ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ดอกหญ้าในพายุ

SHARE

เป็นจังหวะเดียวกับปวีณเปิดประตูเข้ามา บัวแกล้งจุ๊บใส่มือถือ พร้อมกับบอกบ๊ายบาย ปวีณซักทันทีว่าคุยกับผู้ชายที่มาหาวันนี้หรือ เธอรู้ว่าวรรณพรต้องฟ้องพ่อมาแน่ๆก็เลยโกหกว่าเป็นแฟนเก่า เขาเคยเป็นลูกน้องของตาเพิ่งออกจากคุกก็เลยคิดถึงเธอ ปวีณสั่งห้ามไม่ให้เธอพาเขามาที่นี่อีกและให้เลิกคบไปเลย

“ถึงมันจะเคยลักเล็กขโมยน้อยมาบ้างแต่มันรักลูกรักเมียมาก ไม่เคยนอกใจไม่เคยทอดทิ้ง”

“ถ้าคิดว่าการจิกกัดพ่อตัวเองทำให้มีความสุขขึ้นมาได้ก็ทำต่อไป ทีหน้าทีหลังให้ลงไปกินข้าวด้วยกันอย่าให้ผู้ใหญ่ต้องรอ” ว่าแล้วปวีณออกจากห้อง วิภูษาที่รู้จากแม่ว่าพ่อขึ้นมาตามบัวก็ตามมาต่อว่า บัวรีบออกจากห้องมาคล้องแขนปวีณไว้ทำเหมือนรักมากมาย แล้วหันไปเห็นสร้อยห้อยจี้เพชรที่คอวิภูษา ออดอ้อนพ่อให้ซื้อให้ ไหนท่านเคยบอกว่าจะชดเชยให้ทุกอย่าง เธออยากได้แบบนี้บ้าง ปวีณรับปากจะซื้อมาให้ บัวจุ๊บแก้มพ่อ

“ขอบพระคุณค่ะ รักคุณพ่อเท่าฟ้าเลย”

ปวีณอยากจะเอาใจวิภูษาชวนให้ไปกินข้าวพร้อมกัน เธอกระทืบเท้าถี่ๆเป็นเด็กเจ็ดขวบถูกขัดใจ ไม่กินอะไรทั้งนั้น ถ้าพ่อรักมันนักก็ยกสมบัติให้มันไปเลย แล้ววิ่งฟูมฟายออกไป ปวีณถอนใจเหนื่อยใจ ขณะที่บัวแอบยิ้มสะใจที่ป่วนพ่อตัวเองได้อีกครั้ง...

วรรณพรรู้เรื่องที่ปวีณรับปากจะซื้อสร้อยเพชรให้บัว ก็คิดหาทางกำจัดนังหอกข้างแคร่ให้สิ้นซาก...

ยิ่งใกล้วันแต่งงานกับวิภูษา พงศ์ระพีรู้สึกหนักใจ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันทำไมถึงเป็นอย่างนี้ คว้ามือถือขึ้นมาจะโทร.หาบัว แต่แล้วเปลี่ยนใจกดเป็นระบบบันทึกเสียงแทน

“บัว...เธอจะหลับหรือยัง ฉันไม่รู้เป็นอะไรขึ้นมา อยู่ๆก็ไม่อยากแต่งงาน อยากจะให้มันเลื่อนออกไปเรื่อยๆ จนไม่มีวันนั้นมาถึง อืม...หรือจะให้เธอมาจับฉันไปขังในป่าอีกครั้งก็เข้าท่าดีเหมือนกันนะ เธอคิดว่าจะทำได้ไหม แต่ไม่เอาแล้วนะไม่ต้องมาตีแข้งตีขาให้เดี้ยงให้เดาะ มันเจ็บ ขอบคุณที่อุตส่าห์ทนฟังฉัน ฝันดีนะบัว”

ooooooo

วิภูษารวมหัวกับวรรณพรใส่ความว่าบัวขโมยสร้อยเพชรที่แม่ให้ไป โชคไม่เข้าข้างคนผิด บัวรู้เท่าทันแผนชั่วจึงย้อนเกล็ดเอาเครื่องเพชรที่สองแม่ลูกตั้งใจจะทำให้เธอถูกไล่ออกจากบ้านกลับไปไว้ในห้องวิภูษาอย่างเดิม และทั้งคู่ยังถูกปวีณบังคับให้ขอโทษบัว วิภูษาไม่ยอมขอโทษ ขู่จะไปจากที่นี่ไม่ยอมอยู่กับบัวเด็ดขาด

“แกเป็นคนผิดแท้ๆกล้าดียังไงมาขู่พ่อ ยัยวิ”

“วิไม่ได้ขู่ วิพูดจริงทำจริง” วิภูษาว่าแล้วจ้ำพรวดออกไป วรรณพรปรี่มาดึงแขนไว้ โดยมีปวีณ บัวและดุสิตาตามมาด้วย วรรณพรเห็นสามีตามออกมาก็แกล้งบีบน้ำตา ถ้าลูกจะไปจากที่นี่ตนก็จะไปด้วย เงินสักบาทของสักชิ้นเราสองคนแม่ลูกก็ไม่ต้องการ แล้วลากแขนวิภูษาจะออกไป ปวีณร้องห้ามไว้

“เดี๋ยวก่อน เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ฉันจะให้บัวไปอยู่กับพี่จิตราที่บ้านโน้นเอง...บัวเห็นแก่พ่อสักครั้งนะ”

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สุดหลอน "เพชร โบราณินทร์" ได้ยินเสียงลึกลับกลางกองละคร “ห้องสุดท้ายหมายเลข 6”

สุดหลอน "เพชร โบราณินทร์" ได้ยินเสียงลึกลับกลางกองละคร “ห้องสุดท้ายหมายเลข 6”
1 ส.ค. 2564

01:25 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอาทิตย์ที่ 1 สิงหาคม 2564 เวลา 11:54 น.