ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

ดอกไม้ใต้เมฆ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: "เป่าจินจง" ส่ง "ดอกไม้ใต้เมฆ" ลงจอ "เด่นคุณ งามเนตร" ประกบ "แยม มทิรา"



จำปาอาสาไปคุยกับเหมย แต่พอไปถึงบ้านเจ๊ง้อ หมิงบอกว่าเหมยไม่อยากคุยเรื่องของธาวิน และตอนนี้ก็ไปขายของแล้ว จำปาถามหมิงว่ายังโกรธตนเรื่องเด็กหรือ

“ฉันจะโกรธเธอได้ยังไง เธอเองก็ลำบากนะจำปา แต่ในฐานะที่ฉันใกล้ชิดเหมย ฉันรู้ว่าเหมยเสียใจมาก” จำปาติงว่าเหมยกับธาวินรักกันน่าจะคุยทำความเข้าใจกันได้ “รักกันแล้วยังไงก็เท่ากับเหมยคือมือที่สาม คนจะถูกสังคมด่าคือใคร อดีตที่เหมยกับวินรักกัน มันไม่สำคัญเท่ากับปัจจุบันที่วินเป็นพ่อของลูกเธอ”

พูดแล้วหมิงเดินเข้าบ้าน จำปาหันมองอาหยางอย่างขอความเห็นใจ อาหยางบอกว่าตนรู้ว่าจำปาหวังดีกับธาวิน

“เฮียหยาง จำปาจะทำยังไง จำปาไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ จำปาไม่อยากให้พี่วินกับเหมยต้องเลิกกัน”

“เราบังคับใจใครเพราะความหวังดีของเราไม่ได้ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดนะ จำปา” อาหยางปลอบ แต่จำปายิ่งฟังก็ยิ่งทุกข์

ฝ่ายเอกเอื้อก็นัดเหมยมาคุยกันที่ร้านกาแฟ ถามเหมยว่าคุยกับธาวินหรือยัง เหมยบอกว่าคุยแล้ว เอกเอื้อถามอย่างตื่นเต้นว่าแล้วไง

“ไม่แล้วไงค่ะ ก็ต่างคนต่างอยู่”

“ไหนว่ารักกันนักหนา เจ๊อุตส่าห์ดีใจที่กลายเป็นนักร้องดัง กำลังโค่นลีโอ คิดว่าวินจะช่วยครอบครัวหนูได้ แล้วนี่มันอะไรล่ะ อยู่ดีๆไปมีลูกกับจำปา เจ๊เพลียไตมากนะบอกเลย”

จู่ๆคิมมี่ก็เข้ามากระแทกแก้วกาแฟนั่งลงตรงข้ามกับเอกเอื้อ แล้วก็จิกกัดกันตามเคย ก่อนจะพูดกันเป็นการเป็นงาน

คิมมี่บ่นว่าไม่รู้เฮี้ยนอะไรธาวินถึงไปรับเป็นพ่อของลูกจำปา เอกเอื้อถามว่าแล้วทางเคพีจะว่าอย่างไร แฟนคลับแทบจะหนีกันหมดแล้ว คิมมี่ถามว่าจะมาล้วงความลับบริษัทกันหรือ ถูกเอกเอื้อเย้ยว่าถ้ามีวิธีแก้ปัญหาก็คงไม่มานั่งหน้ายับอยู่อย่างนี้หรอก คิมมี่ทำเสียงจิ๊จ๊ะหงุดหงิดหาเรื่องด่าเอกเอื้อ

“รมณ์เสีย น้องๆมีรวมมิตรไหม เอาลอดช่องใส่เผือกมา 4 ถ้วย ของเจ๊คนนี้เอาเผือกเยอะๆ”

“นังบ้า นี่ร้านกาแฟ” เอกเอื้อด่า

“เห็นไหม เครียดจนเบลอไปหมด คุณเมญ่าคะ ถือว่าพี่ขอก็ได้นะคะ ช่วยคุยกับวินหน่อยเถอะค่ะ ให้เขามีกะจิตกะใจทำงานร้องเพลงต่อหน่อย คุณน้องเมญ่าเคยเป็นศิลปินมาก่อน ก็เข้าใจใช่ไหมคะ พวกเราช่วยกันปั้นภาพลักษณ์ใหม่ๆได้ แต่ถ้าศิลปินไม่ร่วมมือ ทำยังไงก็พังนะคะ”
พูดแล้วคิมมี่ดูดกาแฟปรื๊ดๆดับอารมณ์ เหมย ฟังแล้วสีหน้าลำบากใจ

ธาวินก็ไม่สบายใจ เมื่อเจอครูนกกระจิบ เขาบอกว่า “ผมไม่ได้คิดดูถูกความตั้งใจของทุกคนที่นี่นะครับครู”

