ข่าว

วิดีโอ



แววมยุรา

อ่านเรื่องย่อ

แนว:

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย:

กำกับการแสดงโดย:

ผลิตโดย:

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์ช่องอื่นๆ

นักแสดงนำ:

เพราะไปหาที่โรงพยาบาลแล้วรู้ว่าสยุมภูว์กลับไปแล้ว วันนี้ไลลาลุยไปที่คฤหาสน์ทศพล ตัดพ้อต่อว่าสยุมภูว์ที่ออกจากโรงพยาบาลก็ไม่บอกกัน ถูกเขาย้อนถามว่าทำไมต้องบอก ไลลาพูดหน้าตาเฉยว่าเพราะตนเป็นแฟนเขา

เพิ่มพงษ์โผล่มาขัดคอว่าไม่รู้สยุมภูว์ไปรวบรัดไลลาเป็นแฟนเอาตอนไหน ตัดบทว่าเอาไว้ให้สยุมภูว์หายดีก่อนค่อยมาคุยกันดีกว่า ตอนนี้ให้เธอไปรอที่ห้องรับแขก เพื่อสยุมภูว์จะได้เดินดูรอบบ้านตามลำพังสักพัก

สยุมภูว์เดินไปเจอนิติภูมิที่มุมอาคาร เขาเอ่ยชื่อทัก นิติภูมิถามว่าจำตนได้ด้วยหรือ เพิ่มพงษ์ตอบแทนว่าคงจำได้ตอนที่เขาไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล พูดเหน็บว่า

“ก็ตอนที่คุณช่วยคุณสยุมภูว์ไม่ให้โดนนายศักดายิงไงครับ เสียดายที่คุณสยุมภูว์ความจำเสื่อมไปเสียก่อน เพราะถ้าเจ้านายผมจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้น คงจะขอบคุณคุณไปจนวันตายล่ะครับ”

นิติภูมิกลบเกลื่อนว่าเรื่องเล็กน้อย แล้วทำเป็นแสดงความพอใจที่สยุมภูว์จะกลับมาอยู่ที่นี่ คฤหาสน์ทศพลจะได้กลับมามีชีวิตชีวาเหมือนตอนที่พ่อเขายังอยู่ พูดแล้วขอตัวไป แต่พอเดินพ้นทั้งสอง นิติภูมิก็แสยะยิ้มพึมพำ

“แต่สภาพแกตอนนี้ มันก็ไม่ต่างจากศพเดินได้เท่าไรหรอกไอ้สยุมภูว์”

ooooooo

แววมาทำงานเจอไลลานั่งอยู่ที่ห้องรับแขก ไลลา เปิดฉากหาเรื่องแววก่อนถามว่าใครเชิญให้มาที่นี่

แววตอบอย่างไม่สะทกสะท้านว่าตนมาทำงานที่นี่ตามคำสั่งของเพิ่มพงษ์ ย้อนถามว่าเธอมีธุระอะไรหรือเปล่า แววสวมวิญญาณเลขาทำหน้าที่อย่างเคร่งครัด ถามไลลาว่ามานี่นัดไว้ล่วงหน้าหรือเปล่า ไลลาอ้างว่าตนเป็นแฟนไม่จำเป็นต้องนัดล่วงหน้า แววเล่นแง่อีกว่า ไม่เคยได้ยินสยุมภูว์บอกว่าเธอเป็นแฟนและมาพบได้ตลอดเวลา ดังนั้น เมื่อไม่ได้นัดล่วงหน้าก็เข้าพบไม่ได้

ระหว่างทั้งสองกำลังโต้เถียงกัน นิติธรเดินผ่านมา ไลลาฟ้องเขาว่าแววไม่ยอมให้ตนเข้าพบสยุมภูว์ แววบอกว่าเพราะเธอไม่ได้นัดไว้ก่อน และยังอ้างว่าเป็นแฟนของสยุมภูว์ทั้งที่ตนไม่เคยได้ยินสยุมภูว์บอกมาก่อนเลย

ในที่สุดไลลาก็ต้องหน้าแตกเมื่อนิติธรเห็นด้วยกับแวว บอกไลลาว่าถ้าสยุมภูว์แจ้งว่าเธอเป็นแฟนเขาเมื่อไร ตนจะให้แววรีบแจ้งเธอทันที พอไลลากระฟัด กระเฟียดกลับไปแล้ว นิติธรบ่นกับแววขำๆว่า

“คุณไลลานี่ช่างตื๊อจริงๆ ตามตั้งแต่ตอนอยู่โรงพยาบาลแล้ว ยังตามมาถึงบ้านอีก”

แววบอกว่าเธอคงไม่เลิกตื๊อง่ายๆหรอก นิติธรหยอกว่าถ้าอย่างนั้นแววก็งานหนักหน่อยล่ะ แล้วชวนไปดูห้องทำงานของสยุมภูว์กัน

