ข่าว

วิดีโอ



ชาติ ลำชี

อ่านเรื่องย่อ

แนว: แอคชั่น-คอมเมดี้

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: สมภพ เวชชพิพัฒน์

กำกับการแสดงโดย: ชัชวาลย์ คล้องช้าง

ผลิตโดย: บริษัท โคลีเซี่ยม อินเตอร์ กรุ๊ป จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: หลุยส์ เอศดาร์ซัน, อัญรินทร์ ธีราธนันพัฒน์

สภาพจิตใจของบัวหลวงแย่มาก...พ่อแม่ตาย น้องสาวติดยาจนต้องเข้ารับการรักษาซึ่งไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะกลับมาเป็นปกติ ไพรทั้งรักและสงสาร เป็นกำลังใจให้เธอเอาชนะความโศกเศร้าให้ได้

ไพรหาวิธีทำให้บัวหลวงกลับมามีชีวิตชีวาด้วยการให้ไปสมัครประกวดร้องเพลงซึ่งเป็นงานของจังหวัด ตอนแรกหญิงสาวปฏิเสธเพราะไม่มีกะจิตกะใจร้องเพลงให้ใครฟัง แต่แล้วเปลี่ยนใจเมื่อไพรแนะนำว่าควรร้องเพลงให้กำลังใจคน เขาเชื่อว่ายังมีคนที่เจ็บปวดและสูญเสียเหมือนเธอ เสียงเพลงของเธอจะสร้างกำลังใจให้พวกเขาได้

ฝ่ายสาลินีที่กลับไปกรุงเทพฯ ได้พบศุภชัยและพูดคุยกันเรื่องงานของเธอ พ่ออยากให้ลูกสาวมาเป็นหมอในโรงพยาบาลแถวบ้านเพิ่งเปิดใหม่ แต่สาลินีขอไปเป็นหมอในถิ่นทุรกันดารห่างไกลความเจริญ

เธอยอมเสียสละความสุขส่วนตัวเพื่อส่วนรวม

หลังจากคุยกับพ่อแล้ว สาลินีนัดเจอวิโรจน์เพื่อบอกลาและพูดตรงๆว่าเราสองคนไม่เหมาะสมกัน ขอให้เขาลืมเธอ วิโรจน์เสียใจมากแต่ต้องยอมรับการตัดสินใจของเธอ

สาลินีเดินทางไปเป็นหมอที่สถานีอนามัยแห่งหนึ่งในต่างจังหวัดห่างไกลความเจริญ ช่วงเวลานั้นชาติเสร็จภารกิจช่วยชาวบ้านที่โดนน้ำท่วมเดินทางกลับเข้ากรุงเทพฯมาหาป๋องอีกครั้ง ก่อนจะเดินทางไปอุบลฯหวังได้เจอสาลินีที่หน่วยแพทย์อาสา แต่ปรากฏว่า

ทีมแพทย์ย้ายไปหมดแล้ว ชาติผิดหวังกลับออกมาโดยไม่รู้ว่าถูกเต็งกี่จับตามองอย่างอาฆาตแค้น

ชาติมานั่งริมแม่น้ำชีในบริเวณวัดแล้วมีชายชรานุ่งขาวห่มขาวคนหนึ่งเดินมาทักว่าเขากำลังมีเคราะห์ใหญ่ ชายหนุ่มปากหนักไม่ได้ถามว่าเคราะห์แบบไหน แต่พอจะออกจากวัดก็เจอเจ๊หมา เจิด และเต็งกี่รุมยำด้วยปืน มีด และหมัดธนูจนกระเด็นลงน้ำจมหายไป

ดวงชะตาชาติไม่ถึงฆาต เขาได้รับความช่วยเหลือจากชาวบ้านพาส่งอนามัยที่สาลินีทำงานอยู่ สาลินีตกใจมากไม่คิดว่าเธอจะได้เจอเขาอีกครั้งในสภาพบาดเจ็บปางตาย

หลายวันผ่านไปอาการชาติดีขึ้นพูดคุยกับสาลินีได้แต่ยังต้องนั่งรถเข็น สาลินีถามสิ่งที่ค้างคาใจว่าเขาฆ่านภาหรือเปล่า ชาติพูดความจริงว่านภายัดปืนใส่มือเขาแล้วยิงตัวเอง

“เจ๊หมากับคุณตุ๊กตาก็พูดแบบนี้”

“แต่คุณก็ไม่เชื่อ ถึงต้องมาถามผม”

“ฉันไม่เชื่อเพราะฉันไม่รู้จักคุณ...บอกฉันมาหน่อยสิ คุณคือใคร ชาติ ลำชี”

