ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ทิวลิปทอง

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ทอมมี่กับสมุนใช้ไฟฉายส่องทางเข้ามาภายในถ้ำ ในที่สุดก็เจอพวกจักรีกำลังพยายามหนีออกจากถ้ำ สองฝ่ายปะทะกัน ไม่นานภูมิกับจักรีก็นำพาทุกคนออกจากถ้ำไปได้ ทิ้งความเจ็บแค้นใจไว้ให้ทอมมี่อย่างที่สุด

ที่โรงแรมเมืองกาญจน์ ณรงค์นำกระเป๋าใส่หลักฐานสำคัญที่เอาออกมาจากโรงงานปุ๋ยส่งต่อให้ตำรวจท้องที่นายหนึ่ง กำชับว่าต้องส่งให้ถึงมือสารวัตรสุเมธ

“อะไรอยู่ในนี้เหรอครับหมวด”

“เราสงสัยว่าจะเป็นหลักฐานและตัวอย่างของอาวุธชีวภาพ”

“อันตรายรึเปล่าครับ”

“ไม่มีอะไรหรอกหมู่ เตือนสารวัตรสุเมธด้วยแล้วกันว่าให้ผู้เชี่ยวชาญเป็นคนเปิดกระเป๋า”

หมู่มองกระเป๋าในมือแล้วกลืนน้ำลายดังเอื๊อก...แค่ได้ยินว่าอาวุธชีวภาพก็หวาดระแวงจะเป็นอันตราย

เรดกับบลู สมุนอีกสองคนของทอมมี่จับตามองณรงค์อยู่มุมหนึ่งใกล้โรงแรม

“นั่นไง ใช่พวกมันจริงๆด้วย”

“ไอ้ตำรวจตัวแสบ วันนี้ได้คิดบัญชีกันแน่”

เรดกับบลูถือปืนเดินออกจากที่ซ่อนอย่างหมายมาด แต่ไม่ทันจะยิงหมวดณรงค์กับจ่าชัย รถของผู้กองเสือที่มีทัศน์กับยุทธมาด้วยก็พุ่งมาจอดขวาง ส่งผลให้เรดกับบลูผงะเสียหลักแล้ววิ่งหลบหนีไปด้วยกัน

หลังจากแนะนำตัวกันแล้ว หมวดณรงค์กับจ่าชัยรู้สึกเบาใจที่มีชายฉกรรจ์ฝีมือดีอีกสามคนมาร่วมด้วยช่วยกันตามหาพวกภูมิ

ooooooo

จักรีกับภูมิพาสามสาวเดินต่อไป โดยภูมิต้องแบกมาเรียขึ้นหลังตลอดเวลาเพราะเธอไข้ขึ้นสูงไร้เรี่ยวแรง จักรีจำได้ว่าอีกไม่กี่กิโลจะถึงเขื่อน คาดหวังว่าเจ้าหน้าที่ที่นั่นคงช่วยเราได้ แต่แล้วพั้นช์ตาไวเห็นบ้านคน

บ้านที่เห็นเป็นของฮะตูพ่อค้ายาเสพติด พวกจักรีถูกสมุนของฮะตูจับตัวเข้ามาขังไว้ ขณะที่เจ้าตัวไปเจอทอมมี่กับสมุนกำลังปีนป่ายขึ้นมาจากถ้ำ

ฮะตูกับทอมมี่จำกันได้เพราะเคยเป็นเพื่อนร่วมธุรกิจผิดกฎหมาย แต่เพราะฮะตูถูกทอมมี่หักหลัง เพื่อนจึงแปรเปลี่ยนเป็นศัตรูที่ฮะตูรอวันชำระแค้น

ทอมมี่กับสมุนสองคนโดนฮะตูควบคุมตัวมาที่บ้านและนำมาสมทบกับพวกของภูมิที่โดนคุมขังอยู่ก่อน

เมื่อเจอหน้ากัน ภูมิกับทอมมี่ทำท่าจะมีเรื่อง แต่ถูกสมุนของฮะตูยกปืนขู่เลยต้องนิ่งไว้ จากนั้นฮะตูเริ่มสอบสวนพวกภูมิว่าเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่ จักรีบอกว่าพวกเราหนีพวกทอมมี่มา มันจะฆ่าผู้หญิง

“อย่าไปเชื่อมันฮะตู มันเป็นตำรวจ”

จักรีอึ้งที่โดนทอมมี่เปิดโปง ฮะตูมองจักรีด้วยสายตาเย็นยะเยือกก่อนจะหันมาชกทอมมี่หนึ่งหมัด

“ไอ้บ้าเอ๊ย แกต่อยฉันทำไม”

“โทษฐานที่พาตำรวจมาเยี่ยมฉันถึงถิ่น”

“ไม่เอาน่าเพื่อน เราพวกเดียวกันนะ”

“ทอมมี่...แกมันพวกลิ้นสองแฉก ขอให้มีเงินจ่ายแกยอมทำได้ทุกอย่าง”

“แกพูดถึงอะไร”

“แกเคยปล้นสินค้าของพวกเรา อย่านึกนะว่าฉันไม่รู้”

“โอเค ฉันยอมรับ แต่แกก็รู้นี่ว่าฉันเป็นนักรบรับจ้าง เจ้านายสั่งยังไงฉันก็ต้องทำตาม เอาล่ะ ฉันยินดีชดใช้ความผิดของฉัน แกต้องการเงินเท่าไหร่ว่ามาเลย ขออย่างเดียวให้ปล่อยตัวฉันไปก่อน”

“ฉันไม่ต้องการเงิน แต่ต้องการให้แกชดใช้ด้วยชีวิตของแก” ฮะตูขึงขังมากจนทอมมี่หน้าเครียด ขณะที่จักรีและภูมิมองหน้ากันอย่างหนักใจ

ไวท์ฉวยโอกาสนั้นแอบบิดหัวแหวนที่มือจนเกิดไฟกะพริบแสดงถึงเครื่องส่งสัญญาณจีพีเอสทำงาน เรดรับรู้และเชื่อว่าทางนั้นต้องมีปัญหา บอกให้บลูรู้ว่าพวกไวท์อยู่ใกล้เขื่อน แต่แถวนั้นมีหมู่บ้านพวกค้ายาเสพติด

ooooooo

บาจอ สมุนมือขวาของฮะตูทำหน้าที่ควบคุมตัวเชลยทั้งสองฝ่ายซึ่งแยกขังกันคนละมุม โดยมีสมุนจำนวนหนึ่งคอยเป็นหูเป็นตา

