ข่าว

วิดีโอ



ตุ๊กตาผี

อ่านเรื่องย่อ

แนว: ดราม่า-ลึกลับ-สยองขวัญ

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: ภาคย์รพี

กำกับการแสดงโดย: บรรจง สินธนมงคลกุล

ผลิตโดย: บริษัท กันตนา เอฟโวลูชั่น จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: จรณ โสรัตน์,สุชาร์ มานะยิ่ง,อคัมย์สิริ สุวรรณศุข

เริงวุฒินัดม่านฟ้าที่ร้านอาหารหรูในสนามกอล์ฟแห่งหนึ่ง ธนิดาก็แวะมาทานข้าวที่นี่พร้อมระวิวรรณ อติรุจและคมสัน ม่านฟ้าจึงรีบแยกตัวกลับกลัวถูกจับได้ ไม่รู้เลยว่าอติรุจจะแอบเห็นหลังเธอไวๆในลานจอดรถ!

พิชิตโล่งใจเมื่อติดต่อม่านฟ้าได้ในที่สุด ม่านฟ้าจำใจกลับบ้านนวลทิพย์ตามคำสั่งเริงวุฒิ แต่เพื่อความปลอดภัยเธอเลยอ้อนพิชิตให้พาไปขอของขลังจากอาจารย์สมิง

อาจารย์สมิงปลุกเสกตะกรุดสีดำสองอันมอบให้พิชิตกับม่านฟ้า

“คนละอัน...พกติดตัวไว้นะ อย่าให้เหมือนคราวสายสิญจน์”

“ตะกรุดนี้ปราบไอ้พวกตุ๊กตาผีนั่นได้แน่นะครับ”

“ไอ้พวกผีปลายแถว! มันสู้อาคมของผมไม่ได้หรอก”

ม่านฟ้ามองดูตะกรุด ยิ้มร้าย “คราวนี้แหละ...ฉันไม่กลัวพวกแกแล้ว!”

พิชิตพอใจมากยื่นเงินปึกใหญ่ให้ อาจารย์สมิงรับมาแล้วบอกจะร่ายคาถาไปปราบเหล่าผีตอนกลางคืนด้วย...

ธนิดายังไม่กลับบ้านเพราะกลุ้มใจเรื่องสินค้าล้นโกดัง แป้งร่ำเลยไม่ยอมนอนจนผีนวลทิพย์ต้องกระซิบกล่อม

“หลับซะแป้งร่ำ...แม่อยู่ใกล้ๆหนูนะ หนูไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว แม่กับพี่ๆตุ๊กตาก็จะดูแลพี่นิดให้ด้วย”

แป้งร่ำหลับตาลงในที่สุด ผีนวลทิพย์เฝ้ามองด้วยความเอ็นดูก่อนนิ่วหน้าเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่าง เหล่าตุ๊กตาผีค่อยๆหายวับจากห้องแป้งร่ำไปป่วนพิชิตกับม่านฟ้าที่เพิ่งกลับถึงบ้าน

ม่านฟ้าย่ามใจหลังจากได้ตะกรุดของอาจารย์สมิง เมาแอ๋กลับบ้านจนพิชิตต้องคอยประคอง

“วันนี้ฟ้ามีความสุขที่สุด ฟ้าไม่ต้องกลัวพวกมันอีกแล้ว”

“เมามากแล้วนะฟ้า ไปอาบน้ำซะ ขอผมเคลียร์งานแป๊บนึง...แล้วทำไมนิดยังไม่กลับอีก”

ชื่อธนิดาทำให้ม่านฟ้าเสียอารมณ์ ทั้งหึงทั้งหมั่นไส้พิชิต “โอ๊ย...ป่านนี้ผูกคอตายไปแล้วมั้ง ฟ้าสะใจนักที่ทำให้พวกมันผิดหวัง ฟ้าหลอกให้มันคิดว่ามีออเดอร์ ลงทุนตั้งมากมายแต่ไม่มีลูกค้า ทำแบบนี้สักห้าหนมันก็เจ๊งแล้ว”

พิชิตคร้านจะต่อปากต่อคำ ไล่ชู้รักไปนอน ส่วนตัวเองนั่งรอธนิดา เหล่าตุ๊กตาผีไม่รู้เรื่องตะกรุดเห็นสองผัวเมียแยกกันก็ไปแผลงฤทธิ์ใส่ ม่านฟ้าตกใจเกือบตกบันได ส่วนพิชิตก็หลอนเพราะถูกตุ๊กตาผีหลอกว่าเป็นธนิดา

“นิด...ไปไหนมา น้าเป็นห่วงแทบแย่ ออกไปกับเจ้ารุจอีกแล้วใช่ไหม บอกตรงๆนะว่าน้าไม่ชอบมันเลย”

ตุ๊กตาผีเจ้าสาวแปลงกายเป็นธนิดา ทำท่ายั่วยวนหยอกเย้าจนพิชิตเคลิ้ม

“นิดยิ้มให้น้าแบบนี้...นิดไม่เกลียดน้าแล้วใช่ไหม”

พิชิตฉวยโอกาสรวบตัวธนิดามากอด ตุ๊กตาผีเจ้าสาวคงได้สั่งสอนคนหื่นอย่างพิชิตแล้วหากไม่สัมผัสถึงพลังของตะกรุดที่เขาใส่ในกระเป๋าเสื้อ ธนิดาจำแลงหายวับทันที ทิ้งไว้เพียงร่างตุ๊กตาบนพื้นที่ทำให้พิชิตหัวเสีย

“นังเด็กผีนั่นเล่นแล้วไม่ยอมเก็บ...มันน่าตีนัก!”

ooooooo

ม่านฟ้ากับพิชิตประสาทเสียมากเพราะถูกเหล่าตุ๊กตาผีหลอก แม้ไม่เป็นอะไรมากเพราะมีตะกรุดป้องกันแต่ก็เกือบตาย ผีนวลทิพย์เห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง เครียดไม่น้อยเมื่อรู้ว่าตะกรุดทำให้เหล่าตุ๊กตาผีทุกข์ทรมาน

“ต่อไปต้องระวังมากขึ้น ถ้าพวกเธอเจออันตรายใดๆ ให้มาอยู่ใกล้ๆตุ๊กตาวาวาของแป้งร่ำ พวกเธอปลอดภัย”

เหล่าตุ๊กตาผีรับปากก่อนแยกย้ายไปตรวจตรารอบบ้าน ตุ๊กตาผีตำรวจกับตุ๊กตาผีช่างซ่อมไปรอธนิดาหน้าบ้าน กระทั่งกลางดึกจึงเห็นเธอขับรถเข้ามาโดยมีรถของอติรุจตามมาอีกที

ธนิดายังไม่รู้เรื่องในบ้าน มัวเครียดเรื่องที่บริษัท อติรุจต้องให้กำลังใจ

“หวังว่าเราจะผ่านอุปสรรคนี้ไปได้นะคะ”

“สินค้าที่เราผลิตแล้วผมว่ายังไงก็ต้องมีคนสนใจ คุณนิดอย่าคิดมากนะครับ”

“ไม่ได้คิดเรื่องสินค้าแต่คิดเรื่องความเลวร้ายของคน”

อติรุจลอบถอนใจยาว รู้ดีว่าเธอแค้นพิชิตกับม่านฟ้าแต่ไม่อยากให้เธอหมกมุ่น ปลอบเสียงอ่อน

“ผมเป็นกำลังใจให้คุณนิดอย่ายอมแพ้...เข้าบ้านเถอะครับ”

ธนิดาพยักหน้าอย่างว่าง่ายและผละเข้าบ้าน อติรุจ

มองตามก่อนขับรถกลับบ้าง ผีนวลทิพย์มองตามยิ้มๆ

กระซิบฝากฝังธนิดากับอติรุจ

“น้าฝากยัยนิดกับยัยแป้งร่ำด้วยนะ”

อติรุจนิ่วหน้าเหมือนได้ยินเสียงแว่วๆ เขามองผ่านกระจกในรถเห็นร่างโปร่งแสงของผีนวลทิพย์ยืนอยู่หน้าบ้าน!