ชาติตัดสินใจเล่าเรื่องของเขาให้เธอฟังอย่างหมดเปลือก...แม่ของเขาโดนยิงตายขณะนั่งรถมาด้วยกัน ตอนนั้นเขายังเด็ก ก่อนแม่จะถูกยิงแม่โยนเขาลงแม่น้ำชีแล้วหลวงพ่อสุกมาช่วยชีวิตเขาไว้ ท่านอบรมสั่งสอนให้เป็นคนดี สอนมวย สอนเรื่องสมุนไพรจากคัมภีร์โบราณ

ส่วนพ่อของเขาเป็นเศรษฐี ท่านรักประเทศชาติมาก มีกลุ่มคนร้ายมาชวนพ่อร่วมมือแต่พ่อไปบอกตำรวจเลยโดนมันฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยม ชาติได้หลวงพ่อสุกชุบเลี้ยง กระทั่งโตเป็นหนุ่มจึงสมัครเป็นทหารจนฝีมือเข้าตาใครบางคน

คนคนนั้นเรียกชาติไปซักถามประวัติก่อนจะชวนเข้าหน่วยพิเศษ ตอนแรกเขาปฏิเสธเพราะมุ่งจะแก้แค้นให้พ่อแม่ แต่หลวงพ่อสุกท่านดลใจให้คิดถึงชาติบ้านเมืองเป็นหลัก เมื่อตัดสินใจเข้าหน่วยพิเศษจึงถูกฝึกอย่างหนักจนกลายมาเป็นชาติ ลำชี

“แล้วเขาก็มอบภารกิจลับให้ผม ซึ่งภารกิจเหล่านั้นไม่สามารถให้ตำรวจหรือทหารทำการได้เนื่องจากมีข้อจำกัดต่างๆ มันจึงเป็นงานของชาติ ลำชี”

“แล้วพวกเขาคือใครคะ คนที่ฝึกคุณและมอบหมายงานให้คุณ”

“ผมบอกไม่ได้จริงๆ พวกเขารวมตัวกัน บางท่านเคยเป็นทหาร เป็นนักการเมือง เป็นพ่อค้า เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ ผมเองก็รู้จักแค่บางท่าน แต่ทุกท่านคือคนที่รักชาติบ้านเมืองยิ่งชีพ...นี่แหละครับ ชีวิตของชาติ ลำชี ทีนี้คุณสาจะเชื่อผมไหมว่าผมไม่ได้ฆ่าพันตรีนภา”

“ค่ะ ฉันเชื่อคุณ แล้วคุณคิดจะถอนตัวจากงานนี้ไหม”

“ไม่” ชาติตอบหนักแน่น

“แต่นี่เป็นงานที่โหดร้ายนะ คุณต้องเสี่ยงชีวิต คุณต้องถูกคนไล่ฆ่า แล้วคุณก็ต้องฆ่าคนอื่น”

“มันต้องมีคนทำหน้าที่นี้”

สาลินีนิ่งไปอย่างเข้าใจ เพราะเธอเองก็มีอุดมการณ์เพื่อส่วนรวมเช่นเดียวกัน

ooooooo

ผลการตรวจร่างกายโพธิ์แก้วอย่างละเอียดครั้งล่าสุดสร้างความหนักใจให้ป๋องเป็นอันมากที่จะต้องพูดกับเธออย่างตรงไปตรงมา

“ผลการรักษาอาการติดยาสูตรเดวิลของคุณดีขึ้นมาก”

“ค่ะ ตอนนี้แก้วไม่รู้สึกอยากยาอีกแล้ว”

“แต่ว่าผลของการเสพยาเป็นเวลานานมันส่งผลต่อร่างกายคุณ อวัยวะภายในคุณเสื่อมลงอย่างรวดเร็ว...คุณจะอยู่ได้อีกไม่กี่เดือน”

โพธิ์แก้วช็อกไปชั่วขณะก่อนจะร้องไห้โฮด้วยความเสียใจ แต่พอตั้งสติได้ก็ขอร้องป๋องช่วยปิดเรื่องนี้เป็นความลับ

“ได้สิครับ โดยจรรยาบรรณผมก็บอกคนอื่นไม่ได้อยู่แล้ว”

“โดยเฉพาะพี่ชาติเพื่อนสนิทของหมอป๋อง”

“ครับ...ผมจะไม่บอกมัน”

“ไม่เคยมีใครรักแก้ว ก่อนจะตายแก้วอยากให้มีใครสักคนรักแก้วจากใจจริง...ที่แก้วไม่ให้หมอป๋องบอกคนอื่นเพราะแก้วไม่อยากได้ความสงสาร แก้วต้องการความรัก”

“ผมเข้าใจที่คุณแก้วพูดแล้ว...ผมจะไม่บอกใครเด็ดขาด” ป๋องรับคำหน้าเศร้า รู้สึกสงสารและหดหู่ใจ