ในห้องนั้นมีโต๊ะทำงานของแววอยู่ด้วย แววมองที่โต๊ะทำงานของสีหราชที่เปลี่ยนเป็นห้องทำงานของสยุมภูว์แล้ว บนโต๊ะทำงานยังว่างเปล่า แล้วเธออดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นรูปของสยุมภูว์ที่ตนวาดให้แขวนอยู่ผนังด้านหลังโต๊ะทำงานของเขา

นิติธรบอกว่าตนแจ้งแม่บ้านให้เตรียมอาหารไว้ให้เธอแล้ว ส่วนตัวเขาอาจไปๆมาๆระหว่างออฟฟิศกับที่นี่จนกว่าสยุมภูว์จะหายเป็นปกติ ถึงวันนั้นก็หมดเวลาของตน คงได้รีไทร์ตัวเองเสียที แนะนำแล้วนิติธรขอตัวไปทำงาน แววมองรูปสยุมภูว์ที่ตัวเองวาดแล้วพึมพำ

“แล้ววันที่คุณกลับมา คุณจะลืมแววเพื่อนบ้านของคุณไปแล้วหรือเปล่านะ...”

ooooooo

นิติธรเดินออกมาเจอนิติภูมิกลับมาพอดี นิติภูมิ เสนอทันทีว่าเราควรจะหาที่อยู่ใหม่ได้แล้ว นิติธร

บอกว่าเพิ่มพงษ์ขอให้สยุมภูว์หายดีก่อนแล้วค่อยไป นิติภูมิบอกว่าพ่อจะรอก็ตามใจ แต่ตนเบื่อที่จะอาศัยเขาอยู่เต็มทีแล้ว ถามว่าพ่อไม่อึดอัดบ้างรึไง สองพ่อลูก คุยอย่างหยั่งเชิงกัน

เที่ยงนี้นิติภูมิชวนแววไปทานข้าวกลางวันด้วยกัน แววบอกว่าทานแล้วรีบกลับก็แล้วกัน เกรงสยุมภูว์จะตำหนิเอา

พูดแล้วหยิบกระเป๋าลุกไป กระเป๋าไปโดนสมุดที่ตงตงวาดรูปต้นไม้ส่งมาให้ ตกจากโต๊ะโดยไม่รู้ตัว

ooooooo

เริงใจเปิดฉากรุกแป้งรํ่า เธอไปพบเอกรินทร์ที่ออฟฟิศ เขาเล่าเรื่องแป้งรํ่าบอกว่าท้องกับเขา แต่เธอปิดไม่ให้เขารู้ เพราะตัวเองรวบรัดตอนที่เขาเมา

หลังจากนั้น เอกรินทร์โทร.นัดแป้งรํ่าไปทานข้าวด้วยกัน เสร็จแล้วพาเธอไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจว่าเธอท้องจริงหรือไม่ ที่นั่น เริงใจและชลธิชามารออยู่ก่อนแล้ว ชลธิชาบอกว่าตรวจเสียก็ดี ทุกคนจะได้หายแคลงใจ

เมื่อถูกรุกโดยไม่ทันตั้งตัว แป้งรํ่าก็ทำอะไรไม่ถูก เอาแต่ร้องไห้อย่างน่าสงสาร แล้วจู่ๆเธอก็ร้องไห้วิ่งออกไป เอกรินทร์ตามไปขอให้คุยกันให้รู้เรื่องก่อน เริงใจกับชลธิชาตามมายืนดูห่างๆ

แป้งรํ่ายอมรับว่าตนอยากครอบครองเอกรินทร์ อยากเอาชนะชลธิชากับเริงใจ แต่ตอนนี้รู้แล้วว่า ตนทำไม่สำเร็จ เริงใจกับชลธิชาทำให้ตนรู้จักความเป็นเพื่อนแท้ของกันและกัน แล้วหันไปบอกเอกรินทร์อย่างผู้แพ้ว่า

“คุณเอกคะ แป้งขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่แป้งทำลงไป ยกโทษให้แป้งด้วยนะคะ”

เมื่อเอกรินทร์กลับมานั่งคิดทบทวนแล้ว พึมพำกับตัวเองว่า “ผมเริ่มจะใจอ่อนกับคุณแล้วเชียว คุณแป้ง”

ส่วนชลธิชาเมื่อรู้ความจริงแล้วก็รู้สึกตัวเองผิดที่มองเริงใจในแง่ไม่ดีจนเกือบเสียเพื่อนไป

ooooooo

เย็นนี้ นิติภูมิเปลี่ยนซิมโทรศัพท์โทร.นัดหมายส่งของที่ลูกค้าสั่งซื้อ บอกจุดนัดพบแล้วเขายํ้าว่า “กระเป๋าสีนํ้าตาล หกโมงเย็น” พูดเสร็จถอดซิมออกมาหักทิ้ง แล้วเอากระเป๋าสีนํ้าตาลไปวางหลบๆข้างเสาในลานจอดรถแล้วขับรถออกไป