“เธอต้องพิสูจน์ด้วยการกระทำ วิน คำพูดอย่างเดียวมันบอกความจริงใจไม่ได้” พูดแล้วครูนกกระจิบเดินไปเลย ธาวินยิ่งคิดหนัก

พอดาราเลิศรู้ข่าวธาวินมีลูกกับจำปา ก็ถามพรีนว่าเจ้าชายมีลูกกับคนอื่นอย่างนี้มันจะเป็นอย่างไร

รู้ไหม พรีนยิ้มหน้าตาใสซื่อตอบว่าลูกคงน่ารัก ดาราเลิศชักสีหน้าเสียงเข้มว่า “ถ้าเจ้าชายมีลูก แกก็จะอดเป็นราชินีเวียงพะเนิน” พรีนบอกว่าตนไม่ได้อยากเป็น

“หยุด! เจ้าชายธาวินดรณเหมาะที่จะเป็นหลานเขยของฉันที่สุด”

ดาราเลิศพึมพำเหี้ยมว่าตนจะกำจัดไอ้มารหัวขนนั่นยังไงดี พรีนตกใจบอกว่า “มันบาปนะคะคุณน้า”

“อย่ามาพูดเรื่องบาปบุญคุณโทษกับฉัน อำนาจ สมบัติ วาสนาเท่านั้นที่เราต้องรักษาไว้ให้นานที่สุด ฉันต้องรีบกำจัดทายาทของเจ้าชาย”

“จัดการแกสองน้าหลาน ไม่ใช่เรื่องยาก เท่ากับนังจำปา” ระมิงค์เมืองมองไปที่สองน้าหลานแววตา

ร้ายกาจ แล้วหันมาทางตันหยงที่ยืนรอคำสั่งอยู่ “ฉันอยากรู้ความเคลื่อนไหวนังจำปาทุกฝีก้าว” ตันหยงถามว่าลงมือเลยไหม ระมิงค์เมืองสั่งเหี้ยม “มีโอกาสเมื่อไหร่จัดการมันทั้งแม่ทั้งลูก”

เพียงเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อจำปาคุยกับอาหยางที่สวนสาธารณะขัดใจกันเมื่ออาหยางไม่อยากให้จำปาพูดเรื่องถูกข่มขืนอีก เพราะธาวินเองก็ยอมรับเป็นพ่อเด็กแล้ว จำปากลับคิดว่าอาหยางห้ามเพราะตัวเองจะได้เข้าไปแทรกเหมยแทนธาวิน ปรามว่า “อย่านะ เฮียหยางอย่าเข้าไปแทรกกลางความรักของพี่วินกับเหมยเหมือนที่จำปากำลังเป็น”

คุยกันแล้วจำปาจะกลับไปทำงาน อาหยางจะไปส่ง จำปาบอกกลับเองได้ ระหว่างที่เดินข้ามสะพานลอยนั่นเอง จำปาก็ถูกตันหยงดักผลักตกบันไดสะพานลอยแล้วหนีไป ชายสองคนเดินมาพบจำปาสลบอยู่เชิงสะพานลอยจึงเรียกคนมาช่วย

ขณะธาวินกำลังคุยกับเหมยบอกว่าตนจะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว ก็ได้รับแจ้งทางโทรศัพท์ว่าจำปาตกบันไดหมดสติ

ธาวินกับแทนรีบไปที่โรงพยาบาลพอรู้จากจำปาว่าถูกคนผลักตกบันได เชื่อว่าต้องเป็นฝีมือของพวกลีโอเป็นแน่ ธาวินเตือนจำปาวันหลังอย่าไปไหนมาไหนคนเดียว ส่วนแทนฮึดฮัดจะไปจัดการมัน

“อย่าเพิ่ง พี่แทนมีเรื่องกันไป ลีโอมันหาทางใช้สื่อ จำปาก็จะอายอีกรอบ ตอนนี้เราต้องคอยระวังจำปาไว้ก่อน”

เมื่อระมิงค์เมืองรู้ว่าเด็กไม่เป็นอะไรตันหยงขอแก้ตัว ระมิงค์เมืองย้ำว่า คราวนี้ต้องทำได้ จะต้องไม่มีทายาทของเจ้าชายธาวินดรณ ตันหยงออกไปแล้วระมิงค์เมืองหันไปเห็นบูรพาสมิงเขาถามว่าเธอให้ตันหยงไปทำงานอะไร ระมิงค์เมืองโกหกว่าเรื่องตั๋วเครื่องบินผู้ติดตามคณะนักลงทุนที่จะไปเวียงพะเนิน บูรพาสมิงถามว่าเรื่องธาวินเป็นอย่างไรบ้าง

