ข่าว

วิดีโอ



ตุ๊กตาผี

อ่านเรื่องย่อ

แนว: ดราม่า-ลึกลับ-สยองขวัญ

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: ภาคย์รพี

กำกับการแสดงโดย: บรรจง สินธนมงคลกุล

ผลิตโดย: บริษัท กันตนา เอฟโวลูชั่น จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: จรณ โสรัตน์,สุชาร์ มานะยิ่ง,อคัมย์สิริ สุวรรณศุข

ท่ามกลางความมืดมิดในบ้านหลังใหญ่ของนวลทิพย์ เศรษฐินีเจ้าของบริษัททิพย์พิมานผู้ผลิตเฟอร์นิเจอร์ส่งออกรายใหญ่ของประเทศ

เด็กหญิงแป้งร่ำ ลูกสาวคนเดียวของนวลทิพย์ซึ่งเกิดกับธาดาสามีเก่าที่ตายไปแล้วกอดตุ๊กตาตัวโปรดชื่อวาวามองดูวิญญาณพ่อถูกยิงเลือดไหลอาบ แป้งร่ำพูดกับวิญญาณธาดาเสียงสั่น

“มันฆ่าคุณพ่อ...หนูเห็น...”

ธาดายิ้มเศร้า “พ่อเป็นห่วงหนูแป้งร่ำ...ห่วงจนไม่กล้าจากหนูไปไหน”

เสียงพูดคุยเบาๆในห้องนอนแป้งร่ำทำให้ปลา สาวใช้ขี้ตื่นประจำบ้านซึ่งมีหน้าที่ดูแลเด็กหญิงตัดสินใจเข้าไปดู ผีธาดาเลือนหายไป แป้งร่ำโกรธมากแหวไล่สาวใช้ออกจากห้อง

ปลาลนลานออกจากห้อง ภาพใบหน้าของเหล่าตุ๊กตาในห้องของแป้งร่ำยังหลอกหลอนจนเธอต้องฟ้องนวลทิพย์ซึ่งนั่งเล่นกับพิชิตอดีตทนายความประจำบริษัท  ที่กลายเป็นสามีใหม่

“คุณผู้หญิงขา...คุณหนูแป้งร่ำเก็บตัวในห้องมืดๆ

อีกแล้วค่ะ เหมือนคุณหนูพูดกับใครก็ไม่รู้ค่ะ”

นวลทิพย์รับฟังด้วยท่าทีนิ่งสงบ ต่างจากพิชิต

ส่งเสียงหึในลำคอ

“ผมบอกคุณหลายครั้งแล้วให้พาแกไปพบจิตแพทย์”

“เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ แป้งร่ำไม่ได้ผิดปกติอะไร แกเพียงแต่เสียใจเรื่อง...”

พิชิตนิ่วหน้าส่งสายตาคาดคั้นให้ภรรยาบอกความจริง นวลทิพย์พูดไม่ออกกลัวสามีกระทบกระเทือนจิตใจเพราะเธอเชื่อว่าแป้งร่ำคงเสียใจไม่หายเรื่องการตายธาดาและเรื่องเธอแต่งงานใหม่กับพิชิต

นวลทิพย์ตัดสินใจปลีกตัวไปดูลูกสาว พิชิตถอนใจหน่ายๆแต่ลุกตามไปด้วย แป้งร่ำนั่งกอดตุ๊กตาวาวา ตุ๊กตาตัวสุดท้ายที่ธาดาพ่อแท้ๆซื้อให้ก่อนตายแน่น เมื่อเห็นหน้าพิชิตพ่อเลี้ยงก็เบิกตาโพลงกระถดตัวหนี

พิชิตชักสีหน้าไม่ชอบใจ “ผมพยายามแล้วนะแต่ลูกคุณไม่ยอมให้ผมเข้าใกล้เอง”

“คุณไปพักผ่อนเถอะ...ฉันจะอยู่กับลูก”

นวลทิพย์ตัดบทเสียงเรียบ เธอรอจนสามีออกไปจึงเอื้อมมือหาลูกสาว หวังกอดปลอบแต่แป้งร่ำก็เบี่ยงตัวหนี นวลทิพย์หัวใจสลาย เอ่ยกับลูกสาวเสียงเครือ

“อย่าทำกับแม่อย่างนี้...ใจแม่จะขาด...พูดกับแม่บ้างสิแป้งร่ำ”

พิชิตไม่ได้กลับห้องแต่แอบฟังสองแม่ลูกคุยกันจากด้านนอก ท่าทางหัวเสียเพราะแป้งร่ำไม่เคยญาติดีกับเขา ไม่รู้เลยว่าผีธาดาลอบมองเขาจากอีกมุม...แววตาเคียดแค้นที่พิชิตพรากทุกสิ่งทุกอย่างที่รักไป

ooooooo

นวลทิพย์ตัดใจออกจากห้องลูกสาวไปนอนร้องไห้ในห้อง พิชิตมองมาด้วยความสมเพชและอดไม่ได้จะเสนอความคิดเห็นแบบไม่รักษาน้ำใจ


“เชื่อผมสิ...จิตแพทย์รักษาได้ ลูกคุณน่ะมีอาการทางจิต...พร่ำเพ้อเห็นโน่นเห็นนี่ มันไม่ใช่จินตนาการแบบเด็กทั่วไปแต่เป็นอาการทางประสาท”

“คุณเลิกพูดเรื่องนี้ได้แล้ว ยัยแป้งร่ำเป็นลูกฉัน ให้ฉันจัดการเรื่องนี้เอง”

“ลูกฉัน...แล้วคุณจัดการอะไรได้บ้าง คุณเสียเวลาไปกับเด็กประสาทนี่เท่าไหร่แล้วทิพย์คิดดูให้ดี”

พิชิตโพล่งตามอารมณ์แต่นวลทิพย์ก็ไม่ตอบโต้ เอาแต่ร้องไห้จนเขาใจไม่ดี พยายามง้องอน

“ทิพย์...ที่ผมพูดน่ะเพราะไม่อยากให้คุณเสียใจไปมากกว่านี้”

นวลทิพย์ไม่สนใจ นอนร้องไห้ต่อด้วยความสะเทือนใจสุดขีด ผีธาดายืนมองห่างๆด้วยความคิดถึงและเป็นห่วง...เสียใจเหลือเกินที่ไม่สามารถมีชีวิตเพื่อปกป้องภรรยากับลูกสาว...