ผีนวลทิพย์มองส่งอติรุจจนลับตาจึงหายวับเข้าไปในบ้าน จังหวะเดียวกันนั้นก็ต้องเบิกตาโพลงเมื่อสัมผัสได้ถึงการมาถึงของอาจารย์สมิงที่ส่งอาคมมาปราบเธอกับเหล่าตุ๊กตาผี ผีสาวร้องบอกให้เหล่าตุ๊กตาผีหลบในห้องนอนแป้งร่ำแล้วพนมมืออธิษฐานต่อตุ๊กตาหยก

ซึ่งซ่อนอยู่ในตุ๊กตาวาวา

“ขอพลังอำนาจจากตุ๊กตาหยกคุ้มครองฉันและบริวารของฉันด้วย อย่าให้อาคมไอ้หมอผีชั่วร้ายมันเข้ามา

กล้ำกรายในบ้านนี้ได้”

พลังงานสีเขียวสาดส่องทั่วห้องแป้งร่ำ เสียงฟ้าร้องและลมพายุอาคมจึงสงบ อาจารย์สมิงซึ่งนั่งบริกรรมคาถาที่บ้านถึงกับผงะเมื่อสัมผัสไม่ได้ถึงพลังงานของเหล่าผีและวิญญาณ

“กล้าท้าทายกูรึ!”

ไม่ใช่แค่ในห้องนอนแป้งร่ำที่พลังของตุ๊กตาหยกคุ้มครอง แม้แต่ห้องนอนของธนิดาพลังสีเขียวนี้ก็ไปถึงเพราะเจ้าของห้องมีชิ้นส่วนของตุ๊กตาหยกที่ได้จาก


นวลทิพย์อยู่ในผอบแก้วบนหัวเตียง

ธนิดาจ้องมองแสงสีเขียวสาดส่องจากผอบแก้วด้วยแววตาครุ่นคิด ตาโตเมื่อคิดว่าชิ้นส่วนตุ๊กตาที่ตน

เก็บไว้เป็นของรักของหวงและมรดกตกทอดในตระกูลของนวลทิพย์...หรือว่าจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นข้างนอก!

ooooooo

จนแล้วจนรอดธนิดาก็ไม่ได้ไปดูนอกห้อง

ว่าเกิดอะไรขึ้น กระนั้นลมพายุและเสียงฟ้าร้องก็สงบลงในที่สุด พร้อมความจริงที่เธอเริ่มมั่นใจว่าผีนวลทิพย์ต้องตามคุ้มครองเธอกับแป้งร่ำ

อติรุจก็คิดแบบเดียวกับธนิดา และอดเล่าให้เทพฟังไม่ได้ถึงเหตุการณ์เมื่อวาน

“ข้าดีใจที่ได้ยินนายเล่าแบบนี้เจ้ารุจ”

“ผีคุณทิพย์ปรากฏตัวให้ผมเห็นเนี่ยนะ...ลุงดีใจ”

“เออ...อย่างน้อยก็แสดงว่าวิญญาณคุณนวลทิพย์ยังไม่ถูกพวกนายพิชิตมันทำร้ายเอา...หมดห่วงไปเปลาะหนึ่ง แต่ไอ้ที่แกเห็นยัยม่านฟ้าไปหานายเริงวุฒิที่ร้านอาหารในสนามกอล์ฟเนี่ยมันทะแม่งๆอยู่นะ”

“ครับ...น่าสงสัยว่าคุณม่านฟ้าไปพบนายเริงวุฒิทำไม ในเมื่อบริษัทของนายเริงวุฒิกับทิพย์พิมานเป็นคู่แข่งกัน แล้วคุณม่านฟ้าก็ทำงานเป็นผู้จัดการฝ่ายขายในทิพย์พิมาน มันทะแม่งอยู่นะครับ”

“บางที...ยัยม่านฟ้าอาจเป็นนางนกต่อให้ใครสักคนแต่ไม่รู้ว่าเป็นใคร”

ข้อสันนิษฐานของเทพทำให้อติรุจฉุกใจคิดแต่ยังไม่เชื่อ กระทั่งเช้าวันเดียวกันนั้นเองที่ม่านฟ้าใช้อำนาจในฐานะรองประธานตามคำสั่งพิชิตเรียกทุกคนเข้าประชุม

ธนิดาถอนใจเหนื่อยหน่ายแต่ยอมเข้าประชุมตามหน้าที่ กระนั้นก็อดถามถึงพิชิตไม่ได้

“คุณพิชิตติดงานด่วน ฉันเป็นรองประธานบริษัทคงพอทำหน้าที่แทนได้ใช่ไหม...หรือใครคิดว่าไม่ได้”

“เชิญประชุมเถอะค่ะ นิดมีงานต้องทำอีกมาก”

ม่านฟ้าเหยียดยิ้มก่อนเปิดประชุม “ฟ้าอยากให้เราผลิตงานตัวอย่างออกมาอีกหลายๆเซต ฟ้าจะได้ส่งให้ลูกค้าที่สนใจได้พิจารณา ถ้าเขาสนใจเราก็จะมีออเดอร์ ทุกวันนี้เราผลิตชิ้นหนึ่งแล้วก็รอคอยว่าเมื่อไหร่จะมีออเดอร์ บอกตรงๆนะคะ...มันไม่เป็นมืออาชีพเอาเสียเลย”

เทพนิ่วหน้าก่อนแย้ง “แต่ว่าต้นทุนสินค้าตัวอย่างชุดหนึ่งก็สูงอยู่นะครับคุณฟ้า”

“ถ้าอยากขายก็ต้องยอมลงทุน...นี่คือวิธีการทำงานของฟ้า”


ม่านฟ้าตัดบทอย่างเอาแต่ใจ อติรุจเห็นเป็นทางเลือกที่ดีเลยไม่ขัดแต่ธนิดาขัดใจมากอดเหวี่ยงไม่ได้

“แล้วคุณม่านฟ้ามีหลักประกันอะไรไหมว่าสินค้าตัวอย่างของเราจะไม่ถูกคู่แข่งก๊อบปี้”

“อุ๊ย...เรื่องแบบนี้มันก็ต้องทำใจ”

“ทำใจ...กลัวแต่ว่าแค่ออกแบบเสร็จก็มีสินค้าก๊อบปี้วางขายเกลื่อนตลาดแล้ว...ถ้าเป็นแบบนี้ใครจะรับผิดชอบ”

ธนิดาตอกไม่ไว้หน้า ม่านฟ้าโกรธมากแหวเสียงเขียว

“ถ้าเธอทำไม่ได้ก็ไม่ต้องทำ ฉันจะจ้างคนอื่นมาทำงานแทนเธอ!”

พลัน...ไฟฟ้าในบริษัทก็ดับพึ่บ! เงาร่างของผีนวลทิพย์ปรากฏด้านหลังม่านฟ้าเหมือนจะคุกคาม แต่พลังจากตะกรุดก็ทำให้ผีสาวล่าถอย ม่านฟ้าเสียวสันหลังวาบชอบกลแต่ยังเก็บอาการได้ดี ผลุนผลันออกจากห้องประชุม ทิ้งธนิดา อติรุจและเทพให้มองหน้ากันอึ้งๆ...

