ข่าว

วิดีโอ



ตุ๊กตาผี

อ่านเรื่องย่อ

แนว: ดราม่า-ลึกลับ-สยองขวัญ

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: ภาคย์รพี

กำกับการแสดงโดย: บรรจง สินธนมงคลกุล

ผลิตโดย: บริษัท กันตนา เอฟโวลูชั่น จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: จรณ โสรัตน์,สุชาร์ มานะยิ่ง,อคัมย์สิริ สุวรรณศุข

พิชิตยื่นคำขาดให้ธนิดากับแป้งร่ำย้ายไปนอนห้องชั้นล่าง ส่วนห้องของทั้งคู่จะยกให้พ่อแม่กับน้องชาย แป้งร่ำซึ่งกอดตุ๊กตาวาวากรีดร้องไม่ชอบใจเลยถูกพิชิตหมายหัวก่อนกำชับธนิดาให้พาเด็กหญิงไปหาหมอ

ธนิดาพยายามอดกลั้นไม่อยากมีปัญหาให้วิญญาณนวลทิพย์อยู่ไม่สุข แต่พุด จันและพิชัย พ่อแม่และน้องชายของพิชิตก็ก่อเรื่องไม่หยุดหย่อน ตั้งท่าจะยึดห้องธาดาเมื่อเห็นว่ามีขนาดใหญ่โตและตกแต่งอย่างหรูหรา

พิชิตคิดหนักเมื่อได้ยินเสียงร่ำร้องของพ่อแม่กับน้องชาย แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจบ่ายเบี่ยง

“อย่าเพิ่งเลยครับ...เราแย่งห้องแป้งร่ำไปแล้ว

ถ้ายึดห้องนี้อีกเท่ากับเราเปิดศึกกับยัยนิดและทุกคนในบ้านนี้”

จันรีบพูด ตาเป็นประกายด้วยความโลภ “กลัวอะไรมันล่ะลูก...พวกเรามีมากกว่าอีก แล้วตอนนี้ลูกก็มีหุ้นอยู่ในบริษัทมันมากมาย ต่อไปบ้านนี้แล้วก็สมบัติของมันทุกอย่างก็ต้องเป็นของลูก”

พิชิตทำหน้ากระอักกระอ่วนเพราะยังไม่อยากมีเรื่องกับธนิดา พิชัยเห็นดังนั้นก็เร่งเร้า

“ถ้าให้ผมนอนห้องข้างล่างผมไม่เอาด้วยนะพี่... ผมเป็นน้องพี่นะอย่าลืม”

ข้อเรียกร้องของน้องชายทำให้พิชิตหงุดหงิด

พูดตัดรำคาญ “คืนนี้แกก็นอนห้องเก่าที่พ่อกับแม่นอนเมื่อคืนไปก่อน ห้องเล็กหน่อยแต่ก็สะดวกดี”

การมาถึงของครอบครัวพิชิตทำให้ทุกอย่างวุ่นวาย สายกับปลาช่วยธนิดาโยกย้ายของ ทั้งของเธอกับแป้งร่ำจนแทบหมดแรง ปลาเป็นฝ่ายทนไม่ได้โพล่งอย่างเหลืออด

“บ้านนี้เป็นของคุณหนู ทำไมเราไม่ไล่เขาออกไปเลยล่ะคะ ในเมื่อคุณนิดมีสิทธิ์ขาดทุกอย่างตามพินัยกรรม”

ธนิดาถอนใจหนักหน่วง “คุณพิชิตเป็นสามีน้าทิพย์ ถ้าวิญญาณน้าทิพย์รู้ว่าพวกเราไม่สามัคคีกัน ไม่ผ่อนปรนโอนอ่อนให้กัน วิญญาณน้าทิพย์คงไม่สงบสุข”

ผีนวลทิพย์ได้ยินก็แค้นแทบกระอัก อยากไปอาละวาดพิชิตกับครอบครัวให้หายคลั่งแต่ต้องข่มใจเมื่อได้ยินคำพูดของสายที่ว่าทั้งหมดอาจเป็นวิบากกรรมของแป้งร่ำ ธนิดาพยักหน้าเห็นด้วย

“ป้าสายอย่าคิดมากสิคะ จะอยู่ชั้นบนชั้นล่าง

ก็ยังอยู่ในบ้านนี้...บ้านของแป้งร่ำ เราต้องช่วยกันทำให้แป้งร่ำกลับมาเป็นแป้งร่ำคนเดิมให้ได้ ถึงตอนนั้นแป้งร่ำจะเป็นผู้ตัดสินใจทุกอย่างด้วยตัวเองค่ะ”

ธนิดาเอ่ยอย่างมีความหวัง สายกับปลามองหน้ากันเครียดๆ ไม่คิดว่าเป็นเรื่องง่าย เช่นเดียวกับผีนวลทิพย์ที่ไม่อาจทนให้ใครมาข่มเหงลูกสาวคนเดียวได้อีก ประกาศกร้าว

“แต่น้ารอไม่ได้นิด...ไม่งั้นแป้งร่ำจะไม่เหลืออะไรเลย!”

พฤติกรรมน่ารังเกียจของครอบครัวพิชิตทำให้ผีนวลทิพย์ไม่อาจอยู่เฉย บงการให้เหล่าตุ๊กตาผี คือตุ๊กตาช่างฟิตกับตุ๊กตาเจ้าสาวไปหลอกจันกับพิชัยจนนอนผวาทั้งคืน!

พิชิตไม่กล้าโวยวายเพราะตัวเองก็เคยโดนผีธาดาอำ จันกับพิชัยไม่ยอมจะมีเรื่องกับธนิดาเพราะเชื่อว่าทั้งหมดเป็นฝีมือตุ๊กตาของแป้งร่ำ ธนิดาหัวเสียมากตอกไม่ไว้หน้าจนจันโกรธจัดประกาศจะหาคนใช้ส่วนตัว

สายเฝ้ามองเหตุการณ์วิวาทแต่เช้าด้วยความหนักใจ ธนิดารู้สึกผิดเอ่ยเสียงอ่อน

“ป้าสาย...นิดขอโทษนะคะ เมื่อกี้นี้...”

“ไม่ต้องพูดหรอกค่ะ ป้ายังว่ามันน้อยไป”

“ไม่รู้เขาจะยิ่งรังแกเราหนักขึ้นกว่าเดิมหรือเปล่า”

“คนพาลมันก็คอยหาเรื่องได้ตลอดเวลาแหละค่ะ แล้วนี่คุณนิดจะไปไหนแต่เช้าคะ”

“ไปหาเพื่อนแล้วก็ซื้อของนิดหน่อยค่ะป้า...

ป้าอยากได้อะไรไหมคะ”

“ไม่ค่ะ...ป้ายังพอมีเงินค่าใช้จ่ายในบ้านที่คุณนิดให้ไว้อยู่...อ้อ...ก่อนคุณนิดลงมาพวกเขาคุยกันว่าโดนผีหลอก ทั้งคุณแม่และคุณน้องชายเลยนะคะ พวกเขาอาจจะอยู่ไม่ทนก็ได้ค่ะคุณนิด”

“คนโลภจะอดทนเพื่อรอคอยเวลาให้ตนเอง

สมหวังเสมอค่ะป้าสาย นิดเชื่ออย่างนั้น...นิดไปก่อนนะคะ”

ธนิดาออกไปข้างนอกแล้ว แป้งร่ำยังนอนหลับ

ในห้องกอดตุ๊กตาวาวาไม่รู้เรื่องเลยว่าผีนวลทิพย์กับเหล่าตุ๊กตาผีถกกันเรื่องวีรกรรมครอบครัวพิชิตเมื่อคืน

เหล่าตุ๊กตาผีอยากหลอกให้จับไข้หัวโกร๋นทั้งครอบครัวแต่ผีนวลทิพย์ปรามไว้

“อย่าถึงกับทำให้ตายเลยมันจะยิ่งเป็นบาป ถึงพวกเราจะเป็นวิญญาณเป็นสัมภเวสีก็ไม่ได้หมายความว่าจะหนีกรรมพ้น ฉันจะให้บทเรียนเขาเอง...หากพวกเธอจะช่วยก็แค่คุ้มครองป้องกันอย่าให้พวกเขามาทำอะไรลูกสาวฉันก็พอ”