เจ้าหน้าที่ที่ซุ่มอยู่รีบออกไปหยิบกระเป๋าสีนํ้าตาล แล้วโทร.ติดต่อใครบางคนทันที

นิติภูมิขับรถไปจอดที่อีกชั้นหนึ่งในห้าง ใส่หมวกปิดหน้าและสวมแจ็กเกตลงไปขึ้นรถอีกคันขับออกไป สวนกับรถของเจ้าหน้าที่ที่เพิ่งตามขึ้นมาและตรงไปที่รถคันที่เขาจอดทิ้งไว้ นิติภูมิยิ้มเยาะพึมพำ

“พวกแกตามฉันไม่ทันหรอก”

นิติภูมิกลับมาถึงคฤหาสน์ ทศพลเห็นนิติธรกำลังคุยกับตำรวจอยู่ เขาทำไก๋เข้าไปถามว่าเกิดอะไรขึ้นหรือ นิติธรบอกว่าไม่มีอะไร ตำรวจมาแจ้งความคืบหน้าเรื่องคดีของสยุมภูว์ นิติภูมิถามชิมลางว่าได้เบาะแสอะไรเพิ่มเติมไหม

“ยังครับ แต่คงอีกไม่นาน เราใกล้ตัวคนร้ายเข้าไปทุกทีแล้ว” ตำรวจตอบ นิติภูมิทำเป็นหยอกว่าอย่าหลอกให้ตนดีใจเล่นแล้วเดินเลยไป นิติธรมองตามลูกชายด้วยความเป็นห่วง ส่วนตำรวจมองอย่างสงสัย

ooooooo

สยุมภูว์เข้าห้องทำงานเห็นสมุดที่ตงตงส่งมาให้แววหล่นอยู่ เขาพลิกดูเห็นหลายภาพในนั้นแล้วนึกสงสัย เพิ่มพงษ์รบเร้าให้กินยาก็ไม่ยอมกิน แววเข้ามา เพิ่มพงษ์จึงขอให้ช่วยกล่อมสยุมภูว์ให้กินยาหน่อย พอเห็นแวว สยุมภูว์ก็ถามว่านี่เป็นสมุดของเธอหรือเปล่า แววบอกว่าใช่

เขาพลิกดู มีรูปสเกตช์ของเขาอยู่ ถามแววว่านี่รูปตนหรือเปล่า แววบอกว่าใช่ ชมว่าตงตงวาดเก่งขึ้นเยอะเลย

“ตงตง...ใครกัน? แล้วต้นไม้นี่ล่ะ?” สยุมภูว์พลิกรูปเขาและรูปต้นไม้ที่ตงตงวาดให้แววดู

แววได้ทีมีข้อแม้ว่าเขาต้องกินยาก่อนตนจึงจะเล่าให้ฟัง เมื่อเขายอมกินยา แววขอบคุณแล้วเล่าเรื่องราวที่ไร่ทศพลให้เขาฟัง พลางพลิกสมุดเล่มนั้นไปเรื่อยๆ จนถึงหน้าสุดท้าย เธอตื่นเต้นมากที่ตงตงวาดต้นไม้ออกดอกมาให้ดู เธอปิดสมุดพูดกับเขาอย่างปลื้มปีติว่า

“แววไม่รู้ว่าวันที่คุณให้แววไปดูแลต้นไม้ต้นนี้ คุณต้องการบอกอะไรแวว แต่วันนี้มันสอนให้แววรู้จักที่จะมีความหวังในสิ่งที่แทบจะเป็นไปไม่ได้”

เธอเล่าว่า ได้สัญญากับตงตงไว้แล้วว่าถ้าต้นไม้นี้ออกดอกเมื่อไรจะกลับไปหา นี่เท่ากับตงตงส่งสมุดภาพมาให้ดูเพื่อทวงสัญญา สยุมภูว์อนุญาตให้เธอไป แต่แววบอกว่าตงตงคงอยากเจอเขาด้วย ไม่อย่างนั้นคงไม่วาดรูปเขาเสียเต็มหน้าอย่างนี้หรอก สยุมภูว์บอกว่าตนอยากไปตอนที่ตัวเองพร้อมกว่านี้

“ค่ะ...คุณสยุมภูว์” แววตอบหน้าจ๋อยๆ เขาถามว่าเหนื่อยแล้วสิ แววตอบด้วยน้ำเสียงจริงใจว่า “ถ้าสิ่งนี้ทำให้คุณกลับมาเหมือนเดิมได้ แววไม่เหนื่อยหรอกค่ะ”

