ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ชาติ ลำชี

SHARE

ความยึดมั่นอุดมการณ์ของไพร คนเพลง ทำให้เขามีชื่อเสียงและโด่งดังในหมู่ชาวนา แต่ผลจากการกระทำของเขาก็กระตุ้นความโกรธแค้นของเหล่านายทุนผู้เสียผลประโยชน์ด้วย พลอยแม่แท้ๆของเขารู้ดีและอยากให้เขาเลิกทำแบบนี้ก่อนจะถูกฆ่าโดยไม่ทันตั้งตัว

ไพรปฏิเสธไม่เปลี่ยนใจเรื่องทำเพื่อชาวนา สาลินีที่รู้อาการป่วยเพราะเครียดของพลอยจึงโพล่งไปด้วยความอัดอั้นตันใจ อยากให้เขาทำเพื่อแม่ที่รักเขามากสักครั้ง

ในที่สุดไพรก็รับปากจะหยุดร้องเพลงปลุกระดมชาวนาเพื่อแม่ แต่แค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้นหรือจนกว่าแม่จะหายดี สาลินีกับชาติจึงขอตัวกลับให้สองแม่ลูกพักผ่อน ไพรมองตามแพทย์สาวและหมอนวดหนุ่มด้วยแววตาสงสัย โดยเฉพาะรายหลังที่ช่วยเขาจากพวกมือปืน...ต่อสู้เก่งขนาดนี้คงไม่ใช่แค่หมอนวด...แต่ต้องเป็นหมอนวดมาเฟีย

เหตุการณ์ไพรถูกมือปืนไล่ยิงทำให้บรรยากาศระหว่างชาติกับสาลินีผ่อนคลาย ไม่แขวะใส่กันเหมือนที่ผ่านมาเพราะเพิ่งผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน แต่กระนั้นแพทย์สาวมาดคุณหนูก็อดไม่ได้จะทวงบุญคุณที่ตามไปช่วยเขาจากพวกมือปืนตอนเขาเกือบพลาดท่า

“นี่...ฉันยังไม่ได้ยินสิ่งที่คุณควรพูดกับฉันเลยนะ”

“คุณหมายถึงอะไรเหรอครับ”

“ก็คำขอบคุณน่ะสิคะ ฉันช่วยชีวิตคุณนะ ไม่มีขอบคุณสักคำเลยเหรอ”

“ไม่มีหรอกครับคำขอบคุณ ผมไม่ด่าคุณก็บุญแล้ว จะเอาคำขอบคุณ...เชื่อเขาเลย”

“หมายความยังไง จะด่าฉันเรื่องอะไร”

“เรื่องที่คุณเอาพริกกับน้ำส้มสาดใส่ตาผมน่ะสิโชคดีมากเลยนะที่ตาไม่บอดน่ะ”

สาลินีถึงกับกลั้นขำ ตอนนั้นเธอตั้งใจจะสาดมือปืนแต่พลาดไปโดนเขาด้วย

“ฉันเป็นหมอ ฉันรู้ว่าตาคุณไม่บอด แล้วถ้าไม่ทำแบบนั้น คุณอาจจะโดนผู้ร้ายฆ่าตาย”

“ไอ้สวะปลายแถวแบบนั้นเนี่ยนะจะฆ่าผมได้ ผู้หญิงก็แบบนี้แหละ ดูมวยไม่เป็น”

ท่าทางไม่สำนึกในบุญคุณของเขาทำให้สาลินีโกรธจัด แหวลั่น

“ฉันคิดผิดจริงๆที่เสี่ยงไปช่วยคุณ!”

สาลินีผลุนผลันจากไปแล้ว ชาติเพิ่งคิดได้ว่าทำไม่ถูกตามไปขอโทษและขอบคุณแต่เธอไม่หายเคืองง่ายๆ

“ไหนบอกจะด่าฉันไง ไหนบอกไม่ต้องช่วยก็ได้ไง”

“อันนั้นก็ใช่...คุณไม่ต้องช่วยผม ผมก็จัดการพวกมันได้อยู่แล้ว แต่ผมลืมนึกไปเรื่องนึง...”