“ก็เงียบๆลงไปหน่อย เพลงคงหมดช่วงโปรโมตแล้ว”

“น้องก็เลยช่วยงานพี่ได้มากขึ้น ยังไงสายเลือดของเราก็คือสิ่งสำคัญที่สุด”

สองพี่น้องยิ้มให้กันด้วยรอยยิ้มที่ต่างมีความเคลือบแคลงกันอยู่

ooooooo

ธาวินเสนอเกรียงเพชรให้จำปาลาออกจากงาน เกรียงเพชรตามใจ อะไรที่ธาวินสบายใจแล้วทำงานต่อไปเขาไม่ขัด

“ผมขอบคุณป๋ามากนะครับที่ช่วยให้ผมเป็นนักร้อง ไม่ใช่ว่าผมไม่คิดถึงความทุ่มเทของทุกคน แต่ผมตั้งใจอยู่แล้วว่าผมคงไม่ร้องเพลงตลอดไป” ธาวินเสนอให้สร้างจิณห์เป็นศิลปินใหม่ เพราะจิณห์ตั้งใจฝึกซ้อมมาก

เกรียงเพชรขอให้ถือว่าตนรับรู้ แต่ก็ขอร้องให้ธาวินอดทนทำงานอีกสักหน่อยเพราะบริษัทลงทุนไปมากแล้ว ให้บริษัทได้กำไรบ้าง ทุกคนที่นี่ก็จะพอใจเขา

จู่ๆเช้าวันนี้ไข่มุกก็มาหาเกรียงเพชรพร้อมกระเช้าที่เจ๊ตุ๋มฝากมาให้ ขอให้รายการโอ้วว้าวได้สัมภาษณ์ธาวินเรื่องมีลูกเป็นรายการแรก ลันตาดักคอว่าไข่มุกเล่นข่าวเสียหายของธาวินก่อนสื่ออื่นเลยนะ

“ก็ไข่มุกคิดว่าทางเคพีต้องพร้อมแก้ข่าวทันทีเลยไงคะ ศิลปินมีข่าว แก้ข่าว ก็มีกระแสให้คนพูดถึงตลอดไงคะ แต่เห็นทางป๋าเงียบไปแบบนี้เลยชักเป็นห่วง เอางี้ไหมคะป๋า ไข่มุกเสนอให้วินไปถ่ายแบบปกนิตยสารโอ้วว้าวพร้อมกับลีโอ รับรองค่ะว่ากระแสแรงแน่”

เกรียงเพชรกับลันตาคล้อยตามไข่มุก ธาวินบอกจำปา จำปานิ่งคิดแล้วบอกว่าช่วงเวลานั้นตนหายพอดี

ธาวินบอกว่าอย่าไปเลยเพราะตนทำงานนี้เป็นงานสุดท้ายก่อนกลับบ้าน แต่จำปาอยากเห็นหน้าลีโอตอนที่มันจ้องหน้ากับธาวินแล้วในวันนั้นจำปาก็ไปที่โกดังเก่าที่ลีโอกับธาวินถ่ายแบบกัน ทั้งคู่ปีนไปเผชิญหน้ากันบนโครงเหล็ก พรีนหอบช่อดอกไม้มาให้กำลังใจธาวินด้วย

ขณะลีโออยู่บนโครงเหล็กนั้น จำปามายืนจ้องเขม็ง ลีโอเหลือบเห็นภาพตุ๊กตาผีหน้ารถแว่บขึ้นมาหลอน เขาตกใจปล่อยมือจากโครงเหล็กร่วงลงมา ลีโอโทษธาวินว่าผลักตน จำปาตวาดว่าอย่าหาเรื่องธาวิน เขาแกล้งตกลงมาแล้วใส่ร้ายคนอื่น ธาวินขอให้จำปากลับไป แต่จำปาตั้งใจมาแฉลีโอ เธอแฉความเลวที่เขาทำกับผู้หญิงจนลีโอตวาดให้หยุด

ขณะจำปากำลังแฉลีโออย่างแค้นใจนั่นเอง ตันหยงที่แทรกตัวเข้ามาใช้ปืนเก็บเสียงยิงที่ท้องจำปาสองนัดแล้วหลบหนีไป คนในโกดังร้องและแตกหนีกันอลหม่านรวมทั้งพรีนด้วย แต่พรีนตั้งสติได้ก่อนเพื่อนเธอโทร.เรียก 191 ทันที ธาวินวิ่งมาดูจำปาที่ถูกยิงที่ท้องถึงสองนัดเลือดทะลักทรุดลงกับพื้น ลีโอก็ช็อก จำปาคว้ามือธาวินไปกุมไว้ ธาวินบอกให้แข็งใจไว้ จำปาถามก่อนสิ้นสติว่า “พี่วิน...ลูก...ลูกจำปา...”