“แวว...” สยุมภูว์เรียกเบาๆอย่างซึ้งใจ แล้วค่อยๆ โน้มหน้าเข้าหาเธอ แววไม่ปัดป้อง ครู่เดียว สยุมภูว์ก็ปวดหัวรุนแรงจนหน้านิ่วคิ้วขมวด แววเห็นท่าไม่ดีรีบบอกให้เขาไปพักผ่อนเสีย

ที่หน้าประตู นิติภูมิมาเห็นภาพบาดตานั้นเข้าเต็มๆ แต่ไม่ทันผละไป เพิ่มพงษ์ก็เข้ามาทักว่ามานานแล้วหรือ นิติภูมิไม่ทันตอบ แววก็ผลักประตูออกมาบอกว่า สยุมภูว์ปวดหัวมาก ทั้งสองจึงรีบกลับเข้าไปในห้อง

ooooooo

เพิ่มพงษ์เก็บหลักฐานลายนิ้วมือแฝงจากกระเป๋าสีน้ำตาลและที่แก้วน้ำในห้องทำงานนิติภูมิ มั่นใจว่าหลักฐานชัดขนาดนี้ดิ้นไม่หลุดแน่

เวลาเดียวกัน เพิ่มพงษ์ก็ต้องคอยดูแลสยุมภูว์อย่างใกล้ชิด คืนนี้เห็นสยุมภูว์ลงไปเดินข้างล่างเพราะสับสนนอนไม่หลับเพราะสับสนกับเรื่องราวต่างๆ ทั้งที่ประสบด้วยตัวเอง ที่ฟังมา และที่ฝัน จนแยกแยะไม่ออก เพิ่มพงษ์จึงหาทางที่จะทำให้เขาฟื้นความจำ ด้วยการพาไปอยู่ที่บ้านเช่าข้างบ้านแวว

เมื่อเพิ่มพงษ์เล่าว่าเขาเคยไปปลูกต้นแววมยุราที่มุมบ้านแวว แต่ตอนนี้รื้อออกหมดแล้ว สยุมภูว์ก็ไปปลูกให้ใหม่ เมื่อแววมาเห็นถามอย่างตื่นเต้นว่าฝีมือเขาหรือหมายความว่าเขาจำทุกอย่างได้แล้วใช่ไหม

“คุณเพิ่มพงษ์บอกผมว่าครั้งหนึ่งผมเคยมาทำสวนดอกไม้ให้คุณ” แววฟังแล้วผิดหวัง สยุมภูว์พูดต่ออีกว่า “แต่ผมก็ดีใจที่ทำให้คุณมีความสุขได้ขนาดนี้” เมื่อแววขอบคุณ เขาพูดอย่างมีความหวังว่า “ถึงผมจะจำอะไรไม่ได้ แต่ก็ขอให้นี่เป็นจุดเริ่มต้นที่จะทำให้เรากลับมามีความสุขเหมือนที่ผ่านมานะแวว”

แววส่ายหน้า สยุมภูว์หน้าเสียถามว่าทำไมหรือ

“ตอนนี้แววมีความสุขมากเกินกว่าที่จะคิดถึงเรื่องในอดีตแล้วล่ะค่ะคุณสยุมภูว์”

ทั้งสองมองหน้ากันอย่างซาบซึ้ง แล้วพากันไปรดน้ำต้นแววมยุราจนใบหน้าเธอเปื้อนดิน สยุมภูว์มอง

แล้วหัวเราะ เธอถามงงๆว่าจะหัวเราะอีกนานไหมนายจักร สยุมภูว์มองหน้าเธองงๆ แววรีบชี้แจงว่าเขาทำให้ตนคิดถึงนายจักร เพราะว่า...

“นายจักรคือคนที่มีตัวตนและจับต้องได้ ส่วนสยุมภูว์คือคนที่แววเห็นเขาบนหน้าจอเท่านั้น”

“ถ้าอย่างนั้น วันนี้ผมขอเป็นนายจักรของคุณสักวันได้ไหม” เป็นคำถามที่ทำให้แววมองหน้าเขาอย่างแปลกใจ

เริ่มจากบ้านเช่า จากต้นแววมยุรา และความใกล้ชิดในการทำกิจกรรมและทานอาหารร้านเดิมที่เคยทานด้วยกัน ทำให้สยุมภูว์คลายเครียดลงมาก เมื่อพากันกลับบ้าน ก่อนแยกย้ายกันเข้าบ้าน ทั้งแววและสยุมภูว์ต่างยิ้มให้กันอย่างมีความสุข สยุมภูว์บอกว่า ความสุขวันนี้คงทำให้ตนนอนหลับสนิท ทำให้ตนลืมเรื่องร้ายๆ ที่ตามหลอนไปได้