ซูบี...ผู้หญิงของฮะตูเห็นเชลยแล้วเกิดความคิดที่จะหนีออกจากหมู่บ้านแห่งนี้ เพราะเธอไม่เต็มใจมาเป็นเมียฮะตู เธอทำทีนำอาหารมาให้เชลย แต่โดนบาจอขัดขวางจนมีปากเสียงกัน

ซูบีอ้างความเป็นเมียฮะตู แต่บาจอเย้ยหยันว่าแค่นางบำเรอ

“จะให้ฉันบอกฮะตูมั้ยว่าแกทำรุ่มร่ามกับฉัน”

โดนขู่ไม้นี้เข้าไปบาจอเห็นท่าไม่ดียอมปล่อยมือซูบี เธอเดินกระแทกไหล่มันไปแจกห่ออาหารและน้ำดื่มให้กลุ่มของภูมิก่อน เมื่อเธอรู้ว่ามาเรียไม่สบายก็รับปากจะเอายามาให้...

ที่​เนเธอร์แลนด์ อี​ริ​คติ​ด​ตาม​ความ​เคลื่อนไหว​ทาง​เมือง​ไทย​จน​รู้​ว่า​มี​คน​ส่ง​หลักฐาน​บาง​อย่าง​ให้​ตำรวจ​ซึ่ง​น่า​จะ​มา​จาก​ห้องแล็บ​ใน​โรง​งาน​ปุ๋ย เมื่อ​โยฮัน​รู้​เข้าก็หวั่น​เกรง​จะ​เป็น​ข่าว​ใหญ่​หาก​ความ​ลับ​รั่ว​ไหล อี​ริ​ค​จึง​แนะนำ​ให้หา​ใคร​สัก​คน​เป็น​แพะรับบาป ซึ่ง​โยฮัน​หมายตา​เก้า​ยอด​ไว้​แล้ว...

ด้าน​ทอม​มี่​ที่​โดน​ฮะ​ตู​ควบคุม​ตัว​ไว้​พร้อม​พวกภูมิ ทอม​มี่​พยายาม​เอา​ตัว​รอด​ด้วย​การ​ขอ​เจรจา​ต่อ​รอง​กับฮะตู​เป็น​การ​ส่วนตัว แต่​ฮะ​ตู​ไม่​เล่น​ด้วย คิด​แต่​จะ​ล้างแค้นทอมมี่​ด้วย​การเอาชีวิต​เพียง​อย่าง​เดียว โดย​กำหนดการ​เป็น​ช่วง​บ่าย​วัน​พรุ่งนี้

ส่วน​ซู​บี​ที่​ต้องการ​ช่วย​พวก​ภูมิ​เพราะ​มี​แผนการ​ให้​ตัว​เอง​ได้​กลับ​ไป​หา​ครอบครัว​ที่​จาก​มา คืน​นี้​เธอ​แสร้ง​ออดอ้อน​ฮะ​ตู​ขอ​เอา​ยา​แก้​ไข้​ไป​ให้​มา​เ​รี​ย​ได้​สำเร็จ​และใช้​ช่วง​เวลา​นี้​พูด​คุย​นัดแนะ​กับ​กลุ่ม​ของ​ภูมิ ฝ่าย​ทอมมี่​กับ​สมุน​สอง​คน​โดน​คุม​ขัง​อยู่​ไม่​ไกล​กัน แม้​จะ​ไม่ได้​ยิน​เสียง​สนทนา​แต่​ก็​อ่าน​ปาก​ของ​ซู​บี​ได้

ตก​ดึก บา​จอ​กับ​ลูกน้อง​คิด​จะ​เข้า​มา​ลาก​ผู้หญิง​ใน​กลุ่ม​ของ​ภูมิ​ไป​หาความ​สุข ภูมิ​จึง​ต้อง​หลอกล่อ​ถ่วงเวลา​พวก​มัน​ด้วย​การ​ท้า​ประลอง​ฝีมือ โดย​ตั้ง​เงื่อนไข​ว่าถ้าตน​แพ้​ก็​เอา​ผู้หญิง​ทั้ง​สาม​คน​ไป​ได้​เลย

“ทำไม​พวก​ข้า​ต้อง​รับคำ​ท้า​ของ​เอ็ง​ด้วย​วะ”

“นั่น​สิ ผู้หญิง​ไม่​ใช่​ของ​เอ็ง​ซะ​หน่อย คิด​ว่าพวกข้า​โง่​หรือ​ไง”

ภูมิ​ไม่​ตอบ​แต่​จ้อง​หน้า​บา​จอ​อย่าง​เอาเรื่อง ทำให้​บา​จอ​เริ่ม​โมโห

“เฮ้ย! เดี๋ยวก่อน ใน​เมื่อ​มัน​กล้า​ท้า ข้า​ก็​กล้ารับคำท้า​โว้ย แต่​เพื่อ​ความ​สะใจ ข้า​จะ​ให้​เอ็ง​กับ​เพื่อน​สู้​กับพวกมัน” บา​จอ​โยน​ไป​ให้​พวก​ทอม​มี่​หน้าตา​เฉย แบล็ก​ไม่​พอใจ​ถึง​กับ​ลุก​ขึ้น​โวย​ว่า​เกี่ยว​อะไร​กับ​พวก​ตน​ด้วย “ถ้า​เอ็ง​สาม​คน​คว่ำ​มัน​สอง​คน​ได้ ข้า​จะ​บอก​ให้​พี่​ฮะ​ตู​ปล่อยพวก​เอ็ง ​ว่า​ไง สนใจ​รึ​เปล่า”

แบล็ก​กับ​ไว​ท์​ตัดสินใจ​ไม่ได้ หัน​มา​ถาม​หัวหน้าว่า​เอา​ยัง​ไง​ดี ปรากฏ​ทอม​มี่​สนใจ​เงื่อนไข​นั้น

“แบบ​นี้​ก็​น่า​สน สาม​ต่อ​สอง จะ​ได้​รู้​กัน​ซะ​ที​ว่า​ใคร​แน่​กว่า​ใคร”