แป้งร่ำนอนไม่หลับเพราะคิดถึงธาดาพ่อแท้ๆ ภาพเหตุการณ์เลวร้ายในอดีตยังเด่นชัดในหัว...วันสุดท้ายที่ธาดามีชีวิตและพาเธอไปซื้อตุ๊กตาวาวา สองพ่อลูกจูงมือกันขึ้นรถ พลันก็มีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งขับโฉบมายิงธาดาตายต่อหน้าต่อตา เลือดกระเด็นโดนแป้งร่ำและบางส่วนเปื้อนตุ๊กตาวาวา

ภาพร่างไร้ลมหายใจของพ่อยังตามหลอกหลอน แป้งร่ำจำได้ติดตาว่าวันนั้นเธอเห็นพิชิตพ่อเลี้ยงท่ามกลางฝูงชนที่มุงดูเธอกับพ่อ แต่เพียงแวบเดียว...พิชิตก็หายตัวไป

แป้งร่ำช็อกมากกับการจากไปอย่างกะทันหันของพ่อ แถมกลัวจนบอกใครไม่ได้ว่าพิชิตมีส่วนในการตายของธาดา แม้แต่แม่แท้ๆอย่างนวลทิพย์ก็ไว้ใจแต่งงานกับเขา ทำให้เธอตัดสินใจอยู่ในโลกของตัวเองที่มีแค่ตุ๊กตาวาวากับตุ๊กตาอื่นๆที่วางเรียงรายในห้องนอนของเธอ...

นวลทิพย์ก็นอนไม่หลับเลยมานั่งทำงาน พิชิตตามมาด้วย เห็นเธอลูบตุ๊กตาหยกสมบัติเก่าของรัก

ของหวงอย่างใช้ความคิดก็ตาวาวด้วยความโลภ

“คุณคงรักตุ๊กตาหยกตัวนี้มาก”

“ค่ะ...เป็นมรดกตกทอดมาแต่ครั้งบรรพบุรุษของฉัน”

“มีคนให้ราคาตั้งห้าสิบล้าน คุณไม่สนใจเหรอ”

“ต่อให้ร้อยล้านฉันก็ไม่ขาย!”

พิชิตลอบทำหน้าเซ็ง ในหัวคิดถึงข้อเสนอของเริงวุฒิ หนุ่มใหญ่เจ้าของบริษัทคู่แข่งของทิพย์พิมาน เริงวุฒิแวะมาหาเขาเมื่อวันก่อนเพื่อเจรจาขอซื้อตุ๊กตาหยกของนวลทิพย์เพราะเชื่อว่าตุ๊กตาจะช่วยให้กิจการรุ่งเรือง

“ผมให้หนึ่งร้อยล้านบาท”

“คงไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะคุณทิพย์เธอหวงมาก”


“ถ้าคุณเอาตุ๊กตาหยกมาให้ผมหนี้สินที่บ่อนทั้งหมดของพ่อคุณจะเป็นศูนย์ทันที!”

เริงวุฒิไม่ใช่แค่เจ้าของบริษัทเฟอร์นิเจอร์คู่แข่งของนวลทิพย์ แต่ยังมีฉากหลังเป็นพ่อค้ายาเสพติดและเจ้าของบ่อนการพนันหลายแห่ง พุดพ่อแท้ๆของพิชิต

ก็ติดพนันงอมแงมในบ่อนของเขา เขาเลยใช้เป็นข้อต่อรองกับพิชิตให้หาทางทำให้นวลทิพย์ขายตุ๊กตาหยกประจำตระกูลให้ได้

ข้อเสนอของเริงวุฒิทำให้พิชิตหนักใจ แต่สุดท้ายความโลภก็ทำให้เขาลืมเรื่องผิดชอบชั่วดีเพราะหากได้เงินก้อนนี้ก็สามารถล้างหนี้พนันของพ่อแถมเอาไป

ใช้จ่ายซื้อความสะดวกสบายได้อีกนาน

พิชิตดึงตัวเองจากภวังค์ความคิด...เขาฝันหวานถึงการใช้เงินก้อนโตจากการขายตุ๊กตาหยก ติดแค่เกลี้ยกล่อมนวลทิพย์ซึ่งยืนยันเสียงแข็งไม่ขายสมบัติเก่าของตระกูล

“ผมรู้ว่าตุ๊กตาหยกสำคัญกับทิพย์มาก แต่เพื่อบริษัทผมอยากให้ทิพย์ลองทบทวนดูอีกที”

“เป็นตายยังไงฉันก็ไม่ขายตุ๊กตาหยกเด็ดขาด!”

“ทั้งๆที่บริษัทกำลังมีปัญหาเรื่องการเงินงั้นหรือ”

“ฉันยังไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้”

นวลทิพย์ตัดบทแล้วหลับตาปิดการสนทนา พิชิตมองมาด้วยความไม่พอใจแต่ยังปะเหลาะเสียงหวาน

“โอเค...ผมไม่กวนทิพย์แล้ว อย่าทำงานดึกนักนะ พักผ่อนด้วย ผมเป็นห่วง...ผมรักคุณนะทิพย์”

พิชิตก้มหอมแก้วภรรยาแล้วผละไป ทิ้งนวลทิพย์ให้นั่งหลับตาคิดอะไรตามลำพัง ผีธาดาเห็นเธอเครียดก็ขยับไปใกล้หมายนวดขมับให้ผ่อนคลาย นวลทิพย์เบิกตาโพลงเพราะสัมผัสได้ว่าอดีตสามีอยู่ใกล้ๆ

“คุณใช่ไหมคะธาดา คุณใช่ไหม...ฉันจำกลิ่นน้ำหอมของคุณได้”

นวลทิพย์หันมองรอบตัวแต่ไม่เห็นอะไร ไม่รู้เลยว่าผีธาดายืนมองไม่ไกลแค่ไม่ปรากฏตัวให้เห็น

ooooooo

คืนเดียวกันที่บ้านเริงวุฒิ...เจ้าของบ้านหนุ่มกำลังคลอเคลียม่านฟ้า เมียเก็บคนสวยซึ่งรับหน้าที่ติดต่อขอซื้อตุ๊กตาหยกจากนวลทิพย์ ม่านฟ้าชักสีหน้า ถอนใจยาวด้วยความเหนื่อยหน่าย

“ฟ้าพยายามอยู่ค่ะ เคยส่งคนไปคุยกับคุณนวลทิพย์แล้วแต่เขายืนยันไม่ยอมขายท่าเดียว”

“ผมจะให้ฟ้าแทรกตัวไปในทิพย์พิมานทำให้มันปั่นป่วนทั้งบริษัท ทีนี้ล่ะ...ถึงไม่อยากขายมันก็ต้องขาย!”