ส่วนที่รังเสือในจังหวัดอุบลราชธานีของพวกไตรพยัคฆ์ที่บัดนี้เหลือแต่ซากปรักหักพัง เจ้าหน้าที่ที่เข้าตรวจพื้นที่เจอเบาะแสสำคัญว่าพวกมันมีแผนก่อวินาศกรรมด้วยระเบิดอานุภาพทำลายล้างสูงที่หายไปเป็นจำนวนมาก สุริยันได้รับรายงานถึงกับอยู่ไม่เป็นสุข หวั่นใจว่าคนอุบลฯจะบาดเจ็บล้มตายหากพวกมันที่รอดชีวิตไปได้ลงมือจริง

สุริยันพยายามคาดคั้นเสือโบกที่เชื่อว่าน่าจะรู้ข้อมูลนี้ เสือโบกถูกคุมขังในกรมทหารแต่ไม่ยอมปริปาก ข้าวปลาก็ไม่ยอมกินจนร่างกายซูบผอม เมื่อโดนเค้นหนักเข้าก็ใจเสาะด่วนตายไปเสียก่อน สุริยันจึงต้องหันไปหาโพธิ์แก้วแทน โดยติดต่อผ่านป๋องขอคุยกับเธอเพราะมีเรื่องด่วน

“ตอนนี้เราไม่มีเบาะแสอื่นอีกเลย คุณโพธิ์แก้วเป็นคนเดียวที่อาจจะช่วยเราได้”

“เอาตามจริงนะคะ เสือโบกเขาค่อนข้างไว้ใจฉัน ส่วนหนึ่งเพราะเขาเห็นว่าฉันเป็นทาสยาเสพติดเต็มตัว ไม่มีทางทรยศเขาได้ แต่ว่าฉันไม่รู้จริงๆค่ะว่าพวกเขาจะวางระเบิด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะมีการวางระเบิดกัน”

“ไม่เป็นไรครับ ผมก็คิดว่าคุณก็คงไม่รู้ แต่ผมอยากรู้ว่าเสือโบกมีการติดต่อกับใครเป็นพิเศษบ้างไหม หรือซ่อนเอกสารสำคัญอะไรไว้ตรงไหนบ้าง อะไรก็ได้ที่จะเป็นเบาะแสที่เราจะเชื่อมโยงไปถึงระเบิดได้”

 “ค่อยๆคิดก็ได้นะแก้ว เรื่องนี้สำคัญมาก” ป๋องบอก

“งั้นเหรอคะ แก้วสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

“ใช่สิ มันเกี่ยวข้องกับชีวิตคนจำนวนมากนะ”

“แล้วพี่ชาติไปไหนล่ะคะ ทำไมพี่ชาติไม่มาด้วย”

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับชาติ ลำชี”

“แก้วอยากเจอพี่ชาติ”

สุริยันกับป๋องนิ่งเงียบ ไม่กล้าว่าอะไร โพธิ์แก้วเห็นแล้วยิ่งได้ใจ

“ที่อยากเจอเพราะแก้วกลัว ถ้าเกิดพวกมันรู้ว่าแก้วช่วยพวกคุณ แล้วมันมาทำร้ายแก้วล่ะคะ”

“คุณอยู่กรุงเทพฯ พวกมันทำอะไรคุณไม่ได้หรอก หรือจะให้พาเข้าไปในกรมทหารก็ได้”

“ไม่ค่ะ แก้วรู้ว่าเสือโบกจะต้องไปพบคนคนหนึ่งเป็นระยะ แต่แก้วไม่กล้าบอกจนกว่าพี่ชาติจะมาอยู่ใกล้ๆแก้ว คอยคุ้มครองแก้ว ถ้าไม่มีพี่ชาติ แก้วจะไม่พูด”

โพธิ์แก้วพูดด้วยสีหน้าท่าทางเด็ดขาด เล่นเอาสุริยันนิ่งไปอย่างหนักใจ

ooooooo

ชาติหายเป็นปกติแต่ยังคงอยู่ที่สถานีอนามัยช่วยรักษาชาวบ้านด้วยวิชาหมอนวดแผนโบราณ ใครมีอาการปวดเมื่อยเคล็ดขัดยอกชาติรักษาได้หมด

สาลินีรู้สึกดีกับชาติมากขึ้น การได้อยู่ใกล้ชิดและการใช้ชีวิตเรียบง่ายด้วยกันทำให้ทั้งคู่มีความสุข แต่แล้วความสุขนั้นก็แสนสั้นเพราะสุริยันส่งทหารมารับตัวชาติไปอย่างเร่งด่วน

สุริยันต้องการให้ชาติเจรจากับโพธิ์แก้วเรื่องเบาะแสที่พวกไตรพยัคฆ์จะวางระเบิดเมืองอุบลฯ หากพวกมันทำสำเร็จจะเกิดความเสียหายและมีคนบาดเจ็บล้มตายจำนวนมาก

“เราสืบซ้ำแล้ว เรื่องระเบิดเป็นเรื่องจริง สถานการณ์วิกฤติมาก เราไม่มีเวลาหาข้อมูลเพิ่ม ตอนนี้โพธิ์แก้วคือเบาะแสเดียวของเรา”

