ลิขิตรัก ย้อนรอยแค้น

ตอนที่ 47 ทำใจไม่ได้

 “เหมยเหมย รอพี่ด้วย!”

อู่เยวี่ยวิ่งไปตะโกนเรียกไป ไม่นานก็ไล่ตามอู่เหมยทัน อยู่ข้างนอกเธอเป็นพี่สาวที่ดีมาเสมอ จะปล่อยให้ไปโรงเรียนโดยไม่แสร้งเป็นพี่น้องที่รักกันดีได้อย่างไร?

อู่เหมยกลับไม่หยุดแถมยังเร่งฝีเท้า เธอไม่อยากแสดงละครพี่น้องน้ำเน่ากับอู่เยวี่ยเลย

“เยวี่ยเยวี่ย!”

เหยียนหมิงต๋าที่มาโรงเรียนเช่นเดียวกันวิ่งมาหน้าระรื่น การที่เขาเพิกเฉยต่ออู่เหมยทำให้อู่เยวี่ยอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย นานทีจะส่งยิ้มหวานให้เหยียนหมิงต๋า เขาก็ดีใจแทบตายได้แต่ยิ้มหน้าบานเหมือนคนโง่

“พี่หมิงซุ่น สวัสดีค่ะ!”

อู่เหมยยิ้มทักทายเหยียนหมิงซุ่นที่ทำหน้าเย็นชาข้างๆ เหยียนหมิงซุ่นก้มหัวให้เล็กน้อย แสงอรุณสาดใส่ใบหน้าอ่อนใสของเด็กสาวทำให้เห็นไรขนอ่อนๆ บนใบหน้าอย่างชัดเจน รวมถึงผิวเนียนละเอียดที่ไม่แม้แต่จะเห็นรูขุมขนสักนิด

แพขนตายาวกะพริบปริบเหมือนดั่งปีกผีเสื้อโบยบิน แม้จะสวมใส่กระโปรงที่ไม่เข้ากับขนาดตัวแต่ยังงดงามปานภาพวาด เหยียนหมิงซุ่นพอจะเข้าใจว่าเหตุใดตามหนังสือกำลังภายในต่างๆ ถึงได้ใช้ประโยคที่ว่าหญิงสาวงดงามดั่งภาพวาดมาอธิบายคนงามแล้ว

“อรุณสวัสดิ์!”

พอได้เห็นใบหน้ายิ้มเขินอายของเด็กสาวแล้วเหยียนหมิงซุ่นข่มใจไม่ได้จนต้องตอบกลับอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

อู่เหมยมองเหยียนหมิงซุ่นด้วยความดีใจพบว่าสีหน้าของเขาอ่อนโยนขึ้นมาก ไม่ได้เย็นชาเหมือนภูเขาน้ำแข็งเช่นเดิม

“พี่หมิงซุ่นบ๊ายบาย หนูไปโรงเรียนก่อนนะ!”

อู่เหมยยิ้มโบกมือให้เขาและเดินตัวปลิวไปให้ผมหางม้าที่มัดไว้สะบัดไปมา เหยียนหมิงซุ่นมองแผ่นหลังเด็กสาวสดใสร่าเริงคนนั้นพลางยิ้มมุมปากน้อยๆ แล้วเดินต่อไปข้างหน้า ไม่สนใจเหยียนหมิงต๋ากับอู่เยวี่ยที่รั้งท้าย

อู่เหมยกับอู่เยวี่ยเรียนที่โรงเรียนชั้นนำของเมืองจิน โรงเรียนถูกแบ่งออกเป็นสองอาคารฝั่งประถมและฝั่งมัธยมต้น เมื่อก่อนอู่เยวี่ยจะคอยไปส่งอู่เหมยที่อาคารประถมอย่างอบอุ่นถึงเดินกลับไปเรียนที่อาคารมัธยมต้น นี่จึงเป็นที่มาของฉายาพี่สาวที่แสนดี

“เหมยเหมย เลิกเรียนแล้วอย่าเพิ่งกลับ รอพี่แล้วกลับบ้านพร้อมกันนะ!” อู่เยวี่ยตะโกนบอก

อู่เหมยไม่อยากสนใจเธอได้แต่ทำเป็นไม่ได้ยินแล้วขึ้นบันไดไป ฝั่งประถมจะเลิกเรียนก่อนฝั่งมัธยมต้นสิบห้านาที เมื่อก่อนเธอจะรออีกฝ่ายเหมือนคนโง่ ไม่ว่านานแค่ไหนก็ตาม ตอนนี้เธอไม่โง่ขนาดนั้นหรอก

อู่เยวี่ยกระทืบเท้าอย่างนึกขุ่นใจ หางตาเหลือบเห็นเหยียนหมิงต๋าข้างๆ ก่อนถอนหายใจแผ่ว อย่างที่คิดเหยียนหมิงต๋าแสดงสีหน้าเป็นห่วง ถามเธอว่าไม่สบายหรือเปล่า

“พี่หมิงต๋า ไม่รู้ว่าเหมยเหมยเป็นอะไรไป งอนฉันแล้ว ไม่คุยกับฉัน เมื่อคืนยังทะเลาะกับฉันด้วย”

อู่เยวี่ยถอนหายใจเสริมอีกทีพร้อมทำหน้าเสียใจ เรียกความปวดใจจากเหยียนหมิงต๋าได้อย่างดี กล่าวอย่างไม่พอใจ“เหมยเหมยนี่เกินไปจริงๆ เยวี่ยเยวี่ยดีกับเธอขนาดนี้ ทำไมเธอถึงไม่สำนึกเอาซะเลย!”

“เหมยเหมยเป็นน้องสาวของฉัน ฉันควรเสียสละให้เธอ เมื่อวานฉันแค่เอาผลสอบของเธอไปบอกคุณแม่ คุณแม่โกรธเลยดุเหมยเหมยไป เธอเลยโกรธฉันตั้งแต่นั้นมา เฮ้อ!”

เหยียนหมิงต๋าเข้าใจทันที “มิน่าเมื่อวานแม่ของเธอถึงตีเหมยเหมย เธอสอบได้คะแนนไม่ดีใช่มั้ย?”

อู่เยวี่ยนิ่งไป เมื่อคืนคุณย่าหยางเห็นแผลเหมยเหมยเข้าจริงๆ ด้วย โชคดีที่ตอนนี้เธอพูดเรื่องนี้จะได้ถือว่าเป็นการทำโทษจากคุณแม่เพราะผลสอบแย่ นี่คงไม่ใช่เหตุผลไม่เข้าท่าหรอกนะ?

“ใช่สิ คะแนนสอบคณิตศาสตร์แปดคะแนน ภาษาอังกฤษสิบแปดคะแนน ภาษาสี่สิบคะแนน คุณแม่โกรธจนทานข้าวเย็นไม่ลง อดไม่ได้ถึงตีเหมยเหมยไป ตอนนั้นฉันเข้าไปห้ามแล้วแต่ห้ามไม่ไหว” อู่เยวี่ยลอบถอนหายใจ

เหยียนหมิงต๋าสีหน้าแปลกใจ ได้ยินมานานแล้วว่าอู่เหมยผลการเรียนแย่มาก แต่ไม่คิดว่าจะแย่ถึงขนาดนั้นได้

แปดคะแนน สิบแปดคะแนน สี่สิบคะแนน มิน่าคุณน้าที่อ่อนโยนในวันปกติถึงได้ตีคนไงล่ะ!