“เพื่อคุณฟ้าทำได้ แต่สงสัยว่าทำไมคุณถึงอยากได้ตุ๊กตาหยกตัวนั้นนักล่ะคะ”

“ไม่ต้องถาม เอาเป็นว่าทำงานให้สำเร็จคุณอยากได้อะไรผมให้ได้ทุกอย่าง”


“รวมถึงทะเบียนสมรสและหัวใจของคุณด้วยเหรอคะ”

เริงวุฒิคิดนิดเดียวก่อนตอบเสียงเรียบ “ก็บอกแล้วไงว่าทุกอย่าง”

“ค่ะ...ฟ้ารักคุณที่สุด”

ม่านฟ้าหอมแก้มเขาด้วยความดีใจ ก่อนหุบฉับเมื่อเขาเปลี่ยนไปพูดถึงระวิวรรณหลานสาวคนสวย

“ยัยวิจะกลับจากอเมริกาแล้ว ผมไม่อยากให้คุณมาหาผมที่นี่”

“ทำไมคะ...ในเมื่อฟ้าเป็นเมียคุณ”

“ผมไม่อยากให้ยัยวิรู้เรื่องอะไรที่ไม่ควรรู้”

“รวมถึงเรื่องของเราด้วยหรือคะเริงวุฒิ”

“ด้วย...ผมไม่อยากให้แผนการของเราต้องเสียเพราะยัยวิ แล้วผมจะไปหาคุณที่คอนโดเอง”

เริงวุฒิเอ่ยเสียงเข้ม สีหน้าจริงจังจนม่านฟ้าไม่มีทางปฏิเสธ จำใจรับสภาพเมียเก็บอย่างสมบูรณ์

“สัญญานะคะว่าคุณจะไม่ทิ้งฟ้า”

“รักขนาดนี้จะทิ้งได้ไง...”

นวลทิพย์ตื่นเช้าไปใส่บาตรให้ธาดาสามีเก่า สายกับปลาแม่บ้านเก่าแก่กับสาวใช้ประจำบ้านมองหน้ากันงงๆเพราะไม่เคยเห็นเจ้านายสาวทำบุญให้ธาดานานแล้ว พิชิตเห็นก็อดค่อนแคะภรรยาไม่ได้ นวลทิพย์นิ่วหน้าไม่ชอบใจ นั่งเงียบบนรถไปทำงานจนพิชิตใจเสีย จับมือเธอง้อเสียงอ่อน

“ผมรักคุณแล้วก็หึงคุณมาก...ถึงนายธาดาสามีเก่าของคุณจะตายแล้วแต่ผมก็อดหึงไม่ได้”

“เราพูดกันรู้เรื่องแล้วไม่ใช่รึ...ฉันใช้ชีวิตกับคุณ...

ฉันไม่มีใครอื่นแต่คุณต้องให้เวลาฉันบ้าง”

“ผมขอโทษ”

พิชิตข่มความไม่พอใจจนถึงบริษัทจึงถามเรื่องน้องสาวเพื่อนสนิทที่เขาจะรับเป็นผู้จัดการฝ่ายขาย นวลทิพย์ไม่อยากขัดปล่อยให้เขาทำตามใจแต่ไม่วายขอให้ผู้จัดการคนใหม่มาทำงานต้นเดือนเหมือนพนักงานใหม่คนอื่น

นวลทิพย์ไม่สนใจเรื่องผู้จัดการฝ่ายขายคนใหม่อีก เรียกเทพหนุ่มใหญ่พนักงานเก่าแก่ของบริษัทมาเพื่อถามถึงอติรุจหลานชายของอีกฝ่ายซึ่งเพิ่งเรียนจบออกแบบหมาดๆอยากให้มาทำงานในตำแหน่งหัวหน้าแผนกออกแบบเฟอร์นิเจอร์ เทพแบ่งรับแบ่งสู้เพราะรู้จักนิสัยหลานชายว่ารักอิสระ ไม่ชอบให้ใครบังคับหรือเจ้ากี้เจ้าการ

ooooooo

แม้ว่าธาดาจะตายแล้วแต่เหล่าพนักงานบริษัททิพย์พิมานก็ไม่เคยลืมคุณงามความดี รวมถึงจุดธูปขอเลขหวยตามประสาคนเชื่อเรื่องโชคชะตาและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ พิชิตไม่ชอบใจนัก คอยเอ็ดทุกครั้งที่เจอแต่วันนี้ต่างจากทุกวันเมื่อธนิดาหรือนิด หลานสาวคนสวยของธาดาซึ่งแวะมาหานวลทิพย์ช่วยแก้ต่างแทนเหล่าพนักงาน


พิชิตตะลึงความสวยของธนิดา ส่งสายตากะลิ้มกะเหลี่ยจนเธอนึกรังเกียจแต่ทำอะไรไม่ได้เมื่อนวลทิพย์แนะนำว่าเขาคือสามีใหม่ นวลทิพย์ไม่ได้สังเกตท่าทางเจ้าชู้ของพิชิต มัวดีใจที่ธนิดายอมมาทำงานด้วย เพราะอีกฝ่ายเป็นหลานสาวคนเดียวของธาดาอดีตสามี แถมเธอจะได้ไหว้วานให้อีกฝ่ายช่วยดูแลแป้งร่ำด้วย

ธนิดาไม่ยี่หระสายตาหื่นๆของพิชิต ตั้งใจฟังนวลทิพย์เล่าสถานการณ์บริษัทซึ่งมีปัญหาสินค้าเลียนแบบจนยอดขายตก รวมถึงหน้าที่เธอในฐานะหัวหน้าแผนกออกแบบเครื่องประดับซึ่งดูแลการเจียระไนอัญมณีตกแต่งเฟอร์นิเจอร์

