ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

วัยแสบสาแหรกขาด โครงการ 2

SHARE

“เป็นแบบนี้ทุกที มีปัญหาก็หนี ไม่เคยคิดจะแก้ไข มีแต่ฉันแก้อยู่คนเดียว บ้านก็ฉันผ่อน ลูกก็ฉันส่งเสีย  แล้วดูสิส่งเงินมาตั้งมากมาย เลี้ยงยังไงไม่ได้เรื่อง!!!”

“ไม่ได้เรื่องก็เอาไปเลี้ยงเองสิ เอาไปเล้ย!!!”

บุ๊คได้ยินพ่อแม่ทะเลาะกันเรื่องตนก็ยิ่งเครียด จ้องลึกเหมือนจะมุดเข้าไปในเกมแล้วยิงๆๆๆๆ ปิดประตูใส่โลกแห่งความเป็นจริงอย่างสิ้นเชิง ใจเจ็บจี๊ดแต่ต้องกดไว้ กดให้มันชา จะได้ไม่รู้สึกอะไร

ทรายสัมผัสถึงความเจ็บปวดของบุ๊ค มองด้วยความเข้าใจ ทรายรู้ว่าบุ๊คปิดประตูใส่ตน บอกบุ๊คว่า

“วันนี้บุ๊คคงไม่อยากคุยกับครู เอาไว้เราค่อยคุยกันวันหลังนะคะ”

บุ๊คเงียบ แต่ในความเงียบนั้นมีสิ่งที่รอระเบิดอยู่ข้างใน ทรายบอกปราบกับอลินว่า

“จริงๆแล้วเด็กที่ชอบเล่นเกมไม่ได้แปลว่า ‘ติดเกม’ ทุกคน” ปราบรีบพยักหน้า “คุณลินเพิ่งเดินทางมา พักผ่อนก่อนดีกว่า ถ้าอยากศึกษาเพิ่มเติม พาบุ๊คไปหาทรายที่โรงเรียนได้เลย ทรายกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ”

ทรายหันไปมองบุ๊คอีกครั้งอย่างคาใจ แต่รู้ว่ายังทำอะไรไม่ได้ตอนนี้เลยตัดใจเดินออกไป

พอทรายออกไปแล้ว ปราบพูดใส่อลินว่า “คุณไปเองนะ ผมไม่ไป ไร้สาระ! แล้วเรื่องลูกไม่ต้องมาจับผิดกันเลยนะ เลิกกันแล้วก็ต้องช่วยกันเลี้ยง ไม่ใช่ทิ้งให้เป็นภาระของผมคนเดียว”

ทั้งสองยังโต้เถียงกันจนปราบไล่อลินว่า ถ้าจะมาด่ากันแบบนี้ก็กลับนิวยอร์กไปเลย รำคาญ!!

บุ๊คทนฟังไม่ได้เอาหูฟังมาใส่ เสียบเข้าคอมฯ ปิดตัวเองไม่อยากรับรู้สิ่งที่พ่อแม่ทะเลาะกัน แต่น้ำตาคลอเจ็บอยู่ข้างใน ทรายสรุปสภาพของบุ๊คว่า

“ถ้าพ่อแม่ทำบ้านเป็นสนามรบ ลูกๆต้องมี ‘หลุมหลบภัย’ ของตัวเอง หลุมหลบภัยที่ทำให้เขารู้สึกปลอดภัย ปกป้องไม่ให้หัวใจเจ็บปวด”

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"มิ้นต์" ตะลึง "เต้ย" เรตอาร์ เขินจนเดินสะดุดล้ม

"มิ้นต์" ตะลึง "เต้ย" เรตอาร์ เขินจนเดินสะดุดล้ม
22 ม.ค. 2563
07:01 น.