ธนิดาไม่ได้คิดเรื่องครอบครัวพิชิตอีก มัวเพลิดเพลินกับบรรยากาศในร้านกาแฟใหม่เอี่ยมของระวิวรรณเพื่อนรัก

ระวิวรรณเห็นสายตาเพื่อนก็ยิ้มภูมิใจ “เป็นไง ร้านเงียบๆชิลล์ๆ เอาไว้นั่งเม้าท์กันในกลุ่มเพื่อน”

“ฉันกลัวจะไม่เงียบไม่ชิลล์ล่ะสิยะ ร้านสวยทำเลดียังงี้พวกที่ชอบเช็กอินแสวงหากันนัก...แล้วยัยวิเพื่อนฉันก็จะไม่มีเวลาเม้าท์กับเพื่อนอย่างที่ตั้งใจ”

“ใครจะทำเองล่ะจ๊ะ พอร้านเปิดคุณอาก็คงจะหาพนักงานมาให้”

“ดีจังเลยนะ ฟังเธอแล้วคิดถึงคุณน้านวลทิพย์ ถ้าคุณน้าไม่ตายฉันก็คงได้รับโอกาสดีๆอย่างที่เธอได้รับ”

ธนิดาพูดเสียงเศร้าๆ ก่อนเบิกตาโพลงเมื่อเห็นเริงวุฒิแวะมาเยี่ยมระวิวรรณหลานสาว เริงวุฒิมาในฐานะคนออกเงินทุน ระวิวรรณจึงแนะนำให้รู้จักกับธนิดา

เริงวุฒิหันมองธนิดาแล้วยิ้มรับบางๆ “เราเคยเจอกันแล้วในงานศพนวลทิพย์”

“นิดจำได้แล้วค่ะ นิดยังรู้สึกผิดที่ไม่ได้ต้อนรับ คุณอารู้จักคุณน้านวลทิพย์ด้วยหรือคะ”

“เราเป็นเพื่อนสนิทกัน เรียนด้วยกันมาตั้งแต่อยู่มหาวิทยาลัย...”

คำบอกเล่าของเริงวุฒิทำให้สองสาวตื่นเต้นยินดี ไม่คิดว่าญาติผู้ใหญ่ที่พวกเธอทั้งสองเคารพรักจะเป็นเพื่อนเก่ากัน เริงวุฒิมองธนิดายิ้มๆแล้วแกล้งถามถึงคดีนวลทิพย์

“แล้วคดีคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว พอจะรู้ไหม”

ธนิดาส่ายหน้าเซ็งๆ “นิดยังไม่ทราบอะไรเลยค่ะ แต่ถ้าวันไหนจับตัวคนร้ายได้นิดก็อยากถามว่าจิตใจเขาทำด้วยอะไร ทำไมถึงต้องฆ่าคนดีๆอย่างคุณน้าด้วย”

ooooooo

การได้เจอธนิดาทำให้เริงวุฒิคิดถึงนวลทิพย์ ภาพความทรงจำเก่าๆสมัยเขาตามจีบเธอผุดในหัว กระทั่งได้ยินเรื่องธาดาเสียชีวิตกะทันหัน เขาก็ไม่รั้งรอจะไปดักพบเธอ

“ทิพย์...ดีใจจังที่เจอทิพย์ ผมเสียใจด้วยนะเรื่อง... เอ่อ...ธาดาน่ะ”

“ขอบคุณค่ะ...ไม่ทราบว่าคุณก็มางานนี้ด้วย”

นวลทิพย์ตอบรับตามมารยาทด้วยท่าทีห่างเหิน เริงวุฒิเจ็บแปลบแต่ไม่ถอดใจ เอ่ยเข้าประเด็นตรงๆ

“ผมอยากกลับมาเป็นเพื่อนของทิพย์อีก หรือเป็น... มากกว่าเพื่อน”

คำขอแบบตรงไปตรงมาของเขาทำให้นวลทิพย์พูดไม่ออกไปอึดใจก่อนโต้เสียงเรียบ “แม่ม่ายอย่างฉันไม่มีคุณค่าพอสำหรับมหาเศรษฐีอย่างคุณหรอกค่ะ

เริงวุฒิ เราต่างคนต่างอยู่ ต่างคนต่างทำงานน่ะดีแล้ว”

“ทั้งๆที่คุณก็รู้ว่าผมรักคุณน่ะเหรอทิพย์”

“คุณรักตุ๊กตาหยกของฉัน...ไม่ได้รักฉัน...ตลอดเวลาที่ฉันรู้จักคุณ คุณถามฉันทุกครั้งถึงตุ๊กตาหยก ...มันเป็นมรดกแทนใจของบรรพบุรุษ ถ้าฉันยอมให้มันตกอยู่ในมือคุณ ก็เท่ากับว่าฉันเนรคุณต่อวงศ์ตระกูล”

นวลทิพย์เอ่ยจบก็เดินหนีแต่เริงวุฒิไม่ยอม พยายามรั้งไว้ด้วยคำขอแต่งงาน

“แต่งงานกับผมนะ...ผมสัญญาว่าจะรักและดูแลทิพย์ให้สุขสบายไปจนตายเลย ผมพูดจริงๆนะทิพย์ ส่วนเรื่องตุ๊กตาหยกนั่นคุณคิดไปเอง ผมรักคุณไม่เกี่ยวกับตุ๊กตาตัวนั้น...นะทิพย์”

“ปล่อยค่ะ...ไม่มีประโยชน์หรอกเพราะฉันไม่ได้รักคุณ...ขอบคุณสำหรับความปรารถนาดีค่ะคุณเริงวุฒิ”

เริงวุฒิดึงตัวเองจากอดีตช้ำๆ พลันสีหน้าก็ตึงขึ้นเมื่อคิดถึงคดีของเธอ การตายของนวลทิพย์ทำให้เขาตกในสถานการณ์ลำบาก แม้ไม่ได้ออกคำสั่งโดยตรงแต่พวกตำรวจก็อาจสืบสาวถึงตัวได้ เขาจึงออกคำสั่งให้ธงลูกน้องคนสนิทส่งคนประกบคมสันตำรวจหนุ่มที่ดูแลคดีของนวลทิพย์อย่างใกล้ชิด

ooooooo

ธนิดาไม่ได้คิดถึงเรื่องเริงวุฒิอีกหลังกลับจากร้านกาแฟของระวิวรรณ มัววุ่นวายกับปัญหาใหญ่ของบริษัทเมื่ออติรุจนำเฟอร์นิเจอร์เลียนแบบที่กำลังระบาดตามท้องตลาดมาให้ดู

“สินค้าถูกเลียนแบบได้เหมือนมาก...ทุกอย่างเลย เราเพิ่งวางสินค้าได้แค่สัปดาห์เดียวเอง”

อติรุจในฐานะหัวหน้าแผนกออกแบบเฟอร์นิเจอร์นิ่วหน้าด้วยความหงุดหงิด ธนิดาก็เซ็งไม่ต่างกัน

“มันต้องถูกขโมยตั้งแต่แบบร่างแล้วล่ะค่ะ...ที่สำคัญวัสดุแบบเดียวกันด้วย นี่มันจงใจกันชัดๆ”

“ที่สำคัญสินค้าของเขาผลิตเสร็จก่อนเรา ของเรายังอยู่ในโรงงานแต่เขาวางขายแล้ว”

“แล้วรู้ไหมว่าใครผลิต”

“พนักงานไม่รู้ข้อมูลเลย...ป่วยการที่จะถาม บางทีเรื่องนี้ต้องพึ่งตำรวจแล้วล่ะครับคุณนิด”

“ถ้าเกลือไม่เป็นหนอนมันก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นหรอก”

ทั้งอติรุจและธนิดามั่นใจว่าเป็นฝีมือคนในแอบเอาแบบร่างเฟอร์นิเจอร์ไปขายแต่ยังไม่มีหลักฐานหรือเบาะแสมากพอจะหาตัวการ ได้แต่นั่งกลุ้ม โดยเฉพาะธนิดาที่สัญญากับนวลทิพย์จะรักษาบริษัทไว้ให้แป้งร่ำ

อติรุจสงสารพยายามให้กำลังใจ “อย่าเพิ่งท้อนะครับคุณนิด”