ไข่หวานพนักงานสาวประจำแผนกออกแบบ เครื่องประดับมองธนิดาด้วยรอยยิ้มประจบ ก่อนยิ้มกว้างกว่าเก่าเมื่อเห็นอติรุจหลานชายคนเดียวของเทพ พนักงานเก่าแก่ของบริษัทแวะมาแนะนำตัวกับนวลทิพย์

อติรุจตั้งใจมาปฏิเสธข้อเสนองานของนวลทิพย์แต่ทันทีที่เห็นหน้าธนิดา รุ่นน้องสาวร่วมสถาบันที่เขาเคยตามจีบเมื่อหลายปีก่อนก็เปลี่ยนใจตอบรับข้อเสนอ ธนิดาหน้าบึ้ง หมั่นไส้ท่าทางกระตือรือร้นของอติรุจ

เลยขอตัวกลับดื้อๆ นวลทิพย์ให้เธอไปพักที่บ้านเพื่อช่วยดูแลแป้งร่ำ พิชิตจึงอาสาไปส่งแต่ธนิดาปฏิเสธเพราะไม่อยากอยู่ใกล้เขา

ธนิดากลับไปแล้ว เทพจึงพาอติรุจหลานชาย

รูปหล่อไปแนะนำกับเหล่าพนักงานในแผนกออกแบบเฟอร์นิเจอร์ หมูตุ๋นกับกุ้งเต้นซึ่งนั่งสัปหงกสะดุ้งตื่นเมื่อเห็นหน้าเจ้านายหนุ่มคนใหม่ อติรุจส่ายหน้าขำๆ ไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่เพราะเชื่อว่าบรรยากาศในการทำงานต้องเป็นกันเองผลงานจึงออกมาดี...

สายแม่บ้านเก่าแก่และญาติห่างๆของนวลทิพย์ ให้การต้อนรับธนิดาอย่างดีและพาไปหาแป้งร่ำซึ่งเก็บตัวในห้องนอนกับตุ๊กตาวาวาเหมือนเคย

แป้งร่ำไม่มองหน้าธนิดาแต่พูดกับตุ๊กตาวาวาให้ไล่อีกฝ่ายออกจากห้อง ธนิดาหน้าเสียที่ลูกพี่ลูกน้องสาวตัวเล็กซึ่งเคยสนิทกันไม่ยอมสบตา แถมต้องวิ่งออกจากห้องพร้อมสายเมื่อแป้งร่ำกรีดร้องเสียงดัง

“พี่วาวาบอกให้พวกนั้นออกไปซะ...ออกไป๊!”

ธนิดาไม่ได้กลัวแป้งร่ำแต่แปลกใจมากกว่าที่ ลูกพี่ลูกน้องสาวมีท่าทางผิดปกติ เสียงกรีดร้องก็แหลมเล็กจนเหมือนไม่ใช่เสียงของเจ้าตัว สายซึ่งคุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้มานานพยักหน้าเห็นด้วย

“เสียงเล็กๆแหลมๆนั่นไม่ใช่เสียงคุณหนูแป้งร่ำแน่ค่ะ...นึกแล้วยังกลัวไม่หาย”


“แต่นิดเห็นยัยแป้งร่ำเป็นคนพูด”

“ถึงขยับปากพูดแต่เสียงไม่ใช่...เหมือนคนถูก

ผีสิงน่ะค่ะคุณนิด”

สายกระซิบกระซาบ พลันต้องสะดุ้งเมื่อปลาสาวใช้โผล่มาถามเรื่องแป้งร่ำแผลงฤทธิ์จนธนิดากระเจิงจากห้อง ธนิดาไม่ชอบใจแต่ไม่พูดอะไรนอกจากหมายมั่น ปั้นมือจะทำให้แป้งร่ำร่าเริงเหมือนเดิมให้ได้

ooooooo

บรรยากาศในบ้านนวลทิพย์เปลี่ยนไปมาก ธนิดาสัมผัสได้ถึงความอึมครึมและอึดอัด กระทั่งถึงเวลามื้อเย็นจึงเห็นภาพชัดเพราะสายแม่บ้านเก่าแก่ไม่ได้รับอนุญาตให้ร่วมโต๊ะเหมือนเมื่อก่อน

สายอึกอักไม่กล้าบอกว่าใครสั่ง แต่พิชิตไม่ใส่ใจพูดเสียงเรียบ

“คนใช้...จะให้นั่งร่วมโต๊ะกับเจ้านายมันไม่ควร ระเบียบก็ต้องเป็นระเบียบ”

“แต่ตอนที่คุณน้าธาดายังมีชีวิตอยู่ ป้าสาย

นั่งทานข้าวร่วมโต๊ะกับเรานะคะ”

นวลทิพย์ตัดปัญหาชวนสายร่วมโต๊ะ พิชิตไม่พอใจแต่ธนิดาไม่สนใจ

“ป้าสายเป็นญาติไม่ใช่คนรับใช้...ถ้ายึดระเบียบนิดก็ไม่มีสิทธิ์เพราะนิดเป็นญาติสามีเก่าของคุณน้านวลทิพย์”


ธนิดาตอกไม่ไว้หน้า สายจึงยอมร่วมโต๊ะเพื่อสงบศึก พิชิตพยายามข่มอารมณ์ร้อนๆโดยมีนวลทิพย์คอยไกล่เกลี่ย ธนิดาไม่ยี่หระอาการพิชิตเปรยลอยๆ

“ไหนๆนิดก็จะมาอยู่ที่นี่ ถ้ามีเปลี่ยนแปลงระเบียบใหม่ก็ช่วยแจ้งด้วยค่ะ นิดจะได้ตัดสินใจว่าจะอยู่หรือจะไป”

ขาดคำธนิดาโคมไฟเหนือโต๊ะอาหารก็สั่นสะเทือน ทุกคนยกเว้นธนิดาเชื่อว่าเป็นฝีมือผีธาดาแต่ไม่มีใครกล้าพูด โดยเฉพาะพิชิต...ขบกรามแน่นก่อนตะคอกสั่งให้ปลาตักข้าว!