หรือว่าผีนวลทิพย์จะมาถึงที่นี่...

ooooooo

คำสั่งเพิ่มการผลิตสินค้าตัวอย่างของม่านฟ้าทำให้ธนิดาไม่พอใจ เทพก็คิดเช่นเดียวกันเพราะ

สังหรณ์ใจว่าม่านฟ้าอาจเป็นนางนกต่อของใครบางคน ต่างจากอติรุจที่มองโลกในแง่ดีคิดว่าม่านฟ้าอาจแค่อยากทำงานชดเชยความผิดที่เคยทำให้สินค้าล้นโกดัง

ธนิดาทั้งหึงทั้งหมั่นไส้อติรุจที่เขาพูดเข้าข้างม่านฟ้า แต่เจ้าตัวไม่รู้ตัวมัวคิดแผนเพิ่มการผลิตสินค้าตัวอย่างโดยไม่ให้งบประมาณบานปลาย ระวิวรรณเห็นธนิดาเครียดก็เสนอให้ปรึกษาเริงวุฒิ

“วิได้ยินคุณอาเปรยว่าผลิตงานส่งลูกค้าที่รัสเซียไม่ทัน คุณอาอาจสนใจงานของนิดกับคุณรุจก็ได้ หลายบริษัทยักษ์ใหญ่ที่เคยเป็นคู่แข่งกันสุดท้ายก็มาร่วมมือกัน... วินวินทั้งสองฝ่าย...หรือนิดว่าไง”

ข้อเสนอของระวิวรรณน่าสนใจแต่ธนิดาก็ลังเล ระวิวรรณเข้าใจดีอาสาไปพูดกับเริงวุฒิให้ในเย็นวันเดียวกัน

“สำหรับอา...ไม่มีศัตรูทางธุรกิจ ถ้าร่วมมือกันแล้วบริษัทเติบโตอาก็แฮปปี้ วิลองถามนิดดูแล้วกัน...ชวนนิดมาทานข้าวบ้านเราสิ ค่ำๆพรุ่งนี้เลยเป็นไง อาว่างพอดี”

เริงวุฒิเสนออย่างใจป้ำ ระวิวรรณยินดีมากรับปากจะชวนธนิดามาให้ได้

“ขอบคุณอามากค่ะ วิรักคุณอาที่สุดเลย”

“นิดเป็นเพื่อนรักของวิ อาต้องช่วยเพื่อนวิเต็มที่... ไม่ต้องห่วงนะ”

ระวิวรรณมัวดีใจที่ช่วยเพื่อนได้ ไม่สำเหนียกเลยว่าเริงวุฒิมีแผนร้ายกว่านั้นคือหาทางใกล้ชิดธนิดา หลานสาว

คนสวยของนวลทิพย์ที่เขาถูกตาต้องใจตั้งแต่แรกเห็น!


ธนิดาได้รับข่าวดีแต่เช้าเมื่อระวิวรรณไปดักรอที่บริษัทบอกว่าเริงวุฒิอยากดูสินค้าตัวอย่างเร็วที่สุด อติรุจไม่ไว้ใจเริงวุฒินัก ยิ่งรู้ว่าอีกฝ่ายเชิญธนิดาไปกินข้าวที่บ้านยิ่งระแวงแต่ก็ค้านมากไม่ได้

ระวิวรรณเป็นตัวตั้งตัวตีพาธนิดาเพื่อนรักไปหาเริงวุฒิที่บ้านพร้อมแบบสินค้าตัวอย่างมากมาย เริงวุฒิไม่ได้สนใจสินค้านัก อยากแต่จะเกี้ยวธนิดามากกว่า

“จริงๆผมอยากได้นิดมาทำงานด้วยมากกว่า”

ทั้งธนิดากับระวิวรรณมองหน้ากันงงๆ เริงวุฒิถึงรู้ตัวว่าออกตัวแรงไป แกล้งทำขำกลบเกลื่อน

“เสียดายนิดต้องดูแลธุรกิจของทิพย์ แต่ถ้าเหนื่อยและคิดว่าเกินกำลัง ผมยินดีต้อนรับนิดเสมอ ไม่ใช่ในฐานะเพื่อนสนิทของยัยวิ แต่เพราะผมชอบ...งานออกแบบของคุณ”

แววตากรุ้มกริ่มของเริงวุฒิทำให้ธนิดาอึดอัด เธอพยายามเลี่ยงไปคุยเรื่องงานแต่เขาไม่ค่อยให้ความร่วมมือนัก โชคดีที่อติรุจโทร.มาพอดีด้วยความหึงปนเป็นห่วง เธอเลยรับปากให้เขามารับกลับบ้าน

เริงวุฒิเห็นธนิดาผละไปคุยมือถือกับอติรุจก็หงุดหงิด บ่นกับระวิวรรณหลานรัก

“อาไม่ชอบเลย...ทำไมต้องมีคนอื่นมาตัดสินใจแทนนิดด้วย”

“พี่รุจคงเป็นห่วงนิดน่ะค่ะ”

ระวิวรรณแก้ตัวแทนเพื่อนสาวแกนๆ จังหวะเดียวกันนั้นธนิดาก็เดินกลับมาจากคุยมือถือ

“นิดคงต้องขอตัวก่อนนะคะ คุณรุจมารับน่ะค่ะ นิดขอบคุณคุณอามากเลยนะคะ นิดจะรีบสรุปเรื่องราคาและระยะเวลาในการส่งมอบงานให้เร็วที่สุดแล้วนิดจะรีบติดต่อคุณอาค่ะ”

เริงวุฒิเก็บอาการแทบแย่ ปั้นหน้ายิ้มเหมือนคนใจเย็น “ครับ...ผมจะรอ”

ooooooo

อติรุจโล่งใจที่ธนิดาปลอดภัยและยอมกลับพร้อมเขา กระนั้นก็อดเล่าถึงเหตุผลที่ต้องมารับเธอวันนี้ไม่ได้ว่านอกจากความเป็นห่วงก็เป็นเพราะเสียงกระซิบของผีนวลทิพย์

ธนิดาฟังแล้วนิ่วหน้า “หรือว่าคุณน้าทิพย์ไม่อยากให้นิดทำธุรกิจกับคุณเริงวุฒิ”

“เรื่องนี้คุณนิดตัดสินใจเองเถอะครับ”

“นิดจำเป็นต้องทำค่ะ นิดจะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ทิพย์พิมานเจ๊ง”

อติรุจไม่ค้านและพร้อมสนับสนุนธนิดาทุกอย่าง กระนั้นตัวเธอก็ยังสองจิตสองใจเพราะรู้ดีว่าบริษัทของเริงวุฒิเป็นคู่แข่งของทิพย์พิมานมาตลอด แต่เรื่องน่าวิตกกว่านั้นคงเป็นเรื่องผีนวลทิพย์ที่ตามคุ้มครองพวกเธอแบบห่างๆจนเธอต้องนำเรื่องที่เกิดขึ้นกับอติรุจไปปรึกษาสาย

“ป้ากับนังปลาก็เคยได้ยินค่ะ แล้วคุณนิดจะเชื่อป้าหรือเปล่าล่ะจ๊ะ”

“ที่คนในบ้านพูดว่าถูกผีหลอกก็...”

“ไม่เหมือนกันค่ะ นั่นน่ะโดนหลอกจริงๆ แต่อย่างเราคุณทิพย์เธอมาปกป้องคุ้มครอง ป้าเชื่อนะคะ ป้าถึงได้กรวดน้ำให้คุณทิพย์ทุกวัน”

ผีนวลทิพย์ได้ยินทุกอย่าง ยิ้มบางๆก่อนพูดกับหลานสาว

“ใช่...น้ามาปกป้องนิดและทุกคนที่น้ารัก...ไม่ต้องกลัวน้านะจ๊ะ”

ธนิดาไม่ได้ยินเสียงผีน้าสะใภ้ กวาดตามองรอบบ้านแล้วเอ่ยถาม

“ทำไมวันนี้บ้านเงียบจัง”

“คุณพิชิตกับแม่เมียสุดที่รักยังไม่กลับ...ส่วนบรรดาญาติโยมก็ไปเที่ยวต่างประเทศกันหมด”

“ใครออกเงินหรือคะ”

“คุณม่านฟ้าค่ะ...เอาใจแม่ผัวพ่อผัวแล้วก็น้องชายผัว...ซื้อทัวร์ไปญี่ปุ่นค่ะ...คงหมดเป็นแสนส่วนนังละม่อมพอเห็นว่านายไม่อยู่ก็เลยกลับบ้านไม่คิดจะช่วยกันดูแลบ้านเลยค่ะคุณนิด”

“เขาไม่อยู่ก็ดีแล้วนี่คะ ป้าคะ...วันนี้นิดไปติดต่อโรงเรียนให้แป้งร่ำมาค่ะ ถ้าแกได้เรียนหนังสือ มีเพื่อนเล่น อาการอาจจะดีขึ้นก็ได้”

“คุณนิดแน่ใจหรือคะว่าคุณหนูจะยอมไปโรงเรียน”

“เรามีน้องวาวาอยู่ทั้งคน กลัวอะไรล่ะจ๊ะป้า...ให้วาวาช่วยพูดให้สิ”

ooooooo

ผีนวลทิพย์ไม่ห่วงเรื่องแป้งร่ำเพราะธนิดาดูแลอย่างดี แต่ระแวงพิชิตกับม่านฟ้าที่ยังรังควานและหาเรื่องลูกสาวกับหลานสาวจนเธอต้องเอาคืนด้วยการแกล้งทำกรอบรูปคู่ของทั้งสองแตก

“ถ้ารังแกลูกหลานฉันอีก ฉันไม่ยอมแน่!”