ก่อนแยกกัน สยุมภูว์หอมหน้าผากแววอย่างอ่อนโยน นิติภูมิมาเห็นเข้าเต็มตา ยิ่งเพิ่มความแค้นให้เป็นทวีคูณ

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น นิติภูมิขับรถไปรับแววที่บ้าน แจ็ค มองอย่างตื่นเต้นว่าใครมารับแวว นังโรสสาระแนปาก สว่างบอกว่าคนนี้คือนิติภูมิ คงมาทำคะแนนกับแววตัดหน้าสยุมภูว์แน่ๆ

แจ็คเป็นห่วงกลัวสยุมภูว์จะเสียคะแนนเลยรีบโทร.ไปบอก เป็นเวลาที่เพิ่มพงษ์กับนิติธรและตำรวจกำลังไปเคาะประตูห้องนิติภูมิ และรู้ว่าเขาหนีไปแล้ว พอดีแจ็คโทร.เข้ามาเจอเพิ่มพงษ์จึงบอกว่านิติภูมิกำลังทำคะแนนกับแววตัดหน้าสยุมภูว์ วันนี้ก็มารับแววออกจากบ้านไปแต่เช้าแล้ว

เพิ่มพงษ์บอกแจ็คให้รีบตามรถคันนั้นไป แจ็คขี่มอเตอร์ไซค์ตามไปเจอรถคันนั้นเข้าปั๊มน้ำมัน แจ็คตามไม่ทันแต่ถ่ายรูปปั๊มน้ำมันส่งไปให้เพิ่มพงษ์แล้วตามไปอีก แต่แล้วก็หมดหวังเมื่อรถคันนั้นขึ้นทางด่วน  เพิ่มพงษ์  จึงให้แจ็คถ่ายรูปว่าเป็นทางด่วนตรงไหน แล้วให้แจ็คกลับบ้านได้แล้ว

จากรูปถ่ายทำให้เพิ่มพงษ์รู้ว่ารถของนิติภูมิบ่ายหน้าไปทางชลบุรี จึงแจ้งตำรวจให้ช่วยสกัด

ทีแรกแววก็ไม่เอะใจ แต่พอเห็นนิติภูมิขับรถผิดเส้นทาง ถามก็บอกว่าจะไปธุระครู่เดียว พอแววคาดคั้นก็บอกว่า

“ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก แค่จะทำให้เจ้านายคุณเห็นว่า เขาไม่มีวันจะได้ทุกอย่างเท่านั้นเอง”

แววตำหนิเขาอย่างรุนแรงว่าสยุมภูว์ไว้ใจให้ทำงานแต่เขากลับแว้งกัด พูดอย่างผิดหวังว่าตนมองเขาผิดมาตลอดเวลา แต่นาทีนี้ ไม่ว่าแววจะตัดพ้อต่อว่ากระทั่งด่าทอ นิติภูมิก็ไม่สะทกสะท้านเพราะได้ตัวแววมาแล้ว แต่ก็พูดให้แววสบายใจว่าจะไม่ทำอะไรเธอ ตนทำเพื่อปั่นหัวพวกนั้นนิดหน่อยเท่านั้นเอง

ขับรถมาถึงจุดหนึ่ง นิติภูมิใช้ปืนบังคับแววให้ลงจากรถแล้วเดินไปตามที่ตนบอก ขู่ว่าถ้าตุกติกตนยิงแน่ พูดอย่างอาฆาตว่า

“เมื่อผมไม่ได้ มันก็ต้องไม่ได้”

ooooooo

นิติธรและเพิ่มพงษ์พากันออกตามรถของนิติ-ภูมิ เพิ่มพงษ์เชื่อว่าเมื่อนิติภูมิตัดสินใจทำแบบนี้แล้วเขาไม่หวนกลับมาแน่ แต่ตำรวจก็ได้วางกำลังสกัดไว้แล้ว

ครู่เดียว นิติธรก็บอกว่าตำรวจแจ้งว่ารถของนิติภูมิหายไปจากเส้นทางหลักแล้ว นิติธรเขาคาดว่านิติภูมิ คงจะพาแววไปยังที่หนึ่ง ที่นั่นคือสวนยางที่นิติภูมิเคยบอกว่าลงทุนไว้กับเพื่อนนั่นเอง

จริงอย่างที่นิติธรคาด นิติภูมิพาแววเดินเข้าไปในสวนยางบอกว่าหลบอยู่ที่นี่ก่อน ดึกๆเราค่อยไปต่อ แววยังพยายามที่จะพูดให้เขาคิดให้ดี บอกว่าครั้งนี้เขาทำพลาดมาก นิติภูมิยังพูดอย่างอาฆาตว่า

“ขอบคุณที่เตือน แต่จะให้ผมยอมโดนจับเพราะไอ้สยุมภูว์ก็ฝันไปเถอะ ไม่มันก็ผมที่ต้องเจ๊งกันไปข้างหนึ่ง”