ไข่มุกหัวเสียมากที่ทีมงานของตนไม่มีใครถ่ายรูปขณะเกิดเหตุได้เลย แต่ก็ทำเป็นห่วงใยจำปาถามว่า...

“แล้วนี่จำปาจะรอดไหมคะ โดนสองนัด น่าสยดสยองมาก”

ooooooo

ระมิงค์เมืองอารมณ์ดีเป็นพิเศษ รินไวน์ให้พี่ชายดื่มจนบูรพาสมิงถามว่าวันนี้ทำไมอารมณ์ดีนัก

“ยายพรีนโทร.มาบอกว่าจำปาเพื่อนเจ้าชายถูกยิง” ดาราเลิศเดินเข้ามาเอ่ยขึ้น เห็นบูรพาสมิงมองหน้าระมิงค์เมืองจึงพูดต่อ “จำปาคือคนที่อุ้มท้องลูกเจ้าชายธาวิน...หรือว่าเป็นฝีมือเธอ ก็คงพิษรักแรงหึงสินะ”

“ปากพล่อย” ระมิงค์เมืองตวาด

“ฉันพูดความจริง คงมีผู้หญิงไม่กี่คนหรอกที่อำมหิตฆ่าคนท้องได้”

ระมิงค์เมืองคว้าแก้วไวน์ของตนจะสาดหน้า ดาราเลิศ แต่ฝ่ายนั้นไวกว่าจับมือไว้ทัน จ้องหน้าปรามอย่างคนถือไพ่เหนือกว่าว่า “ถ้าเธอหยามฉัน รับรองว่าพ่อเธอจะเฉดหัวเธอ ไม่มีหน้ากลับไปเวียงพะเนิน”

บูรพาสมิงโต้แทนน้องสาวว่าเธอไม่มีสิทธิ์ พวกตนคือลูกของนายพลภูผา สายเลือดโดยตรงที่จะสืบทอดทุกอย่าง ส่วนเธอมาทีหลังพ่อยกตำแหน่งเมียให้เธอวันนี้ ไม่ได้หมายความว่ามันจะอยู่ตลอดไป ระมิงค์เมืองพูดต่ออย่างมีประสบการณ์ว่า “เมื่อไหร่ที่พ่อเบื่อเธอ เธอก็จะหายไปจากชีวิตทุกคน เหมือนผู้หญิงที่ผ่านมาของพ่อ”

“ฉันถือว่าผลงานของเธอครั้งนี้เป็นความดี ขอบใจมากนะระมิงค์เมืองที่กำจัดทายาทเจ้าชายไปซะ เพราะมันช่วยปูทางขึ้นสู่ตำแหน่งราชินีของโสธาราหลานฉัน”

ดาราเลิศหัวเราะเยาะแล้วเดินไป บูรพาสมิงเดินเข้าหาระมิงค์เมือง เอ่ยทั้งที่รู้ว่าน้องสาวทำอะไรเพื่ออะไรว่า

“พี่ถือว่าน้องมองการณ์ไกล ไม่ต้องการให้มีทายาทธาวินดรณมารบกวนบัลลังก์ของพ่อ ไม่ใช่เพราะความรักหรือความหึงหวงเหมือนที่ดาราเลิศพูด”

“ค่ะ น้องไม่ได้ทำเพราะความรักเจ้าชาย น้องทำเพื่อผลประโยชน์ของครอบครัวเรา” ระมิงค์เมืองปากแข็ง

ooooooo

ที่หน้าห้องผ่าตัด ธาวินกับแทนนั่งเฝ้าอยู่อย่างโกรธแค้น ธาวินบอกว่ามันไม่ยิงตนมันมุ่งแต่จำปา สั่งแทนว่า

“ไปตามหามัน อย่าฆ่า เราอยากเห็นหน้าไอ้คนชั่ว คนนี้”

แทนรับคำแล้วออกไป ธาวินมองไปเห็นอาหยาง หมิง และจิณห์วิ่งมา ทุกคนถามถึงจำปาด้วยความเป็นห่วง ธาวินมองไปอีกเห็นเหมยใส่หมวกตามเข้ามา เหมย ถามทันที

“จำปาล่ะ จำปาปลอดภัยใช่ไหม”

“หมอกำลัง...ยื้อชีวิตจำปา”

ทุกคนหน้าเครียด หันมองไปทางห้องผ่าตัดด้วยความเป็นห่วงจำปา...

