ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ชาติ ลำชี

SHARE

ชาติเจ็บใจที่ช่วยเหยินไม่ได้ ต่อยต้นไม้ระบายอารมณ์จนเป็นแผลเลือดออก สาลินีผ่านมาเห็นอดไม่ได้ต้องลากตัวไปทำแผลที่หน่วยแพทย์ฯ

สาลินีทำแผลด้วยท่าทีนิ่งสงบ ชาติก็ไม่ยอมอธิบายอะไรจนเธอทนไม่ไหว

“ถามจริงๆเถอะ...ต่อยต้นไม้มาใช่ไหม”

“เฮ้อ...ก็เพราะคุณสาฉลาดอย่างงี้ไงถึงไม่อยากตามมา รู้หมดว่าเกิดอะไรขึ้น”

“ทำไมต้องทำแบบนั้น”

“แล้วก็ถามแบบนี้ ซึ่งผมตอบไม่ได้”

สาลินีมองชาติ สายตาตัดพ้อน้อยใจ “งั้นก็ไปเหอะ”

ท่าทางงอนๆของสาลินีทำให้ชาติอดใจไม่ไหวต้องตามง้อ

“คุณสาโกรธผมเหรอที่ผมไม่เล่าเรื่องให้คุณสาฟัง”

“ฉันโกรธคุณที่ไม่ไว้ใจฉัน...คุณไม่จำเป็นต้องบอกฉันหรอกว่าคุณไปทำอะไรที่ไหนกับใคร...ฉันแค่อยากรู้ว่าคุณรู้สึกยังไง เผื่อฉันจะช่วยคุณได้”

ชาติเงียบไปครู่ “งานของผมบางครั้งเกี่ยวกับความเป็นความตาย ผมผ่านงานโหดๆมาเยอะจนเริ่มชาชินกับมัน แต่ถึงอย่างนั้นมันก็มีบางครั้งที่ผมยังทำใจไม่ได้ มันเจ็บปวดแต่ไม่รู้จะทำยังไง มันเจ็บในนี้”

พูดจบก็ทุบอกตัวเองอย่างแรงจนเลือดซึมออกจากผ้าพันแผล สาลินีต้องจับมือเขาไว้

“แล้วไง...ก็เลยไประบายออกกับต้นไม้”

“ครับ...แบบว่าผมไม่รู้จะทำยังไง”

“ก็ร้องไห้สิ คุณรู้ไหม...การร้องไห้คือการปลดปล่อยความเจ็บปวดความเครียดที่เรากักเก็บไว้”

ชาติทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ ก่อนลองทำตามที่เธอแนะนำแต่ไม่มีน้ำตาสักหยด

“ไม่เอาล่ะครับ ผมร้องไม่ออกหรอก เอาเป็นว่าถ้าผมรู้สึกแบบนี้อีก ครั้งหน้า...ผมจะร้องไห้”

“อื้อดี...ลองเชื่อฉันดู ดีกว่าต่อยต้นไม้ให้เจ็บตัวตั้งเยอะ”

สองหนุ่มสาวหัวเราะให้กันอย่างสดใส ชาติรู้สึกดีขึ้นเมื่อมีเธอใกล้ๆ เขาทำใจกล้าเอื้อมไปจับมือเธอ สาลินีไม่ได้ห้ามหรือดึงมือออกยอมให้เขาจับจูงไปตามทางเดินสวยงาม...

ooooooo

เพราะสถานการณ์ไม่น่าไว้ใจในหมู่บ้าน ยาเสพติดระบาดหนัก เหล่าพ่อค้านายทุนและผู้มีอิทธิพลกร่างมากขึ้นทุกวัน ไพร หมอลำหนุ่มผู้ยึดมั่นในอุดมการณ์เพื่อชาวนาจึงตัดสินใจซ้อมปามีดอีกครั้ง

พลอยแม่ของไพรผ่านมาเห็นแล้วไม่พอใจ เรียกตัวลูกชายคนเล็กมาต่อว่าทั้งน้ำตา

“ผมขอโทษครับแม่”

“ทำไม...คำพูดของแม่ไม่มีความหมายเลยใช่ไหม”

“ไม่ใช่อย่างงั้นครับแม่ แต่แบบว่า...บางทีเราก็ต้องเตรียมตัวไว้บ้าง สถานการณ์บ้านเราตอนนี้มันแปลกๆ”

“สถานการณ์แปลกๆแล้วไง แม่เห็นชาวบ้านคนอื่นเขาก็อยู่ตามปกติของเขากันได้ ไม่เห็นเขาต้องลุกมาจับปืนจับมีดกันซะหน่อย...พรานก็ทิ้งแม่ไปคนนึงแล้ว ไพรยังจะทิ้งแม่ไปอีกเหรอ”

“ไม่ครับ...ผมจะอยู่กับแม่ครับ”

“ไพรยังจำได้ใช่ไหมว่าทำไมแม่ถึงห้ามลูกๆ ของแม่ใช้มีด...”

ทำไมไพรจะจำไม่ได้ พง พ่อแท้ๆของเขากับพรานต้องตายเพราะปามีดไปแทงคอคนร้ายซึ่งจับเด็กแถวบ้านเป็นตัวประกัน เมียของคนร้ายรายนั้นแค้นใจมากควักปืนของผัวมายิงเขา พลอยฝังใจกับเรื่องนี้มากและสั่งขาดไม่ให้ลูกชายทั้งสองคนฝึกปามีดอีก

ไพรดึงตัวเองจากอดีต “ผมจำได้...ในงานศพพ่อ... แม่สั่งเราสองคนห้ามใช้มีดอีก”

“แต่พรานก็ไม่เชื่อแม่”

“พี่พรานถูกบีบให้ต่อสู้นะครับ”

“คนที่ใช้อาวุธก็ต้องตายด้วยอาวุธ พ่อของลูกก็เป็นแบบนั้น...แม่ไม่อยากเห็นลูกต้องตายเหมือนพ่อ”

คำขอร้องแกมบังคับของแม่ทำให้ไพรตัดใจเก็บมีดบินไว้ในลิ้นชักตามเดิม ก่อนคว้าแคนคู่ใจไปร้องเพลงปลุกระดมพวกชาวนาในหมู่บ้านโดยมีบัวหลวงเป็นผู้ช่วยร้องเพลงคู่

“พวกเราพี่น้องคนจน โดยเฉพาะชาวไร่ชาวนาอย่าลืมนะครับ เราอย่ายอมให้พวกนายทุนมันหลอกเรา ขูดรีดผลประโยชน์จากเรา”

“เราต้องฉลาด เราต้องรู้ทันถึงจะเอาชนะพวกอาเสี่ยหน้าเลือดแบบนั้นได้”

เสียงฮือฮาและไทยมุงทำให้เสือโบกในคราบกำนันบุญเดินไปดูพร้อมชลัยและได้อึ้งเมื่อเห็นบัวหลวงลูกสาวคนโตของพี่ชายฝาแฝดกำลังร้องรำทำเพลงกับไพร... หมอลำเจ้าอุดมการณ์แต่เป็นปฏิปักษ์กับพวกไตรพยัคฆ์!

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”
16 มิ.ย 2564

05:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 10:25 น.