ทอม​มี่​มอง​ภูมิ​อย่าง​ท้าทาย ขณะ​ที่​จักรี​นึก​หวั่น บ่น​ภูมิ​ว่า​ปาก​หาเรื่อง

“ผม​ทำ​เพื่อ​ปกป้อง​คุณ​ลิ​ซ่า หรือ​คุณ​ไม่​อยาก​ทำ​เพื่อ​เธอ”

เหตุผล​ของ​ภูมิ​ทำให้​จักรี​เกิด​แรง​ฮึด ยินยอม​รับมือ​แบล็ก​กับ​ไว​ท์ ส่วน​ภูมิ​ตัวต่อตัว​กับ​ทอม​มี่

แต่​การ​ต่อสู้​ด้วย​มือ​เปล่า​ของ​ระหว่าง​สอง​ฝ่ายมี​อัน​ต้อง​ยุติ​ลง​หลังจาก​เริ่ม​ต้น​ไป​ได้​ไม่​นาน​เพราะ​ฮะ​ตู​พรวดพราด​เข้า​มา​พร้อม​ซู​บี

“พอได้​แล้ว นี่​มัน​บ้า​อะไร​กัน ทำไม​ปล่อย​ให้​พวก​มัน​ฆ่า​กัน​แบบ​นี้”

“พี่​ฮะ​ตู พี่​มา​ได้​ยัง​ไง”

“ซู​บี​ได้ยิน​เสียง​คน​สู้​กัน ก็​เลย​ไป​รายงาน​ฉัน”

บา​จอ​แค้น​ซู​บี ด่า​เธอ​ว่า​แส่​ไม่​เข้า​เรื่อง

“ไม่​ต้องหา​เรื่อง​ซู​บี บอก​ฉัน​มา​ก่อน​ว่า​มัน​เกิด​อะไร​ขึ้น”

“ก็​ไม่​มี​อะไร​หรอก​พี่ เห็น​พวก​มัน​เกลียด​ขี้หน้า​กัน​ดี​นัก ฉัน​ก็​เลย​อยาก​สงเคราะห์​พวก​มัน​ก่อน​ตาย”

“ไม่​จริง มัน​จะ​ปล้ำ​ผู้หญิง เลย​หลอก​ให้​พวก​ผู้ชาย​ชก​กัน​จะ​ได้​ไม่​มี​ใคร​ขวาง” พั้นช์​ปาก​ไว ทำให้​บา​จอโมโห​อยาก​จะ​เล่น​งาน แต่​ยัง​ดี​ที่​มัน​ไม่​กล้า​เพราะ​เกรงใจ​ฮะ​ตู

“ข้า​นึก​แล้ว​ว่า​ต้อง​เป็น​เรื่อง​ผู้หญิง...บา​จอ คน​พวก​นี้​เป็น​นักโทษ​ประหาร ถ้า​มัน​จะ​ตาย​ก็​ปล่อย​ให้​มัน​ตาย​ดี​เถอะ อย่า​หาเรื่อง​นัก​เลย”

บา​จอย​อม​จำนน​แต่​สายตา​จับ​จ้อง​ซู​บี​อย่าง​เจ็บใจ

ooooooo

ทาง​ด้าน​คณะ​ของ​หมวด​ณรงค์​กับ​จ่า​ชัย​ที่​นำทาง​เพื่อน​เก่า​ทั้ง​สาม​คน​ของ​ภูมิ​เข้า​ป่า​มา​ตั้งแต่​เมื่อ​วาน...เช้านี้​พวก​เขา​ถึง​ถ้ำ​แล้ว และ​พบ​ปลอกกระสุน​เต็ม​ไป​หมด​แสดง​ว่า​มี​การ​ต่อสู้​กัน ทุก​คน​จึง​มั่นใจ​ว่า​ตาม​มา​ถูกทาง

ที่​หมู่​บ้าน​ชน​กลุ่ม​น้อย​ของ​ฮะ​ตู...ทอม​มี่​หา​ทางรอด​ด้วย​การ​เข้า​มา​คุย​กับ​ภูมิ​ว่า​ตน​รู้​แผนการ​ของ​ซู​บี​ที่​จะ​ช่วย​พวก​เขา​หนี ซึ่ง​ตน​จะ​ไม่​บอก​ฮะ​ตู แต่​ขอ​หนี​ไป​ด้วย

พั้นช์​ฟัง​อยู่​ด้วย พูด​โพล่ง​ขึ้น​มา​อย่าง​รู้ทัน​ทอมมี่ “แล้ว​จาก​นั้น​ก็​ฆ่า​พวก​เรา​ใช่​รึ​เปล่า ฝัน​ไป​เถอะ”

“ก็ตาม​ใจ แต่​ถ้า​แก​ไม่​รับปาก​ฉัน ฉัน​ก็​จะ​แฉเรื่องนี้​กับ​พวก​มัน ดู​ซิ​ว่า​แก​จะ​หนี​ไป​ไหน​พ้น” ทอม​มี่​ข่มขู่​แล้ว​ถอย​กลับ​มายัง​ที่​ของ​ตน

เมื่อ​ฮะ​ตู​ออก​ไป​ลาดตระเวน​แล้ว​ตั้งใจ​จะ​กลับ​มา​ฆ่า​เชลย​ทุก​คน​ทิ้ง​ใน​ช่วง​บ่าย อยู่​ทาง​นี้​ซู​บี​เร่ง​ทำ​ตามแผน​โดย​หลอก​บา​จอ​ว่า​ฮะ​ตู​ให้​ตาม​ไป​สมทบ​เพราะ​ได้​ข่าวว่า​จะ​มี​คน​มา​ช่วย​พวก​เชลย

บา​จอ​หลงกล​จึง​เป็น​โอกาส​ให้​ซู​บี​พา​นำทางพวกภูมิ​หนี​ออก​จาก​ห้อง​คุม​ขัง แถม​ยัง​ขน​อาวุธ​ของ​พวก​ฮะ​ตู​ติดมือ​ไป​เป็น​จำนวน​มาก ก่อน​จะ​ล็อก​ห้อง​ขัง​ที่​ภายใน​มี​ทอม​มี่​กับ​สมุน​สอง​คน​อยู่

แต่​แล้ว​ความ​ลับ​แตก​เมื่อ​บา​จอ​ได้​เจอ​กับ​ฮะ​ตู...สองฝ่าย​ปะทะ​กัน​ไม่​ไกล​จาก​หมู่​บ้าน เสียง​ปืน​ยิง​กัน​สนั่น​หวั่นไหว​ทำให้​ทอม​มี่​กับ​สมุน​ใน​ห้อง​ขัง​ช่วย​กัน​พัง​ประตู​ออก​มา​ได้​สำเร็จ ฝ่าย​พวก​หมวด​ณรงค์​ก็ได้​ยิน​เสียง​ปืน​เช่น​กัน รีบรุด​มา​พร้อม​กับ​สื่อสาร​ขอ​กำลัง​เสริม​มา​ช่วย