ooooooo

เย็นแล้ว จำปายังอยู่ในห้องผ่าตัด หมอกำลังช่วยยื้อชีวิตเธออย่างตึงเครียด ลีโอในสภาพที่แขนเปื้อนเลือดจนเกรอะกรังแล้ว ถูกภาพหลอนตุ๊กตาผีภาพตอนจำปาถูกยิงต่อหน้าต่อตา จนหวาดกลัวซุกตัวอยู่ในห้อง เสี่ยอ๊อดหัวเสียเปิดประตูเข้ามาแล้วปิดปัง ตะคอกจนลีโอสะดุ้งเฮือก

“เป็นบ้าอะไรเนี่ย ลีโอ ทำไมไม่ล้างเนื้อล้างตัวซะ ดูซิเลือดเลอะไปหมด” เสี่ยอ๊อดไปกระชากลีโอลุกขึ้น

แต่ลีโอมองแขนเปื้อนเลือดของตนน้ำตาไหลพรากพร่ำพูด “เลือดจำปา...เลือดลูก...เลือดลูกผม...”

ลีโอถูกภาพหลอนจนหวาดกลัวแทบเสียสติพูดตลอดเวลาว่า “ผมทนไม่ไหวแล้ว ผมฝันร้าย ผมหลอนเรื่องเด็ก แล้ววันนี้จำปาถูกยิงตรงหน้า ถึงผมไม่รักจำปา แต่เด็กในท้อง...เลือดพวกนี้ เลือดที่เป็นชีวิตลูกผม”

เสี่ยอ๊อดตบหน้าลีโอเรียกสติตะคอก “แค่นี้แกยังไม่พอหรือไง ลีโอ คิดว่าคำสารภาพจะทำให้ทุกคน ให้อภัยแกเหรอ อย่าโลกสวย ทุกคนเขาพร้อมจะรุมกระทืบ รุมด่าไอ้เด็กอยากดังอย่างแกให้สะใจปาก สะใจอารมณ์อยู่แล้ว”

“ใช่ ผมอยากดัง แต่มันไม่ใช่แบบนี้ ชื่อเสียงไม่ควรแลกมาด้วยชีวิตเด็ก”

“แล้วแกจะให้แลกชีวิตใคร ชีวิตแกเองเลยไหม เรื่องมันเกิดมาแล้วใครทำก็ไม่รู้ ก็ปล่อยมันไปสิวะ สนใจแต่เรื่องตัวเองก็พอ แกต้องลืมเรื่องเด็กจำปากับลูกเสีย ล้างเลือดพวกนี้ออกจากตัว ออกจากสมอง จากชีวิต ถ้าแกยังอยากมีชื่อเสียง ไม่ใช่ ชื่อเสีย!!” เสี่ยอ๊อดเสี้ยมสอนอย่างดุดันแล้วผลุนผลันออกไปลีโอสะอื้นแรงขึ้น กดดันจนทรุดลงร้องไห้โฮอย่างทรมานใจฝ่ายเกรียงเพชรสั่งลันตาว่าใช้วิธีไหนก็ได้ กลบข่าวจำปาถูกยิงให้มิด ลันตาถามว่าใครจะปิดปากไข่มุกได้

“ไม่รู้ล่ะ แค่เรื่องท้อง มันก็เขย่าวงการพอแล้ว ขืนมีข่าวฆ่ากันอีก ภาพพจน์ค่ายเคพีของฉันมันก็จบเห่”

ลันดาติงว่าเรื่องมันใหญ่มีทั้งตำรวจ และมีคนเจ็บ เกรียงเพชรไม่สนใจสั่งให้ลันตาปิดข่าวนี้ให้ได้เพื่อชื่อเสียงและการอยู่รอดของค่ายเพลงตน

ooooooo

ทางฝ่ายธาวิน หมิง และเหมย งุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ว่าทำไมจำปาจึงถูกยิง ธาวิน บอกว่าแทนกำลังหาคนชั่วมารับโทษ เหมยสงสัย ว่าจะเป็นฝีมือพวกนายพลภูผา มันอาจจะตั้งใจทำร้ายเจ้าชาย

“ไม่ใช่ผม มันตั้งใจทำร้ายจำปา ระยะยิงขนาดนั้น ถ้าเป็นผมมันจะไม่พลาด”

ธาวินพูดอย่างมั่นใจ ทำให้เหมยเป็นห่วงเขาขึ้นมาเตือนว่าเขาควรให้แทนอยู่ใกล้ตลอดเวลา อย่าไปไหนตามลำพัง ธาวินกุมมือเหมยไว้เอ่ยปลื้มว่า

“ขอบคุณนะครับเหมย ถึงคุณไม่ได้พูดคำว่าเป็นห่วง แต่ความอบอุ่นจากมือคู่นี้มีความหมายกับผม” ธาวินเผลอใจจูบมือเหมยเบาๆ