“ผมเข้าใจครับ ผมจะพยายามเกลี้ยกล่อมเธอครับ”

“โพธิ์แก้วมีสภาพจิตที่แปรปรวน ความต้องการของเธออาจจะไม่ปกติ แต่คุณต้องทำให้เธอพอใจและให้เธอบอกข้อมูลกับเราให้ได้ อย่าลืมนะว่าระเบิดที่หายไปน่ะมันฆ่าคนได้จำนวนมหาศาล”

ชาติรับรู้และเต็มใจช่วยเหลืออยู่แล้ว แต่เมื่อได้ยินเงื่อนไขของโพธิ์แก้วก็หนักใจจนรับไม่ได้

“แก้วจะบอกก็ต่อเมื่อพี่ชาติรับปากมาก่อน...พี่ชาติต้องรักแก้ว รักแบบผู้ชายรักผู้หญิง พอหาระเบิดเจอแล้วพี่ชาติต้องแต่งงานกับแก้ว เป็นผัวเมียกัน”

“แก้ว!!...” ชาติตะลึง

“ถ้าพี่ชาติไม่รับปาก แก้วจะไม่เล่าอะไรทั้งนั้น”

“แก้ว...อย่าล้อเล่นสิ แก้วจะเอาชีวิตคนจำนวนมากมาโยงกับเรื่องส่วนตัวแบบนี้ได้ไง”

“แก้วไม่ได้ล้อเล่น แก้วพูดจริงค่ะ”

ชาติมองสุริยันเหมือนจะขอความเห็น แต่เขาไม่สบตา เสมองไปทางอื่น

“แก้วไม่แคร์ชีวิตคนอื่นหรอกค่ะ แก้วแคร์แต่พี่ชาติคนเดียว ว่าไงคะ”

“แก้ว...แบบนี้มันไม่ใช่...”

“ไม่รับปากแก้วก็ได้ค่ะ งั้นแก้วคงไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว แก้วจะกลับอุบลฯ” โพธิ์แก้วหน้าตึงเอาแต่ใจ ชาติกับสุริยันมองหน้ากันหนักใจ

ooooooo

ชาติทำตามความต้องการของโพธิ์แก้วไม่ได้ เขาคุยกับสุริยันตามลำพังอย่างอึดอัดคับแค้น

“ท่านให้ผมไปเสี่ยงตายที่ไหนก็ได้ ผมไม่อิดออดอะไรเลย ชีวิตผมอุทิศเพื่อประเทศชาติ ร่างกายและเลือดเนื้อผมพร้อมถวายแด่องค์พระมหากษัตริย์ ผมทำมาตลอด ไม่เคยลังเล ไม่เคยเห็นแก่ตัวเอง ทุกภารกิจผมสู้ตายสุดตัว แต่นี่หัวใจของผม ยังจะเอาไปอีกหรือ จะไม่ให้ผมเหลืออะไรเลยหรือไง หัวใจของผม ผมขอมอบให้ผู้หญิงที่ผมรักไม่ได้หรือไง ผมต้องทรยศความรักของตัวเองอีกเหรอ ผมต้องเสียสละความรักของผมด้วยเหรอ”

สุริยันพูดไม่ออกเพราะเข้าใจและเห็นใจ...แต่ผ่านไปสักพัก ชาติใช้เวลาอยู่กับตัวเองคิดทบทวนหลายตลบก็ตัดสินใจเสียสละความสุขส่วนตัวเพื่อประโยชน์ส่วนรวม เขากลับมาที่ห้องเดิมพร้อมสุริยันโดยมีโพธิ์แก้วนั่งรออยู่ 

คำว่า “ตกลง” ของชาติทำให้โพธิ์แก้วตื่นเต้นดีใจแทบร้องไชโย

“จริงนะคะพี่ชาติ”

“ครับ พี่รับปากแก้ว”

“พูดให้ชัดเลยค่ะ รับปากแก้วเรื่องอะไร”

“พี่ขอพูดว่าพี่รักแก้ว...หลังจากเสร็จเรื่องนี้แล้วพี่จะแต่งงานกับแก้ว”

“ดีใจที่สุดเลยค่ะ แก้วก็รักพี่ชาติเหมือนกันค่ะ”

โพธิ์แก้วยิ้มร่ามีความสุข เข้ามากอดซบไหล่ชาติที่ยืนนิ่งเป็นหุ่นไร้ความรู้สึก

หลังจากนั้นทั้งหมดนั่งลง โพธิ์แก้วยังคงกุมมือชาติตลอดเวลาทั้งที่ชายหนุ่มมีสีหน้าอึดอัด แต่ตั้งใจฟังเธอเล่าเบาะแส โดยมีทหารลูกน้องของสุริยันร่วมรับฟังด้วย