ม่านฟ้ากับพิชิตยังไม่เห็นซากกรอบรูปที่แตกมัวเถียงกันเรื่องซื้อของ

“แหวนวงเดียวคุณก็ซื้อให้ฟ้าไม่ได้ แบบนี้จะมาบอกว่ารักฟ้าทำไม ฟ้าไม่เชื่อคุณหรอก”

พิชิตถอนใจหนักหน่วง ง้องอนเสียงอ่อน “น่าฟ้า... ตอนนี้รายได้ของทิพย์พิมานยอบแยบเต็มที ไอ้จะยักย้ายเงินในบัญชีมาใช้ส่วนตัวมันไม่ง่ายเหมือนก่อนแล้ว...อย่างอนสิจ๊ะที่รัก”

ม่านฟ้าลอบเบ้หน้าก่อนเบิกตาโพลงเมื่อเห็นซากกรอบรูปคู่บนพื้น

“ว้าย! รูป...กระจกร้าว มันต้องมีใครเข้ามาในห้องนี้”

ขาดคำก็วิ่งพรวดไปเคาะห้องธนิดาที่ชั้นล่าง

“นังนิด...เปิดเดี๋ยวนี้นะ...เปิดๆ”

พิชิตวิ่งตามมาด้วย พยายามห้ามชู้รักไม่ให้หาเรื่องธนิดา

“ไม่เอาน่าฟ้า...แตกก็ไปใส่ใหม่ได้”

“ไม่ได้...มันเข้าไปยุ่มย่ามในห้องส่วนตัวของเรานะคะพิชิต”

ธนิดาได้ยินเสียงเอะอะหน้าห้องก็เปิดประตูมาดูเซ็งๆ

“มีปัญหาอะไร ดึกแล้วนะคะ”

“แกเข้าไปในห้องฉันแล้วทำรูปฉันตกลงมาใช่ไหม!”

ม่านฟ้าแหวเสียงเขียว ธนิดาเบื่อมากโต้เสียงเนือย

“คุณใส่กุญแจห้องประจำไม่ใช่เหรอคะ ใครจะเข้าไปได้”

“แล้วมันร้าวได้ยังไง”

สายกับปลาที่ตามมาดูโพล่งว่าคงเป็นฝีมือผี ม่านฟ้าส่งสายตาดุๆให้ก่อนโวยวายกับพิชิต

“พิชิต...ฟ้าไม่ยอมนะคะ”

พิชิตมีสีหน้าอิหลักอิเหลื่อ ม่านฟ้าโมโหประกาศท้าผีนวลทิพย์

“นังนวลทิพย์...ทำร้ายฉันไม่ได้เพราะฉันมีตะกรุดใช่ไหมล่ะ ก็เลยทำลายข้าวของในห้องฉัน แน่จริงก็มาสิ!”

ผีนวลทิพย์รับคำท้า ถึงไม่เข้าใกล้เพราะเกรงฤทธิ์ตะกรุดแต่ก็อาละวาดทำข้าวของหล่นใส่จนสุดท้ายกรอบรูปคู่ของม่านฟ้ากับพิชิตก็แตกกระจาย!

ม่านฟ้ากับพิชิตกอดกันกลมด้วยความกลัวสุดขีด ต่างจากธนิดากลับเข้าห้องไปมองชิ้นส่วนหยกที่เคยได้จากนวลทิพย์ด้วยสายตาแน่นิ่ง...มั่นใจว่าเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นฝีมือของผีน้าสาว

ooooooo

ธนิดาตื่นเช้าไปส่งแป้งร่ำที่โรงเรียนเป็นวันแรก โดยมีผีนวลทิพย์ตามไปส่งลูกสาวคนเดียวด้วย

“แม่หวังว่าความสดใสของเพื่อนๆในวัยเดียวกันจะช่วยให้หนูกลับมาร่าเริงเหมือนเดิมนะลูก...”

แป้งร่ำกอดตุ๊กตาวาวาแน่น เดินตามธนิดาไปแนะนำตัวกับพิสมัยคุณครูประจำชั้น

“สวัสดีค่ะแป้งร่ำ...ถือตุ๊กตามาด้วย น่ารักจังค่ะ”

ธนิดามองหน้าลูกพี่ลูกน้องตัวเล็กยิ้มๆ ก่อนย้ำกับพิสมัยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ตุ๊กตาตัวนี้แป้งร่ำหวงมากนะคะ อย่าให้ใครหยิบไปได้”

“ไม่ต้องห่วงนะคะ ถ้าหากว่าแป้งร่ำเรียนหนังสือ คุณครูจะช่วยดูแลให้เอง”

พิสมัยรับปาก ธนิดาเบาใจแต่อดมองตามแป้งร่ำเดินเข้าห้องเรียนไม่ได้ ครูสาวมองตามแล้วนิ่วหน้าเมื่อเห็นว่ามีผู้หญิงแปลกหน้าเดินตามหลังแป้งร่ำ

ธนิดาอึ้งมากเมื่อได้ยินพิสมัยบอกว่าเห็นแม่ของแป้งร่ำมาส่ง กระนั้นก็เก็บอาการอย่างดีก่อนตัดสินใจเอ่ยกับผีน้าสาวทันทีที่อยู่ตามลำพังในรถ

“น้าทิพย์...ไม่ต้องห่วงนะคะ นิดจะดูแลยัยแป้งร่ำให้ดีที่สุด”

ผีนวลทิพย์สบายใจเรื่องแป้งร่ำแต่กลับต้องหนักใจเรื่องบริษัทเมื่อพิชิตเกรี้ยวกราดใส่ทุกคนโดยเฉพาะธนิดาที่นำสินค้าตัวอย่างของทิพย์พิมานไปเสนอขายบริษัทของเริงวุฒิ

“นิดไปติดต่อกับบริษัทไอ้เริงวุฒิได้ยังไง!”

“ทำไมหรือคะ”

“ไม่รู้หรือไงว่ามันจ้องจะฮุบทิพย์พิมานตั้งแต่สมัยคุณทิพย์ยังอยู่”

ม่านฟ้าแอบเคืองแทนเริงวุฒิ แกล้งท้วง “คุณคิดมากไปหรือเปล่าคะ”

“ผมเป็นทนายให้คุณทิพย์มานานผมรู้จักมันดี”

เหตุผลของพิชิตทำให้ธนิดาส่ายหน้าเอือมๆ

“หมายความว่าเราจะไม่ขายสินค้าให้คุณเริงวุฒิทั้งๆที่บริษัทกำลังอยู่ในสภาวะย่ำแย่งั้นหรือคะ”

“ต่อให้ทิพย์พิมานจะต้องล้มละลายผมก็ไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากมัน!”