ในภาวะคับขันนี้ เหมยลืมความขุ่นข้องหมางใจไปชั่วขณะ มีแต่ความรักความห่วงใยที่ซ่อนเร้นอยู่ในหลืบรักของหัวใจที่ไม่อาจปิดบังได้

รุ่งขึ้นเมื่อจำปาฟื้นแล้ว ตาสุขกับยายพรบอกจำปาว่าให้กลับบ้านเราเถอะ ยายพรบอกหลานรักว่า

“เอ็งอยากมาเห็นแสงสี อยากมีชีวิตที่ดีๆในกรุงเทพฯ แต่ข้าไม่เห็นเอ็งจะสุขสบายอย่างที่ฝันเลย”

ธาวินอาสาจะไปส่งหลังจากตำรวจสอบปากคำแล้ว ธาวินติงว่าตำรวจสอบปากคำทุกคนแล้วแต่ยังจับคนร้ายไม่ได้

“ตรงนั้นไม่มีกล้องวงจรปิด คนยิงมันรู้ทางหนีทีไล่ดีกว่า ไม่เหลือร่องรอยอะไรให้ติดตาม” แทนหนักใจ

“ลีโอ...หรือเปล่า” จำปาถาม

แทนเชื่อว่าลีโอขี้ขลาดเกินไป ถ้าจะจ้างคนฆ่าจำปา ตัวมันเองคงไม่ยอมมาอยู่ใกล้ๆ แทนติง ธาวินบอกว่า เอกเอื้อว่าลีโอยังช็อกอยู่ จำปาแตะที่ท้องตัวเอง ถามถึงลูก ทุกคนอึ้งไปด้วยความสะเทือนใจ ยายพรกุมมือจำปาปลอบว่า

“คิดเสียว่าเขามีบุญอยู่กับเราแค่นี้นะจำปา ถ้าชาติหน้ามีจริง คงได้เป็นแม่ลูกกันอีก”

จำปาน้ำตาไหลอาบแก้มเมื่อรู้ว่าเสียลูกไปแล้ว...

ooooooo

ลีโอยังช็อกซึมเศร้าอยู่กับภาพหลอนที่โหดร้ายนั้น เสี่ยอ๊อดหงุดหงิดมากกระชากลีโอขึ้นมาตะคอก

“ลุกขึ้นได้แล้ว ลีโอ แกจะมานั่งซึมรากงอกทำไม งานแกก็มี ออกไปทำงาน ไม่ต้องคิด ไม่ต้องสนใจ ปล่อยให้เป็นเรื่องของตำรวจเขาหาตัวคนยิงสิวะ” เสี่ยอ๊อดเหวี่ยงลีโอไปกระแทกโต๊ะ ถามว่า “รู้ไหมว่าฉันต้องทำอะไรบ้าง เรื่องนี้มันถึงไม่มีข่าวแกเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย”

“คุณอาก็ห่วงแต่ชื่อเสียงบริษัทตัวเอง”

“ใช่ เพราะเอโอดีของฉัน มีลูกน้องเป็นร้อย ถ้าบริษัทฉันล้ม พนักงานพวกนั้นก็ต้องตกงาน ไม่ใช่แค่เขา ครอบครัวเขาล่ะ แกเคยคิดบ้างไหม ว่าทำไมฉันถึงทำได้ทุกอย่างที่จะรักษาเอโอดีไว้ ไม่ใช่เพื่อแกคนเดียวหรอกนะ”

“เรื่องจำปาถูกยิง มันจะไม่กระฉ่อนสื่อ ไม่พาดพิงถึงใคร เพราะทุกคนเห็นแล้วว่า มีข่าวไป ก็มีแต่ต้องเจ๊งกับเจ๊ง เพราะฉะนั้นถึงเวลาที่เธอต้องสลัดความทุกข์ เดินหน้าทำงานต่อไป” เอกเอื้อตอกย้ำอีกคนเมื่อเห็นลีโออึ้ง เสี่ยอ๊อดสำทับว่า

“อย่าคิดว่าฉันจะอุ้มแกทุกเรื่อง ถึงเป็นหลานฉัน แต่หาเรื่องมาไม่หยุด ฉันก็ตัดได้โว้ย”

เสี่ยอ๊อดออกไปแล้ว ลีโอจึงถามเอกเอื้อว่า

“ตอนนี้จำปาเป็นยังไงบ้าง”

ooooooo

ระหว่างที่จำปารักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลนั้น อาหยางทำอาหารบำรุงอย่างดีไปให้มากมายทุกมื้อและป้อนให้จำปาอย่างอบอุ่น จนยายพรชมตามประสาว่าพวกเขารักกันดี บอกให้รีบๆมาเยี่ยมกันเสีย จำปาหายเมื่อไรก็จะกลับบ้านแล้ว