พิชิตโกรธมากที่ถูกธนิดาหักหน้ากลางโต๊ะอาหาร พาลพาโลนวลทิพย์ทั้งเรื่องธนิดาและเรื่องอติรุจ

“ให้หลานผัวเก่ามาคุมแผนกเครื่องประดับแถมยังรับหลานไอ้เทพมาคุมแผนกเฟอร์นิเจอร์ เริ่มงานวันนี้ด้วยซ้ำ ทำไมไม่รอต้นเดือนเหมือนน้องสาวเพื่อนผม”

นวลทิพย์ข่มอารมณ์ตอบเสียงเรียบ “ยัยนิดเป็นหลานฉัน”

“ก็หลานผัวเก่า”

“อย่าลืมว่าบริษัทเป็นของธาดา เท่ากับว่ายัยนิดมีส่วนในผลประโยชน์ของบริษัทด้วยฉันจึงให้แกเข้ามาในฐานะผู้บริหาร ส่วนน้องสาวเพื่อนคุณเข้ามาในฐานะพนักงานควรจะเริ่มงานต้นเดือนตามระเบียบ”

“แล้วหลานไอ้เทพเป็นญาติข้างไหนของคุณถึงให้มันเริ่มงานวันนี้เลย”

“อะไรจำเป็นกว่ากันล่ะคะ แผนกเฟอร์นิเจอร์ไม่มีคนคุมมานานแล้วแต่ฝ่ายขายคนไม่ขาด...หวังว่าน้องสาวเพื่อนคุณคงช่วยทำให้ยอดขายเพิ่มมากขึ้นนะคะ”


พิชิตเถียงไม่ออก ได้แต่ปั้นหน้ายิ้มแย้มประจบนวลทิพย์แล้วผละไป ในหัวเต็มไปด้วยภาพเหตุการณ์ตอนมื้อเย็นเมื่อโคมไฟเหนือโต๊ะอาหารสั่นสะเทือน

“ฝีมือมึงเหรอ กูไม่กลัวมึงไอ้ธาดา มึงอยู่ที่ไหนล่ะ ...ออกมาสิวะ”

ธนิดาโผล่มาได้ยินเสียงพิชิตท้าทายวิญญาณธาดาก็อดไม่ได้แกล้งถาม

“ได้ยินเสียงเหมือนคุณพูดจาท้าทายใคร”

“ทำไมยังไม่นอนอีก...ห้องนอนอยู่ข้างบนไม่ใช่เหรอ”

“ที่นี่มีกฎว่าต้องนอนกี่ทุ่มด้วยเหรอ...ตอนน้าธาดายังมีชีวิตไม่เห็นมีกฎนี้หรือว่านี่เป็นกฎใหม่ของคุณ”

ท่าทางยียวนของธนิดาทำให้พิชิตฉุนขาด กระชากตัวมาพูดตะคอกข้างหู “น้าเธอน่ะตายเป็นผีไปแล้วตอนนี้ฉันก็อยู่ในฐานะสามีของน้าสะใภ้เธอ...จดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย เพราะฉะนั้นฉันมีสิทธิ์ในบ้านนี้เต็มที่!”

พูดจบก็ผละไป ทิ้งธนิดาให้มองตามเครียดๆ...ดูท่าเธอคงอยู่บ้านนี้ลำบากหากมีเจ้าของบ้านแบบพิชิต

ooooooo

ผีธาดาเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง เจ็บแค้นเมื่อเห็นพิชิตข่มขู่ธนิดาหลานสาว ตามไปหลอกหลอนจนพิชิตขวัญผวา นวลทิพย์ถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงแต่พิชิตไม่กล้าบอกว่าตัวเองโดนผีอำ!

ระวิวรรณ หลานสาวคนสวยของเริงวุฒิเพิ่งกลับจากเมืองนอกจึงอยากไปเยี่ยมธนิดาเพื่อนรักสมัยมัธยม เริงวุฒิเก็บอาการได้ดี ยังไม่บอกหลานสาวเรื่องบริษัทของตนเป็นคู่แข่งกับบริษัททิพย์พิมานที่ธนิดาเพิ่งไปทำงานด้วย แต่ยกหูหาม่านฟ้าเมียเก็บทันทีเมื่อระวิวรรณออกจากบ้าน

“ผมเพิ่งรู้ว่ายัยวิเป็นเพื่อนสนิทกับหลานสาวไอ้ธาดา ถ้าคุณเข้าไปทำงานที่นั่นแล้วอย่าแสดงตัว

ให้รู้ว่าเราเป็นอะไรกัน...แผนจะเสียหมด”

ม่านฟ้าลอบถอนใจเซ็งๆ “คุณไม่ต้องย้ำหรอก ฟ้าทราบค่ะว่าควรหรือไม่ควรทำอะไร”

“ก็ดี...ผมไม่อยากให้เกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นขณะที่งานของเรายังไม่เรียบร้อย”

“อย่าลืมโอนเงินนะคะ ฟ้าจะเอาไปซื้อเสื้อผ้า

คงไม่ดีถ้าผู้จัดการฝ่ายขายของทิพย์พิมานแต่งตัวมอซอดูไม่ได้”

ธนิดาหรือนิดตื่นเต้นมากเมื่อเห็นระวิวรรณ โผกอดด้วยความคิดถึง อติรุจผ่านมาเห็นจึงร้องทัก ระวิวรรณเลยแกล้งแซวกลับเพราะรู้เรื่องเขาตามจีบธนิดาตั้งแต่สมัยเรียนเป็นอย่างดี

อติรุจไม่อายแถมยืดอกยอมรับ ธนิดาค้อนขวับก่อนชวนระวิวรรณไปคุยอีกทาง โดยไม่รู้เลยว่าแววตา พนักงานสาวจอมสอดรู้สอดเห็นประจำบริษัทแอบฟังจากอีกมุม


ธนิดาไม่รู้ว่ามีคนแอบฟัง ระบายเรื่องอึดอัดใจกับระวิวรรณ “ฉันมาทำงานที่นี่เพราะต้องการรักษาสมบัติของคุณน้าธาดากับช่วยแป้งร่ำ แกไม่พูดจาอะไรกับใครเลยหลังจากที่เห็นพ่อถูกยิงตายต่อหน้าต่อตา”

“ตายจริง...น่าสงสาร...เด็กตัวนิดเดียวต้องเจอเรื่องร้ายๆยังงั้น ถ้าเป็นฉันก็คงแย่เหมือนกันแหละ”