ฮะ​ตู​โกรธ​แค้น​ซู​บี​ที่​วาง​แผน​หนี​ไป​พร้อม​เฉลย สั่ง​ลูกน้อง​ถล่ม​พวก​มัน​ให้​ราบ​โดย​ใช้​ทั้ง​ปืน​และ​ระเบิด ซูบี​ช่วยเหลือ​พวก​ภูมิ​จน​ตัว​เอง​โดน​ระเบิด​ร่าง​ชุ่มโชก​ไปด้วย​เลือด​และ​เสีย​ชีวิต​ใน​เวลา​ต่อ​มา

จักรี​กับ​ภูมิ​ยัง​คง​รับมือ​กับ​พวก​ฮะ​ตู​ต่อ​ไป พั้นช์​ถึง​จะ​เป็น​ผู้หญิง​แต่​ก็​ช่วย​ชีวิต​ภูมิ​ไว้​จน​ตัว​เอง​โดน​ยิง​เฉี่ยว​เข้าที่​แขน ทำให้​ภูมิ​ซาบซึ้ง​ใน​ความ​มี​น้ำใจ​และ​ทึ่ง​ในความ​เด็ดเดี่ยว​ของ​เธอ

เมื่อ​กลุ่ม​ของ​หมวด​ณรงค์​มา​ถึง ส่ง​ผล​ให้​พวกฮะตู​เป็น​รอง บา​จอ​และ​ลูกน้อง​ถูก​ยิง​ตาย แต่​ฮะ​ตู​กับ​ลูกน้อง​อีก​จำนวน​หนึ่ง​ก็​ไม่​ถอย จนกระทั่ง​สารวัตร​นำ​กำลัง​เสริม​เข้า​มา ฮะ​ตู​โดน​ยิง​ตาย ส่วน​ลูกน้อง​ที่​เหลือ​พา​กัน​วิ่งหนีตาย​เข้าไป​ใน​ป่า

ใน​ระหว่าง​เดินทาง​ออก​จาก​ป่า​กลับ​เข้า​เมือง ภูมิ​ทักทาย​เสือ ทัศน์ และ​ยุทธ​ด้วย​ความ​คิดถึง​และ​ขอบคุณที่มา​ช่วยเหลือ จาก​นั้น​ผละ​ไป​นั่ง​คุย​กับ​พั้นช์​ที่​ช่วยชีวิต​ตนไว้

“ขอบใจนะ”

“แค่​เนี้ย?”

“มัน​สำคัญ​มาก​นะ​พั้นช์ ตั้งแต่​ฉัน​เกิด​มา ​เธอเป็น​ผู้หญิง​คน​แรก​ที่​ทำ​เพื่อ​ฉัน​ได้​ขนาด​นี้”

“ฉัน​รู้ แต่​ที่​บอก​แค่​เนี้ย​ก็​เพราะว่า​เรื่อง​ใหญ่ขนาดนี้​จะ​ขอบใจ​เฉยๆไม่ได้ พี่​ต้อง​เลี้ยง​ข้าว​ฉัน แล้ว​ก็​พา​ฉัน​ไป​เนเธอร์แลนด์ ฉัน​จะ​ได้​เป็น​แม่​ครัว​ของ​ร้าน​อาหารที่นั่น”

“ตกลง”

“เฮ้ย! ง่ายๆแบบ​นี้​เหรอ ไม่​ต่อ​รอง​หน่อย​เหรอพี่”

“สำหรับ​คุณ​พั้นช์​คน​เก่ง แค่​นี้​เรื่อง​เล็ก” ภูมิ​พูด​ยิ้มแย้ม​แถม​ตบ​ไหล่​พั้นช์​อย่าง​สนิทสนม

มา​เรียม​อง​ภาพ​ความ​สนิทสนม​ระหว่าง​พั้นช์กับภูมิ​แล้ว​เปรย​กับ​ลิ​ซ่า​ว่า​สอง​คน​นั้น​ดู​สนิท​กัน​มาก​กว่า​เดิม

“ฉัน​เห็น​ด้วย คน​เรา​เวลา​เผชิญ​ความ​ลำบากด้วยกัน​ก็​มัก​จะ​ผูกพัน​ต่อ​กัน​เป็น​พิเศษ”

“แต่​ทฤษฎี​นี้​คง​ไม่​เป็น​จริง​สำหรับ​ฉัน”

ลิ​ซ่า​เริ่ม​เข้าใจ​ความ​คิด​ของ​มา​เรีย ปลอบ​ว่า

“อย่า​เพิ่ง​ท้อ​สิ​มา​เ​รี​ย คุณ​เป็น​ผู้หญิง​ที่​ดี​นะ และ​ก็​เป็นเพื่อน​ที่​กล้า​หาญ​มาก​ใน​สายตา​ของ​ฉัน ฉัน​เชื่อ​ว่า​วัน​หน้าคุณภูมิ​จะ​ต้อง​เห็น​เช่น​กัน”

มา​เ​รี​ย​ยิ้ม​รับ​ใน​คำ​ปลอบ​ใจ​นั้น...ห่าง​ออก​มา ​จักรี​นั่ง​คุย​กับ​ตำรวจ​ท้องที่​โดย​มี​ณรงค์​อยู่​ใกล้ๆ

“ขอโทษ​ด้วย​นะ​ผู้​กอง​ที่​ไม่​เชื่อ​คุณ​แต่​แรก”

“ไม่​เป็นไร​ครับ​สารวัตร คุณ​แค่​ทำ​ตาม​หน้าที่ แต่ว่า​เจ้าของ​โรง​งาน​ที่​คุณ​เคย​บอก​ว่า​เขา​เป็น​เพื่อน​กับ​ผู้ใหญ่​ใน​พื้นที่ เขา​เป็น​ใคร​เหรอ​ครับ”