พิชิตประกาศกร้าว ธนิดาไม่ยี่หระโต้กลับ

“น้าทิพย์กับน้าธาดารักบริษัทมาก นิดก็จะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ใครมาทำลายทิพย์พิมานได้เหมือนกัน”

“ทำให้ได้อย่างที่พูดก็แล้วกัน แต่จำไว้ห้ามยุ่งกับไอ้เริงวุฒิเด็ดขาด!”

ooooooo

พิชิตจำยอมให้ธนิดาติดต่อค้าขายกับเริงวุฒิเพื่อความอยู่รอดของบริษัท ม่านฟ้าเจ็บใจที่ทำให้พิชิตแตกหักกับธนิดาไม่สำเร็จ ฮึดฮัดตามลำพังในห้องทำงาน ผีนวลทิพย์เห็นทุกอย่างแกล้งทำให้โคมไฟติดๆดับๆ

“ทำไมเธอถึงอยากทำลายบริษัทของฉันนัก!”

น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของผีนวลทิพย์ทำให้ม่านฟ้าขวัญผวา วิ่งหน้าตื่นไปฟ้องพิชิตในห้องของเขา

“ผี...ผีนังนวลทิพย์มัน...มันหลอกฟ้า”

“กลางวันแสกๆเนี่ยนะ”

“ใช่ค่ะ...ดีนะที่ฟ้ามีตะกรุดอาจารย์สมิง...คุณต้องให้อาจารย์กำจัดผีเมียคุณนะ ไม่งั้นเราสองคนถูกฆ่าตายแน่”

พิชิตตะปบปากชู้รักแทบไม่ทัน เอ็ดเสียงเข้ม

“เบาๆ...เดี๋ยวใครได้ยินเข้าหรอก จำไว้ไม่มีใครเชื่อคุณหรอก ถ้าพวกคนงานได้ยินจะพากันลาออกหมด ทิพย์พิมานเจ๊งเราจะหาทางดูดเงินได้จากที่ไหน ใจเย็นๆ นะฟ้า...ผมไม่ยอมให้นวลทิพย์ทำอะไรคุณได้หรอก”

“อย่าให้มีอีกก็แล้วกัน ถ้าคุณไม่จัดการ ฟ้าทำเอง!”

ระหว่างที่พวกพิชิตหาทางรับมือผีนวลทิพย์

อติรุจ คมสันและเทพคุยกันเรื่องพิชิตกับเริงวุฒิ คมสันบอกว่าสายตำรวจเพิ่งรายงานว่าเห็นทั้งสองนัดเจอกันที่สนามกอล์ฟซึ่งพวกเขาเคยไปกินข้าวกับธนิดาและระวิวรรณเมื่อวันก่อน

อติรุจปะติดปะต่อเรื่องราวแล้วโพล่งขึ้น

“ถ้างั้นเราก็ต้องค้นหาเหตุผลให้ได้ว่าทั้งสองคนนัดพบกันทำไมในเมื่อเป็นคู่แข่งกัน...ลุงเทพว่าไงครับ”

“ถ้ามันนัดเจอกันแสดงว่ามันต้องมีผลประโยชน์บางอย่างร่วมกัน”

“วันนั้น...ฉันเห็นยัยม่านฟ้าแอบไปพบนายเริงวุฒิ พอพวกเรามาก็รีบขึ้นรถหนีไป”

คมสันตาโตเพราะเหตุการณ์ประจวบเหมาะเกินไป เทพพยักหน้าเห็นด้วย

“ยัยม่านฟ้าแอบไปเจรจาอะไรกับเริงวุฒิหรือเปล่า... หรือไม่ก็...นังนี่อาจเป็นนางนกต่อให้นายเริงวุฒิ”

ข้อสันนิษฐานของเทพทำให้คมสันตื่นตัว รีบสั่งลูกน้องสืบเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างม่านฟ้ากับเริงวุฒิ

ooooooo

ข้อมูลแวดล้อมหลายอย่างทำให้อติรุจนอนไม่หลับ ครุ่นคิดเรื่องความสัมพันธ์ของพิชิต เริงวุฒิและม่านฟ้า จนเทพเป็นห่วงต้องไปคุยด้วย

อติรุจถอนใจหนักหน่วง “ผมนึกเรื่องม่านฟ้าเป็นนางนกต่อ...เรื่องนี้ไม่ธรรมดาแน่ ไม่งั้นผมคงไม่ได้ยินเสียงคุณนวลทิพย์มาฝากคุณนิดและแป้งร่ำกับผมหรอก”

“ถ้าแกรักคุณนิดจริงแกไม่ต้องหาคำตอบหรอก หน้าที่ของแกก็คือดูแลและคุ้มครองคนที่แกรักให้ดีที่สุด”

“ลุงนี่รู้ใจผมไปซะทุกเรื่องเลย”

“ลุงเทพซะอย่าง...มันก็ต้องระดับเทพหน่อยๆ”

ขณะที่อติรุจคิดหาทางปกป้องธนิดากับแป้งร่ำ ธนิดาต้องปวดหัวเมื่อครอบครัวพิชิตกลับจากทริปเที่ยวญี่ปุ่นแล้วเจ้ากี้เจ้าการสั่งสายกับปลาให้ยกข้าวของสัมภาระมากมายเข้าห้อง

สายกับปลาช่วยกันยกจนหลังแทบทรุดแต่ละม่อมไม่ช่วยสักอย่าง ธนิดาทนไม่ไหวสั่งไม่ให้ช่วย จัน พุดและพิชัยโวยวายเรียกพิชิตกับม่านฟ้าให้มาจัดการธนิดา

จันฟ้องลูกชายคนโตและชู้รักทันทีที่เจอหน้า “พ่อพิชิต...หนูฟ้า...นังนิดมันไม่ยอมให้นังปลายกกระเป๋าไปห้องแม่ แล้วยังไม่ยอมให้นังสายหาน้ำเย็นๆให้แม่ดื่มอีก นี่เราจะจ้างขี้ข้าให้มาเป็นนายเหนือหัวเรารึไง”

ม่านฟ้าหมั่นไส้ธนิดาเป็นทุน ประกาศกร้าว

“ถ้าไม่ยกก็ไสหัวไป ฉันไล่แกสองคนออก!”

ธนิดาสบตาไม่หลบโต้เสียงเย็น “ป้าสายเป็นญาติของคุณน้า ส่วนปลาเป็นพี่เลี้ยงแป้งร่ำ ทั้งสองคนรับเงินเดือนจากนิดค่ะ ไม่มีใครไล่ออกได้ยกเว้นนิดคนเดียวเท่านั้น”

พิชิตเบื่อหน่าย พยายามไกล่เกลี่ย

“นิด...ก็แค่ยกกระเป๋าทำไมต้องเรื่องมาก”

“เรื่องมากเหรอคะ ใบใหญ่เท่าบ้าน ขนซื้ออะไรนักหนา แล้วค่าเที่ยวนี่กี่หมื่น ใช้เงินส่วนไหนคะคุณม่านฟ้า”

“โอ๊ย...ฉันก็มีเงินเก็บของฉันบ้างสิ...ไม่ได้ตกยากมาอาศัยเงินกองมรดกของคนอื่นกินใช้ไปวันๆแบบคนบางคน”

ม่านฟ้าตอกไม่ไว้หน้า ผีนวลทิพย์ที่ฟังมานานทนไม่ไหวสั่งเหล่าตุ๊กตาผีไปสั่งสอน กระเป๋าเดินทางเลยล้มระเนระนาด พิชิตเห็นท่าไม่ดีควักตะกรุดมาชู เหล่าตุ๊กตาผีจึงสงบลง ม่านฟ้าโกรธจัดแหวลั่น

“นังนิด...แกใช้ไอ้พวกผีตุ๊กตาทำร้ายพวกฉันใช่ไหม อย่าคิดว่าจะทำอะไรฉันได้นะ ระวังเถอะไอ้พวกผีกระจอกของแกจะต้องถูกกำจัดออกไปจากบ้านนี้ให้หมด!”