“ยังไงฉันก็ต้องหาทางช่วยแป้งร่ำให้ได้”

แววตาไม่ได้ฟังต่อรีบไปรายงานพิชิตเรื่องธนิดามีเพื่อนเพิ่งกลับจากเมืองนอกมาหา พิชิตยื่นเงินค่าข่าวแล้วกำชับให้รีบมาบอกอีกหากมีข่าวน่าสนใจ...

ooooooo

ธนิดารอกินมื้อค่ำกับนวลทิพย์และพิชิต

แต่ไม่มีใครกลับบ้าน สายบอกว่าเป็นแบบนี้มานาน หากพิชิตไม่กลับ นวลทิพย์จะอยู่เฝ้าที่บริษัทจนกว่าจะเสร็จพร้อมกัน

แป้งร่ำยังเก็บตัวในห้องนอนไม่ออกมาเจอผู้คนหรือร่วมโต๊ะกับใคร สายเล่าให้ธนิดาฟังว่ากว่าจะกล่อมให้เด็กหญิงกินข้าวแต่ละมื้อแทบต้องกราบตุ๊กตาวาวา ธนิดานิ่วหน้าสงสัยแต่ไม่พูดอะไรนอกจากแวะไปเยี่ยมแป้งร่ำในห้องแล้วฝากฝังตุ๊กตาวาวาให้ช่วยดูแลลูกพี่ลูกน้องสาวตัวเล็ก

นวลทิพย์รอสามีที่บริษัทจนมืดค่ำ เธอพยายามโทร.หาเขาแต่ไม่มีคนรับสาย ผีธาดาเฝ้ามองภรรยาเก่าจากมุมไกลๆด้วยความรักและห่วงใย นึกโมโหตัวการอย่างพิชิตที่ทำให้เธอเสียน้ำตาซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนต้องสั่งสอนด้วยการดักรอหน้าทางเข้าบริษัทและหลอกหลอนจนพิชิตสติแตก!

พิชิตเบิกตาโพลงเมื่อเห็นร่างโชกเลือดของธาดาตอนกลับถึงบริษัท นวลทิพย์รออยู่แล้ว ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายของสามีจึงวิ่งไปดู พิชิตไม่กล้าบอกว่าถูกผีธาดาอำเลยเฉไฉว่าตาฝาด นวลทิพย์ไม่เชื่อนักแต่ไม่อยากเซ้าซี้ พิชิตลอบถอนใจโล่งอกแต่ไม่วายพึมพำกับตัวเอง

“ไอ้ธาดา...กูไม่ปล่อยมึงไว้แน่!”

เพราะถูกรังควานทั้งที่บ้านและบริษัท พิชิตเลยทนไม่ไหวต้องไปจ้างอาจารย์สมิง หมอผีชื่อดังให้ช่วยปราบผีธาดา อาจารย์สมิงหลับตาบริกรรมคาถาครู่เดียวก็เอ่ยเสียงเคร่ง

“ไอ้ผีตนนี้มันร้ายกาจ แรงอาฆาตมันแรงนัก”

“แล้วจะทำยังไงดีล่ะครับ มันตามหลอกหลอนผมไม่เว้นแต่ละวัน”

“คุณฆ่ามันมันก็ต้องแค้นเป็นธรรมดา แต่คุณ

ไม่ต้องกลัว...ร้ายแค่ไหนผมปราบได้หมด”

“เมื่อไหร่ล่ะครับอาจารย์”


“คืนนี้เป็นคืนเดือนดับ ผมจะทำพิธีสะกดวิญญาณมันไม่ให้ได้ผุดได้เกิด...จัดหาของบางอย่างให้ผมก็แล้วกัน”

พิชิตรีบกลับบ้านไปหาสิ่งของส่วนตัวของธาดาให้อาจารย์สมิงทำพิธี ไม่รู้เลยว่าเวลาเดียวกันนั่นเอง ธนิดากับอติรุจได้รับมอบหมายจากนวลทิพย์ให้กลับไปเอาเอกสารสำคัญที่บ้านด้วย

อารามตื่นเต้นจะได้ปราบผีธาดาทำให้พิชิตไม่ทันระวังตัว แอบเข้าห้องเก่าของธาดาเพื่อหยิบเสื้อผ้าอีกฝ่าย

“มึงไม่รอดแน่ คืนนี้แหละมึงจะหายไปจากชีวิตกูอย่างถาวร!”

สายแม่บ้านเก่าแก่โผล่มาพอดี แม้ไม่เห็นของที่พิชิตเอาไปให้อาจารย์สมิงแต่ก็มีท่าทีสงสัย เช่นเดียวกับธนิดาและอติรุจที่คิดว่าพิชิตมีพิรุธ พิชิตร้อนรน

ไม่น้อยแต่ยังตีหน้านิ่งแก้ตัวว่าแค่แวะมาเอาของที่ลืมไว้

ธนิดาคาใจท่าทางแปลกๆของพิชิต ส่วนอติรุจเห็นแววตาเอาเรื่องของพิชิตก็เป็นกังวล

“ท่าทางเขาไม่น่าไว้วางใจเลยนะ ผมเป็นห่วงคุณนะนิด”

“ทำไมต้องห่วง”

“ไม่อยากให้ห่วงก็ไม่เป็นไร...ผมก็แค่เตือน ยังไงก็ระวังตัวไว้บ้างนะ”

ooooooo

ธนิดาหรือนิดจะฟ้องนวลทิพย์เรื่องพฤติกรรมน่าสงสัยของพิชิต แต่เจ้าตัวก็ตัดหน้าบอกภรรยาก่อนว่าเขาแวะกลับบ้านเพื่อเอาเอกสารสำคัญให้เธอแต่หาไม่เจอ

นวลทิพย์เชื่อสนิท ยิ้มกว้างเมื่อคิดว่าเขาเอาใจใส่เธอไม่น้อย ธนิดาเซ็งจัด รู้ดีว่าพิชิตโกหกแต่ไม่มีหลักฐาน ได้แต่ฮึดฮัดออกจากห้อง ทิ้งนวลทิพย์ให้พูดคุยกับพิชิตตามลำพังเรื่องนัดคุยกับคณะกรรมการที่ปรึกษาช่วงเย็น

