ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ดอกหญ้าในพายุ

SHARE

บัวนอนไม่หลับทั้งที่เลยเวลานอนมานานแล้ว คว้ามือถือที่พงศ์ระพีให้ขึ้นมาโทร.หาเขา แรกๆยังไม่ถนัดว่าใช้อย่างไร แต่พอนึกถึงที่เขาสอนวิธีใช้แบบง่ายๆให้ฟัง ในที่สุดเธอก็โทร.ไปหาเขาจนได้ พอได้ยินเสียงเขารับสายเธอดีใจมาก ตะโกนใส่มือถือเสียงลั่นว่าโทร.ได้แล้ว ได้ยินเสียงเธอไหม

“ได้ยินแล้ว เบาหน่อยก็ได้ไม่ต้องตะโกน หูฉันไม่ได้หนวก” พูดจบพงศ์ระพีเดินไปล้มตัวลงนอนบนเตียงเพราะเหนื่อยมาก แล้วถามว่ามีอะไร บัวจะโทร.มาตอบการบ้านที่เขาให้ไว้

“ดอกหญ้าใช่ไหม แหม ถามอะไรให้มันยากกว่านี้สิคุณ”

“เก่ง จำไว้แล้วกันว่าเธอเป็นดอกหญ้าบนยอดเขา ไม่กลัวแรงพายุใดๆ” พูดไปพงศ์ระพีจะหลับ บัวพึมพำหน้าเศร้า แต่ดอกหญ้าบนยอดเขามักจะโดดเดี่ยวร้อนหนาวก็ทรมานอยู่คนเดียว

“ฉันมีเรื่องขอร้อง คุณมาที่บ้านนี้ทุกวันได้ไหมฉันเหงา ไม่มีใครคุยด้วยเลย คนบ้านนี้ไม่มีใครจริงใจสักคน โดยเฉพาะพ่อฉัน ปากอย่างใจอย่าง คุณฟังฉันอยู่หรือเปล่า ฮัลโหลๆ” บัวเห็นพงศ์ระพีเงียบเสียง คิดว่าเขาไม่สนใจ ประกาศลั่นว่าต่อไปจะไม่โทร.หาเขาอีกแล้ว โดยไม่รู้เลยว่าเขาผล็อยหลับไปเพราะทำงานเหนื่อย

จากนั้นบัวเดินลงมาที่ห้องโถง สายตาสะดุดเข้ากับเปียโนถึงกับตาโตตื่นเต้นเดินเข้าไปลูบคลำยิ้มชอบใจ ยังไม่ทันจะกรีดนิ้วไปบนคีย์ เสียงรุ่งร้องถามว่าใครอยู่ตรงนั้นดังขึ้นเสียก่อน บัวสะดุ้งโหยงรีบชักมือกลับ

“อุ๊ย คุณบัว ทำไมยังไม่ขึ้นนอนอีกล่ะคะ...อย่าบอกนะคะว่าออกมาหาลาบเลือดกินอีก”

บัวกระดิกนิ้วเรียกรุ่งเข้าไปถามว่าใครเล่นเปียโน ได้ความว่าพ่อซื้อให้วิภูษา ความน้อยใจแล่นขึ้นมาจุกอก

บัวพึมพำว่าแบบนี้วิภูษาคงจะเล่นเก่งใช่ไหม รุ่งส่ายหน้า

“จ้างอาจารย์มาสอนยังไม่รอด มันจะยากตรงไหนง่ายเหมือนแคะขนมครกนั่นแหละ เสียดายไม่ได้เกิดเป็นลูกคุณหนู ไม่งั้นนะคุณรุ่งทิวาขึ้นแท่นเป็นนักเปียโนโลกไปแล้ว” รุ่งเพ้อเจ้อไปเรื่อยหันมาอีกทีบัวหายไปแล้ว

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สุดหลอน "เพชร โบราณินทร์" ได้ยินเสียงลึกลับกลางกองละคร “ห้องสุดท้ายหมายเลข 6”

สุดหลอน "เพชร โบราณินทร์" ได้ยินเสียงลึกลับกลางกองละคร “ห้องสุดท้ายหมายเลข 6”
1 ส.ค. 2564

01:25 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอาทิตย์ที่ 1 สิงหาคม 2564 เวลา 10:30 น.