แป้งร่ำได้ยินเสียงเอะอะก็ออกจากห้องนอนมาดู ในมือกอดตุ๊กตาวาวาแน่น ธนิดาถลาไปกอดปลอบและพาเข้าห้อง ม่านฟ้ามองตามแล้วขู่ไล่หลัง

“นังเด็กตาผี...แกก็อีกคน...ระวังตัวให้ดี!”

ooooooo

ฤทธิ์เดชของตะกรุดทำให้ครอบครัวพิชิตร่ำร้องขออยากได้บ้าง พิชิตบ่ายเบี่ยงเพราะใช้เงินเยอะและเห็นว่าไม่จำเป็น  เช่นเดียวกับม่านฟ้าที่รับปากส่งๆ เพื่อตัดปัญหา

กว่าครอบครัวพิชิตจะยอมแยกย้ายไปนอน พิชิตกับม่านฟ้าก็ตะล่อมจนเหนื่อย ทันทีที่จัน พุดและพิชัยออกจากห้อง ม่านฟ้าก็โวยวายใส่พิชิตทันที

“นี่ถ้ารีบทำให้บริษัทเจ๊งเร็วเท่าไหร่ เรากอบโกยสมบัติมันไวเท่าไหร่ เราก็ไม่ต้องผจญกับเรื่องบ้าๆพวกนี้”

“มันยังไม่ถึงเวลา”

ม่านฟ้าฟังแล้วของขึ้น “จะรออะไรล่ะ คุณรออะไรอีก หรือว่าคุณจะรอเสวยสุขจากสมบัติของทิพย์พิมานกับนังนิด ถึงวันนั้นคุณก็คงเฉดหัวฟ้าออกไปจากชีวิตคุณใช่ไหม”

“โว้ย...ดึกแล้ว...ง่วง...เลิกพูดเรื่องนี้ได้ไหม”

“ไม่เลิกพูด ฟ้าสงสัย...ถ้าคุณยังไม่อยากให้ทิพย์พิมานเจ๊งแล้วทำไมถึงต้องห้ามขายสินค้าให้คุณเริงวุฒิ อย่างน้อยเรายังได้กำไรพวกนี้มาใช้จ่ายได้บ้าง”

“อย่าเอ่ยชื่อไอ้คนนี้ให้ผมได้ยินอีก...ผมเกลียดมัน!”

ขาดคำก็ปึงปังเข้าห้อง ทิ้งม่านฟ้าให้มองตามเซ็งๆ

“เป็นบ้าอะไร ไอ้นั่นก็ไม่เอา ไอ้นี่ก็ไม่เอา...”

พิชิตไม่สนเสียงบ่นกระปอดกระแปดของชู้รัก พึมพำกับตัวเองเสียงเครียด

“วุ่นวายนัก...ตราบใดที่ยังหาตุ๊กตาหยกไม่เจอทุกอย่างก็ยังไม่จบ!”

ม่านฟ้าคิดใช้สถานการณ์ในทิพย์พิมานกระตุ้นให้พิชิตหาตุ๊กตาหยกแต่เจ้าตัวเหมือนไม่ค่อยสนใจ มุ่งมั่นแต่จะหาตุ๊กตาหยกตามวิธีเนิบนาบของตัวเอง หญิงสาวเบื่อมากโทร.รายงานเริงวุฒิแต่เช้าของวันต่อมา เริงวุฒิรับฟังด้วยท่าทีนิ่งสงบแต่ในใจคิดแผนใหม่ไว้แล้ว

“ไอ้พิชิตมันผยองอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ผมจะบีบมันทุกทาง ดูซิ...มันจะจองหองได้อีกนานไหม”

“คุณจะให้ฟ้าทำยังไงต่อไปคะ”

“หาตุ๊กตาหยกให้เจอ!”

เริงวุฒิเอ่ยเสียงเครียด ม่านฟ้าเบ้หน้าก่อนเปลี่ยนเรื่องจะนัดเจอแต่เขาบ่ายเบี่ยงตัดบทวางสาย

ม่านฟ้าหัวเสีย ตั้งท่าจะกรี๊ดระบายอารมณ์แต่สายตาก็เหลือบเห็นแป้งร่ำยืนกอดตุ๊กตาวาวามองเขม็งมาที่เธอ!

ooooooo

ม่านฟ้าร้อนตัวกลัวแป้งร่ำได้ยินที่ตนพูดโทรศัพท์กับเริงวุฒิจึงไปจับตัวมาคาดคั้น เงื้อมือจะตบ แป้งร่ำร้องไห้โฮ โชคดีที่ธนิดามาห้ามทันเวลาและแย่งตัวแป้งร่ำมากอดปลอบ ม่านฟ้าโมโหแหวใส่

“หัดอบรมนังเด็กปัญญาอ่อนนี่ซะบ้างนะ อย่าให้แอบฟังฉันคุยโทรศัพท์อีก นิสัยไม่ดี...เอ๊ะ...หรือว่าแกใช้มัน”

ธนิดาไม่ตอบโต้ สายที่เพิ่งตามเสียงเอะอะมาเสียอีกทนไม่ไหวโต้แทน

“ที่พวกคุณได้อาศัยอยู่บ้านนี้ก็เพราะคุณนิดกับคุณหนู ควรสำนึกไว้ด้วย จะพูดอะไรก็ระวังปากบ้าง”

ปลาก็เหลืออดโพล่งสนับสนุนสาย

“ใช่...ความจำเสื่อมหรือไง คุณหนูเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้แต่เพียงผู้เดียว คนอื่น...ก็แค่คนอาศัย”

ม่านฟ้าไม่สะทกสะท้าน “ให้ท้ายกันแบบนี้ไง อีกหน่อยมันจะเสียคน”

ธนิดาอดแขวะไม่ได้ “สมองคุณนี่ไม่ได้มีไว้สำหรับเรื่องดีเลยจริงๆ”

“เธอหมายความว่ายังไง”

“ฉันว่าคุณต้องเป็นโรคจิตขั้นรุนแรงแน่ๆถึงชอบรังแกเด็ก...ไปเช็กประสาทบ้างก็ดีนะ”

พูดจบก็พาแป้งร่ำไปพัก ทิ้งม่านฟ้าให้กรีดร้องโวยวายคนเดียว หมายมั่นปั้นมือจะเอาคืนธนิดากับแป้งร่ำให้ได้!

ผีนวลทิพย์เห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง เจ็บแค้นที่ม่านฟ้าทำรุนแรงกับแป้งร่ำจึงบงการให้เหล่าตุ๊กตาผีแผลงฤทธิ์สั่งสอน ม่านฟ้าเกือบตายอีกครั้งแต่รอดมาได้เพราะอิทธิฤทธิ์ตะกรุดของอาจารย์สมิง กระนั้นก็ไม่วายอาฆาต

“มันต้องไม่ใช่เรื่องปกติ นังนวลทิพย์...แกอย่าคิดว่าจะเอาชนะฉันได้!”

พิชิตไม่ได้สนใจเรื่องม่านฟ้า คร่ำเคร่งกับการตามหาตุ๊กตาหยกแต่ก็จนด้วยหนทางจึงต้องกุเรื่องหลอกธนิดา

“นิดก็รู้ว่าบริษัทย่ำแย่ลงแทบไม่มีออเดอร์ น้าคิดว่าส่วนหนึ่งต้องเป็นเพราะตุ๊กตาหยกหายไป”

“ตุ๊กตาหยก...เกี่ยวอะไรด้วยคะ”

“ตุ๊กตาหยกเป็นของวิเศษ เป็นเครื่องรางที่ทิพย์นับถือมาก ตั้งแต่ตุ๊กตาหยกหายไป บริษัทก็แย่ลงเรื่อยๆ น้าหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอได้แต่หวังว่ามันจะอยู่ในเซฟของธนาคาร”

ธนิดาเข้าใจเจตนาและความต้องการของพิชิตแต่ลังเล พิชิตต้องกล่อมสำทับ

“อนาคตของพนักงานเป็นพันคนขึ้นอยู่กับนิดแล้วนะ...”