ตาสุขเห็นความห่วงใยของอาหยางก็ดูออก ชวนยายพรไปเดินยืดเส้นยืดสายข้างนอกกันเปิดโอกาสให้อาหยางและจำปาได้อยู่กันตามลำพัง

เมื่ออยู่กันสองคนอาหยางถามจำปาเสียงอ่อยว่าจะกลับบ้านแล้วหรือและแสดงความเสียใจเรื่องเด็กด้วย จำปาน้ำตารื้นพูดอย่างผูกใจเจ็บว่า “คนที่ทำ มันใจร้ายมาก จำปาจะสาปแช่งมัน...จำปาไม่ให้อภัยมัน”

“แบกความทุกข์ แบกความเกลียดไว้ ใจเรานั่นแหละจะเป็นทุกข์ที่สุด ยังไงทุกคนก็ต้องได้รับผลกรรมที่ทำลงไป”

อาหยางกุมมือจำปาพูดอย่างอ่อนโยน จำปามองอาหยางเต็มตา คำพูดสั้นๆของเขา แต่กินใจจนจำปามองนิ่ง

ขณะนั้นเองจิณห์ถือดอกไม้เข้ามา อาหยางปล่อยมือจำปา จิณห์บอกจำปาว่ามาเยี่ยม พลางเดินไปอีกด้านหนึ่งของเตียง อาหยางบอกจำปาว่าเฮียกลับก่อนนะ แล้วหันไปเก็บปิ่นโต จิณห์มองอาหยางบอกจำปาว่า ทุกคนที่เคพีเป็นห่วงจำปามาก จำปาขอบใจ

เบื้องหน้าจำปานาทีนี้ ผู้ชายสองคนคนหนึ่งถือปิ่นโต อีกคนถือดอกไม้ ต่างก็มองมาที่เธออย่างเป็นห่วง

เมื่ออาหยางจะออกไป จิณห์เดินตามมาบอกว่า “ผมจริงใจกับจำปา ผมชอบจำปา”

อาหยางบอกด้วยสีหน้าปกติ สุขุม เยือกเย็น เปี่ยมด้วยความเป็นสุภาพบุรุษว่า

“นายต้องไปบอกจำปา ไม่ใช่บอกฉัน เพราะหัวใจจำปาจะเลือกเองว่าอยากอยู่กับใคร”

ooooooo

ผ่านเหตุทั้งร้ายและดีมาด้วยกันมากมาย ความรักความผูกพันที่ตกผลึกอยู่ก้นบึ้งแห่งหัวใจทำให้อุปสรรคทั้งปวง ไม่อาจขวางกั้นหัวใจของธาวินและเหมยได้ ทั้งสองคุยกันที่สวนสาธารณะอย่างคนที่เข้าใจกัน

เหมยถามว่าจำปาจะกลับไปอยู่บ้านจริงหรือ ธาวินบอกว่าตนเข้าใจความห่วงใยของตาสุขกับยายพรที่ไม่อยากเห็นหลานรักมีแต่ความทุกข์ เหมยบอกว่าชีวิตคนเราเลือกแต่ความสุขไม่ได้หรอก

“แต่จำปาเดือดร้อนเพราะเรื่องของผม” เหมยบอกว่าจำปาไม่อยากให้เจ้าชายลงโทษตัวเองแบบนั้น ธาวินขยับเข้าใกล้ เหมยค่อยๆเอนหัวซบไหล่เหมย เอ่ยขออนุญาตเบาๆ “ขอผมหลับตาคิดอะไรแป๊บนึงนะครับ”

เหมยติงเขินๆ ว่าหลับเฉยๆก็ได้ไม่ต้องพิง หนักนะ ธาวินจึงเปลี่ยนเป็นหนุนตักแทนบอกว่าแบบนี้ไม่หนักแล้ว เหมยกลัวคนเห็น ธาวินถามว่าหนุนตักแฟนจะเป็นไรไป อ้อนว่าตนไม่เคยทำอย่างนี้กับใคร

เหมยเอ่ยถึงพรีนแฟนคลับที่เกาะเขาแจ ธาวิน บอกว่าพรีนเป็นคนเวียงพะเนินมาเรียนที่นี่ตั้งแต่เด็ก

เหมยถามว่าแล้วพรีนรู้ไหมว่าเขาเป็นคนเวียงพะเนิน ธาวินฟังน้ำเสียงเหมยออก ตัดบทว่า ตนเอ็นดูพรีน ย้ำว่า