ชาติสบตาเธอ ก่อนพูดชมจากใจจริง “การที่คุณตัดสินใจช่วยผมน่ะ...มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆเป็นคุณหนูมาจากกรุงเทพฯ... คุณกล้าหาญมาก ผมขอบคุณสำหรับหัวใจที่กล้าหาญของคุณ”

คำพูดซึ้งๆของชาติทำให้สาลินีอึ้งไปอึดใจ ก่อนกลบเกลื่อนความเขินด้วยการต่อยดั้งจมูกเขาเต็มแรง!

“ชกผมทำไมเนี่ย”

“นายข้ามเขต ต้องถูกลงโทษ”

“แต่ผมข้ามเขตมาขอบคุณคุณนะ”

“ฉันต้องรู้ไหมว่าธุระของคุณคืออะไร ฉันรู้แต่ว่าคุณข้ามเขตมา”

“เออ...ฝากไว้ก่อนยัยปลาร้า!”

ooooooo

แม้ว่าเหตุการณ์ไพรถูกมือปืนไล่ยิงจะจบด้วยดี ไม่มีใครตายหรือบาดเจ็บ แต่นภาไม่พอใจมากเรียกตัวสาลินีไปตำหนิโทษฐานทำอะไรเสี่ยงๆ

“คุณรู้ตัวไหมว่าทำอะไรลงไป”

“ฉันทำสิ่งที่ควรทำ หัวหน้าโมโหฉันเรื่องอะไรคะ”

“เพราะมันไม่ใช่หน้าที่ของคุณ หน้าที่ของคุณรักษาอาการเจ็บป่วยให้ประชาชน ไม่ใช่ไปสู้กับผู้ร้ายแบบนั้น”

“แต่ตอนนั้น...ถ้าฉันไม่ช่วย คนร้ายมันอาจจะหนีไปได้”

“แต่การที่คุณเสนอหน้าเข้าไปช่วย ตัวคุณก็อาจบาดเจ็บ...หรือตายก็ได้”

นภาหัวเสียมาก ความเป็นทหารในตัวทำให้เกรี้ยวกราดและดุดันมากกว่าคนเป็นหมอปกติ ชนักติดหลังที่ลูกน้องจากภารกิจครั้งก่อนตายยกทีมทำให้เครียดจัด โต๊ะแอบมองเจ้านายในคราบแพทย์หนุ่มหัวหน้าทีมด้วยความเห็นใจ ก่อนสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินคำคาดโทษของอีกฝ่าย

“คุณเป็นหมอ...มีหน้าที่รักษาประชาชนเท่านั้น... เข้าใจไหม ถ้าพูดไม่รู้เรื่องผมจะส่งคุณกลับกรุงเทพฯเดี๋ยวนี้!”

แน่นอนว่าคำสั่งนี้มีผลบังคับใช้กับลูกทีมคนอื่นด้วย วิโรจน์ที่ได้ยินคำพูดนภาทุกอย่างเป็นเดือดเป็นร้อนแทนสาลินีตามไปเอาเรื่องนภาและถือโอกาสควักเงินให้เพื่อติดสินบน

การกระทำของวิโรจน์ทำให้นภาโกรธจัด ต่อยหน้าชายหนุ่มมาดสำอางจากกรุงเทพฯหน้าหันแล้วผละไปทันที ทิ้งวิโรจน์ให้มองตามงงๆ พึมพำไล่หลังตามประสาคนขี้โอ่และหลงตัวเอง

“ดีนะฉันไม่สวนออกไปน่ะ ถ้าแกกรามหักขึ้นมา น้องสาต้องโกรธฉันแน่ๆ”

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“มาวิน” ขึ้นแท่นพระเอก เป็นการทำงานที่มีความสุขได้หม่ำแต่เมนูอร่อยใน “รักล้นพุง”

“มาวิน” ขึ้นแท่นพระเอก เป็นการทำงานที่มีความสุขได้หม่ำแต่เมนูอร่อยใน “รักล้นพุง”
11 พ.ค. 2564

00:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอังคารที่ 11 พฤษภาคม 2564 เวลา 01:39 น.