“คุณคิดว่าจะหนีไปได้ตลอดงั้นเหรอ”

“ก็เห็นอยู่แล้วว่าผมพาคุณหนีมาได้ทั้งวัน ไม่ต้องกลัวหรอกว่าใครจะมาขัดจังหวะของเรา  นี่มันสวนยางของผม ผมรู้ทางหนีทีไล่ดี”

เมื่อนิติธรกับเพิ่มพงษ์มาที่สวนยาง เจอคนเฝ้าสวนยกปืนเล็งสั่งห้ามเข้า นิติธรบอกว่าตนมาหาลูกชื่อนิติภูมิ คนเฝ้าสวนบอกว่าไม่มีคนชื่อนี้ ข่มขู่และไล่ให้ออกไปจากสวนยางท่าเดียว จนนิติธรกับเพิ่มพงษ์ต้องออกมาเพื่อความปลอดภัย

พอนิติธรกับเพิ่มพงษ์ออกไปแล้ว คนเฝ้าสวนก็ควักเงินในกระเป๋าออกมาพึมพำเอาใจช่วยว่า

“หนีไปให้ตลอดรอดฝั่งเถอะคุณนิติภูมิ”

นิติภูมิพาแววนั่งรถกระบะของคนเฝ้าสวนหนีออกไป ถูกตำรวจขับรถปาดหน้าให้หยุดแจ้งข้อหาทำผิดกฎจราจร นิติภูมิควักเงินให้อ้างว่าตนรีบไปเยี่ยมญาติเลยถูกข้อหาติดสินบนอีกกระทง นิติภูมิทำทีเปิดประตูรถจะลงไป ใช้ประตู กระแทกจนตำรวจล้มแล้วขับรถหนี ถูกตำรวจอีกคนยิงล้อ แต่เขาก็ยังขับหนีไปได้ระยะหนึ่งแล้วดึงแววลงจากรถลากหนีต่อ

พาแวววิ่งมาจนถึงกลางสะพาน เจอสยุมภูว์ เพิ่มพงษ์ และนิติธรมาดักอยู่ นิติภูมิชักปืนออกมาทันที จับแววไว้เป็นตัวประกัน

สยุมภูว์ค่อยๆจำนิติภูมิได้ในวันที่เห็นเขายิงศักดาตาย ประณามว่า “นายฆ่าลูกน้องเพื่อปกป้องตัวเอง”

เมื่ออยู่ในสภาพเสียเปรียบเช่นนี้ นิติภูมิลากแวว ไปที่ราวสะพานขู่ว่า ถ้าไม่อยากให้แววตายก็โยนกุญแจรถมาให้ตน สยุมภูว์กลัวแววจะได้รับอันตรายบอกเพิ่มพงษ์ให้ทำตามนั้น พอเพิ่มพงษ์โยนกุญแจรถให้ นิติภูมิใช้เท้าเขี่ยกุญแจรถหยิบแล้วเดินไปที่รถ

แต่พอขึ้นรถจึงรู้ว่าไม่ใช่กุญแจของรถคันนี้ แววอาศัยจังหวะที่นิติภูมิกำลังหัวเสียเปิดประตูรถวิ่งไปหาสยุมภูว์ นิติภูมิยิงแววแต่สยุมภูว์เอาตัวบังไว้ กระสุนเลยถูกที่แขนเขาเต็มๆ

นิติธรเป็นห่วงสยุมภูว์ นิติภูมิเห็นดังนั้นยิ่งเสียใจยกปืนจ่อที่ขมับตัวเอง เพิ่มพงษ์พุ่งเข้ากระแทกปืนหลุดจากมือตกจากสะพาน นิติภูมิจะคว้าทำให้เสียหลักเกือบตกสะพาน นิติธรคว้ามือไว้ทัน นิติภูมิจึงห้อยอยู่ที่ราวสะพาน ทำให้ล็อกเกตรูปแม่ร่วงจากกระเป๋า นิติภูมิพยายามจะคว้าแต่ไม่ทัน เขาดิ้นสุดแรงจนหลุดจากมือนิติธรตกตาม ล็อกเกตรูปแม่ลงน้ำไป

นิติธรเห็นลูกตกน้ำไปต่อหน้าระเบิดน้ำตาออกมาด้วยความเสียใจอย่างที่สุด

สยุมภูว์กระโดดลงไปช่วยนิติภูมิแต่กลับถูกเขาบีบคอจนเกือบตาย โชคดีที่นักประดาน้ำลงไปช่วยขึ้นมาทัน...