ธนิดาส่ายหน้า ถอนใจหนักหน่วง “ท้อไม่ได้หรอก... ฉันยังมียัยแป้งร่ำที่จะต้องดูแลตามคำสั่งในพินัยกรรมของคุณน้า เวลานี้เท่ากับว่าแกมีฉันเป็นญาติเพียงคนเดียวเท่านั้น ว่าแต่คุณเถอะ...ญาติก็ไม่ใช่แล้วคุณจะทนอยู่ทิพย์พิมานทำไม ความรู้ความสามารถอย่างคุณถ้าไปทำที่อื่นคงรุ่งกว่านี้มาก”

“นั่นแน่...ยอมรับความสามารถของผมแล้วใช่ไหมล่ะ”

อติรุจแกล้งพูดเย้าแหย่ให้เธอหัวเราะ ได้ผล...ธนิดาอารมณ์ดีขึ้นนิดนึง

“คนที่ชอบพูดเข้าข้างตัวเองบางครั้งก็ดูน่ารังเกียจนะคะ”

“เปล่า...ผมพูดความจริงต่างหาก คุณนิด...คนอย่างผมอยู่ที่ไหนสบายใจผมก็อยู่ที่นั่น ไม่มีใครห้ามผมได้ ต่อให้เขาไม่อยากให้ผมอยู่ด้วยผมก็ยังจะพยายามอยู่ใกล้ๆเขา”

พูดพลางส่งตาหวาน ธนิดาหน้าแดงด้วยความเขิน รู้สึกดีกับเขาโดยไม่รู้ตัว อติรุจชอบใจ เอ่ยทิ้งท้าย

“ผมดีใจที่คุณไม่ท้อ ถ้ามีอะไรหนักหนามากมายคุณยังมีผมแล้วก็มีลุงเทพด้วยอีกคน...อย่าลืม”

ooooooo

อติรุจเป็นห่วงธนิดามากจนต้องปรึกษาเทพกับคมสันเรื่องเฟอร์นิเจอร์ของทิพย์พิมานถูกลอกเลียนแบบ

เทพไม่แปลกใจ “สินค้าของทิพย์พิมานก็ถูกก๊อบปี้อยู่เป็นประจำแล้วนี่”

“แต่คราวนี้สินค้ายังไม่วางตลาดเลยนะครับยังผลิตอยู่โรงงานแต่คู่แข่งกลับก๊อบปี้มาวางขายตัดหน้าเรา...แสดงว่าต้องถูกขโมยตั้งแต่แบบร่างเลย”

“เกลือเป็นหนอน อย่างที่โบราณว่า...”

ไม่ทันจบคำพูดของเทพ คมสันก็โพล่งแทรก ปรับทุกข์ถึงคดีนวลทิพย์ที่ตัวเองดูแล

“คดีฆาตกรรมคุณนวลทิพย์ก็ยังไม่คืบหน้าเท่าที่ควร คนทำมืออาชีพมากแทบจะไม่เหลือหลักฐานอะไรเลย นี่มาเจอเรื่องขโมยแบบสินค้าอีก...บางทีอาจเป็นไปตามข้อสันนิษฐานของทีมสอบสวน...คนร้ายคือคนใกล้ตัวคุณนวลทิพย์ แต่เรายังไม่มีหลักฐานพอจะมัดตัว”

คดีของนวลทิพย์ ยังไม่คืบหน้าเพราะขาดหลักฐาน เช่นเดียวกับการทวงสิทธิ์และความยุติธรรมให้แป้งร่ำของธนิดาที่ยังมองไม่เห็นทางเพราะครอบครัวพิชิตคอยป่วน

ธนิดาเหนื่อยใจแต่ไม่ลืมใส่บาตรทำบุญให้นวลทิพย์ พระสงฆ์รูปเดิมที่เคยเทศนาเตือนสติผี

นวลทิพย์ยังสัมผัสได้ถึงพลังความแค้นรุนแรงจึงพยายามกล่อมผีสาวให้ตัดกรรม

“เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวรนะโยม”

สายงง ไม่รู้ว่าพระสงฆ์พูดกับใคร ส่วนธนิดาหลับตาคิดถึงน้าสะใภ้

“น้าทิพย์อยู่แถวนี้หรือเปล่าคะ ถ้าน้าทิพย์รับรู้น้าทิพย์อย่าอาฆาตจองเวรใครเลยนะคะ ปล่อยให้เป็นเรื่องของกฎหมายและกฎแห่งกรรมนะคะ”

แม้จะบอกนวลทิพย์ไม่ให้ก่อกรรมเพิ่มด้วยการโต้ตอบพวกพิชิต แต่ธนิดากลับห้ามตัวเองไม่ได้เมื่อพุดกับจันพูดจาเหยียดหยามสายซึ่งเป็นญาติเพียงคนเดียวที่เหลือของนวลทิพย์

“ป้าสายไม่ใช่ขี้ข้า ไม่ใช่คนรับใช้ใครแต่เป็นญาติผู้ใหญ่ของเราไม่ใช่คนอาศัย เข้าใจให้ถูกต้องด้วย”

จันไม่ยอมแพ้สวนกลับ “พูดยังงี้ก็เท่ากับหาว่าพวกฉันเป็นคนอาศัยสิ”

“จะตีความเองอย่างนั้นก็ห้ามไม่ได้...ญาติก็คือญาติ ถ้าไม่ใช่ญาติยังไงก็ไม่ใช่ อ้อ...ถ้าคุณจะจ้างคนรับใช้มาคอยบริการพวกคุณ นิดก็ไม่ว่าอะไรเพราะเรือนคนใช้ยังมีห้องว่างอีกหลายห้อง แต่บอกก่อนนะคะว่านิดจะไม่เอาเงินส่วนของแป้งร่ำไปจ่ายให้แม้แต่บาทเดียว”

“งก! หน้าตาก็สวยดีแต่ทำไมงกยังงี้ คอยดู...ถ้าบ้านนี้เป็นของตาพิชิตเมื่อไหร่ฉันจะเฉดหัวพวกแกไปให้หมด”

ธนิดาเหลืออดแหวเสียงเข้ม “กรุณาอยู่อย่างสงบนะคะ ถ้ามาสร้างความรำคาญให้พวกเรามากๆ นิดคงให้พวกคุณอยู่ที่นี่ไม่ได้เพราะตอนนี้บ้านนี้เป็นกรรมสิทธิ์ของแป้งร่ำไม่ใช่คุณพิชิต”

“แก...แกคิดจะโกงสมบัติของนังเด็กบ้านั่นใช่ไหม ...ฉันรู้ทันแกหรอก”

จบคำแป้งร่ำที่ยืนกอดกับธนิดาก็กรีดร้องโวยวาย ไม่ชอบใจท่าทางเกรี้ยวกราดของจัน ธนิดาต้องคอยปลอบให้ใจเย็นๆ...เธอจะไม่มีวันยอมให้ใครทำร้ายลูกพี่ลูกน้องตัวเล็กเด็ดขาด!

ooooooo

พิชิตไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่บ้าน หลังส่งครอบครัวไปป่วนก็ได้แต่รอเวลาฮุบทุกอย่างเมื่อธนิดากับแป้งร่ำทนไม่ไหว ม่านฟ้ายังมีแผนที่ได้รับมอบหมายจากเริงวุฒิให้ย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านนวลทิพย์จึงตามออเซาะพิชิตไม่ห่าง

“จะอ้อนเอาอะไรอีกฮึ คอนโดก็ได้ไปแล้ว”

“ฟ้าไม่อยากได้อะไรอีกแล้วล่ะค่ะ แค่คุณรักฟ้าแค่นี้ฟ้าก็มีความสุขแล้ว”

“ชื่นใจจริง...เอ่อ...ช่วงนี้ผมคงไปค้างที่คอนโดไม่ได้ พ่อแม่ผมเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ด้วย ยังไม่ค่อยลงตัว”

“ค่ะ...ฟ้าเข้าใจ เอ...หรือว่าฟ้าจะไปค้างกับคุณที่บ้านดีคะ”

สีหน้าอึดอัดของพิชิตทำให้ม่านฟ้าแกล้งถามกระเง้ากระงอด

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะคะ...หรือว่าคุณไม่รักฟ้า”

“รักสิจ๊ะ ผมรักฟ้าที่สุด...ก็ได้จ้ะ ถ้าคุณต้องการแบบนั้น”

“ฟ้ารักคุณที่สุดเลยค่ะ”

พิชิตพาม่านฟ้าเข้าบ้านนวลทิพย์อย่างเปิดเผย ธนิดาซึ่งนัดคุยเรื่องคดีกับอติรุจและคมสันพูดไม่ออก ม่านฟ้าสาแก่ใจมาก พูดจาเยาะเย้ยถากถางธนิดากับแป้งร่ำจนผีนวลทิพย์ทนไม่ไหวส่งเหล่าตุ๊กตาผีไปจัดการ!