สารวัตร​มอง​ซ้าย​มอง​ขวา​ก่อน​ตอบ​คำ​ถาม​ของจักรี “จะ​บอก​ให้​ก็ได้​นะ หมอ​นั่น​เป็น​แค่​นายหน้า​ธรรมดา แต่​คน​ที่​เขา​ทำ​งาน​ให้​ดูเหมือน​จะ​เป็น​มหา​เศรษฐี​ระดับชาติ”

“เขา​ชื่อ​อะไร​ครับ”

“ผม​ไม่​แน่ใจ​นะ เพราะ​หมอ​นี่​ดูเหมือน​จะ​วางแผน​ซ่อน​ตัว​เอง​อยู่​หลังฉาก แต่​ผม​เคย​ได้ยิน​ตัวแทน​ของ​เขา​เรียก​ชื่อ​เขา​ตอน​โทรศัพท์​ว่า...โยฮัน”

จักรี​ชะงัก​กึก ขณะ​ที่​ณรงค์​ก็​หูผึ่ง​ไป​ด้วย...จักรี​เหลือบ​มอง​ไป​ยัง​ลิ​ซ่า​ที่​คุย​อยู่​กับ​มา​เ​รี​ย​ด้วย​ความ​หนักใจ เพราะ​รู้สึก​ได้​ว่า​เรื่อง​คดี​ของ​ด็อกเตอร์​อี​ธาน​พ่อ​ของ​ลิ​ซ่า​ซับซ้อน​กว่า​ที่​คิด

ooooooo

พวกทอมมี่หนีรอดกลับมาสมทบกับบลูและเรดก่อนที่ทุกคนจะพบว่าโรงงานปุ๋ยกลายเป็นเขตหวงห้ามสำหรับบุคคลภายนอกไปแล้ว

ไวท์อยากรู้ว่าเราจะไปไหนกันต่อ ทอมมี่บอกว่าต้องหาที่กบดานและรอดูว่าโยฮันจะเอายังไงกับเรื่องนี้ เรดหวั่นใจตอนนี้ตำรวจคงรู้ความลับของเราแล้ว โยฮันอาจฆ่าตัดตอนพวกเราก็ได้...ทอมมี่กล่าวอย่างไม่ยี่หระว่า

“ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็ ฉันจะแปรพักตร์ไปหาเก้ายอด ดูซิว่าโยฮันจะทำหน้ายังไง”

แน่นอนว่าโยฮันก็กำลังให้อีริคสืบข้อมูลทางเมืองไทยอยู่ และอีริคก็ทำงานได้รวดเร็วทันใจ เขามารายงานโยฮันว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี ตำรวจรู้เบาะแสเรื่องอาวุธชีวภาพแล้ว ส่วนพวกของทอมมี่หายตัวไป ตนเกรงว่าถ้าพวกมันถูกจับได้เราจะเดือดร้อน

“ไม่ต้องห่วงอีริค คดีนี้จะไม่มีพยานเด็ดขาด ใครก็ตามที่คิดเปิดโปงแผนการของฉัน มันต้องตาย”

“แล้วคุณลิซ่าล่ะครับ”

“ลิซ่าทำไม”

“เธออาจจะรู้ความจริงแล้วเหมือนกัน”

“ลิซ่าเป็นเหมือนหลานสาวแท้ๆของฉัน แต่ขนาดอีธานเพื่อนรักฉันยังฆ่าได้...กับลิซ่าก็ไม่มีข้อยกเว้น”

อีริคฟังแล้วชะงัก...โยฮันโหดเหี้ยมและร้ายกาจมากกว่าที่คิดไว้

ooooooo

จักรีกับลิซ่านำศพซูบีมาทำพิธีทางศาสนาเพื่อตอบแทนความดีโดยมีสามีและลูกน้อยของเธอร่วมพิธีด้วยความโศกเศร้าเสียใจ

ก่อนกลับลิซ่าได้มอบเงินจำนวนหนึ่งให้สามีซูบีไว้...เมื่อนั่งรถออกมาจากวัดด้วยกัน จักรีชื่นชมความมีน้ำใจของลิซ่าที่เป็นห่วงครอบครัวซูบี ซึ่งหญิงสาวมีเหตุผลดีๆว่า

“ฉันเชื่อเรื่องบาปบุญคุณโทษค่ะ เพราะภรรยาของคุณลุงโยฮันที่เป็นคนไทยเธอสอนฉันอยู่เสมอ”

“น่าเสียดายนะครับที่มิสเตอร์โยฮันคงไม่เชื่อเรื่องพวกนี้”

“ทำไมคุณถึงพูดแบบนั้นล่ะคะ”

จักรีกำลังจะเล่าความจริงเรื่องโยฮันไม่ใช่คนดี แต่จ่าชัยโทร.มาขัดจังหวะเสียก่อน...จักรีรีบเข้าไปที่กองปราบเพราะหลักฐานที่ได้จากห้องแล็บในโรงงานปุ๋ยทั้งตัวอย่างสารเคมีและฮาร์ดดิสก์มีเบาะแสสำคัญ

ภายในห้องมีสารวัตรสุเมธ หมวดณรงค์ และจ่าชัยรออยู่ จักรีมาทีหลังร่วมรับรู้ข้อมูลนั้นจากการอธิบายของสุเมธด้วยความสนใจ

“ข้อมูลแรกก็คือตัวอย่างสารเคมีที่ได้มาจากห้องแล็บของคนร้าย ทางฝ่ายพิสูจน์หลักฐานพบว่ามันเป็นเชื้อโรคบางอย่างที่ถูกดัดแปลงจากเชื้อแอนแทรกซ์ พิษสงของมันร้ายกาจมาก เพียงแค่หยดเดียวมันสามารถฆ่าสัตว์ทดลองได้เป็นเบือ แต่โชคยังดีที่เชื้อโรคตัวนี้สามารถกำจัดได้ด้วยวัคซีนที่เรามีอยู่ และที่น่าสยดสยองกว่านั้นก็คือข้อมูลที่สองที่เราได้จากฮาร์ดดิสก์”

สุเมธส่งต่อให้ณรงค์อธิบายเพิ่มเติมไปพร้อมกับดูภาพวีดิโอที่บันทึกไว้

“ไฟล์ภาพในฮาร์ดดิสก์ทั้งหมดถูกลบก่อนที่เราจะไปถึง แต่ไฟล์ขยะที่ตกค้างอยู่บางไฟล์ยังสามารถกู้ข้อมูลได้ครับ ผมก็เลยขอให้ทางฝ่ายพิสูจน์หลักฐานช่วยตัดต่อให้เรา”