“เอ็นดูก็ส่วนเอ็นดู รักก็ส่วนรัก เหมยไม่ต้องกลัวว่าผมจะสับสนหรอกนะ สำหรับทุกคนที่นี่ผมเป็นแค่วิน นักร้องธรรมดา” เหมยถามว่าเจ้าชายจะกลับไปวัง

ใต้เมฆเมื่อไร “พี่แทนกำลังเตรียมเส้นทางกลับเข้าไปให้ปลอดภัยที่สุด”

“เจ้าชาย...สัญญาได้ไหม ว่าคุณต้องกลับมา”

“กลับครับ” ธาวินามองหน้าเหมยยิ้มอย่างมั่นใจ “ผมต้องกลับมารับเหมย เหมยสัญญากับผมสิครับว่า

เหมยจะไปอยู่วังใต้เมฆกับผม” ธาวินกุมมือเหมยมองด้วยสายตาเว้าวอน เหมยไม่ตอบ ได้แต่ยิ้มเขินอาย...

ooooooo

จำปาทนไม่ได้ที่ธาวินต้องถูกแฟนคลับต่อต้านและสังคมประณาม ตัดสินใจไปหาคิมมี่ขอให้ช่วยติดต่อไข่มุกเพื่อให้สัมภาษณ์เพื่อแก้ปัญหาทั้งหมดเกี่ยวกับการท้องของตน

ไข่มุกถือเป็นงานชิ้นโบแดงของตนที่จะได้จัดให้จำปาได้แถลงข่าวที่สำคัญนี้ เมื่อนัดนักข่าวมามากมายแล้ว ไข่มุกทำหน้าที่ซักถามตามเคย โดยจำปาเป็นคนพูดกับนักข่าวก่อนว่า

“อย่างที่พี่ๆบางคนพอจะรู้ว่าเกิดกรณียิงผิดตัว เด็กในท้องก็แท้งจากเหตุการณ์เข้าใจผิด”

“น้องจำปาก็เลยถือโอกาสแก้ตัวให้วิน เพราะเห็นว่าวินโดนแอนตี้ ตั้งแต่ยอมรับเป็นพ่อเด็กรึเปล่า” ไข่มุกจี้

“หนูแค่อยากออกมาพูดความจริงเสียทีว่าเด็กในท้องหนูไม่ใช่ลูกของพี่วินค่ะ” ไข่มุกติงทันทีว่าแต่วินเป็นคนรับเอง

“พี่วินยอมรับเพื่อไม่ให้ลูกของหนูต้องมีข่าวเสียหายติดตัวไปจนโต พี่ๆก็คงรู้ว่าข่าวในอินเตอร์เน็ตมันจะถูกค้นถูกหาได้อีกเป็นสิบๆปี วันนี้หนูไม่ต้องกังวลเรื่องลูกแล้ว ถึงได้อยากพูดเรื่องนี้”

“ในเมื่อวินเป็นคนดีขนาดนี้ น้องจำปาไม่คิดจะพัฒนาความสัมพันธ์หรือคะ” ไข่มุกถามหยั่ง

“พี่วินเป็นพี่ชายที่ดีที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะมีได้ หนูพอใจกับการเป็นน้องสาวพี่วินค่ะ”

“งั้นก็พอจะบอกได้ไหมคะว่าใครเป็นพ่อของเด็กที่แท้งไป เป็นศิลปิน ดารา หรือเปล่า” ไข่มุกแซะ จำปานิ่งไป ไข่มุกถามย้ำ “ว่าไงคะ พ่อของเด็กในท้องนี่เป็นศิลปินหนุ่มคนไหน”

“ไม่ใช่นักร้อง ไม่ใช่คนในวงการบันเทิงค่ะ เขาเคยเป็นเพื่อนกับหนู อย่าถามต่อนะคะ เพราะหนูไม่อยากพาดพิงใคร หนูขอพูดแค่เรื่องที่พี่วินยอมเสียชื่อเสียงเพื่อน้องนอกไส้อย่างหนู หนูอยากให้ทุกคนเข้าใจพี่วินเท่านั้น...ขอบคุณค่ะ”

ไข่มุกเซ็งแทบหมดแรงกับคำตอบของจำปา ส่วนคิมมี่รีบกันนักข่าวที่ฮือกันเข้ามาหาจำปา และพาจำปาออกไป

ooooooo







นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"แต้ว" โกรธโดนขโมยหอมแก้ม "เจมส์จิ" เจ้าเล่ห์อยากฟื้นอดีตรัก

"แต้ว" โกรธโดนขโมยหอมแก้ม "เจมส์จิ" เจ้าเล่ห์อยากฟื้นอดีตรัก
30 มี.ค. 2563
08:01 น