ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ดอกหญ้าในพายุ

SHARE

วรรณพรคว้ามือถือขึ้นมาจะโทร.แจ้งตำรวจมาจับบัวกับเดชา พงศ์ระพีร้องห้ามไว้ เรื่องนี้วิภูษาเป็นคนเริ่มก่อน ถ้าตำรวจมาเรื่องจะบานปลายใหญ่โตเปล่าๆ วรรณพรต่อว่าพงศ์ระพีไปเข้าข้างคนอื่นได้อย่างไร เห็นๆ

อยู่ว่าวิภูษาถูกรุมกองอยู่กับพื้น ยังจะกล้าบอกว่าวิภูษาผิดอีกหรือ พงศ์ระพีไม่อยากให้มีเรื่องกัน จึงตัดบท สรุปว่าผิดด้วยกันทั้งคู่ เลิกแล้วต่อกันก็แล้วกัน บัวแค้นที่เขาเข้าข้างวิภูษามองอย่างเอาเรื่อง

“ได้ ถือว่าสามีในอนาคตขอร้อง จะยกให้สักวัน”

“ไปบัว อย่าอยู่มันเลยไอ้บ้านหลังนี้ มีแต่คนใจร้ายไม่เห็นมีใครจริงใจกับเธอสักคน” เดชาว่าแล้วลากแขนบัวออกไป วิภูษาไม่วายนินทาเธอไล่หลัง มาอยู่ไม่เท่าไหร่ก็พาผู้ชายมาเพ่นพ่าน ไม่มียางอาย พงศ์ระพีทักท้วงว่านั่นไม่ใช่แฟนแต่เป็นเพื่อนสนิทของบัว วิภูษาไม่เข้าใจทำไมเขาถึงต้องเถียงแทนนังนั่นด้วย

“พี่จะไปล้างมือก่อน วิไปรอที่รถนะเราสายแล้ว” พงศ์ระพีตัดบทจบเดินไปเลย วรรณพรสะกิดลูกให้รีบตามเขาไป วิภูษาตะโกนโหวกเหวกไล่หลัง

“พี่พี...เดี๋ยววิขอเปลี่ยนชุดก่อน”

ooooooo

เดชาลากแขนบัวมาถึงหน้าประตูรั้ว เธอขืนตัวไว้ดึงมือเขาออกบอกให้ใจเย็นๆเธอไม่เป็นอะไรแล้ว เขาไม่เข้าใจไหนเธอว่าเกลียดปวีณนักหนา แล้วมาอยู่ที่นี่ให้ถูกข่มเหงทำไม เธอมาที่นี่ก็เพื่อแก้แค้นให้แม่ให้ตาเสร็จเมื่อไหร่ก็จะกลับภูเขียว เขาไม่เห็นด้วย แก้แค้นให้ได้อะไรขึ้นมา สู้กลับไปเป็นบัวคนเดิมไม่ดีกว่าหรือ

“เอาเป็นว่าเธอกลับไปก่อน แล้วอย่ามาที่นี่อีกก็แล้วกัน เชื่อเรานะ”

“ทำไมต้องห้ามไม่ให้เรามาที่นี่ หรือว่าเธอชอบอยู่บ้านหลังใหญ่โตอยากเป็นทายาทเศรษฐีอย่างคุณปวีณจริงๆ เธอเลยอายที่มีเพื่อนจนๆอย่างเราใช่ไหม” เดชาตัดพ้อด้วยความน้อยใจ บัวขอร้องอย่าพูดแบบนี้อีก ตนไม่มีวันเห็นฐานะหรือทรัพย์สินเงินทองสำคัญกว่าเพื่อนอย่างเขา เดชาได้ฟังถึงกับยิ้มออก...

พงศ์ระพีไม่เป็นอันดูสถานที่จัดงานแต่งงานของตัวเองเพราะมัวแต่กลัวว่าบัวจะหนีไปกับเดชา พอวิภูษาเผลอเขารีบพิมพ์ไลน์ไปหาบัว วิภูษาไม่ค่อยจะถูกใจห้องเท่าใดนักเนื่องจากเล็กไปหน่อย อยากได้ห้องใหญ่กว่านี้ พนักงานฝ่ายจัดเลี้ยงเสนอให้เคลียร์ผนังข้างฝาด้านหนึ่งออกไปก็จะทำให้เชื่อมอีกห้องหนึ่งได้พื้นที่เพิ่มอีก 50% เธอหันมาถามความเห็นจากพงศ์ระพีซึ่งรีบลดมือถือ

ที่กำลังพิมพ์ไลน์หาบัวลงอย่างเนียนๆ

“แค่ห้องนี้ก็พอแล้วนะ แขกของเราไม่น่ามากมายขนาดนั้น เอาที่พอประมาณดีกว่าวิ”

“โอ๊ยพี่พี เรารวยมหาศาลขนาดนี้ จะไปประหยัดทำไม เงินค่าห้องนี้ก็แค่เศษเงินที่เราโยนให้ ดีซะอีก พวกลูกจ้างกินเงินเดือนจะได้มีกินมีใช้” ไม่พูดเปล่า

วิภูษาปรายตามองพนักงานอีกด้วย พงศ์ระพีตกใจรีบดึงเธอออกมาพลางต่อว่าว่าไปพูดอย่างนั้นได้อย่างไร นั่นเท่ากับดูถูกคนอื่น เธอไม่เห็นว่าตัวเองจะพูดอะไรผิด เรามีเงินเราก็ต้องใช้เงิน เขาทักท้วงใช้ก็ต้องให้มีประโยชน์ และใช้อย่างคุ้มค่า

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สุดหลอน "เพชร โบราณินทร์" ได้ยินเสียงลึกลับกลางกองละคร “ห้องสุดท้ายหมายเลข 6”

สุดหลอน "เพชร โบราณินทร์" ได้ยินเสียงลึกลับกลางกองละคร “ห้องสุดท้ายหมายเลข 6”
1 ส.ค. 2564

01:25 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอาทิตย์ที่ 1 สิงหาคม 2564 เวลา 10:25 น.