“แก้วสังเกตว่าทุกเช้าที่เสือโบกตื่นมาเห็นผ้าสีเขียวมาผูกที่รั้วหน้าบ้าน คืนนั้นเสือโบกจะต้องออกไปสถานที่แห่งหนึ่งเป็นประจำ พอแก้วถามเขาก็โกรธ ตวาดว่าห้ามถาม”

“คุณแก้วรู้ไหมว่าเขาไปไหน”

“ค่ะ มีอยู่ครั้งนึงเขาจับแม่ขังไว้ เขาบอกเฝ้าแม่ให้ดีๆ เขาไปที่โรงสีร้าง เดี๋ยวจะรีบกลับ”

“แล้วคุณแก้วแน่ใจได้ยังไงว่ามันเกี่ยวกับเรื่องระเบิด”

“แก้วเคยได้ยินเขาคุยโทรศัพท์...คนที่เขาไปเจอคือนายใหญ่”

“ขอบคุณมากคุณแก้ว”

“ด้วยความยินดีค่ะ” โพธิ์แก้วยิ้มหน้าบาน กลับห้องพักอย่างมีความสุข นอนฝันหวานว่าในที่สุดตัวเองก็มีคนรักแล้ว...

ooooooo

ภายในห้องประชุม ชาติ สุริยันและลูกน้องยังหารือกันต่อเพื่อวางแผนการทำงานอย่างรอบคอบรัดกุม

“ส่งคนคอยไปที่บ้านเสือโบกเป็นระยะ ดูว่ามีผ้าสีเขียวมั้ย”

“แต่ตอนนี้พวกมันรู้ว่าเสือโบกถูกจับตัวอยู่ ไม่มีเหตุผลอะไรที่มันจะติดต่อเสือโบก นอกเสียจากว่าเสือโบกแหกคุกออกไปได้”

“แต่เสือโบกตายแล้วนะ”

“เรื่องนั้นยังไม่มีใครรู้”

สุริยันคิดตามคำพูดของชาติแล้วพยักหน้า “ผมเห็นด้วยกับแผนการของคุณ งั้นหาคนที่หน้าตาเหมือนเสือโบกเตรียมการไว้ล่วงหน้าเลย”

“ครับ” ลูกน้องรับคำ

“ชาติ...ผมรู้ว่าคุณหมดหน้าที่ในภารกิจนี้แล้ว แต่ว่า...”

“ท่านไม่ต้องพูดครับ ผมตั้งใจจะสานต่องานนี้อยู่แล้ว ผมขออนุญาตลงมือด้วยครับ”

“ดีมาก”

“แต่ผมขอไปจัดการธุระส่วนตัวของผมก่อน แล้วจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด”

 “ไม่มีปัญหา” สุริยันลุกขึ้นยืนจับมือกับชาติ

“ไม่ว่างานนี้จะจบแบบไหน ขอให้รู้ไว้ว่าผมนับถือคุณและรักคุณเหมือนลูกชายคนหนึ่ง”

“ขอบคุณมากครับ ผมก็เคารพและนับถือท่านเหมือนพ่อเช่นกัน”

ooooooo

ชาติเดินทางกลับมาหาสาลินีอย่างเร่งรีบ หมอสาวกำลังรักษาคนไข้ส่งซิกบอกให้เขารอก่อน ชาติยิ้มรับ หน้าเศร้า เดินซึมไปนั่งรอด้วยใจที่ห่อเหี่ยว

ผ่านไปไม่นานสาลินีตามออกมานั่งลงข้างๆ สีหน้าเธอยิ้มแย้มมีความสุขที่เห็นเขากลับมา

“ดีใจจัง ฉันนึกว่าคุณจะไปนานซะอีก”

“ความจริงผมขอกลับมาก่อน เดี๋ยวต้องกลับไปทำงานต่อ ผมอยากกลับมาคุยกับคุณสา”

“ค่ะ รอฟังอยู่”

ชาตินิ่งไปเพราะไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง สาลินีสังเกตสีหน้าท่าทางของเขาแล้วแอบหวั่นว่าน่าจะเป็นเรื่องไม่ดี

“มีอะไรรึเปล่า งานนี้เสี่ยงอีกแล้วเหรอ”

“ครับ งานที่ผมทำเป็นงานที่เสี่ยงตายทุกงานแหละครับ แต่ครั้งนี้มีบางอย่างที่ยากกว่านั้นที่ทำให้ผมต้องมาลาคุณสา”

“คุณพูดเหมือนจะ...ลาตาย”

“ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย ผมก็จะไม่สามารถมาหาคุณสาได้อีก”

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

“ผมบอกไม่ได้...คุณสา นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะเจอคุณ คุณฟังให้ดีๆนะ ผมรักคุณ คุณคือดวงใจของผม ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้...จงรู้ไว้ว่าในชีวิตของชาติ ลำชี จากวันนี้ไปจนถึงวันตาย ผมรักคุณคนเดียว ถ้าชาติหน้ามีจริงผมไม่ขอเกิดเป็นชาติ ลำชี ขอเกิดเป็นใครก็ได้ และขอให้ผมได้รักคุณเหมือนชาตินี้...ลาก่อนครับ”

