ตอนที่ 15
ปราบมาอยู่ช่วยดูลูกแต่ก็ไม่นิ่งดูดาย ช่วยอลินทำโน่นนี่ คืนนี้ขณะช่วยพับเสื้อผ้าจู่ๆก็ถามอลินว่า
“เธอจำได้ไหม ทำไมเราเลิกกัน” อลินบอกว่ามันไม่มีเหตุผลที่ชัดเจน มันก็แค่รู้สึกเบื่อๆเครียดๆ อยู่ด้วยกันแล้วยิ่งเครียดตนเลยตัดสินใจไปเลย อีกอย่างก็เรื่องเงิน
“เออใช่...เธออยากรวย แต่ฉันขี้เกียจ”
อลินหัวเราะขำๆ สรุปว่าทุกวันนี้ก็ไม่รวยอยู่ดี
ปราบถามว่าไปอยู่โน่นมีคนจีบไหม อลินคุยว่าคนสวยก็ต้องมีบ้าง แต่ตนไม่อยากคิด คิดถึงแต่ลูก แล้วย้อนถามปราบว่าเขามีเด็กๆเข้ามาบ้างไหม
“มี แต่เธอทำให้ฉันเสียความมั่นใจ เพราะตอนที่อยู่ด้วยกันเธอเอาแต่ด่าว่าฉันไม่ได้เรื่อง ไม่เอาไหน ดูแลใครก็ไม่ได้ เป็นผัวก็ไม่ดีเป็นพ่อก็ไม่ได้ เวลามีใครเข้ามาฉันก็เลยไม่อยากสนใจ เพราะสุดท้ายก็ต้องเลิกกันอยู่ดี”
“แต่ตอนนี้เธอเปลี่ยนไปเยอะนะ จริง...ตั้งแต่มีปัญหาเรื่องลูกเธอเป็นผู้เป็นคนขึ้นเยอะ”
ปราบมึนๆงงๆไม่รู้ว่าถูกด่าหรือชม แต่ก็ดีใจในคำชม พับผ้าเสร็จก็เก็บใส่ตะกร้า
“ขอบใจมากที่ช่วยพับผ้า กู๊ดไนต์” แล้วอลินก็หยิบตะกร้าไปเลย
“เยส!! กู๊ดไนต์ด้วยเว้ยเฮ้ยยย” ปราบลิงโลด
ooooooo
ฝ่ายกองพลหนักใจและกังวลที่ได้ยินใบพัดบอกว่ารักอันยา ถามว่า
“ใบพัดบอกว่ารักอันยา แล้วรู้เหรอว่าความรักคืออะไร”
“ความรัก ภาษาอังกฤษ Love เป็นความรู้สึก สภาพและเจตคติต่างๆ ซึ่งมีต่อความชอบระหว่างบุคคล หมายถึงอารมณ์ ความดึงดูดและความผูกพันส่วนบุคคลอย่างแรงกล้า”
“โห...ไอ้ที่ตอบมามันคืออะไรวะ ลุงฟังแล้วยิ่งงงกว่าเดิม ถามใหม่...ทำไมถึงรักอันยา”
“ก็รักไงครับ ทำไมต้องมีเหตุผล...รักไม่ต้องมีเหตุผลก็ได้ครับ แค่สองคนอยากอยู่ด้วยกัน อันยาปากไม่เหม็น ตัดเล็บสั้น ชอบเพลงเดียวกับใบพัด อันยาตัวหอมด้วย”
กองพลตกใจถามว่าไปดมกันตั้งแต่เมื่อไหร่
“ตอนอันยาเอาเพลงมาให้ฟัง อันยาตัวหอมมือก็นิ่ม ใบพัดชอบอยู่ใกล้อันยา”
ขณะใบพัดบรรยาย กองพลเห็นความผิดปกติในความเป็นชายของใบพัดก็ยิ่งตกใจ โทร.ปรึกษาครูป้อง
“ใจเย็นๆครับ ใจเย็นๆ มันเป็นเรื่องธรรมชาติครับคุณกองพล ใบพัดเขาก็เป็นผู้ชายเหมือนเรา มันเป็นเรื่องปกติ แล้วตอนนี้อาการเป็นยังไงครับ”
“ผมพยายามชวนคุยเรื่องอื่นมันก็สงบลงไปแล้วครับ”
“แสดงว่าใบพัดอาจจะยังไม่รู้วิธีปลดปล่อย เอาอย่างนี้ครับ วันจันทร์ผมจะเตรียมอุปกรณ์ไว้ให้ เป็นอุปกรณ์ที่ใช้สำหรับสอนเด็กที่มีพัฒนาการลักษณะเฉพาะ เช่นเด็กออทิสติก หรือแอสเพอร์เกอร์ เจอกันผมจะสอนคุณกองพลว่าจะสอนใบพัดเป็นขั้นตอนยังไงบ้างนะครับ”