ม่านฟ้าย่ามใจมาก เดินคลอเคลียพิชิตเข้าไปในห้องนอนของเขา แววตาเป็นประกายด้วยความชอบใจ

“ห้องสวยจัง ฟ้าย้ายมาอยู่ที่นี่ถาวรเลยได้ไหมคะ”

“แล้วคอนโดที่ผมเพิ่งซื้อให้ล่ะ”

“คอนโดก็ส่วนคอนโดสิคะ...แต่ตอนนี้ฟ้าตกหลุมรักบ้านนี้เข้าอย่างจังแล้วล่ะค่ะ”

“งั้นก็...ตามใจคุณ”

พิชิตหลงใหลในตัวชู้รักมาก ตามใจทุกอย่าง ม่านฟ้ารู้ข้อนี้ดีจึงใช้มารยาของตนให้เป็นประโยชน์ “ฟ้ารักคุณที่สุดเลยค่ะ เอ...ไหนห้องเก็บของคุณทิพย์ล่ะคะ ฟ้าอยากเห็นว่ากระเป๋าแบรนด์เนมของคุณทิพย์จะมากมายแค่ไหน”

“ได้สิ...เดี๋ยวผมพาไป”

ผีนวลทิพย์ที่เฝ้ามองตลอดช้ำแทบกระอัก

เหล่าผีตุ๊กตาพลอยเจ็บแค้นและรอจังหวะจะแผลงฤทธิ์!

ooooooo

ม่านฟ้าตื่นตาตื่นใจกับข้าวของแบรนด์เนมของนวลทิพย์ หยิบมาลองอย่างชอบใจ

“ใบนี้สวยจัง แพงด้วย ฟ้าเพิ่งเห็นรีวิวในเน็ต โอย...ไม่คิดว่าจะมีวาสนาได้จับต้องมัน”

พิชิตมองอย่างชอบใจและหลงใหลในตัวชู้รัก

“สวย...เหมาะกับคุณที่สุด”

ม่านฟ้าชม้ายชายตามองอย่างมีจริต “พูดแบบนี้

...คุณให้ฟ้าเหรอคะ”

“ทั้งหมดนี่เป็นของฟ้า”

“ฟ้าฝันไปหรือเปล่าเนี่ย คุณพูดจริงๆนะ โอย...ฟ้ารักคุณที่สุดเลย”

พิชิตปล่อยให้เธอกอดจูบจนพอใจจึงผละไปอาบน้ำอีกห้อง ทิ้งม่านฟ้าให้ลูบไล้สมบัติของนวลทิพย์ตามลำพัง เหล่าตุ๊กตาผีสบโอกาสหลอกหลอนจนม่านฟ้าประสาทเสียกรีดร้องลั่นบ้าน!

เสียงร้องของม่านฟ้าทำให้ทุกคนในบ้านแตกตื่น ธนิดารีบวิ่งไปดู ทิ้งแป้งร่ำให้อยู่กับปลาในห้อง โดยไม่ทันเห็นลูกพี่ลูกน้องตัวเล็กแสยะยิ้มกับตุ๊กตาวาวาซึ่งมีทั้งตุ๊กตาหยกและผีนวลทิพย์ซ่อนอยู่ด้านใน

ม่านฟ้านอนขดตัวร้องไห้สะอึกสะอื้นในห้องเก็บสมบัติของนวลทิพย์ พิชิตถลาประคอง ปลอบเสียงอ่อน

“ไม่มีอะไรหรอก ฟ้าคงคิดมากไปเอง”

“ไม่ค่ะ! ฟ้าไม่ได้คิดมากแต่ฟ้าเห็นจริงๆ ต้องเป็นฝีมือผีนังนวลทิพย์แน่ๆ ต้องเป็นมันแน่ๆ มันต้องหึงคุณกับฟ้า คอยดูนะ...ฟ้าจะหาหมอผีมาปราบมัน!”

“ไปกันใหญ่แล้วฟ้า คุณทิพย์เขาไปสบายแล้ว เขาไม่มายุ่งกับเรื่องของโลกมนุษย์อีกแล้ว”

“ไม่จริง...คุณไม่เชื่อแต่ฟ้าเชื่อ ฟ้าเชื่อว่าวิญญาณของมันต้องอาฆาตที่คุณ...”

อารามกลัวทำให้ม่านฟ้าเกือบหลุดปากเรื่องพิชิตส่งคนมาขโมยตุ๊กตาหยกในบ้านจนคนร้ายพลั้งมือฆ่านวลทิพย์ พิชิตรีบเอามือปิดปาก เอ็ดเสียงดุข้างหูให้เธอตั้งสติดีๆ ม่านฟ้าสงบลงแต่ไม่วายพึมพำอาฆาต

“ถึงแกจะเป็นผีแต่ถ้ามาหลอกฉันอีกล่ะก็...ฉันจะไม่เอาแกไว้แน่!”

ooooooo

เหตุวุ่นวายในบ้านทำให้ธนิดาหัวเสีย พาลพาโลครอบครัวพิชิตและม่านฟ้าที่ทำให้แป้งร่ำสติแตกไม่เว้นแต่ละวัน อติรุจกับคมสันซึ่งยังไม่กลับช่วยกันปลอบและลองสันนิษฐานเล่นๆว่าม่านฟ้าอาจแกล้งป่วนมากกว่าโดนผีหลอกจริงๆ ธนิดาฟังแล้วส่ายหน้าไม่เชื่อ ประกาศกร้าว

“นิดต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรกับคุณฟ้า แต่ถ้ามาหลอกให้พวกเรากลัวแล้วย้ายออกเพื่อฮุบบ้านนี้ล่ะก็...ไม่มีทาง!”

ไม่ใช่แค่ธนิดาที่อยากพิสูจน์ความจริง ม่านฟ้าก็คาใจจนต้องแอบเข้าไปสำรวจห้องนอนแป้งร่ำแต่เช้า เห็นเหล่าตุ๊กตาหน้าตาเหมือนกับที่หลอกหลอนเธอเมื่อคืนก็ของขึ้น ตั้งท่าจะอาละวาดแต่ธนิดาก็โผล่มาเห็นเสียก่อน

“คุณเข้ามาทำอะไร”

“ก็แค่สงสัยอะไรบางอย่าง...ทำไมแป้งร่ำถึงชอบตุ๊กตานัก”

“เด็กคนไหนบ้างไม่ชอบตุ๊กตา”

“แต่นี่...ตุ๊กตาตำรวจ ตุ๊กตาช่างฟิต คุณคิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาเหรอ เด็กผู้หญิงเล่นตุ๊กตาแบบนี้ด้วยเหรอ”

ธนิดากวาดตามองเหล่าตุ๊กตาของแป้งร่ำ อดเห็นด้วยกับม่านฟ้าไม่ได้แต่ไม่คิดว่าเป็นเรื่องผิดปกติ

“ก็คงไม่...แต่ที่แน่ๆไม่มีตุ๊กตาตัวไหนเคยคิดหาผลประโยชน์จากแกเหมือนคนบางคน”

“รู้ใจกันดีเหลือเกินนะคะ”

ขาดคำผีนวลทิพย์กับเหล่าตุ๊กตาผีที่ดูแลปกป้องแป้งร่ำก็แผลงฤทธิ์ ม่านฟ้ากรีดร้องเสียงหลงอีกครั้งและกล่าวหาธนิดาว่าเป็นตัวการทำร้ายเธอ

ธนิดาส่ายหน้าปฏิเสธ “ฉันก็ยืนอยู่ต่อหน้าคุณจะไปทำอะไรได้”

“ถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใคร”

ทั้งสองหันขวับไปทางแป้งร่ำแต่เด็กหญิงยังหลับสนิท ธนิดาเลยแกล้งแหย่ม่านฟ้า

“วิญญาณน้าทิพย์มั้งคะ”

