ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ดอกหญ้าในพายุ

SHARE

ในเวลาต่อมา ดุสิตานำผลไม้ที่จิตราสั่งให้ซื้อเพิ่มมาให้ท่านเรียบร้อยก็ลากแขนบัวให้ขึ้นไปแต่งตัว เดี๋ยวครอบครัวของพงศ์ระพีจะมาคุยเรื่องงานแต่งงานกับปวีณ ถามว่ามีเสื้อผ้าสวยๆหรือยัง ถ้ายังตนจะให้ยืมก่อน วรรณพรกับวิภูษาเดินสวนมาพอดี ประกาศชัดเจนว่างานนี้ไม่ได้เชิญบัวมาร่วมโต๊ะด้วย

“แต่ว่าคุณน้าปวีณบอกให้บัว...” ดุสิตายังไม่ทันอธิบายเสร็จ วรรณพรชิงพูดขึ้นเสียก่อนว่างานนี้เป็นงานที่ผู้ดีมีตระกูลจะคุยกันเรื่องงานแต่ง ตนไม่อยากให้พวกบ้านนอกมาปล่อยไก่ให้ขายหน้าแล้วเดินเชิดออกไป

“งานแบบนี้เหรอไม่เคยอยู่ในสายตา นั่งแทะเม็ดกวยจี๊สนุกกว่าเยอะ” บัวตะโกนไล่หลังแล้วเดินเข้าห้องตัวเอง ดุสิตาได้แต่มองตามสงสารและเห็นใจ

ooooooo

บัวจัดการแสดงพิเศษขึ้นเพื่องานนี้โดยเฉพาะ แต่งตัวแบบจัดเต็มสวมเสื้อคอกระเช้า นุ่งซิ่นสีสดเอาผ้าขาวม้าของตามาทำเป็นสไบ ทาปากแดง เปลือกตาทาอายแชโดว์สีฟ้า หน้าวอกเหมือนตกถังแป้ง ติดดอกไม้แห้งดอกใหญ่เกือบเท่าหัว หิ้ววิทยุเทปเปิดเพลงหมอลำเสียงดังสนั่น แล้วเซิ้งอย่างเมามันไปด้วย

พงศ์ระพีมองด้วยสายตาดุปรามให้หยุดแสดงแต่บัวไม่สน เซิ้งรอบโต๊ะอาหาร เขาทนไม่ไหวลุกขึ้นจับมือเธอไว้ บอกให้พอได้แล้วแค่นี้เรียกน้ำย่อยพอแล้ว

“ขอบคุณนะบัวที่อุตส่าห์คิดโชว์สนุกๆมาต้อนรับครอบครัวฉัน”

สารินทร์สงสารเพื่อนรักตบมือให้ พันเลิศตบตาม แต่คนอื่นหน้าเครียดโดยเฉพาะวิภูษาไม่พอใจที่พงศ์ระพีไปยุ่งกับนังลูกนอกคอกของพ่อ...

ปวีณเรียกบัวมานั่งร่วมโต๊ะด้วย เธอสบช่องแกล้งปั่นหัวพ่อเล่น แทนที่จะใช้ช้อนตักข้าวกินเหมือนที่ทำอยู่ทุกวัน เธอแกล้งเปิบข้าวด้วยมือเปล่าเป็นที่สะอิดสะเอียนของทั้งวรรณพร วิภูษาและนงรามแทบไม่อยากจะนั่งร่วมโต๊ะด้วย บัวป่วนพ่อตัวเองจนสาแก่ใจแล้ว แกล้งปวดฉี่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนแล้วลุกออกไปเลย พงศ์ระพีมองตามไม่ค่อยจะชอบใจนัก วิภูษาได้ทีเหยียบบัวซ้ำ

“สงสารคุณพ่อจังเลยค่ะ คุณพ่ออยากให้วิมีพี่สาว วิก็ยินดีรับบัวเป็นพี่ แต่นิสัยบัวก็อย่างที่คุณอาเห็น”

“ไม่นึกเลยนะว่าจะเป็นขนาดนี้ โอย ลมจะจับ” นงรามต้องหยิบพัดขึ้นมาโบก ปวีณขอโทษเธอกับสารินทร์ด้วย ตนไม่ดีเองที่ไม่ทันได้อบรมบัว สารินทร์เข้าใจดีว่าของแบบนี้มันต้องค่อยเป็นค่อยไป

“ทานกันต่อดีกว่านะคะ เดี๋ยวยังมีผลไม้กับของหวานอีก อย่าเพิ่งคุยเรื่องเครียดๆระหว่างมื้ออาหารเลย” จิตราว่าแล้วพยักหน้าให้เจียมกับรุ่งไปยกของหวานมาเสิร์ฟ พงศ์ระพียังคงมองไปทางที่บัวเดินไป ก่อนจะลุกตามไปจนทันกันที่สวนข้างบ้าน ต่อว่าเธอว่าตอนที่ขอไปเลือกเสื้อผ้าเองไม่ยอมให้เขาไปด้วยเพราะตั้งใจจะ

แกล้งอาปวีณใช่ไหม ตนน่าจะตั้งฉายาให้เธอว่านางแมวป่า ทำเป็นหมอบเชื่องๆแต่พิษสงรอบตัว

“จะว่าฉันเจ้าเล่ห์ก็ได้ แล้วคุณจะเดือดร้อนทำไม”

“ที่แท้เธอเปลี่ยนใจยอมมาอยู่กรุงเทพฯก็เพราะจะเอาคืนอาปวีณกับครอบครัวนี่เอง คิดดีแล้วหรือบัว”

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สุดหลอน "เพชร โบราณินทร์" ได้ยินเสียงลึกลับกลางกองละคร “ห้องสุดท้ายหมายเลข 6”

สุดหลอน "เพชร โบราณินทร์" ได้ยินเสียงลึกลับกลางกองละคร “ห้องสุดท้ายหมายเลข 6”
1 ส.ค. 2564

01:25 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอาทิตย์ที่ 1 สิงหาคม 2564 เวลา 10:29 น.