“ผมไม่ว่าง คุณประชุมแล้วมาเล่าให้ผมฟังแล้วกัน”

พิชิตปฏิเสธเพราะมีนัดกับอาจารย์สมิง นวลทิพย์สงสัย เขาเลยต้องหาข้อแก้ตัวแบบขอไปที

“ผมนัดมิสเตอร์ซาโตะไว้ เขามาเมืองไทย เขาเป็นลูกค้ารายใหญ่ของเรา ผมต้องไปบริการเขาหน่อย”

“ถ้างั้นฉันจะเลื่อนนัดกรรมการที่ปรึกษาไปก่อน จะไปพบมิสเตอร์ซาโตะกับคุณด้วย”

“อย่าเลย...กรรมการบางคนจะตำหนิได้ ถ้าไม่อยากไปคนเดียวก็ชวนยัยนิดไปสิ...เสร็จธุระแล้วพบกันที่บ้านจ้ะ”

พูดจบก็กอดเพื่อเอาใจ นวลทิพย์ปลื้มมากที่สามีรักและเอาใจใส่เธอขนาดนี้

ผีธาดารู้ความเป็นไปในบริษัททิพย์พิมานตลอดรวมทั้งเรื่องแผนของพิชิตจะเอาหมอผีมาปราบ ด้วยความเป็นห่วงอดีตภรรยากับลูกสาวเลยไปเข้าฝันธนิดาหลานสาวคนเดียว...


ธนิดาได้ยินเสียงเรียกของธาดาจึงปรือตาดู เห็นวิญญาณน้าชายยืนไม่ไกลจากเตียง

“น้าธาดา...น้าธาดาจริงๆด้วย น้ามาได้ยังไงคะ”

“ฝากแป้งร่ำด้วย...ฝากน้องด้วย....ระวังไอ้พิชิต... อย่าเชื่อใจมัน...น้าฝากลูกด้วย...”

เตือนจบร่างโปร่งแสงของธาดาก็เลือนหาย ธนิดาพยายามร้องเรียกน้าชายก่อนสะดุ้งตื่นพร้อมความจริงที่ว่าทั้งหมดเป็นแค่ความฝัน!

ผีธาดารู้ชะตากรรมตัวเองดี หลังฝากฝังแป้งร่ำกับธนิดาก็ไปประจันหน้าพวกพิชิต พิชิตพาอาจารย์สมิงไปที่บริษัทเพราะครั้งล่าสุดเขาโดนผีธาดาเล่นงานที่นี่

“ผมเห็นมันแถวๆนี้แหละครับ”

“มันไม่ได้อยู่แถวนี้ ผมไม่สัมผัสมันเลย”

“บางคืนมันก็ไปหาผมถึงห้องนอน...ผมเกือบตายเพราะมันหลายหนแล้วครับอาจารย์...หรือมันอาจจะสิงอยู่ที่...”

พิชิตยิ้มร้ายเพราะเพิ่งคิดได้ว่าผีธาดาอาจสิง

รูปถ่ายที่พวกพนักงานชอบไปจุดธูปไหว้เพื่อขอหวย แล้วก็จริงดังคาด...ผีธาดารอเขาอยู่แล้วในสภาพร่างโชกเลือด!

ooooooo

อาจารย์สมิงสะกดวิญญาณธาดาลงขวดสำเร็จ แป้งร่ำกรีดร้องจากในห้องร้องขอให้ตุ๊กตาวาวาช่วยพ่อจนทุกคนในบ้านแตกตื่น นวลทิพย์เป็นห่วงลูกสาวมากจะกอดปลอบแต่แป้งร่ำเบี่ยงตัวหนี

ธนิดาเครียดจัดเมื่อนึกถึงฝันล่าสุดที่ธาดาฝากฝังให้เธอช่วยดูแลแป้งร่ำ อยากเล่าให้นวลทิพย์ฟังแต่ยังไม่แน่ใจว่าน้าสาวจะเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติแบบนี้หรือไม่ กระนั้นก็อดเปรยไม่ได้

“นิดเชื่อว่าเด็กบริสุทธิ์อย่างแป้งร่ำอาจสัมผัสอะไรบางอย่างได้”

สายแม่บ้านเก่าแก่ที่วิ่งมาดูแป้งร่ำด้วยนิ่วหน้า “คุณนิดหมายความว่าไงคะ”

“วิญญาณคุณน้าธาดาอาจได้รับอันตราย”

นวลทิพย์หน้าซีด อยากพูดบางอย่างแต่พิชิตก็โผล่มาพาเธอกลับห้องเสียก่อน ธนิดาแอบเห็นแววตาสะใจของพิชิตก็ยิ่งมั่นใจว่าคำเตือนของธาดามีมูล

สายเห็นท่าทีครุ่นคิดของธนิดาเลยอดถามไม่ได้

“ท่าทางเหมือนคุณนิดจะรู้อะไรบางอย่าง...อย่าปิดป้าเลยค่ะ”

“ก่อนที่ยัยแป้งร่ำจะร้องไห้เสียงดัง น้าธาดา มาเข้าฝันนิดค่ะ...มาบอกลา”

“อะไรกัน! จริงหรือคะ”

“ค่ะ...น้าธาดายังฝากให้ดูแลยัยแป้งร่ำด้วย”

คำบอกเล่าของธนิดาทำให้สายสะเทือนใจ

น้ำตาคลอ คิดถึงธาดาจับใจ

“พรุ่งนี้ป้าจะใส่บาตรกรวดน้ำให้คุณธาดาค่ะ

คุณนิดอย่ากังวลไปเลยนะคะ...ไปพักผ่อนเถอะค่ะ”

ธนิดากับสายแยกย้ายไปนอนแล้ว ส่วนนวลทิพย์ยังห่วงลูกสาวและอดเล่าให้พิชิตฟังไม่ได้ พิชิตรู้ดีว่า

เกิดอะไรขึ้นกับผีธาดา กระหยิ่มยิ้มสมใจก่อนแสร้งบ่นกลบเกลื่อน


“เด็กประสาท! ขืนคุณวุ่นวายตามไปด้วย คุณจะแย่นะทิพย์”

“แกคงคิดถึงคุณพ่อน่ะค่ะ”