ม่านฟ้าหน้าถอดสี ผลุนผลันออกจากห้องทันที ธนิดามองตามแล้วถอนใจยาว พึมพำถึงน้าสะใภ้

“นิดขอโทษค่ะน้าทิพย์แต่ถ้าวิญญาณของน้าทิพย์รับรู้...นิดขอนะคะ อย่าจองเวรกับใครทั้งนั้น น้าทิพย์จะได้พบแต่ความสงบสุขไม่ต้องเจอะเจอกับคนเลวๆพวกนี้อีก”

ooooooo

ม่านฟ้าเจ็บใจที่เอาเรื่องธนิดากับแป้งร่ำไม่ได้ ปรี่ไปฟ้องพิชิตให้จัดการขั้นเด็ดขาด

“ฟ้าไม่ได้คิดมากนะคะ ก็ไอ้ตุ๊กตาในห้องนังเด็กแป้งร่ำแต่งตัวเหมือนกับผีที่หลอกฟ้าจริงๆ”

“ฟ้ากำลังจะบอกผมว่าตุ๊กตาพวกนั้นเป็นผีใช่ไหม”

“ไม่รู้ล่ะ...คราวนี้ฟ้าจะไม่ทำอะไรก็ได้ แต่ถ้าพวกมันมาหลอกฟ้าอีกฟ้าไม่ยอมแน่!”

“แล้วฟ้าจะทำยังไง เอาตุ๊กตาของแป้งร่ำมาเผาทิ้งเหรอ ยัยเด็กบ้านั่นคงได้แหกปากร้องสามวันสามคืน”

“ฟ้าจะเผาทำไมให้ร้อนมือล่ะ ก็ถ้ามันเป็นผีก็ให้หมอผีจัดการสิคะ”

“จะหามาจากไหน”

“ก็อาจารย์สมิงไม่ใช่เหรอคะที่สะกดวิญญาณนายธาดาซะอยู่หมัด”

“จริงสิ...ผมลืมไปได้ไง”

ขณะที่ม่านฟ้ากับพิชิตหาทางปราบเหล่าตุ๊กตาผี ธนิดาระบายกับอติรุจเรื่องความปลอดภัยของแป้งร่ำเพราะทั้งครอบครัวพิชิตกับม่านฟ้าระรานเด็กหญิงหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ

“ฉันจะนอนด้วยแป้งร่ำก็ไม่ยอม ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี”

“ผมไม่อยากให้คุณเครียด เราแค่อย่าประมาทก็พอ แต่ผมเชื่อว่าพวกมันไม่กล้าทำอะไรแป้งร่ำแน่”

“ทำไมคุณถึงมั่นใจนักล่ะ”

“ก็ถ้าแป้งร่ำเป็นอะไรไปทรัพย์สมบัติทั้งหมดของคุณทิพย์จะต้องยกให้การกุศล เขาไม่กล้าเสี่ยง...เชื่อสิ”

“แต่คนบาปกล้าทำได้ทุกอย่างแหละคุณ ขนาดหุ้นของแป้งร่ำเขายังโกงได้หน้าตาเฉย”

ธนิดาแค้นใจไม่หาย ก่อนเบิกตาโพลงเมื่อคิดถึงความตายของธาดา

“ฉันชักเริ่มสงสัยแล้วว่าเรื่องน้าธาดากับน้าทิพย์เป็นฝีมือพวกเขาหรือเปล่า”

“เมื่อคืนไอ้หมวดโทร.หาผม เห็นว่าทางต้นสังกัดโอนคดีคุณธาดามาให้มันรับผิดชอบด้วย”

“แสดงว่าสองคดีนี้มีความเชื่อมโยงกันอย่างที่ฉันสงสัย”

“ผมก็ไม่แน่ใจ ค่ำๆไอ้หมวดว่าจะไปพบคุณที่บ้าน คุณลองถามมันดูสิ”

ข่าวเรื่องคดีจากอติรุจทำให้ธนิดายิ้มกว้าง อติรุจหมั่นไส้ หึงเธอกับคมสัน ธนิดาไม่ทันมองและไม่ได้สนใจมัวตื่นเต้นจะได้รู้ความคืบหน้าของคดีนวลทิพย์จากคมสัน

“ขอให้ตำรวจทำคดีนี้เสร็จเร็วๆเถอะ ฉันอยากเห็นคนชั่วรับกรรม ขอบคุณนะ...แต่ตอนนี้ฉันต้องขอตัวก่อน ต้องส่งแบบงานให้คุณม่านฟ้าก่อนเข้าประชุมน่ะ”

ธนิดาถอนใจเหนื่อยหน่าย อติรุจเข้าใจความรู้สึกเธอดี อดพูดทีเล่นทีจริงไม่ได้

“ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าแบบงานที่คุณส่งให้คุณม่านฟ้าจะถูกส่งให้บริษัทคู่แข่งของเราก๊อปปี้อีกหรือเปล่า”

“ก็ให้มันรู้ไป!”

ooooooo

ปัญหาสินค้าโดนเลียนแบบยังเป็นปัญหาใหญ่ของทิพย์พิมาน ยอดขายไม่กระเตื้อง ธนิดาสงสัยม่านฟ้าแต่ยังไม่มีหลักฐาน ได้แต่ทำตามหน้าที่ตัวเองคือส่งแบบที่ตนเพิ่งทำเสร็จ

พิชิตถือหางธนิดาเพราะชอบใจความสวย

สร้างความไม่พอใจให้ม่านฟ้าถึงขนาดหาเรื่องฉีกหน้าธนิดากลางห้องประชุมแถมพาลเทพซึ่งเป็นคนเก่าแก่ของบริษัทและอยู่ข้างธนิดาเสมอ

เทพชื่นชมผลงานล่าสุดของธนิดาและอาสาจะขึ้นงานตัวอย่างให้ภายในสองสัปดาห์ ม่านฟ้าอดแขวะไม่ได้

“ใช้เวลาตั้งสองอาทิตย์เชียวเหรอคะ ชักช้า

แบบนี้นี่เอง ทิพย์พิมานถึงตามคู่แข่งไม่ทันสักที”

อติรุจซึ่งมาร่วมประชุมเห็นท่าไม่ดี พยายามไกล่เกลี่ย “ถ้าเป็นงานทั่วไปสัปดาห์เดียวก็เสร็จครับแต่เซตนี้เป็นมาสเตอร์พีซ...ใช้อัญมณีกับคริสตัลเป็นส่วนประกอบหลายจุด ต้องใช้เวลามากกว่าปกติน่ะครับ”

คำชี้แจงของอติรุจทำให้ม่านฟ้าอ่อนท่าทีลง ธนิดาหมั่นไส้อดพูดไม่ได้ “งานเซตนี้ลงทุนมากกว่าปกติก็จริงแต่สามารถตั้งราคาขายได้สูง ที่สำคัญวัสดุแทบทั้งหมดเป็นของที่มีอยู่ในสต๊อกทำให้เราไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทุนด้วยค่ะ”

พิชิตยิ้มชอบใจความเอาจริงเอาจังของธนิดา ม่านฟ้าชักสีหน้าแต่ธนิดาไม่ยี่หระ

“ว่าแต่...คุณม่านฟ้าวางแผนการตลาดไว้ยังไงบ้างคะ”

ม่านฟ้าหน้าเจื่อน แก้ตัวแบบขอไปทีจะรีบนำเสนอแผนคราวหลัง ธนิดาเหยียดยิ้ม

“รีบหน่อยก็ดีนะคะ เพราะถ้ามัวชักช้าทิพย์พิมานจะก้าวตามคู่แข่งไม่ทัน เพราะงานออกแบบครั้งก่อนก็ถูกคู่แข่งก๊อบปี้และวางขายก่อนเราเสียอีก...คุณม่านฟ้าคงทราบเรื่องนี้ใช่ไหมคะ”

ธนิดายิ้มเยาะ ม่านฟ้ากำหมัดแน่นเอ่ยแบบเสียไม่ได้

“เรื่องนี้ทุกคนต้องรับผิดชอบร่วมกันสิคะ...อย่าลืมว่าฟ้าเป็นแค่ฝ่ายขาย  แต่การที่แบบร่างถูกส่งไปยังคู่แข่งน่าจะมาจากฝ่ายผลิตมากกว่า คุณนิดนั่นแหละค่ะควรจะหาคำตอบว่าไอ้โม่งมาจากแผนกไหน...ดิฉันขอตัวนะคะ”