เหตุผลและข้ออ้างของพิชิตทำให้ธนิดาลำบากใจ อยากช่วยกู้สถานการณ์ของบริษัทแต่กลัวใจพิชิต ผีนวลทิพย์เข้าใจความอึดอัดของหลานสาวดีแต่ก็ใจแข็งไม่ยอมบอกที่ซ่อนของตุ๊กตาหยก

“น้าไม่น่าพานิดเข้ามาในวังวนของคนชั่วพวกนี้เลย ...น้าขอโทษ”

ooooooo

พิชิตกดดันธนิดาเรื่องตุ๊กตาหยกแล้วเข้านอนอย่างสบายใจขึ้นโดยวางตะกรุดบนโต๊ะหัวเตียง ต่างจากม่านฟ้าคว้าสร้อยตะกรุดมาคล้องคอ

“ฟ้าไปเลี่ยมติดคอแล้ว ต่อไปนี้ผีนังนวลทิพย์คงไม่กล้ามายุ่งกับฟ้า”

“ดี...ถ้าผมหาตุ๊กตาหยกเจอเมื่อไหร่ ผมไม่เอาไว้แน่”

“ฟ้าไม่เชื่อหรอกว่านังนิดมันจะช่วยเรา”

“ช่วยสิ...ผมยกพนักงานมาอ้างนิดก็อ่อนลง”

เหล่าตุ๊กตาผีโกรธแค้นที่พิชิตคิดหลอกใช้ธนิดา ร่วมมือกันสั่งสอนเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้พกตะกรุดติดตัว พิชิตฝันร้ายเห็นเหล่าตุ๊กตาผีนำตุ๊กตาหยกมาให้

“นี่ใช่ไหม...ตุ๊กตาหยกของคุณ”

“ใช่...นี่แหละตุ๊กตาหยกของฉัน”

“ไอ้หัวขโมย...นี่มันตุ๊กตาหยกของคุณทิพย์ไม่ใช่ของแก!”

“ทิพย์ตายแล้ว ของเมียก็ต้องเป็นของผัว”

“แล้วคุณทิพย์ต้องตายเพราะใครฮึไอ้ชั่ว!”

พิชิตเอะอะโวยวายจนม่านฟ้าสะดุ้งตื่นกลางดึก ภาพเหล่าตุ๊กตาผีแผลงฤทธิ์ใส่ยังหลอนในหัวจนเขา

ต้องพึมพำ

“ฉันจะปราบพวกแกให้ได้ไอ้ผีบ้า!”

แม้จะถูกเหล่าตุ๊กตาผีรังควาน  พิชิตก็ไม่เปลี่ยนใจเรื่องตุ๊กตาหยก เมื่อธนิดาซึ่งตัดสินใจเปิดเซฟในธนาคารเพื่อกู้สถานการณ์บริษัทมาบอกแต่เช้าว่าหาตุ๊กตาหยกไม่พบก็หงุดหงิดมาก ม่านฟ้าเซ็งจัดไม่ต่างกัน

“คุณเชื่อเหรอคะว่ามันไม่เจอตุ๊กตาหยกจริงๆ...

ดูคุณจะเชื่อใจมันเหลือเกินนะคะ”

“ไม่เอาน่าฟ้า...ก่อนเกิดเรื่องไม่กี่วัน  ตุ๊กตาหยกยังวางอยู่บนโต๊ะนี่”

“ถ้ายังงั้นเมียเก่าคุณก็ต้องซ่อนไว้ในบ้านนี่แหละค่ะ นึกดูสิคะ...ที่ไหนบ้างที่เรายังไม่ได้หา”

ooooooo

ธนิดายังไม่รู้แผนร้ายของพิชิต คิดไม่ตกเรื่องตุ๊กตาหยกจนต้องไปปรับทุกข์กับแป้งร่ำ ผีนวลทิพย์ทั้งสงสารและเห็นใจหลานสาวแต่ยังไม่ยอมบอกที่ซ่อน ของตุ๊กตาหยก


เริงวุฒิเซ็งมากเมื่อพิชิตไม่มีความคืบหน้าเรื่องตุ๊กตาหยก กระทั่งธงลูกน้องคนสนิทมารายงานเรื่องพุดพ่อผีพนันของพิชิตกลับมาเข้าบ่อนของเขา เริงวุฒิแสยะยิ้มร้ายรีบโทร.บอกม่านฟ้า

“ไอ้พุดมันมาที่บ่อนอีกแล้ว คราวนี้ฉันจะทำให้มันหมดตัวจะได้บีบไอ้พิชิตให้มันหาตุ๊กตาหยกให้เจอสักที...ฉันไม่เคยเชื่อว่ามันหาตุ๊กตาหยกไม่เจอ”

“แต่พิชิตเขาก็พยายามหาอยู่นะคะ ถึงขนาดให้นังนิดไปดูในตู้เซฟที่ธนาคารแต่ก็ไม่เจอ”

“ยังไงเธอก็ต้องช่วยหาให้เจอ!”

คมสันสืบรู้เรื่องเริงวุฒิทำบ่อน แถมพุดพ่อของพิชิตก็เป็นขาประจำเลยรีบนำข้อมูลทั้งหมดไปบอกอติรุจ

“คุณเริงวุฒิเกี่ยวข้องกับเรื่องตุ๊กตาหยกด้วยไหมวะ”

“ทำไมจู่ๆนายถึงพาดพิงคุณเริงวุฒิวะ”

“นิดบอกว่าตุ๊กตาหยกเป็นเครื่องรางประจำตัวคุณทิพย์ คุณพิชิตโทษว่าเพราะตุ๊กตาหยกหายบริษัทถึงได้ย่ำแย่”

“เกี่ยวกันตรงไหนวะ”

เทพที่นั่งฟังอยู่ด้วยอธิบายเสียงเรียบ

“นักธุรกิจหลายคนให้ความสำคัญกับเรื่องพวกนี้มาก...ไม่แพ้ฮวงจุ้ย”

คมสันตาเป็นประกายเพราะเห็นเค้าลางความเป็นไปได้ รีบขอตัวไปสืบเรื่องเริงวุฒิ

“ถ้างั้นผมคงต้องไปที่ร้านคุณวิบ่อยขึ้นเผื่อจะได้เบาะแสอะไรบ้าง”

ระวิวรรณแปลกใจไม่น้อยที่คมสันแวะมาที่ร้านกาแฟของเธอตามลำพัง แต่เมื่อได้พูดคุยเธอเลยถือโอกาสขอช่วยสืบเรื่องคดีนวลทิพย์ด้วย คมสันเซอร์ไพรส์มากและนำข้อสงสัยนี้ไปหารืออติรุจ

“มันบังเอิญเกินไปว่ะที่จู่ๆคุณวิก็อยากจะเข้ามาช่วยสืบคดีนี้”

“นายก็เลยสงสัย ออกจากร้านคุณวิก็ตรงมาหาฉันที่นี่...สงสัยว่าคุณวิกำลังสืบข้อมูลจากพวกเรางั้นหรือ”

“เออ...ก็ใช่อีก...ก็เราสงสัยนี่หว่าว่านายเริงวุฒิอาจเกี่ยวข้องกับเรื่องตุ๊กตาหยก”

“แต่ฉันไม่เชื่อว่าคุณวิจะร่วมมือกับนายเริงวุฒิ คุณวิไม่น่าเป็นคนอย่างนั้น”

“เวลานี้ทุกคนเป็นบุคคลต้องสงสัยหมด ไม่ว่าจะเป็นนายเริงวุฒิ นายพิชิต  หรือคุณวิ...รวมถึงยัยม่านฟ้าด้วย!”

ooooooo

ม่านฟ้าหาทางปั่นหัวและล้วงความลับเรื่องตุ๊กตาหยกจากพิชิตตามคำสั่งเริงวุฒิ พิชิตไม่รู้ตัวมัววุ่นวายใจกับพุดที่ก่อหนี้พนันให้เขาตามเคลียร์อีกหลายแสน

จันกับพุดเห็นว่าลูกชายคนโตเป็นเจ้าของบริษัททิพย์พิมานแถมมีทรัพย์สมบัติของภรรยาอย่างนวลทิพย์ก็รีดไถอย่างไม่เกรงใจ พิชิตเหลืออดปฏิเสธไม่ให้ความช่วยเหลือและผลุนผลันเข้าห้อง ม่านฟ้ารีบตามไปดูแล


“ผมเบื่อฟ้า ผมจะทนไม่ไหวแล้ว”

ม่านฟ้าเหยียดยิ้ม รู้เรื่องพุดเป็นหนี้มาจาก

เริงวุฒิแล้ว แสร้งปลอบเสียงอ่อน

“ใจเย็นๆค่ะ มันต้องมีทางออกสิคะ”

“ทางออก...จะมีทางออกที่ไหน ตอนนี้เรายักยอกอะไรไม่ได้เลย ยัยนิดคุมบัญชีหมด ตรวจสอบทุกขั้นตอน...พนักงานก็เข้าข้างยัยนิดหมด”

“จังหวะดีๆฟ้าจะไล่พวกมันออกให้หมด”

“ของก็ขายไม่ได้ ตุ๊กตาหยกก็หายสาบสูญ คุณคิดว่าผมจะมีทางออกไหน คราวนี้ผมจะให้พ่อแก้ปัญหาเอง!”