หลังจากจัดพิธีศพนิติภูมิแล้ว นิติธรเอากระดูกของภรรยาและนิติภูมิใส่โกฐิไว้คู่กัน ส่วนตัวเองไปบวชที่วัดแห่งหนึ่ง

ooooooo

หลังจากนั้นไม่นาน สยุมภูว์ก็ไปกราบท่านที่วัด พร้อมกับหยิบกล่องเก็บข้อมูลของทศพลกรุ๊ปมาให้ กราบเรียนท่านว่า

“ตอนนี้ทศพลกรุ๊ปต้องการคนที่จะสามารถมาแทนพ่อของผม ผมเห็นว่าคงไม่มีใครเหมาะสมเท่ากับท่านครับ” เมื่อท่านยังไม่ตอบรับ สยุมภูว์บอกว่าน่าเสียดายถ้าท่านจะทิ้งประสบการณ์ที่มีค่าในตอนนี้

พระนิติธรติงว่าทศพลกรุ๊ปกำลังต้องการคนรุ่นใหม่อย่างเขามากกว่า ถ้าให้คนแก่อย่างตนไปบริหารเดี๋ยวจะตามบริษัทอื่นไม่ทัน

“แต่ผมต้องการให้ทศพลกรุ๊ปเติบโตไปอย่างมั่นคงมากกว่าครับ ผมไม่ลืมนะครับว่าการบริหารงานแบบพ่อทำให้เราเป็นเบอร์หนึ่งมาถึงตอนนี้”

เหตุผลของสยุมภูว์ทำให้พระนิติธรมองกล่องข้อมูลอย่างครุ่นคิด

ooooooo

การยอมรับผิดของแป้งร่ำกลับทำให้ชลธิชาและเริงใจเข้าใจและเห็นใจ กระทั่งช่วยกันเชียร์แป้งร่ำกับเอกรินทร์

ส่วนเอกรินทร์ก็มีความรู้สึกดีๆกับแป้งร่ำ จน

ถามเธอว่าทำไมพักนี้ถึงคอยหลบหน้าตนตลอดเวลา แป้งร่ำยอมรับว่ายังตะขิดตะขวงใจกับความผิดที่ทำมาถามว่าเขาหายโกรธตนหรือยัง ทำให้เอกรินทร์ยิ่งรู้สึกดีบอกว่าหายโกรธแล้ว ย้อนถามว่า

“ถ้าผมหายโกรธแล้วจะทำยังไงต่อ...ผมอยากลอง เป็นคนรักน่ะครับ ไม่รู้ว่าคุณอยากให้ผมเป็นรึเปล่า”

แป้งรํ่ายิ้มเขิน ดีใจมาก ทั้งคู่ยิ้มให้กันด้วยความ รู้สึกดีๆที่พร้อมจะลองเป็นคนรักกัน...

ooooooo

เช้าวันนี้ แววเข้ามาในห้องทำงาน เห็นสยุมภูว์  กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ เธอกลัวๆกล้าๆเข้ามาขอ อนุญาต

“คุณสยุมภูว์คะ แววจะมาขออนุญาตคุณไปที่ไร่ทศพลน่ะค่ะ”

สยุมภูว์ถามโดยไม่เงยหน้าว่าจะไปเมื่อไหร่ พรุ่งนี้เลยไหมจะได้ให้คนไปซื้อตั๋วให้ แววรีบขอบคุณ เขาถามอีกว่าจะไปสักกี่วัน พอแววบอกว่าประมาณหนึ่งอาทิตย์ เขาพูดแปลกๆว่า “น่าจะย้ายไปอยู่ที่นั่นซะเลยนะ”

พอแววบอกว่าไม่กล้าขอ เขาพูดไม่มองหน้าตามเคยว่าก็ดีแล้วที่รู้จักคิด แล้วอนุญาตว่าวันนี้ไม่ต้องทำงานให้กลับไปเตรียมกระเป๋าก็แล้วกัน แววรีบ ขอบคุณแล้วเดินออกไป

เพิ่มพงษ์ติงสยุมภูว์ว่าแกล้งทำเป็นไม่สนใจแววแบบนี้เดี๋ยวเธอโกรธเอาจริงๆ เขายิ้มกว้างบอกว่า

“ดี จะได้มีเรื่องทะเลาะกันให้สมกับเป็นนายจักรที่แววแอบปลื้มอยู่”

เมื่อแววไปถึงไร่ทศพล นำพลต้อนรับอย่างกระตือ– รือร้น บอกว่าถ้าทางโน้นจัดการเรียบร้อยแล้ว ย้ายมาอยู่ ที่ไร่ก็ได้ แววบอกว่าคงไม่ได้หรอก เพราะแค่ขอมาไม่ กี่วันสยุมภูว์ยังทำท่าเหมือนไม่พอใจเลย

