าไม่ให้โทร.ก็บอกความจริงมาทำไมถึงว่านรุตม์ทำถูก แดนชะงักแก้ตัว

“ผมรู้ว่าลีรักนรุตม์ เขาก็ต้องแต่งงานกับคนที่เขารัก มันถึงจะถูก...”

ภารดีไม่เชื่อ แดนตัดบทแล้วแต่จะเชื่อหรือไม่ แต่ตอนนี้ให้เธอทำงานที่รับบลีฟจากตนให้เรียบร้อย ภารดีครุ่นคิดไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

ในขณะเดียวกัน นรุตม์พยายามลดความแข็งกร้าวของลีลาลงด้วยความรักที่เขามีต่อเธอ แต่ก็คิดถึงคำของดลที่ว่า ถ้าบอกความจริงลีลาไม่มีทางเชื่อ เพราะเธอรักชลัมภ์มาก ถ้าพูดไปก็จะเป็นการใส่ร้าย...จึงปลอบประโลมขอให้เธอเชื่อใจเขา แต่เธอกลับโต้ว่า

“ฉันเคยคิดว่าคุณเป็นคนดี แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันคิดผิด ทั้งที่รู้ว่ามันเลว คุณก็ยังปกป้องมัน” นรุตม์บีบแขนลีลาให้หยุดพูด “ฉันจะพูด ฉันเกลียดมัน มันทำลายครอบครัวฉัน”

“คุณทำแบบนั้นไม่ได้!” นรุตม์ไม่อยากให้ลีลาด่าว่าพ่อตัวเอง

ลีลาผลักเขาสุดแรง คว้าของทุกอย่างใกล้มือปาใส่เขาไม่ยั้ง นรุตม์ปัดป้องแต่ไม่ต่อสู้ จนมีแจกันแตกเป็นปากฉลาม จึงคว้าขึ้นมาขู่ให้เขาหลีกทางปล่อยเธอไป เขายืนนิ่ง เธอสายตากร้าว

“อย่าบังคับให้ฉันต้องทำ!”

“ผมรู้ว่าคุณไม่อยากทำร้ายใคร ผมไม่อยากให้คนที่ผมรักต้องทำเรื่องเลวร้าย ผมคิดแบบนั้นมันผิดหรือ ผมยอมเลวเพื่อคนที่ผมรัก บอกสิว่าที่ผมทำมันผิดผมยอมให้คุณแต่งงานกับวรรษไม่ได้ เพราะผมรักคุณ แค่คุณบอกว่าคุณไม่รักผม ผมจะไป บอกมาสิว่าคุณไม่รักผม พูดมาสิลี...”

ลีลาอึ้งสับสนเพราะในใจมีแต่นรุตม์คนเดียว เธอชูแก้วปากฉลามขอร้องเขาอย่าทำแบบนี้ นรุตม์ก้าวเข้าประชิดบอกเธอจะไปจากที่นี่ต้องเอาชีวิตตนไปด้วย “ฆ่าผมสิ ถ้าคุณไม่รักผม...”

ลีลายืนนิ่งน้ำตาร่วงพรู นรุตม์ดึงแก้วปากฉลามออกจากมือเธอ ลีลาระเบิดความอัดอั้นรำพันทำไมต้องทำกับตนแบบนี้ นรุตม์ดึงเธอมากอดแนบแน่น จูบเธออย่างแผ่วเบา เธอปล่อยตัวปล่อยใจไปกับความรักที่เต็มหัวใจ

ในขณะเดียวกันศตวรรษโทร.กลับมาถามภารดีว่าติดต่อนรุตม์ได้ไหม เธอติดต่อไม่ได้แต่คิดว่ามีคนเดียวที่จะติดต่อนรุตม์ได้...จากนั้นศตวรรษก็รีบโทร.หาศิริ บอกว่าตนอยู่กระบี่ ตนจดทะเบียนสมรสกับลีลาแล้ว แต่ตอนนี้นรุตม์ลักพาตัวภรรยาตนไป ช่วยบอกตนทีว่านรุตม์อยู่ไหน ศิริรับปากวางสายแล้วรีบโทร.ถามธีรพัฒน์ทันที