ในจอปรากฏภาพของด็อกเตอร์อีธานในห้องแล็บกำลังปรับกล้องวีดิโอเพื่อบันทึกภาพตัวเองขณะพูด

“วันที่ 30 เมษายน 2013 การทดลองผลิตอาวุธชีวภาพดำเนินมาถึงขั้นตอนสุดท้าย ผมสามารถดัดแปลงมันให้กลายเป็นมัจจุราชที่สมบูรณ์แบบ มัจจุราชที่ล่องลอยในอากาศและคร่าชีวิตผู้คนได้นับแสนในเสี้ยววินาที โยฮันต้องการให้ผมทดลองกับมนุษย์เพื่อให้แน่ใจว่ามันทำงานได้ผล แต่ผมคิดว่านั่นมันโหดร้ายเกินไป เพราะที่ผมสร้างมันขึ้นมาก็เพียงแค่ต้องการขู่ให้ประเทศมหาอำนาจเลิกแทรกแซงและแสวงหาผลประโยชน์จากประเทศเล็กๆอย่างยอรัส”

“ยอรัส...ประเทศไหน ไม่เคยได้ยิน” จ่าชัยโพล่งขึ้นมา แต่โดนจักรียกมือห้ามไม่ให้รบกวนสมาธิในการดูคลิปนี้ต่อไป

ในภาพนั้นอีธานชูรีโมตในมือขึ้นพร้อมพูดว่า “ผมวางระเบิดห้องแล็บเอาไว้ ที่นี่กำลังจะพินาศไปพร้อมกับความลับในการสร้างอาวุธชีวภาพ...ฉันเสียใจด้วยโยฮัน แต่อุดมการณ์ที่เราเคยมีร่วมกันมันจบลงแล้ว เพราะฉันต้องการสันติภาพ แต่นายต้องการล้างแค้น”

แล้วไฟล์ภาพก็เลือนหายไปจากหน้าจอ...ณรงค์กับจักรีคิดทบทวนว่าวันที่ 30 เมษายน คือวันที่โรงงานปุ๋ยเกิดเหตุระเบิดครั้งแรก จึงสรุปได้ว่าเป็นฝีมือของด็อกเตอร์อีธาน แต่จ่าชัยตั้งข้อสังเกตว่าตอนที่เราเข้าไปการทดลองในห้องแล็บยังมีอยู่ แล้วตัวอย่างเชื้อโรคที่เราได้มาก็ไม่ได้แพร่กระจายทางอากาศ

“แสดงว่าคนร้ายไม่รู้วิธีผลิตไวรัสเพราะอีธานทำลายมันทิ้งซะก่อน”

ณรงค์เห็นด้วยกับสุเมธและคิดว่าพวกมันพยายามสร้างไวรัสขึ้นมาใหม่แต่เทียบกับของอีธานไม่ได้

“แล้วประเทศยอรัสกับทิวลิปทองล่ะครับ มันเกี่ยวอะไรด้วย” จ่าชัยสงสัยใคร่รู้...แต่ไม่มีใครตอบคำถามของเขาได้สักคน

ooooooo

เมื่อจักรีไปพบลิซ่าที่โรงแรมในคืนนั้นเพื่อบอกเรื่องโยฮันอยู่เบื้องหลังการตายของอีธาน ก็ได้คำตอบเรื่องประเทศยอรัสด้วยว่า

“ความจริงพ่อของฉันไม่ใช่คนเนเธอร์แลนด์ แต่เขาอพยพมาจากยอรัส มันเคยเป็นประเทศที่ตั้งอยู่บนเกาะเล็กๆแห่งหนึ่งในแถบเมดิเตอร์เรเนียน แต่ล่มสลายไปเพราะสงครามระหว่างประเทศมหาอำนาจ ภัยสงครามทำให้ญาติพี่น้องของพ่อทุกคนต้องเสียชีวิต เหลือแต่พ่อของฉันกับเพื่อนสนิทที่อพยพไปอยู่ฮอลแลนด์”

“เพื่อนสนิท? โยฮันเหรอครับ”

“คุณลุงโยฮัน...ถึงฉันจะสงสัยเขามาตลอด แต่ก็ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะฆ่าพ่อของฉัน” พูดแล้วลิซ่าน้ำตาไหลพราก จักรีเข้ามาปลอบอย่างนุ่มนวล

“ลิซ่า...คุณต้องเข้มแข็ง ผมอยากให้คุณช่วยผมยุติเรื่องนี้”

“ต่อให้คุณมีพยานหลักฐานก็ไม่มีทางจะเอาผิดกับโยฮันได้หรอก ที่ฮอลแลนด์เขามีอิทธิพลยิ่งกว่าเจ้าพ่อซะอีก”

“ผมรู้ แต่ผมจะไปที่นั่นเพื่อหยุดเขา”

“ผู้กอง! คุณจะเสี่ยงชีวิตไปเพื่ออะไร”

“เพื่อสันติภาพของโลกใบนี้และเพื่อคุณ...ลิซ่า ผมอยากปกป้องคุณ” จักรีเผยความในใจ ขณะที่ลิซ่าเองก็มีใจให้เขาเช่นกัน...

ส่วนที่บ้านริมน้ำของภูมิ ปลื้มกำลังทำอาหารเลี้ยงเพื่อนเก่าทั้งสามคนของภูมิด้วยความเต็มใจ แต่ไม่มีพั้นช์ร่วมวงเพราะเธอนอนฝันหวานว่าจะได้เจอน้องชายที่เนเธอร์แลนด์ แถมด้วยได้ตำแหน่งแม่ครัว

ในร้านอาหารไทยของน้าปลื้ม

ปลื้มกับภูมิตัดสินใจกลับเนเธอร์แลนด์เพื่อเปิดร้านอาหารอย่างเดิม หลังจากปิดมาเป็นเดือน ซึ่งการ

กลับไปครั้งนี้ภูมิรับปากให้พั้นช์ไปด้วย หากการเปิดร้านจะโดนนักเลงเจ้าถิ่นอย่างเฮียโส่ยรบกวนอีก ภูมิบอกไม่กลัว เป็นไงเป็นกัน

เสือ ทัศน์ และยุทธสนับสนุนภูมิเต็มที่ให้เล่นงานพวกนักเลง แต่ถ้าเหลือบ่ากว่าแรงก็ให้ภูมิเรียกใช้บริการพวกตนได้ทุกเมื่อ ขอแค่ส่งตั๋วค่าเครื่องบินมาเท่านั้น

ooooooo

ที่เนเธอร์แลนด์ เช้านี้อีริครายงานโยฮันว่าลิซ่าส่งข่าวว่าจะกลับมาที่นี่อาทิตย์นี้ โยฮันแปลกใจทำไมเธอไม่โทร.หาตน

“ถ้าผมทายไม่ผิด เธอคงไม่อยากพูดกับคุณ”

“ก็แปลว่าลิซ่าอาจเริ่มระแวงในตัวฉัน”

“ถึงเวลาที่เราต้องเด็ดขาดแล้วครับคุณโยฮัน ระหว่างอุดมการณ์กับความผูกพัน มีบางอย่างที่ต้องมาก่อน”

โยฮันหน้าเครียด สั่งอีริคโทร.หาเฮียโส่ย บอกว่าตนมีเรื่องอยากจะให้เขาช่วย...