พุดจนปัญญาจะหาเงินใช้หนี้เลยตัดสินใจช่วยกันกับจันขโมยสมบัติเก่าของนวลทิพย์ในบ้านไปขายแต่ก็ถูกเหล่าตุ๊กตาผีแผลงฤทธิ์สั่งสอนจนจับไข้หัวโกร๋น ทั้งผัวทั้งเมีย!

พิชิตประสาทเสียมากพาพ่อแม่ที่มีอาการผวานอนคลุมโปงตลอดเวลาไปหาอาจารย์สมิง โดยมีม่านฟ้า พิชัยและละม่อมตามไปด้วย อาจารย์สมิงช่วยรักษาอาการผวาของพุดกับจันจนดีขึ้นก่อนเสนอตัวกับพิชิตจะถอดจิตไปปราบผีนวลทิพย์กับเหล่าตุ๊กตาผีในเวลากลางคืน

เริงวุฒิไม่เห็นพุดโผล่มาใช้หนี้เลยโทร.เรียกพิชิตมาพบ

“เอาตุ๊กตาหยกมาให้ผมใช่ไหม”

“ผมพยายามแล้วนะแต่มันยังหาไม่เจอ”

“ไม่เจอ...บ้านก็แค่นั้นมันจะซุกซ่อนไว้ที่ไหน อย่าตุกติกกับผมนะคุณพิชิต”

“ผมขอเวลาอีกระยะหนึ่งนะครับ...ว่าแต่คุณเริงวุฒิยังให้ราคาเดิมหรือเปล่า”

“เคยสัญญาไว้ยังไงผมเพิ่มให้อีกเท่าหนึ่ง”

“แต่ก่อนให้ผมร้อยห้าสิบล้านมันก็เท่ากับสามร้อยล้าน”

“แต่ก่อนจะได้สามร้อยล้าน...ช่วยใช้หนี้แทนพ่อคุณที่ติดหนี้ในบ่อนผมด้วย!”

ooooooo

เริงวุฒิส่งธงลูกน้องคนสนิทไปข่มขู่พิชิตให้ใช้หนี้แทนพุดภายในสามวันหากไม่อยากเห็นพ่อหรือแม่ตาย พิชิตปวดใจมาก นอนเอามือก่ายหน้าผากจนม่านฟ้าต้องเข้าไปคลอเคลียเอาใจ

“ถ้าตุ๊กตาหยกตัวนั้นมีราคาถึงสามร้อยล้านคุณจะรออะไรล่ะคะ”

“ก็ไม่มีไปขายมันน่ะสิ วันนี้มันยังให้ลูกน้องขู่ฆ่าพ่อกับแม่ผม เงินแค่สองแสนไม่น่าอับจนเลย...ตอนนี้ไม่มีงบอะไรที่จะเอามาใช้ได้ก่อนเลยเหรอ”

“ใจเย็นๆสิคะ คืนนี้อาจารย์สมิงจัดการผีนังนวลทิพย์แล้ว อะไรที่มันปิดบังอยู่มันก็คงเผยให้เราเห็น”

“ฟ้าหมายความว่าไง”

“ฟ้าเชื่อค่ะว่าผีเมียคุณมันบังไอ้ตุ๊กตาหยกตัวนั้นไว้เราถึงได้หามันไม่เห็น”

“จริงสิ...ถ้าคืนนี้อาจารย์สมิงปราบมันได้เราคง รวยกันแล้ว”

อาจารย์สมิงถอดจิตมาสำรวจบ้านนวลทิพย์เพื่อปราบเหล่าตุ๊กตาผีจริงแต่ไม่พบอะไรเพราะพลังของ

ตุ๊กตาหยกช่วยบังตาและคุ้มครอง พิชิตอ่อนใจมาก พิชัย

เลยเสนอแผนพิสูจน์ว่าผีนวลทิพย์กับเหล่าตุ๊กตาผีมีจริงด้วยการชวนแก๊งเพื่อนอันธพาลมาก๊งเหล้าที่บ้านและหาเรื่องจะข่มขืนธนิดา!

พิชัยไม่บอกใครถึงวิธีการ กระทั่งธนิดากลับบ้านพร้อมกับอติรุจที่อุ้มแป้งร่ำมาส่งด้วยก็มองตามด้วย

สายตาหื่นๆ อติรุจมองพวกพิชัยด้วยความสงสัยจน

ธนิดาอดทักไม่ได้

“ท่าทางคุณแปลกๆนะ ที่ห้องทำงานฉันก็ทีนึงแล้ว มีอะไรหรือเปล่า”

อติรุจไม่อยากกล่าวหาใครจึงยังไม่บอกเธอให้กังวล แต่ไม่วายเตือนให้ระวังตัว

“ฉันจะล็อกห้องแล้วไม่ออกมาอีกจนกว่าจะเช้า... โอเคไหม”

ธนิดาเข้าห้องนอนแล้ว แต่อติรุจยังไม่สบายใจจึงจอดรถเฝ้าหน้าบ้าน พวกพิชัยเห็นว่าอติรุจกลับแล้วเลยใช้กุญแจสำรองไขเข้าห้องธนิดาและจะข่มขืน!

ผีนวลทิพย์จะช่วยหลานสาวแต่พิชัยมีสายสิญจน์ของอาจารย์สมิงเลยช่วยไม่ถนัด โชคดีที่ธนิดาพอตั้งสติได้แม้จะถูกชกท้องน้อยจนจุก กระชากสายสิญจน์จาก

ข้อมือพิชัย เหล่าตุ๊กตาผีฉวยจังหวะนั้นเล่นงานพวกพิชัย ส่วนผีนวลทิพย์รีบไปตามอติรุจให้เข้ามาช่วยธนิดา

และโทร.แจ้งตำรวจ

อติรุจจัดการพิชัยเสียหมอบ ส่วนผีนวลทิพย์กับเหล่าตุ๊กตาผีแยกไปจัดการแก๊งเพื่อนที่เหลือจนตาย เมื่อคมสันมาถึงพร้อมกับพวกพิชิตที่ตกใจตื่นเพราะเสียงรถตำรวจ พิชัยก็ถูกกุมตัวในฐานะผู้ต้องหาพยายามข่มขืนแล้ว พิชิตจะไม่ยอมให้น้องชายโดนจับแต่ธนิดาประกาศกร้าวเอาเรื่องเต็มที่

“หมวดคะ...ฉันพร้อมจะให้ปากคำทุกอย่าง

ถ้าจะทำให้คนชั่วอย่างมันได้รับโทษตามกฎหมาย!”

ooooooo


ละครตุ๊กตาผี ตอนที่ 5 อ่านตุ๊กตาผีติดตามละครตุ๊กตาผี ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย จรณ โสรัตน์,สุชาร์ มานะยิ่ง,อคัมย์สิริ สุวรรณศุข 9 ม.ค. 2562 10:46 2019-01-14T02:35:43+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