นำพลรีบหยุด พูดกลบเกลื่อนว่าป่านนี้ตงตง

คงรออยู่แล้ว พอแววไปหาตงตง เขาถอนใจบ่นตัวเองว่าเกือบทำความลับแตกเสียแล้ว

ooooooo

แววไปหาตงตงที่แปลงเกษตร ตงตงกระโดดกอดแววด้วยความดีใจ แล้วพาแววไปหาหลินที่แปลงดอกไม้ แววเอารูปของสยุมภูว์ที่หลินแอบเสียบไว้ในสมุดบันทึกต้นไม้มาคืน เธอบอกหลินว่า ไม่นึกเลยว่าสยุมภูว์จะเป็นคนที่อยู่ใกล้ตัวขนาดนี้

“นี่แหละค่ะคุณสยุมภูว์...คนที่ทำอะไรให้เราประหลาดใจได้ตลอด”

“ก็คงเหมือนตอนที่แววรู้ว่าต้นไม้ของคุณสีหราชกลับมาออกดอกอีกครั้ง”

“อยากให้คุณสยุมภูว์กลับมาเห็นด้วยตาตัวเองจังเลยนะคะ”

“ค่ะ...แววก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน”

สองคนมองหน้ากันลุ้นๆ

ooooooo

ที่แท้สยุมภูว์บินตามมาแล้ว เขาไปที่บ้านพักของแวว เห็นที่ขาหยั่งมีเฟรมภาพวาดสีนํ้ามันที่ถูกวาดทิ้งไว้ เขายิ้มออกมาอย่างมีความสุข พูดกับภาพที่วาดค้างอยู่ว่า

“เราจะเริ่มต้นกันที่นี่นะแวว”

เมื่อสยุมภูว์ไปดูต้นไม้ของสีหราชที่กำลังออกดอก ตงตงก็โผล่มาจากหลังต้นไม้กระโดดกอดเขา ถูกเขาถาม อำว่าไปฉี่หลังต้นไม้มารึเปล่า ตงตงแบมือให้ดู มีดอกไม้ ดอกเล็กๆในมือ สยุมภูว์ยิ้มบอกว่านึกว่าจะไม่ออกดอกเสียแล้ว

ตงตงบอกว่า แม่บอกว่าต้นไม้มีดอกแล้วก็จะมีลูก ถามสยุมภูว์ว่าเมื่อไหร่เขาจะมีลูกบ้าง เขาบอกว่าต้องถาม พี่แววก่อน ตงตงถามทันทีว่า แล้วถามหรือยัง

“พี่แววเขาไม่อยู่ให้พี่ถามหรอก เศร้าเนอะ” ตงตง หลิ่วตาไปทางหลังต้นไม้แล้วกระซิบว่าอย่าบอกนะว่าตงตง บอก สยุมภูว์แกล้งพูดดังๆว่า “พี่ว่าเรากลับกันเถอะ ไม่มีใครเขาอยากเจอพี่แล้วนี่นา” แล้วย่องกริบไปที่ต้นไม้

แววนึกว่าสยุมภูว์ไปแล้วจึงแอบโผล่มาดู หน้ากับหน้าเกือบสัมผัสกัน แววอุทาน “คุณสยุมภูว์” เขาสวนไปทันทีว่า “นายจักร” ต่างหาก แล้วเขาก็ระลึกความหลังที่เคยจับผีเสื้อกันที่นี่ แววฟังแล้วดีใจถามว่าเขาจำทุกอย่างได้แล้วใช่ไหม

“ทุกเม็ดเลยล่ะ” สยุมภูว์ยิ้มกว้าง แววทำหน้างํ้าหาว่าเขาหลอกตน “ผมรู้ว่าคุณโกรธ...ถึงได้มาขอโทษไง”

“คุณจำทุกอย่างได้ตั้งแต่เมื่อไหร่”

“มันไม่สำคัญหรอกนะแวว แต่เรื่องสำคัญกว่านั้น คือผมอยากรู้ว่า คุณจะอยู่กับผมที่นี่ตลอดไปได้รึเปล่า”

“คุณสยุมภูว์คงไม่อนุญาตมังคะ”

“ก็ช่างเขาสิ แต่คุณจะตามใจนายจักรที่อยากให้คุณอยู่ที่นี่กับเขาไหม”

“ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมานะ... นายจักร”

“จะมีอะไรที่ซึ้งกว่าคำพูดไหมล่ะ” สยุมภูว์ส่งสายตาเว้าวอน แววมองหน้าเขานิ่งแล้วค่อยๆโน้มหน้าไปจูบเขาเบาๆ สยุมภูว์ยิ้มเต็มหน้าอย่างมีความสุข

หนุ่มสาวกุมมือกันที่ใต้ต้นไม้ที่โปรยปรายดอกเล็กๆน่ารักลงมา เหมือนอวยพรให้ความรักของทั้งสอง.....

ooooooo

–อวสาน–


ละครแววมยุรา ตอนที่ 13(ตอนจบ) อ่านแววมยุรา ติดตามแววมยุรา ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย 13 พ.ค. 2555 08:53 2012-05-15T01:00:58+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