ชาติลุกขึ้นหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่ฟังเสียงเรียกของสาลินี...ทิ้งให้เธองุนงงสับสนจับต้นชนปลายไม่ถูก

ooooooo

แผนปล่อยข่าวเสือโบกแหกคุกน่าจะได้ผล แต่สุริยันหนักใจตรงที่ต้องหาคนคล้ายเสือโบกมาตบตาพวกไตรพยัคฆ์ ลองเอาจ่าสูงวัยคนหนึ่งมาแต่แกกลัวการเผชิญหน้ากับผู้ร้าย สุดท้ายชาติเลยต้องเป็นเสือโบกเสียเอง

ชาติปลอมตัวและพรางหน้าไปยังจุดนัดพบกับพวกไตรพยัคฆ์หลังจากพวกมันนำผ้าสีเขียวมาผูกหน้าบ้านกำนันบุญตามที่โพธิ์แก้วให้ข้อมูล

แต่การพบกันระหว่างชาติกับคนของไตรพยัคฆ์ ซึ่งตอนแรกชาติไม่รู้ว่ามันคือปั๋งลูกชายของเสี่ยประทวน จนกระทั่งเกิดเหตุชุลมุนเพราะพวกมันจับได้ว่าเป็นเสือโบกตัวปลอม และช่วงหนึ่งไฟดับแต่มีเสียงปืนดังหลายนัด พอไฟสว่างก็พบว่าคนที่ถูกยิงบาดเจ็บสาหัสคือปั๋ง

ชาติเดาว่าปั๋งคือนายใหญ่ แต่ไม่ว่าชาติจะคาดคั้นเรื่องการวางระเบิดในงานประจำปีของจังหวัดยังไง

ปั๋งก็ไม่ยอมปริปาก จนกระทั่งสุริยันต้องให้คนไปตามตัวสาลินีผู้หญิงที่ปั๋งหลงรักมาเกลี้ยกล่อม จึงรู้ว่าไม่มีการวางระเบิดแต่มีคนถือระเบิดสามลูกไว้กับตัว คนแรกคือเจ๊หมา คนที่สองคือเต็งกี่ แต่คนที่สามปั๋งไม่ทันพูดออกมาก็กระอักเลือดตายไปเสียก่อน

ข้อมูลที่ได้นั้นทำให้ทีมของสุริยันต้องเร่งดำเนินการเพราะใกล้ถึงวันงานประจำปีของจังหวัดเข้ามาทุกที... ส่วนพรานมีดบินที่ถูกคุมขัง เขาหนีรอดไปได้ขณะตำรวจทำการย้ายตัวผู้ต้องหา โดยได้สมุนของนายใหญ่มาช่วยหนี

โพธิ์แก้วกลับมาอุบลฯ ได้พบสาลินีจึงคุยอวดว่าตนกับชาติเป็นแฟนกันและจะแต่งงานกันทันทีที่เขาเสร็จภารกิจ สาลินีรับฟังแต่ไม่ได้รู้สึกใดๆ เพราะคิดว่าพิษของยาเสพติดทำให้โพธิ์แก้วสติไม่ดีจนพูดจาเพ้อเจ้อ

ส่วนทางกรุงเทพฯ ป๋องกับเอกพงษ์ร่วมกันคิดค้นยาแก้พิษสูตรเดวิลสำเร็จแล้ว ก็พอดีชาติมาบอกเรื่องร้ายที่อุบลฯ แน่นอนว่าป๋องเต็มใจไปช่วยเพื่อนรักอยู่แล้ว

หวันเองก็เช่นกัน เมื่อทราบข่าวก็พร้อมมากสำหรับการทำความดีเพื่อส่วนรวม และพวกสารวัตรเข็มก็ร่วมด้วย

ooooooo

งานประจำปีของจังหวัดเริ่มขึ้นแล้วในเช้าวันนี้โดยมีเสี่ยประทวนเป็นโต้โผให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่ โดยเชิญคนใหญ่คนโตมาร่วมงานมากหน้าหลายตา อีกทั้งผู้คนในจังหวัดก็ตื่นเต้นคึกคักกับงานนี้มาก

ภายในงานผู้คนมากมายทำให้ยากต่อการปฏิบัติการของพวกสุริยัน ส่วนชาติกำลังต่อสู้กับไพรทั้งที่เขาสองคนไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน

สาเหตุคือพวกไตรพยัคฆ์จับพลอยแม่ของไพรเป็นตัวประกัน บังคับให้ไพรฆ่าชาติถ้าไม่อยากให้พลอยตาย แต่เมื่อพรานปรากฏตัวจะช่วยไพรฆ่าชาติ ไพรจึงบอกความจริงกับพี่ชายและยุติการทำร้ายชาติ แต่จะไปเล่นงานพวกไตรพยัคฆ์ที่จับพลอยไว้ เมื่อบุกไปช่วยพลอยที่ถูกเจิดจับขังไว้ เจิดจวนตัวยิงพลอยบาดเจ็บ ขณะที่ตัวเองโดนไพรฆ่าตายด้วยมีด