จากที่โดนปั่นหัว กัลยาเข้ามาหาศิริขอคุยเรื่องศตวรรษ ศิริบอกไปว่านรุตม์กำลังตามหาตัวอยู่ กัลยากลับบอกว่าตนสงสัยว่าลีลามีความสัมพันธ์กับนรุตม์ สองคนกำลังหลอกศตวรรษ ศิริรู้แกวว่ารู้มาจากณรัล กัลยากลัวลูกเดือดร้อนอ้างว่าตนบังคับให้ลูกเล่า ศิริคิดสักครู่ก่อนจะบอกว่า ตนมีวิธีจัดการแต่เธอต้องทำตามที่บอก กัลยารับปากถ้าทำให้ทุกอย่างจบลงได้

“ทุกคนคือลูกรักของผม ผมต้องการให้ทุกคนมีชีวิตที่ดีที่สุด เชื่อใจผมได้ไหมคุณกัล...”

กัลยารอฟังเรื่องราวจากสามีอย่างเชื่อฟัง...

ooooooo

ภารดีไม่ยอมแพ้ตามมายืนรอหน้าบ้านแดนเพื่อให้เขาบอกว่าทำไมถึงคิดว่านรุตม์ทำถูก ดลเองก็คาดหวังว่าที่นรุตม์เอาตัวลีลาไป กลับมาเธอจะล้มเลิกงานแต่งกับศตวรรษ แดนเป็นห่วงลีลา ดลตอกย้ำ คนรักกันไม่ทำร้ายกันหรอก แดนสะเทือนใจจะพยายามทำใจให้ได้

ดลชี้ไปหน้าบ้าน คนนั้นคงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แดนจึงออกมาหาภารดี บอกเธอว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของนรุตม์กับลีลา ภารดีสวนเขารู้ได้อย่างไร แดนบอกอีกไม่นานเธอก็จะเข้าใจ ปล่อยให้นรุตม์จัดการให้เรียบร้อยก่อน ไหนเคยบอกว่านรุตม์เป็นผู้ชายที่ดีที่สุดที่เคยเจอ
ไม่มีใครดีเท่าเขา แล้วที่ร้อนใจอยู่นี่ ไม่เชื่อใจเขาแล้วหรือ ภารดีอึ้งยอมจำนนกลับบ้านแต่ทิ้งท้ายว่า

“ฉันอดทนรอได้ไม่นานหรอกนะ”

แดนยิ้มขำ สะกิดใจภารดีให้รู้สึกถึงความน่ารักของเขาจนต้องเมินหน้าหนีขึ้นรถขับออกไป แดนเองก็ชักรู้สึกว่าภารดีมีความน่ารักไม่น้อย...

กลางดึก ลีลารู้สึกอบอุ่นอยู่ในอ้อมกอดของนรุตม์ ทั้งสองถ่ายเทความรักให้แก่กันและกัน...มือถือลีลาที่วางอยู่ถูกปิดเครื่อง ทำให้ชลัมภ์โทร.หาไม่ได้ เขากับมัสยากลับคิดว่า ลีลากำลังทำให้ศตวรรษอยู่ในกำมือ ทั้งสองดีใจที่การรอคอยกำลังจะสัมฤทธิผล

เช้าวันใหม่ ลีลาตื่นขึ้นเห็นนรุตม์ที่ตื่นก่อนนอนมองไปนอกหน้าต่าง จึงเอามือลูบไล้ใบหน้าเขาอย่างอ่อนโยนราวอยากกอบโกยความสุขนี้ไว้นานๆ ก่อนจะถามเขาว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เขาตอบว่าคิดถึงเรื่องของเรา เธอฉงนหมายความว่าอย่างไร

ระหว่างนั้นศตวรรษได้คำตอบจากศิริ ขับรถมาจอดหน้าบ้านพักที่ชุมพรด้วยสีหน้าร้อนรน...ลีลาแต่งตัวเรียบร้อยยืนมองทะเล นรุตม์เข้ามากอดแนบแน่นเอ่ยปากบอก

“ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครที่ดึงผมออกจากความรับผิดชอบกับงานหรือว่าครอบครัวได้ ผมอยู่คนเดียวจนชินและชา ผมไม่เคยรู้สึก...รักกับใคร จนผมได้พบกับคุณ คุณทำให้ผมไม่อยากอยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไป อยากมีชีวิตที่มีคุณเดินเคียงข้าง การได้กอดคุณทำให้ผมมีความสุข ผมอยากให้เวลาหยุดอยู่ตรงนี้ เวลาที่มีคุณกับผม...ตลอดไป” ลีลารู้สึกไม่ต่างจากเขาแต่ทำไม่ได้ นรุตม์จูบปากไม่ให้เธอแย้งและฟัง “ขอแค่ได้อยู่กับคุณ ถึงต้องแลกด้วยชีวิต ผมก็ยอม”

ลีลากอดนรุตม์ด้วยหัวใจเพรียกหา ศตวรรษเปิดประตูผลัวะเข้ามา ตรงเข้ากระชากลีลาออกจากอ้อมกอดนรุตม์ และต่อยหน้าเขาเปรี้ยง นรุตม์ไม่ทันตั้งตัวแต่ก็ไม่สู้น้องปล่อยให้เขาซัดอีกหลายหมัด ลีลาทนไม่ได้ดึงศตวรรษออกแต่เขากลับเหวี่ยงเธอกระเด็น แล้วชกนรุตม์อีกหมัดอย่างสุดแรงก่อนจะหันไปดึงมือลีลา บอกนรุตม์ว่า “ผมจะพาภรรยาผมกลับ...”

ลีลาขืนตัวนิดๆด้วยเป็นห่วงนรุตม์ แต่ก็เดินตามแรงฉุดของศตวรรษออกไป นรุตม์เสียใจ

ooooooo

เช้านี้ณรัลเข้ามาในห้องทำงาน เห็นซองเอกสารวางอยู่บนโต๊ะจ่าหน้าชื่อตนก็แปลกใจ โทร.ถามเลขาว่าถูกส่งมาเมื่อไหร่ พอรู้ว่าเพิ่งมาก็รีบบอกให้ช่วยเช็กว่าศิริเข้ามาหรือยัง

ณรัลดูเอกสารแล้วจะรีบออกไป พอดีกัลยาเดินสวนมา เธอหน้าเสียนิดๆเพราะไม่อยากคุยอะไรด้วย ณรัลประจบตามฟอร์มถ้ารู้ว่าแม่จะมาจะได้ออกมาพร้อมกัน เธอบอกกำลังจะกลับ เขาอาสาไปส่งบ้าน เธอปัดไม่ต้องเพราะคนรถรออยู่ ณรัลรู้สึกตงิดๆถามมีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่า เธอลำบากใจที่จะตอบ ณรัลทำหน้าเศร้าๆ กัลยาจึงถามกลับว่าคิดเรื่องพ่ออยู่หรือ

“พ่อไม่เคยไว้ใจผม” กัลยาย้อนถามทำไมคิดแบบนั้น เขารีบใส่ไฟ “งานของผมจะต้องผ่านการอนุมัติของรุตม์ทุกอย่าง มันคงยากถ้าผมจะสร้างผลงาน”

“แม่ว่ามันเป็นสิ่งที่รัลต้องยอมรับให้ได้ ลูกเคยทำผิดจริงๆ จะให้คุณพ่อไว้ใจง่ายๆมันเป็นไปได้ยาก ลูกต้องพิสูจน์ตัวเองเพื่อเรียกความไว้ใจจากคุณพ่อ กลับมา”

ณรัลโอดครวญอีกนานแค่ไหน กัลยาว่าจะนานแค่ไหนก็ต้องอดทน เขาขอให้แม่ช่วยพูดกับพ่อ เธอส่ายหน้าน้อยๆคงช่วยไม่ได้ เขาทำทีเข้าใจและโอบกอดแม่อย่าคิดมาก ตนควรจะดีใจที่พ่อยังให้โอกาส กัลยายิ้มปลอบใจเชื่อว่าลูกคิดอย่างนั้นจริงๆ แต่เปล่าเลยสายตาณรัลแค้นมองซองเอกสารในมือ ตัดสินใจหยิบเบอร์ในนั้นมากดโทร.ออก มัสยารับสายพอรู้ว่าเป็นณรัลก็ดีใจ รีบบอกชลัมภ์...