หลังจากพูดคุยกันเสร็จ เฮียโส่ยกระดี๊กระด๊าได้ใจเพราะโยฮันเปิดไฟเขียวให้จัดการกับร้านอาหารไทยของปลื้มและภูมิได้ แต่บอกสมุนของตนว่ายังไม่ใช่ตอนนี้เพราะคนมีฝีมืออย่างภูมิ ตนต้องใช้ให้คุ้มก่อน

เฮียโส่ยจะหาทางบีบภูมิให้ขึ้นชกมวยกับรามอสเจ้าเก่าที่เคยเอาชนะเชนนักมวยในค่ายตนอย่างขาดลอยจนต้องสูญเงินรางวัลนับล้านไป

ด้านขุนกับมะปรางลูกจ้างของปลื้ม เมื่อรู้ว่านายจ้างกำลังจะกลับมาเปิดร้านวันมะรืนนี้ สองคนจดรายการข้าวของยาวเป็นหางว่าวเพื่อให้พีทไปซื้อ พีทเต็มใจเพราะอยากทำงานที่นี่ซึ่งเคยรับปากทั้งปลื้มและภูมิไว้ว่าจะกลับตัวเป็นคนดี กอปรกับรู้ว่าพั้นช์พี่สาวของตนจะมาด้วยก็ยิ่งตื่นเต้นดีใจเป็นทวีคูณ

แต่พีทก้าวขาออกจากร้านได้ครู่เดียวก็โดนพวกเฮียโส่ยดักอุ้มหายไปโดยที่ขนุนกับมะปรางไม่รู้เห็น

ooooooo

ที่เมืองไทย ผู้กองจักรีเตรียมเคลียร์ข้าวของบนโต๊ะทำงานเพื่อเตรียมเดินทางไปเนเธอร์แลนด์พร้อมลิซ่า หมวดณรงค์กับจ่าชัยไม่เห็นด้วยจึงพยายามทัดทานเพราะเป็นห่วง แต่ผู้กองไม่เปลี่ยนใจ

ฝ่ายพั้นช์ที่ตื่นเต้นดีใจกับการเดินทางครั้งนี้ เธอเตรียมจัดกระเป๋าสัมภาระโดยเทข้าวของทุกอย่างออกมาจัดเรียงใหม่เพื่อให้ใส่ของได้มากๆ แต่นึกไม่ถึงว่าการค้นกระเป๋าอย่างละเอียดจะทำให้เธอพบพวงกุญแจซึ่งไม่รู้ว่าเป็นของใครและมาอยู่กับตนได้อย่างไร

พั้นช์ครุ่นคิดทบทวนไปมาอยู่นานพอสมควรก่อนคาดเดาว่าน่าจะเป็นของด็อกเตอร์อีธาน ครั้นมาเล่าให้ภูมิฟัง ภูมิจึงตั้งใจพาพั้นช์ไปพบลิซ่า

เวลานั้นลิซ่ามาเยี่ยมมาเรียที่พักฟื้นอยู่โรงพยาบาลพร้อมกับหารือเรื่องจักรีจะไปเนเธอร์แลนด์เพื่อหาทางเล่นงานโยฮันที่อยู่เบื้องหลังการตายของอีธาน แต่มาเรียไม่เห็นด้วยเพราะที่โน่นก็มีตำรวจ อย่างน้อยมีตนคนหนึ่ง และเชื่อว่าหน่วยงานของตนจัดการเองได้

“ถามจริงๆเถอะมาเรีย คุณเชื่อใจมาร์โก้รึเปล่า”

เจอคำถามนี้ของลิซ่าเข้าไป มาเรียถึงกับชะงักด้วยความลังเล อยากรู้ว่าลิซ่าถามอย่างนั้นทำไม?

“เพราะเขาสนิทกับโยฮัน นั่นล่ะคือปัญหาของคดีนี้ เราไม่รู้ว่าโยฮันมีเส้นสายที่เนเธอร์แลนด์มากน้อยแค่ไหน ดังนั้นเราถึงต้องลงมือเอง”

“แต่ว่า...คุณอาจมีอันตรายก็ได้นะ”

“อย่าห่วงไปเลยมาเรีย ฉันจะให้คุณภูมิไปกับเรา บางทีเขาอาจช่วยเราได้”

พูดขาดคำ ภูมิปรากฏตัวพอดี เขามาพร้อมพั้นช์ที่เจอเบาะแสบางอย่างที่น่าสงสัยว่าอาจจะเกี่ยวกับ

ด็อกเตอร์อีธาน...ลิซ่ารับพวงกุญแจจากพั้นช์มาพิจารณาก่อนบอกว่า

“ฉันจำไม่ผิดหรอกค่ะ ตราที่อยู่บนพวงกุญแจเป็นเครื่องหมายของธนาคารในเนเธอร์แลนด์”

“ถ้างั้นกุญแจนี่ก็น่าจะเป็นกุญแจของตู้นิรภัย”

“แต่คุณพ่อไม่เคยบอกฉันมาก่อนว่าท่านเช่าตู้นิรภัยเอาไว้”

“ฉันว่าบางทีลุงฝรั่ง เอ๊ย ด็อกเตอร์อีธานอาจจะอยากบอก แต่ไม่มีโอกาสก็ได้ค่ะคุณลิซ่า เพราะดันมาเกิดเหตุร้ายขึ้นซะก่อน”