ชาติกับป๋องช่วยกันจัดการเต็งกี่และกู้ระเบิดลูกแรกได้ ขณะที่สาลินีเจอเจ๊หมากำลังวางระเบิด สองสาวสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่สาลินีใช้ไหวพริบเอาชนะเจ๊หมาได้และกู้ระเบิดลูกที่สองสำเร็จ

ยังเหลือระเบิดอีกลูกที่ยังไม่รู้ว่าอยู่ที่ใคร แต่ผ่านไปไม่นานเท่าไหร่ลูกน้องของสุริยันก็เจอหลักฐานสำคัญว่าเสี่ยประทวนคือนายใหญ่

ทหารและตำรวจพยายามควบคุมสถานการณ์ในงานประจำปี ประกาศเตือนชาวบ้านให้ระวังตัวและรีบหนีให้ไกลจากบริเวณงาน

เวลานั้นเสี่ยประทวนรู้แล้วว่าปั๋งตาย เขาเสียใจจนสติแตกประกาศผ่านไมโครโฟนได้ยินกันทั่วทั้งงาน

“ระเบิดอยู่ที่นี่ ถ้ามันระเบิด ภายในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรจะไม่มีอะไรเหลือนอกจากเถ้าถ่าน ฉันตั้งเวลาไว้สิบนาที อีกสิบนาทีคนในนี้ทุกคนจะต้องเป็นเครื่องเซ่นวิญญาณลูกชายคนเดียวของฉัน”

สุริยันสั่งการทันที “บุกขึ้นไปชิงระเบิดมาให้ได้... ทุกคนหนีออกไป หนีออกไปให้หมด”

ชาติไม่ยอมให้ประทวนทำอย่างนั้นแน่ เขากับป๋องและไพรสู้ยิบตาเพื่อความปลอดภัยของผู้บริสุทธิ์ แต่ขณะต่อสู้กันนั้นชาติเห็นแผลเป็นที่แผ่นหลังของประทวน จำได้ว่าพ่อของเขายิงตอบโต้คนร้ายเมื่อยี่สิบปีก่อน

ความจริงเปิดเผยเมื่อประทวนหรือนายใหญ่ยอมรับว่าเขาฆ่าพ่อแม่ของชาติ ความแค้นทำให้ชาติแทบคลั่ง ตั้งใจล้างแค้นให้พ่อแม่แต่ไม่สำเร็จ เพราะประทวนมีวิชาอาคม กระทั่งหลวงพ่อสุกปรากฏตัวเตือนชาติว่าการเอาชนะเพื่อแก้แค้นจะไม่มีวันเอาชนะวิชามารได้ ชาติสะกดอารมณ์แค้น บอกว่าจะปราบมันเพื่อช่วยชีวิตประชาชน เท่านั้นเองคาถาของหลวงพ่อสุกก็ส่งผล

ประทวนยังดิ้นรนแม้รู้ว่าตัวเองต้องตาย แต่ต้องมีคนจำนวนมากตายไปด้วย และท่าทางจะไม่มีใครหยุดระเบิดลูกสุดท้ายนี้ได้ ชาติตัดสินใจอุ้มระเบิดลงเรือตั้งใจจะขับไปกลางน้ำเพราะยอมตายพร้อมระเบิดเพียงคนเดียว

ทุกคนซาบซึ้งและภูมิใจในความเสียสละของชาติ แต่แล้วทุกคนแทบไม่เชื่อตาตัวเอง หลังจากระเบิดทำงานเสียงดังไปทั่วบริเวณ ชาติเดินโผเผกลับมาหาทุกคน ป๋องร้องลั่นนึกว่าผีหลอก

ชาติรอดชีวิตเพราะโพธิ์แก้วมาสละชีพแทน

เธอขอโทษสำหรับทุกอย่างและบอกรักเขา แต่ความจริงปรากฏกับตาเธอแล้วว่าเขากับสาลินีรักกันมาก เขายังต้องอยู่ทำหน้าที่เพื่อประเทศชาติ ขอให้เธอได้เป็นคนดีบ้าง ชาติไม่ยอม แต่โพธิ์แก้วฉวยโอกาสฟาดหัวเขาสลบแล้วออกเรือไปพร้อมระเบิด

“คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายแล้วคนที่ช่วยกู้วิกฤติครั้งนี้ก็คือคุณโพธิ์แก้ว”

“เขาแลกชีวิตกับแก”

“ฉันเสียใจจริงๆ”

“ไม่ต้องเสียใจหรอกค่ะ บัวเชื่อว่าตอนนี้แก้วกำลังภูมิใจในการกระทำของเขา แก้วคงกำลังอยู่กับพ่อและแม่ และท่านทั้งสองก็คงภูมิใจในตัวแก้วเช่นกัน”

หลังจากเหตุการณ์สงบลง สาลินีรักษาพลอยที่โดนยิงจนปลอดภัย ก่อนจะมานั่งคุยกับชาติที่ริมน้ำชี

“วันนี้ผมรอดตายแบบหวุดหวิด แต่ใครจะรู้ว่าครั้งหน้าผมจะโชคดีแบบวันนี้อีกไหม”

“ฉันรักคุณนะชาติ แต่ว่า...”