พูดจบก็สะบัดหน้าออกจากห้อง ธนิดาปรายตาไปทางพิชิตผู้มีอำนาจบริหารสูงสุดเวลานี้

“หวังว่าคุณพิชิตจะเห็นความสำคัญของเรื่องนี้นะคะ”

ooooooo

ม่านฟ้าเจ็บใจที่ถูกธนิดาฉีกหน้ากลางห้องประชุม พาลพาโลพิชิตที่เข้าข้างธนิดาโดยไม่ไว้หน้าเธอเลย พิชิตลอบถอนใจยาวก่อนปลอบไม่ให้ชู้รักคิดมาก เขาแค่ทำตามหน้าที่และมองธนิดาเป็นแค่หลานสาวภรรยาเก่าเท่านั้น

ธนิดาเซ็งไม่แพ้ม่านฟ้า นับวันผู้จัดการฝ่ายขายคนใหม่ก็แผลงฤทธิ์และพาพิชิตจมเหว อติรุจเป็นห่วงไม่อยากให้ธนิดาคิดมาก พยายามเย้าแหย่ให้หัวเราะหรือยิ้ม  แต่เธอก็ไม่หายเครียดเพราะยังแก้ปัญหาสินค้าเลียนแบบไม่ได้ แถมหาหนอนบ่อนไส้ในบริษัทไม่เจออีกต่างหาก

วันเดียวกันที่บ้านนวลทิพย์...สายกับปลาช่วยกันดูแลแป้งร่ำเหมือนเคย ทุกอย่างเงียบสงบก่อนเปลี่ยนเป็นอึดอัดเมื่อจันพาละม่อมสาวใช้คนใหม่มาป่วน สายกับปลาหัวเสียมากแต่ต้องสะกดไว้เพราะไม่อยากให้ธนิดากับแป้งร่ำตกในสถานการณ์ลำบากมากไปกว่านี้

ม่านฟ้าไม่ใส่ใจบรรยากาศในบ้านนวลทิพย์นักแต่สนทรัพย์สมบัติมากมายของอดีตเจ้าของมากกว่า

เริงวุฒิรู้จักนิสัยเมียเก็บคนสวยดีโทร.เตือนให้พึงระลึกเสมอว่าไปอยู่บ้านนวลทิพย์เพราะอะไร

“ฟ้าไม่ลืมหรอกค่ะ ฟ้ารักคุณจะตาย...ทุกสิ่งที่คุณต้องการฟ้าไม่มีวันลืม”

เริงวุฒิเหยียดยิ้มกับโทรศัพท์และวางสาย ม่านฟ้าลอบเบ้หน้า หมั่นไส้ที่เขาคิดถึงแต่เรื่องตุ๊กตาหยก พลันก็ใจพองโตเมื่อคิดถึงข้าวของมีค่ามากมายในบ้านนวลทิพย์

“เราไม่เข้าไปอยู่ก็โง่น่ะสิ เครื่องเพชรยัยนวลทิพย์ตั้งมากมาย มันต้องเก็บไว้ที่บ้านบ้างแน่ๆ!”

ม่านฟ้าฝันกลางวันถึงสมบัติมากมายของนวลทิพย์ ก่อนหุบยิ้มฉับเมื่อจู่ๆอติรุจก็โผล่มาหาถึงห้องทำงาน

“เอ่อ...คุณรุจมีอะไรหรือเปล่าคะ”

“คือผมอยากปรึกษาคุณฟ้าว่าถ้าจะเพิ่มคริสตัลเข้าไปในชิ้นงานจะทำให้ต้นทุนสูงขึ้น...จะยากต่อการทำตลาดหรือเปล่าครับ หรือจะให้ผมปรับลดลง”

ใบหน้าหล่อเหลาของอติรุจที่เธอติดใจตั้งแต่แรกเห็น ทำให้ม่านฟ้าถือโอกาสควงแขน ทิ้งสายตาอย่างเชิญชวน

“อุ๊ย...ไม่ต้องหรอกค่ะ ฟ้าอยากให้คุณรุจใส่ไอเดียเต็มที่ ส่วนเรื่องการขายเชื่อมือฟ้าเถอะค่ะ...ฟ้าถนัด”

พูดพลางกึ่งลากกึ่งจูงเขาไปดูงานฝ่ายผลิต อติรุจลำบากใจ ยิ่งเห็นแววตาเย็นชาของธนิดาก็ใจเสียพยายามส่งสายตาออดอ้อนแต่เธอก็เมินหน้าหนี เขาต้องบากหน้าไปปรับทุกข์กับคมสัน แต่อีกฝ่ายก็ยุ่งจนไม่มีเวลาคุย

ooooooo

อารมณ์หงุดหงิดเพราะเห็นอติรุจควงม่านฟ้าดูงานทั่วบริษัททำให้ธนิดาเกิดฮึดพาแป้งร่ำไปร่วมโต๊ะมื้อเย็นกับสมาชิกครอบครัวพิชิต สายกับปลาพยายามทัดทานกลัวมีเรื่องให้เด็กหญิงกระทบกระเทือนจิตใจ  แต่ธนิดาก็ยืนกรานตามความต้องการเดิมเพราะแป้งร่ำมีสิทธิ์ในฐานะเป็นเจ้าของตัวจริงของบ้านหลังนี้

สมาชิกครอบครัวพิชิตทุกคนไม่ชอบใจที่ธนิดาพาแป้งร่ำมาร่วมโต๊ะ หาเรื่องพูดดูถูกถากถางจนธนิดาทนไม่ไหวโพล่งอย่างเหลืออด

“แป้งร่ำไม่ได้มีอะไรผิดปกติ ถ้าเราช่วยกันอีกไม่นาน แป้งร่ำก็จะกลับมาสดใสเหมือนเด็กคนอื่นๆค่ะ”

ม่านฟ้ายิ้มเยาะ ตอกไม่ไว้หน้า

“ช่วยกัน...นี่ฟ้าหูฝาดไปหรือเปล่า คุยกับเด็กสติเฟื่อง เนี่ยนะคะ...เชิญคุณนิดเป็นแม่พระไปคนเดียวเถอะค่ะ!”

ผีนวลทิพย์โกรธมากที่ลูกสาวโดนพูดจาเหน็บแนมขอให้เหล่าตุ๊กตาผีช่วยสั่งสอนครอบครัวพิชิตรวมทั้งม่านฟ้า ละม่อมปกป้องบรรดาเจ้านายใหม่เต็มที่เลยถูกพวกตุ๊กตาผีเล่นงานจนหลอน

สมาชิกครอบครัวพิชิตเดือดจัด จะเอาเรื่องแป้งร่ำเพราะคิดว่าเป็นตัวการแกล้งให้วุ่นวายทั้งโต๊ะอาหาร ธนิดาถลากอดลูกพี่ลูกน้องตัวเล็กแน่นก่อนฟิวส์ขาดเมื่อพิชิตส่งเสียงดังข่มขู่แป้งร่ำ

“พอกันที! ฉันอดทนกับพวกคุณมามากพอแล้ว ถ้ารังเกียจถึงขนาดกุเรื่องใส่ร้ายแป้งร่ำคงอยู่ร่วมบ้านกันไม่ได้แล้ว ขนข้าวขนของออกไปจากบ้านนี้ให้หมด!”

ม่านฟ้าไม่ยอม เอะอะจนสายต้องออกรับแทนธนิดากับแป้งร่ำ “อิฉันก็ยืนอยู่ตรงนี้ ไม่เห็นมีใครทำอะไรทั้งนั้น คุณหนูก็นั่งนิ่งเตรียมจะทานข้าว...หรือคุณเห็นว่าคุณหนูวิ่งออกไปหยิบอะไรมาปาใส่คุณคะ”

ทั้งสายและปลาช่วยกันแก้ต่างให้แป้งร่ำ ม่านฟ้า จันและละม่อมไม่ยอมเพราะโดนอะไรบางอย่างเล่นงาน จนเป็นแผลทั้งตัว พิชิตจะเอาเรื่องพลันไฟฟ้าในบ้านก็ดับพึ่บ!