เย็นวันนั้นนรุตม์กลับมาบ้าน เพ็ญบอกว่ากัลยาดูแลศิรินธารอยู่ข้างบนเพราะเธอไม่ยอมลงมาข้างล่างเลย ส่วนศิริอยู่ในห้องหนังสือ นรุตม์ถามหาศตวรรษ เพ็ญตอบว่าโทร.เข้ามาว่าจะกลับทันมื้อเย็น ฝากให้บอกเขาว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย นรุตม์หน้าเสียเล็กน้อย

ศิริกับกัลยานั่งที่โต๊ะอาหาร นรุตม์เดินเข้ามา กัลยารีบถามทำไมศตวรรษไม่กลับมาพร้อมกัน ไม่ทันที่นรุตม์จะตอบ เสียงศตวรรษดังขึ้นว่า ตนกลับมาแล้ว กัลยารีบถามลูกไปไหนมา

“ผมไปจดทะเบียนสมรสกับคุณลีมาครับ...ในฐานะลูก ผมต้องกลับมาเพื่อบอกให้พ่อแม่รับรู้ว่าผมจะแต่งงานกับคุณลี เพื่อให้เกียรติคนที่ผมรัก”

ศิริถามว่าตามกำหนดเดิมอาทิตย์หน้าใช่ไหม เขาสวนว่าพรุ่งนี้ ทุกคนอึ้งมองหน้าศิริจะตัดสินใจอย่างไร... ศิริให้ศตวรรษไปคุยลำพังในห้องทำงาน ถามย้ำว่าจะแต่งงานกับลีลาแน่หรือ แล้วเรื่องลีลากับนรุตม์...ศตวรรษตอบหนักแน่น

“ผมรักคุณลีครับพ่อ ผมไม่สนใจว่าเกิดอะไรขึ้น คุณลีเจ็บปวดเพราะเรามากพอแล้ว” ศตวรรษเลี่ยงไม่บอกตามตรง “เรื่องหาญกล้า ลูกหยีและพี่รุตม์ทำร้ายจิตใจคุณลีครั้งแล้วครั้งเล่า”

“วรรษไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบด้วยการแต่งงาน”

“เรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นผมก็มีส่วน ขอให้ผมได้แสดงความรับผิดชอบในฐานะลูกผู้ชายคนหนึ่งนะครับพ่อ ให้ผมได้ชดเชยให้กับเขา”

ศิริเป็นห่วงบอกไม่อยากให้ลูกต้องเสียใจ แต่เขายืดอกรับว่าพร้อมที่จะยอมรับผลจากการตัดสินใจของตนทุกอย่าง ศิริกลุ้มที่เปลี่ยนใจลูกไม่ได้

นรุตม์เข้ามาไหว้พระ นั่งพนมมือนิ่งจนเพ็ญเข้ามาใกล้ๆ หยิบเทียนไขที่มีเปลวไฟจ่อที่แขนเขา เขาสะดุ้งหันมอง เพ็ญถามรู้สึกร้อนใช่ไหม เขาพยักหน้างงๆ

“ไฟไม่ได้ร้อนถ้าเราไม่เอาตัวเข้าไปใกล้ ทุกข์ใดๆก็ไม่ได้ทำให้เราหนักถ้าเราไม่ได้เอาใจเข้าไปแบก”

“ป้าเคยสอนผมว่า...ผู้ที่อยู่เฉยทนมองเห็นคนทำผิดโดยไม่คิดขวาง ผู้นั้นยิ่งผิดยิ่งกว่า”

“ป้าดีใจนะคะที่คุณไม่เคยยอมแพ้ต่ออุปสรรค ไม่ท้อกับความยากลำบาก ถ้าเรารู้ว่าปลายทางคืออะไร ระหว่างทางก็คงป้องกันได้ง่ายขึ้น”

นรุตม์ครุ่นคิด...ปลายทางคืออะไร

ooooooo

ณรัลมาพบชลัมภ์กับมัสยา ชลัมภ์รู้ว่าณรัลมีความอยากได้ใคร่มีในทางที่ผิด จึงคิดดึงเขาให้ร่วมมือ โดยส่งเอกสารไปให้ดูว่าตนโดนศิริโกงที่ดิน ทำให้ตนต้องกลายเป็นคนพิการ

“พ่อบุญธรรมของเธอทำธุรกิจอย่างเห็นแก่ตัว ทำให้หลายคนต้องสูญเสีย เธอทำงานให้กับศิริไม่น้อย แต่เขาก็ยังไม่เห็นค่า คนบางคนต้องได้รับบทเรียนถึงจะสำนึก เขาจะถูกสั่งสอนให้จำไปจนตาย ถ้าเราร่วมมือกัน”