“ผมรู้ครับ ผมจำที่คุณสาพูดได้...ไม่มีผู้หญิงปกติคนไหนอยากรักผู้ชายที่มีชีวิตแบบผมหรอก แค่เราได้มาเจอกัน แม้จะเป็นช่วงสั้นๆ แต่มันจะยืดยาวในความทรงจำของผมไปตลอดชีวิต”

“แล้วถ้าฉันจะบอกว่าความคิดของฉันได้เปลี่ยนไปแล้วล่ะ”

“คุณสาหมายความว่ายังไงครับ”

“ทำไมฉันต้องกลัวสิ่งที่มันยังไม่เกิด ถ้าคุณไม่ตาย แล้วอยู่จนแก่เฒ่ากับผู้หญิงคนอื่น ฉันไม่เสียใจหรอกหรือ”

“นั่นน่ะสิครับ มันก็เป็นไปได้เหมือนกัน แต่คุณสาก็ควรจะเผื่อใจไว้ มันอาจจะไม่เป็นแบบที่คุณสาคิดก็ได้นะ”

“ยิ่งถ้าคุณอายุสั้น ฉันก็ควรจะฉวยวันเวลาที่จะได้อยู่กับคุณเอาไว้ให้ได้นานที่สุดมากกว่า...เราอยู่ด้วยกันเถอะนะชาติ”

“คุณสาพูดแบบนี้ผมเขินแย่”

“ถ้าเรารักใคร และรู้ว่าใครคนนั้นก็รักเรา เราจะมัวพูดอ้อมค้อมไปทำไม”

“ผมรักผู้หญิงถูกคนจริงๆ สำหรับผู้ชายแบบชาติ ลำชี ต้องคนนี้เลย สาลินียัยหมอตัวแสบ”

สองคนสบตากันหวานซึ้ง...ชาตินึกถึงทุกคนที่สละชีวิตเพื่อส่วนรวม ขณะที่สาลินีนึกได้หยิบล็อกเกตของชาติที่เคยให้เธอไว้ออกมา

“ล็อกเกตที่คุณให้ฉัน...คุณรู้ไหมตอนที่ฉันเป็นหมออาสา ฉันลำบากจนแทบท้อ แต่เพราะล็อกเกตนี่ทำให้ฉันฮึดสู้”

“สิ่งที่อยู่ในล็อกเกตนั้นเป็นของศักดิ์สิทธิ์ครับ เป็นแรงบันดาลใจให้ผมเช่นกัน”

สาลินีเปิดล็อกเกตเผยให้เห็นพระบรมฉายาลักษณ์ในหลวงรัชกาลที่ 9

“ตอนที่ฉันล้มลง ฉันก็คิดได้ว่าความยากลำบากของฉันนั้นแท้จริงแล้วไม่ได้แม้เสี้ยวของพระองค์ แต่พระองค์เป็นถึงพระราชา พระองค์ยังทรงเอาชนะอุปสรรคเหล่านั้นได้ ทำไมประชาชนตัวเล็กๆอย่างฉันจะทำไม่ได้”

“ตอนนั้นผมคิดว่าผมเสียสละมากเกินไปแล้ว แต่ผมก็คิดได้ว่าพระองค์ทรงเสียสละมากมายกว่าผมไม่รู้กี่เท่า เรื่องของผมเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก ผมจึงเปลี่ยนใจ”

“คนเหล่านั้นรวมทั้งฉันและชาติ...เราต่างเหมือนกันข้อนึง”

“อะไรครับ”

“เราล้วนทำหน้าที่ของเราเต็มที่ในฐานะประชาชนคนไทย เพื่อชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ของพวกเรา”

“เราจะทำหน้าที่ของเราต่อไป เราจะเดินตามรอยพระยุคลบาทของพระองค์ท่านจนกว่าเราจะหมดลมหายใจ”

ชาติกับสาลินียิ้มให้กัน เขาและเธอขอทำความดีสืบต่อไป

ooooooo

-อวสาน-


ละครชาติ ลำชี ตอนที่ 13(ตอนจบ) อ่านชาติ ลำชี ติดตามชาติ ลำชี ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย หลุยส์ เอศดาร์ซัน, อัญรินทร์ ธีราธนันพัฒน์ 16 เม.ย. 2561 09:29 2018-04-18T02:08:55+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