ผีนวลทิพย์กับเหล่าตุ๊กตาผีนั่นเองที่แกล้งทำให้ครอบครัวพิชิตขวัญผวา ธนิดาไม่สนใจเสียงกรีดร้องของม่านฟ้ากับคนอื่นๆ กอดแป้งร่ำแน่นและใช้ไฟฉายบนมือถือส่องรอบห้อง...ทันเห็นเด็กผมจุกสองคนยิ้มให้แล้วผละไปดื้อๆ!

ooooooo

เหตุการณ์วุ่นวายบนโต๊ะอาหารทำให้สมาชิกครอบครัวพิชิตรวมทั้งม่านฟ้าโมโหมาก เร่งเร้าให้พิชิตจัดการขั้นเด็ดขาดยึดบ้านหลังนี้จากธนิดา และแป้งร่ำให้ได้

พิชิตเครียดมากแต่คงไม่เท่าธนิดากับสายที่ห่วงสถานภาพของแป้งร่ำในฐานะเจ้าของบ้าน

“สงสารคุณหนูเหลือเกิน แต่ป้าไม่รู้จะทำยังไงดี”

“เราต้องสู้ค่ะป้าสาย ถ้าเราไม่สู้แป้งร่ำจะไม่เหลือ อะไรเลย”

“ค่ะ...ป้าจะสู้...สู้เพื่อคุณหนู เพื่อวิญญาณคุณทิพย์ จะได้อยู่อย่างสงบสุข”

สายพูดพลางกวาดตามองรอบห้อง ขอร้องวิญญาณนวลทิพย์เสียงอ่อน

“คุณทิพย์ขา...ปล่อยให้กรรมทำหน้าที่ของมัน อย่าทำอะไรให้มีบาปติดตัวนะคะ”

ผีนวลทิพย์ซึ้งใจกับความรักและหวังดีของธนิดากับสาย ก่อนมองลูกสาวที่นอนหลับบนเตียงไม่รู้ อีโหน่อีเหน่

“แม่จะไม่ไปไหน แม่จะอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องลูก...

จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายลูกอีก!”

เวลาเดียวกันที่หน้าบ้าน...อติรุจกับคมสันจอดรถ มองเข้าไปด้านในด้วยสีหน้าเป็นกังวล

“เราไม่สบายใจว่ะที่คุณนิดต้องอยู่ร่วมบ้านกับคนพวกนั้น”

คมสันเอ่ยเสียงเครียด การสืบคดีนวลทิพย์ทำให้เขาไม่ไว้ใจคนรอบตัวเธอโดยเฉพาะพิชิต

อติรุจเห็นด้วย ถอนใจเซ็งๆ “เราเคยพูดกับคุณนิดแล้วแต่เธอไม่ยอมท่าเดียว”

“คงต้องการปกป้องทรัพย์สินของแป้งร่ำตามที่รับปากคุณนวลทิพย์”

“นายจะบอกคุณนิดเรื่องความคืบหน้าของคดีหรือเปล่าวะ”

คมสันพยักหน้า ไม่คิดปิดบังเรื่องคดีกับธนิดา “คุณนิดเธอเชื่อแบบนั้นอยู่แล้ว พวกเราแค่ต้องหาหลักฐานมายืนยันว่าสิ่งที่พวกเราคิดมันเป็นความจริงหรือไม่ จะได้นำคนผิดมาลงโทษ”

ooooooo

ธนิดาคุยเรื่องความคืบหน้าของคดีนวลทิพย์กับอติรุจและคมสัน พิชิตไม่ได้ยี่หระช่วยกันกับม่านฟ้าหารหัสเปิดเซฟส่วนตัวของนวลทิพย์ในห้องนอน

“ผมพยายามเปิดมาเป็นเดือนแล้ว ไม่รู้คุณทิพย์ใช้รหัสอะไร”

“วันเกิดคุณทิพย์...คุณลองหรือยังคะ”

“ลองแล้วแต่ไม่ใช่”

“แล้ววันเกิดนังเด็กแป้งร่ำล่ะคะ มันรักลูกขนาดนั้น บางทีมันอาจใช้วันเกิดของนังเด็กสติวิปลาสนั่นก็ได้”

“เออ...จริงสิ ผมลืมไปได้ยังไง”

พิชิตหลอกถามวันเกิดของแป้งร่ำจากสาย โดยอ้างว่ารู้สึกผิดอยากจัดงานวันเกิดให้เด็กหญิง สายหลงเชื่อยอมบอกโดยดี ไม่รู้เลยว่าผีนวลทิพย์ร้อนรนมากกลัวเขาเปิดเซฟได้แล้วปรนเปรอสมบัติของเธอให้ม่านฟ้า

คำภาวนาของผีนวลทิพย์ไม่เป็นผลเมื่อพิชิตเปิดเซฟของเธอสำเร็จ ม่านฟ้าตาเป็นประกายด้วยความโลภเมื่อเห็นกล่องเครื่องเพชรหลายกล่องในตู้เซฟ พิชิตเฝ้ามองอาการชู้รักด้วยความเอ็นดู

“คุณชอบไหม”

“ชอบสิคะ...ในที่สุดมันก็เป็นของเราค่ะที่รัก”

“นี่แค่บางส่วน ยังมีในเซฟที่ธนาคารอีกมาก”

“คุณต้องเอาทั้งหมดมาเป็นของเราให้ได้นะคะ”

ม่านฟ้าออดอ้อน พิชิตรับปาก ผีนวลทิพย์ถึงกับหัวใจสลาย ไม่คิดว่าสามีที่รักจะทำกับเธอแบบนี้...

ooooooo

ธนิดายังไม่รู้เรื่องเซฟของนวลทิพย์ถูกพิชิตกับม่านฟ้าเปิดได้แล้ว มัวคุยเรื่องคดีกับอติรุจและคมสันโดยเฉพาะประเด็นความเชื่อมโยงเกี่ยวกับการตายของธาดากับนวลทิพย์

อติรุจมั่นใจข้อสันนิษฐานของตนว่าการตายของธาดากับนวลทิพย์อาจเกิดจากตัวการคนเดียวกัน ธนิดาหน้าเสีย คมสันต้องปลอบไม่ให้คิดมากเพราะข้อสันนิษฐานของอติรุจยังไม่มีหลักฐานสนับสนุน

ธนิดายังไม่หายเครียด น้ำตารื้นด้วยความสะเทือนใจ อติรุจสงสารแต่อยากเตือนให้เธอระวังตัวเพราะคนร้ายตัวจริงคงไม่หยุดแค่นี้ ทั้งเรื่องตุ๊กตาหยกและทรัพย์สมบัติมากมายของนวลทิพย์ซึ่งเป็นแรงจูงใจที่ดี

ข้อสันนิษฐานของอติรุจทำให้ธนิดาใจไม่ดี สีหน้าวิตกของเธอทำให้คมสันหันไปต่อว่าเพื่อนสนิท

“เฮ้ยไอ้รุจ...นายกำลังทำให้คุณนิดตกใจ”

อติรุจไม่สะทกสะท้าน โต้เสียงเข้ม “ฉันห่วงคุณนิด ต่างหากโว้ย...ตอนนี้คนที่ผมเป็นห่วงไม่ใช่แป้งร่ำแต่เป็นคุณ เพราะถ้าไม่มีคุณ ใครจะได้เป็นผู้จัดการมรดก มหาศาลของแป้งร่ำ...ลองคิดดูสิครับ”

คมสันกลัวธนิดาคิดมากพยายามปรามเพื่อนไม่ให้กดดันเธอแต่อติรุจก็ไม่หยุด โพล่งเข้าประเด็น

“ผมอยากให้คุณย้ายออกไปอยู่ที่อื่น”

“แล้วแป้งร่ำกับป้าสายล่ะคะ”

“ย้ายไปด้วยกันเพื่อความปลอดภัยของคุณ”

ธนิดาคิดตามก่อนเชิดหน้าปฏิเสธ “ไม่ค่ะ! ฉันจะไม่ไปไหน ฉันรับปากน้าทิพย์จะดูแลปกป้องแป้งร่ำและทรัพย์สินของแก ฉันต้องทำให้ได้ แม้ว่า...”