ณรัลถามเหตุผลอะไรที่ตนต้องร่วมมือ ชลัมภ์อ้างความยุติธรรม จี้ใจดำว่าศิริจะยกทุกอย่างให้นรุตม์ กับลูกของตัวเอง ทั้งที่เขากับนรุตม์น่าจะมีสิทธิ์เท่ากัน “ฉันแค่เสนอทางเลือก แต่ถ้าเธอยอมได้ที่จะไม่เหลืออะไรเลย ก็ให้ลืมเรื่องที่เราเจอกันซะ”

ณรัลคิดถึงที่คุยกับกัลยาเมื่อก่อนหน้านี้ เธอไม่อาจช่วยอะไรตนได้อีก จึงถามข้อเสนอของชลัมภ์ เขายิ้มย่องที่ณรัลต้องร่วมมือแน่...

ในขณะที่ลีลาเครียดอยู่ในห้องโรงแรมที่ศตวรรษพามาพัก เธอโทร.หามัสยา มัสยาถามทุกอย่างเรียบร้อยใช่ไหม เธอจำต้องบอกว่าเรียบร้อย พรุ่งนี้ทุกอย่างจะจบ มัสยายิ้มย่อง...แต่พอวางสาย สีหน้าลีลาเครียดลง คิดถึงนรุตม์ คิดถึงความสุขที่เพิ่งได้รับจากเขาเมื่อคืน

ในคืนนี้ถึงเวลาที่เธอจะต้องยอมเป็นของศตวรรษเพื่อให้ได้มาซึ่งที่ดินผืนนั้น....ค่ำวันนั้นลีลานอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง ศตวรรษกลับเข้ามาอาบน้ำ พอเขาเดินออกจากห้องน้ำ ลีลาหลับตากำมือแน่นน้ำตาไหลอย่างไม่รู้ตัว...ศตวรรษพาดผ้าขนหนูแล้วเอื้อมหยิบหมอนเดินไปนอนที่โซฟาเงียบๆ ลีลาลืมตามองเขาด้วยความรู้สึกผิดมหันต์ รู้ว่าเขาคงเจ็บปวดไม่แพ้กัน

นรุตม์พยายามโทร.หาลีลาแต่เธอตัดสายทิ้ง พอเขาโทร.หาศตวรรษ ลีลาก็กดตัดสายอีก นรุตม์ตัดสินใจพิมพ์ข้อความบอกทั้งสองคนว่า...ทั้งสองเป็นพี่น้องกัน...แต่ไม่มีการอ่านเพราะลีลาเอามือถือทั้งสองเครื่องเก็บใส่ลิ้นชัก นรุตม์เครียดมากจะทำอย่างไรดี สั่งธีรพัฒน์หารายชื่อห้องจัดเลี้ยงทุกโรงแรมทั่วกรุงเทพฯมาให้ แต่ไม่มีชื่อลีลากับศตวรรษจองห้องจัดเลี้ยงเลย หรือแม้แต่ชื่อชลัมภ์กับมัสยาก็ไม่มี นรุตม์ครุ่นคิดสั่งไล่เช็กว่างานไหนที่ถูกจองเข้ามากะทันหันคืนนี้

ด้านชลัมภ์กับมัสยาออกมาพักโรงแรมนั่งจิบไวน์อย่างมีความสุข ฉลองที่จะสมใจกับการแก้แค้นที่รอคอยมาถึงยี่สิบกว่าปี...รุ่งเช้า ดลมาหาชลัมภ์ที่บ้านพักของวัลภาไม่พบจึงรีบโทร.หา... ชลัมภ์อยู่ในชุดสูทคุยตอบว่าตนอยู่ในที่ๆจะจบเรื่องระหว่างตนกับศิริ ดลฟังแล้วตกใจมาก

ooooooo






นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สองเสน่หา EP.15 เดือนหยาด ต้องหาทางออกอีกครั้ง จากข่าวฉาวที่หลุดออกไป

สองเสน่หา EP.15 เดือนหยาด ต้องหาทางออกอีกครั้ง จากข่าวฉาวที่หลุดออกไป
23 มิ.ย 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 23 มิถุนายน 2564 เวลา 16:06 น.