ใต้ชายคารัก
ตอนที่ 68
ตอนที่ 68 สุดที่รักของเธอ ศัตรูหัวใจของเขา (8)
เป็นเพราะอาการป่วยของมารดาทำให้เขาพลาดการสอบปลายภาค เขาจึงต้องเรียนซ้ำชั้นอีกปี อีกทั้งมารดาเขาจำเป็นต้องพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล แต่เธอกังวลว่าเขาต้องอยู่เพียงลำพังคนเดียว ในเวลานั้น มารดาของเขาบังเอิญเจอซ่งเมิ่งหวา เพื่อนเก่าสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เธอจึงเล่าเรื่องราวของลูกชายให้ซ่งเมิ่งหวาฟัง หลังจากรับฟังแล้ว ซ่งเมิ่งหวาได้ให้สัญญาในทันทีว่าจะดูแลเขาให้เธอ
อันที่จริงซูจือเนี่ยนดูแลตัวเองได้ แต่เพราะซ่งชิงชุนเป็นลูกสาวของซ่งเมิ่งหวา... เขาจึงเต็มใจย้ายเข้าไปอยู่บ้านสกุลซ่ง
ซ่งชิงชุนคงลืมไปแล้วว่าพวกเขาเคยพบกันมาก่อน เพราะตอนที่เธอมาเรียกเขาไปกินอาหารค่ำ เธอยื่นมือมาให้เพื่อทักทายพร้อมกับแนะนำตัวเอง
เมื่อตอนที่เขายังเล็ก หรือยามที่สิ้นหวังหดหู่ที่สุด เขาก็ไม่เคยนึกรังเกียจพลังวิเศษของตัวเองแม้แต่นิดเดียว พลังที่ทำให้เขาผิดแผกแตกต่างจากคนอื่น ทว่าตอนที่เขาสัมผัสมือทักทายกับซ่งชิงชุนนั้น เขาได้แต่หวังว่าเขาน่าจะเป็นคนปกติธรรมดา นั่นเพราะพอจับมือเธอแล้ว เขาสามารถล่วงรู้ความในใจของเธอ ฉันอยากจะสารภาพรักกับพี่อี่หนาน...
เธอมีคนอื่นในใจอยู่แล้ว... เด็กผู้หญิงคนที่เขาใช้เวลาตามหามานับสิบปี มีคนที่เธอรักอยู่แล้ว...
ในจังหวะนั้น เขาควบคุมตัวเองไม่อยู่ เผลอบีบมือเธอแรงจนเธอร้องด้วยออกมาด้วยความเจ็บปวด และกว่าเขาจะรู้ตัวว่าเผลอทำอะไรลงไป เขากลับสับสนทำอะไรไม่ถูก จึงได้แต่เหลือบมองเธอแค่นั้น แล้วรีบรุดลงบันไดไป
เขาเกิดปีเดียวกันกันฉินอี่หนาน สำหรับเขาแล้วฉินอี่หนานก็เฉกเช่นคนอื่นๆ เป็นคนไม่สลักสำคัญอะไรในชีวิตเขา แต่ในวินาทีที่เขาได้ยินชื่อนี้ซึ่งดังมาออกจากจิตใจของซ่งชิงชุน ชื่อชื่อนี้ก็ได้ถูกจารึกไว้ในความทรงจำประหนึ่งกองไฟโหมกระพือแผดเผาในหัวใจเขา
นับจากนั้นมา เขาก็อยากทำความรู้จัก อยากใกล้ชิดสนิทสนมกับเธอจริงๆ แต่ก็เข็ดขยาดมากด้วยเช่นกัน นั่นเพราะเขาคอยแต่ได้ยินชื่อ “พี่อี่หนาน” จากภายในใจเธออยู่ตลอด
พี่อี่หนาน... ฉินอี่หนาน... สุดที่รักของเธอ ศัตรูหัวใจของเขา
ไม่รู้ว่าตลอดทั้งปีที่อาศัยอยู่ในบ้านของเธอ เขาอยู่รอดปลอดภัยมาได้อย่างไรกัน เพราะเขาต้องทนทุกข์ทรมานฟังเธอคุยโทรศัพท์กับฉินอี่หนานอยู่ตลอดเวลา เขาไม่สนใจไยดีพี่อี่หนานของเธอสักนิด แต่กลับต้องมาคอยฟังเธอพร่ำเพ้อเฝ้าบอกว่าพี่อี่หนานดีอย่างโน้นดีอย่างนี้ คอยมาถามว่าทำไมพี่อี่หนานถึงไม่ตอบข้อความของเธอ พี่อี่หนานอย่างนั้น พี่อี่หนานอย่างนี้... ในตอนนั้นแม้ภายนอกเขาอาจดูสงบนิ่ง แต่สมุดที่เขาถือไว้ในมือถูกฉีกขาดยับเยินไปหลายหน้าแล้ว
หนึ่งเดือนก่อนจะสอบปลายภาค เขาชวนเธอออกไปกินมื้อเย็นด้วยกัน วันนั้นเป็นวันพฤหัสบดี ตอนเขาที่ขี่จักรยานไปส่งเธอที่โรงเรียน เขายังย้ำเตือนเธอเรื่องนัดมื้อเย็นของทั้งคู่ เธอตอบว่า “ฉันต้องไปแน่!” ก่อนจะวิ่งเข้าไปสอบวิชาเลข
คืนนั้นเขาไปคอยเธอ ณ ที่นัดหมายเป็นเวลานานมาก แต่เธอก็ยังไม่มาเสียที สุดท้ายเขาจำต้องโทรหาเธอ และเหมือนกับเธอเพิ่งนึกได้ว่ามีนัดกับเขา เธอเอ่ยว่า “ขอโทษด้วย ฉันลืมสนิทไปเลย เอาไว้นัดกันใหม่นะ พอดีพี่อี่หนานกลับมาปักกิ่งน่ะ”
เขาวางหูก่อนเธอจะพูดจบ วันนั้นเป็นวันเกิดของเขา เขาอยู่เพียงลำพัง ยืนอยู่ข้างถนนฟังเธอพูดคุยอย่างสนุกสนานกับฉินอี่หนาน
เธอกับฉินอี่หนานเดินออกจากโรงแรมเมื่อเวลาสามทุ่ม เขาเดินตามไปขณะที่ทั้งคู่เดินกลับไปยังบ้านสกุลซ่ง
เขายืนอยู่ฝั่งตรงข้าม มีถนนกว้างใหญ่ขวางอยู่ เขาเห็นฉินอี่หนานยกมือขึ้นวางบนศีรษะของซ่งชิงชุน และวางอยู่เช่นนั้นเป็นเวลานาน เธอมองตอบเขาด้วยสายตารักใคร่เทิดทูนยิ่งนัก
แม้กระทั่งเสียงสนทนาของทั้งสอง เขาก็ยังได้ยิน
“พี่อี่หนาน ฉันจะเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันกับพี่ค่ะ”
“ยอดไปเลยซ่งซ่ง พี่จะคอยเธอนะ”
“พี่อี่หนานคะ พอสอบปลายภาคเสร็จ ฉันมีความลับจะบอกพี่ค่ะ”