“ของที่อยู่ในตู้อาจเกี่ยวพันกับคดีนี้ก็ได้ ผมว่าเราต้องรีบไปที่นั่นให้เร็วที่สุด ก่อนที่พวกคนร้ายจะตัดหน้าไปซะก่อน”

“คุณภูมิคะ ฉันมีเรื่องนึงอยากจะขอความช่วยเหลือจากคุณ”

หลังจากลิซ่าเอ่ยปากต้องการภูมิเป็นบอดี้การ์ดและภูมิก็รับปากด้วยความเต็มใจ แต่สำหรับพั้นช์แล้วเธอไม่สบอารมณ์ เดินบ่นอุบออกมากับภูมิ

“จะคุ้มกันอะไรนักหนา ตั้งแต่นนทบุรียันเนเธอร์แลนด์ นี่ใจคอเขาจะให้พี่เป็นบอดี้การ์ดไปตลอดชาติงั้นสิ”

“สถานการณ์แบบนี้จะให้คุณลิซ่าไว้ใจคนอื่นได้ยังไง ไหนๆเราก็กลับพร้อมกันอยู่แล้วนี่นา”

“แต่พี่ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงเพื่อเขานี่ ยัยมาเรียเป็นตำรวจไม่ใช่เหรอ ก็ปล่อยให้เขาจัดการไปสิ”

“พั้นช์...” ภูมิพูดได้แค่นั้นก็โดนพั้นช์แทรกขึ้นมาด้วยความหมั่นไส้ระคนน้อยใจ

“รู้ๆ ยัยพั้นช์เห็นแก่ตัว ยัยพั้นช์ปากร้าย น่ารักสู้คุณมาเรียกับคุณลิซ่าไม่ได้ ถูกมั้ย”

“เปล่า พี่จะบอกว่าพี่รู้ว่าเธอเป็นห่วง ขอบใจมากนะ” ภูมิว่าแล้วเดินต่อ ทิ้งให้พั้นช์งงและเขิน บ่นอุบอิบว่าเขาขี้ตู่ ตนไม่ได้พูดซะหน่อย...

เมื่อกลับถึงบ้าน สองคนรู้จากปลื้มว่าพีทหายตัวไปก็ตกใจ โดยเฉพาะพั้นช์ห่วงน้องชายมากถึงกับนั่งไม่ติด ร้อนใจอยากจะไปเนเธอร์แลนด์เดี๋ยวนี้ ภูมิรีบติดต่อมาเรียให้ช่วยประสานงานกับทางตำรวจทางโน้นเพื่อตามเรื่องพีทให้ แต่พั้นช์ก็ยังกระวนกระวายอยู่ดี

“ใจเย็นๆ ไม่ต้องห่วงนะ พี่เคยสัญญากับพีทเอาไว้ว่าจะดูแลเขา และพี่จะทำให้ถึงที่สุด เข้าใจนะ”

พั้นช์พยักหน้ารับ คลายความกังวลลงไปได้บ้าง

ooooooo

ทอมมี่เงียบหายหลายวัน แต่วันนี้เขาติดต่อไปยังอีริคให้ช่วยบอกโยฮันว่าตนต้องการเงินค่าจ้างส่วนที่เหลือ อีริคไม่ค่อยเต็มใจ อ้างว่างานยังไม่เสร็จ

“ตำรวจได้เบาะแสของเราแล้วคุณอีริค เราต้องรีบเผ่น”

“ก็ได้ แต่ผมไม่อยากให้คุณโยฮันต้องติดร่างแหไปด้วย คุณบอกที่อยู่ผมมาแล้วผมจะให้คนเอาเงินไปส่ง”

“ได้ เดี๋ยวผมโทร.กลับ” ทอมมี่วางสายแล้วหันมาบอกสมุนทั้งสี่คนว่าไอ้แก่นั่นมันเชือดเราแน่ ทุกคนจึงลงความเห็นว่าได้เวลาแปรพักตร์เสียที เราต้องรับข้อเสนอของเก้ายอด

รวดเร็วทันใจพวกทอมมี่จริงๆ เพียงติดต่อไปไม่นานเก้ายอดก็ต้อนรับพวกเขาที่บ้านพักตากอากาศหรูหราในเมืองไทย แต่สองฝ่ายยังเล่นแง่ดูเชิงกันพอสมควร โดยเก้ายอดเปิดฉากก่อนว่า

“โยฮันไม่เคยให้โอกาสคนที่ทำงานพลาด ยิ่งมีเบาะแสถึงตำรวจด้วยล่ะก็...พวกคุณจบเห่แน่นอน”

“ก็เหมือนๆกับคุณ”

“ใช่ ตอนนี้เราเหมือนลงเรือลำเดียวกัน”

“ว่าแต่เรือลำนี้จะมุ่งหน้าไปที่ไหน”

“มีพ่อค้าอาวุธกลุ่มหนึ่งสนใจเรื่องไวรัสตัวใหม่ของด็อกเตอร์อีธาน เขายินดีจ่ายให้เรายี่สิบล้าน หากเรามอบสูตรลับนั่นให้แก่เขา”

“แล้วเขารู้รึเปล่าว่าเรากำลังมีปัญหา”

“รู้ แต่เขาไม่แคร์ ขอให้สินค้าส่งถึงมือเขาเมื่อไหร่ เงินก็จะเป็นของเราเมื่อนั้น”

“แต่โชคร้าย สูตรไวรัสที่เรามีอยู่ตอนนี้เป็นแค่ของเลียนแบบ อานุภาพของมันเทียบกับไวรัสของอีธานไม่ได้เลยซักนิด”

“ก็เพราะแบบนี้ไง โยฮันถึงอยากได้ทิวลิปทองคำ เขาเชื่อว่าอีธานซ่อนความลับทุกอย่างเอาไว้ที่มัน”

“แล้วถ้าไม่ใช่อย่างที่โยฮันคิดล่ะ” ทอมมี่หยั่งเชิง... เก้ายอดยิ้มเจ้าเล่ห์ บอกว่าของแบบนี้มันต้องเสี่ยงกันหน่อย เพราะมันคือการลงทุน

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สองเสน่หา EP.15 เดือนหยาด ต้องหาทางออกอีกครั้ง จากข่าวฉาวที่หลุดออกไป

สองเสน่หา EP.15 เดือนหยาด ต้องหาทางออกอีกครั้ง จากข่าวฉาวที่หลุดออกไป
23 มิ.ย 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 23 มิถุนายน 2564 เวลา 16:01 น.