“แม้ว่าต้องใช้ชีวิตเป็นเดิมพันยังงั้นหรือ”

อติรุจดักคออย่างรู้ทัน ธนิดาหน้าตึงด้วยความไม่พอใจแต่ไม่ทันตอกพิชิตก็โผล่มา

“คุยอะไรกันอยู่หรือครับ หรือว่ามีความคืบหน้าเกี่ยวกับคดีคุณทิพย์ ผมจะได้ขอฟังด้วย”

สีหน้ายียวนของพิชิตทำให้คมสันคิดแผนบางอย่างได้ แกล้งบอกข้อมูลสำคัญ

“ผมแค่มาแจ้งคุณนิดว่าตอนนี้ผมเพิ่งรับโอนคดีคุณธาดามาอยู่ในความรับผิดชอบ เพราะทางทีมสืบสวนสงสัยว่าคดีคุณธาดามีความเชื่อมโยงกับคดีของคุณทิพย์น่ะครับ”

คำบอกเล่าง่ายๆของคมสันทำให้พิชิตเสียวสันหลังวาบ...หรือตำรวจหนุ่มคนนี้จะรู้เรื่องเขาบงการฆ่าธาดาแล้ว!

ooooooo

อติรุจกับคมสันอยู่คุยเรื่องคดีกับธนิดาและพิชิตอีกครู่ก็ขอตัว คมสันยิ้มกว้างทันทีที่อยู่ตามลำพังกับอติรุจ

“นายเห็นหน้าคุณพิชิตใช่ไหมวะ”

“ทำแบบนี้จะไม่เป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นเหรอวะไอ้หมวด”

“ก็ฉันต้องการแบบนั้น”

“หมายความว่าไงวะ”

“ตอนนี้เราเก็บหลักฐานได้พอสมควรแต่กลับหาความเชื่อมโยงไม่ได้เลย ถ้าผู้ต้องสงสัยร้อนตัว เขาอาจทำอะไรบางอย่างเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยหลักฐานที่เรามีอยู่”

“ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นบางทีก็อาจช่วยต่อจิ๊กซอว์ที่เรายังหาไม่เจอก็ได้ใช่ไหมวะ”

คมสันพยักหน้ารับ อติรุจยิ้มด้วยความชอบใจ เช่นเดียวกับผีนวลทิพย์ที่ปรากฏร่างด้านหลังสองหนุ่ม

“ขอบใจมากอติรุจที่ช่วยดูแลนิดกับแป้งร่ำ...ขอบใจมาก”

ผีนวลทิพย์จงใจโผล่ให้สองหนุ่มเห็น อติรุจกับคมสันเบิกตาโพลง ตกใจแต่ยังประคองสติขับถึงบ้านเทพ คมสันแยกตัวจากไปแล้ว อติรุจถอนใจยาวก่อนตัดสินใจเล่าเรื่องความคืบหน้าของคดีให้เทพฟัง

“เก็บเรื่องนี้เป็นความลับนะโว้ยเจ้ารุจ ลุงกลัวว่าจะเหมือนคราวก่อน”

อติรุจนิ่วหน้า เทพเลยเล่าข้อสันนิษฐานของตน “ก็ที่เจ้าพิชิตมันเอาหมอผีไปที่โรงงานไง บอกตรงๆนะไม่รู้ว่าวิญญาณคุณธาดาถูกหมอผีทำอะไรหรือเปล่า เพราะตั้งแต่คราวนั้นไม่มีใครเคยเห็นวิญญาณคุณธาดาอีกเลย”

“ครับลุง...แต่ผมไม่มั่นใจหรอกนะเพราะเท่าที่รู้นายพิชิตกับพวกญาติๆก็เจออะไรแปลกๆในบ้านอยู่หลายครั้ง”

“น่าสงสาร...โดนรังแกทั้งที่มีชีวิตอยู่ ตายไปแล้วก็ยังไม่พ้นมารผจญ”

มารผจญของผีนวลทิพย์อย่างพุดกับจันไม่ได้หวังแค่ปอกลอกทรัพย์สมบัติของพิชิตลูกชายคนโต แต่หมายจะยึดบ้านหลังใหญ่ของนวลทิพย์จากธนิดากับแป้งร่ำด้วย

เช่นเดียวกับมารผจญอย่างเริงวุฒิที่ไม่คิดหยุดก่อกวนครอบครัวนวลทิพย์จนกว่าจะได้ครอบครองตุ๊กตาหยก ทั้งส่งม่านฟ้าไปป่วนที่ทิพย์พิมานและบ้านนวลทิพย์ แถมกันระวิวรรณออกห่างจากธนิดาด้วยการเปิดร้านกาแฟให้

ระวิวรรณไม่รู้เรื่อง วุ่นวายทำร้านกาแฟใหม่ของตน จนเริงวุฒิเบาใจ ธงลูกน้องคนสนิทของเขาเสียอีกที่ข้องใจจนเขาต้องกำชับไม่ให้หลุดปากให้ระวิวรรณระแคะระคาย...เดี๋ยวจะเสียแผน!

ม่านฟ้าหลงระเริงกับทรัพย์สมบัติของนวลทิพย์จนแทบลืมเรื่องตุ๊กตาหยกที่เริงวุฒิย้ำเสมอให้หาทางขโมยมาให้ได้ ผีนวลทิพย์ช้ำใจเหลือเกินที่พิชิตควงม่านฟ้าออกนอกหน้าแถมปรนเปรอด้วยสมบัติของเธอ อยากสั่งสอนทั้งสามีและชู้รักใจแทบขาดแต่เหล่าตุ๊กตาผีห้ามไว้และออกโรงแทน

เหล่าตุ๊กตาผีบุกห้องนอนพิชิต กวาดตามองม่านฟ้าที่นอนกอดกล่องเครื่องเพชรของนวลทิพย์ด้วยความสมเพช ก่อนเล่นงานจนหลอน กรีดร้องโวยวายเสียงดังจนทุกคนในบ้านแตกตื่น!

พิชิตสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงชู้รัก ม่านฟ้าไม่เชื่อว่าตัวเองฝันร้ายฟ้องเขาเรื่องตุ๊กตาผีที่เขาไม่เคยเห็น แต่กระนั้นเขาก็ไม่กล้าบอกใครโดยเฉพาะธนิดา กลัวอีกฝ่ายรู้ว่าเขากับม่านฟ้าเปิดเซฟของนวลทิพย์ได้แล้ว

ม่านฟ้าประสาทเสียมาก แล่นไปหาเริงวุฒิแต่เช้าเพื่อบอกเลิกงานขโมยตุ๊กตาหยก เริงวุฒิหัวเสียที่เห็นเมียเก็บคนสวยมาที่บ้านทั้งที่เคยกำชับไม่ให้มา

“ฟ้ากลัวนี่คะ ฟ้าว่าผีคุณทิพย์ต้องแค้นฟ้าแน่ๆ ถึงหลอกฟ้าไม่เว้นแต่ละวัน”

“ผีเผอที่ไหนมี นี่ยุคไหน ปีไหนแล้วฮึ”

“คุณไม่เจออย่างที่ฟ้าเจอคุณก็ไม่กลัวน่ะสิคะ ตอนนี้ฟ้าไม่กล้ากลับไปที่นั่นอีกแล้วค่ะ”

“แต่เธอต้องกลับไป ตราบใดที่ฉันยังไม่ได้ตุ๊กตาหยก เธอต้องอยู่ที่นั่น!”

“คุณไม่ห่วงฟ้าเหรอคะ”

น้ำเสียงออดอ้อนของเมียเก็บทำให้เริงวุฒิลอบถอนใจหน่ายๆ เขาต้องใช้ประโยชน์จากเธอจึงยอมอ่อนท่าที “ห่วงสิ...แต่ถ้าเราได้ครอบครองตุ๊กตาหยกนั่น พลังจากตุ๊กตาหยกจะทำให้เราร่ำรวยมหาศาล ถึงตอนนั้นเราสองคนก็จะสบาย เชื่อผมเถอะฟ้า...ถ้าผมรวยคุณก็สบายไปทั้งชาติ เอางี้...ให้อาจารย์สมิงไปสะกดวิญญาณนวลทิพย์เหมือนที่ทำกับไอ้ธาดา...ดีไหม”

ooooooo


ละครตุ๊กตาผี ตอนที่ 3 อ่านตุ๊กตาผีติดตามละครตุ๊กตาผี ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย จรณ โสรัตน์,สุชาร์ มานะยิ่ง,อคัมย์สิริ สุวรรณศุข 1 ม.ค. 2513 07:00 2019-01-09T04:54:03+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