“ผมบอกคุณแล้วไงว่าให้พาไปหาจิตแพทย์ คุณก็ไม่เชื่อผม”

ท่าทีตัดรำคาญของสามีทำให้นวลทิพย์เคืองมากเบือนหน้าหนี พิชิตไม่แยแสแกล้งตัดพ้อ

“กว่ามิสเตอร์ซาโตะจะปล่อยให้ผมกลับบ้าน

ก็เล่นเอาเหนื่อย ผมเหนื่อยนะทิพย์ กลับมาบ้านก็อยากเห็นอะไรที่สบายใจไม่ใช่เรื่องไร้สาระแบบนี้”

“ไร้สาระเหรอคะ...ลูกฉันนะ คุณมองว่าเป็นเรื่องไร้สาระเหรอคุณพิชิต”

“เด็กก็เพ้อเจ้อไปตามประสาเด็ก คุณเอามาใส่ใจก็จะยิ่งประสาท”

นวลทิพย์ไม่พอใจที่สามีพูดถึงลูกสาวแย่ๆ แหวเสียงเขียว

“ถ้าคุณไม่รักยัยแป้งร่ำ คุณก็ไม่ต้องยุ่งกับแก!”


ooooooo

เหตุการณ์ประหลาดในบริษัทเมื่อคืน เสียงโหยหวนของอะไรบางอย่าง รวมถึงการปรากฏตัวของพิชิตกับชายแปลกหน้ามีพยานรู้เห็นคือเตี้ย รปภ.ของบริษัท เมื่อเทพกับอติรุจรู้เรื่องก็เป็นกังวลรีบไปบอกนวลทิพย์กับธนิดา

เทพแยกไปหานวลทิพย์ที่ยืนพูดกับรูปถ่ายของธาดาในบริษัท

“เมื่อคืนยัยแป้งร้องไห้ คงคิดถึงคุณน่ะค่ะ...

คุณคงไม่เป็นอะไรนะคะ ฉันคิดถึงคุณค่ะธาดา...แล้วก็ขอโทษที่...ฉันแต่งงานใหม่...หวังว่าคุณคงเข้าใจฉันนะคะ”

ท่าทางอ่อนไหวของนวลทิพย์ทำให้เทพไม่กล้าบอกเรื่องพิชิต ต่างจากอติรุจที่ไม่ลังเลจะพูดกับธนิดา

“ไหนน้าทิพย์บอกว่าคุณพิชิตไปพบมิสเตอร์

ซาโตะเมื่อคืน แล้วทำไมเขาถึงมาที่นี่...มาทำไม”

“ผมไม่ทราบ...ลุงเตี้ยเล่าให้ผมฟังแต่ผมไม่ทราบรายละเอียด หวังว่าที่ผมเคยเตือนคุณยังจำได้นะครับคุณนิด”

ธนิดาเป็นห่วงนวลทิพย์เพราะคาดว่าพิชิตอาจมีแผนร้ายเกี่ยวกับบริษัท อติรุจก็คิดไม่ต่างกันแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะยังไม่มีหลักฐานเอาผิดพิชิต...

พิชิตไม่ได้สนว่าใครจะสงสัยหรือจับผิด บึ่งรถไปรับม่านฟ้าผู้จัดการฝ่ายขายคนใหม่แต่เช้า จังหวะเดียวกันนั้นเริงวุฒิผู้อยู่เบื้องหลังการมาทำงานของม่านฟ้าตัวจริงก็โทร.มาถามความคืบหน้าเรื่องตุ๊กตาหยก

ความกระตือรือร้นของเริงวุฒิทำให้พิชิตย่ามใจคิดโก่งราคา “ผมกำลังพยายามอยู่ครับ แต่ร้อยล้านเห็นทีจะไม่ได้แล้วล่ะครับ คุณนวลทิพย์เปรยๆว่าอยากได้ร้อยห้าสิบล้าน ถ้าคุณเริงวุฒิไม่สนใจก็ไม่เป็นไรนะครับ”

“สนสิ...ร้อยห้าสิบล้านผมก็สู้ รีบหน่อยก็แล้วกัน”

เริงวุฒิวางสายพิชิตแล้วแสยะยิ้มกับธงลูกน้องคนสนิทที่ยืนอยู่ไม่ไกล

“คิดจะโก่งราคา...ไอ้พุดพ่อมันยังมาที่บ่อนอยู่หรือเปล่าวะไอ้ธง”

“แทบจะกินนอนที่บ่อนของเราเลยครับนาย”


“ดี! ให้มันเล่นไป เสียมากเท่าไหร่ยิ่งดี จะได้เป็นการสั่งสอนให้ไอ้พิชิตมันรู้ว่าอย่าคิดลองดีกับกู!”

“ครับนาย...ผมจะจัดการให้เร็วที่สุดเลยครับ”

ooooooo

พิชิตฝันหวานถึงเงินหลักร้อยล้านจากการขายตุ๊กตาหยกของนวลทิพย์ ม่านฟ้าซึ่งยอมเป็นเมียน้อยเขาตามคำสั่งเริงวุฒิเพื่อแทรกซึมในบริษัททิพย์พิมานลอบเบ้หน้า...ไม่เชื่อสักนิดว่าคนละโมบอย่างพิชิตจะทำสำเร็จ

นวลทิพย์กลุ้มใจหลายเรื่อง ทั้งเรื่องอาการเก็บตัวของแป้งร่ำ สถานการณ์ย่ำแย่ของบริษัท ความรู้สึกผิดต่อธาดาอดีตสามีและความระแวงว่าพิชิตจะมีชู้ ธนิดาพยายามช่วยแบ่งเบาภาระเรื่องแป้งร่ำรวมทั้งช่วยงานในบริษัทแต่ก็ช่วยไม่ได้มากเพราะนวลทิพย์ยังไม่เปิดใจรับฟังและหาทางแก้ปัญหาใหม่ๆ

ปัญหารุมเร้าทำให้นวลทิพย์หมกมุ่นกับงานหนักขึ้นเพื่อลืมเรื่องกลุ้มๆ ธนิดากับอติรุจเห็นใจและเป็นห่วงมาก ต่างจากพิชิตที่ไม่รู้สึกรู้สาแถมพาม่านฟ้ามาเปิดตัว

อย่างหน้าชื่นตาบาน

“ผมขอแนะนำให้ทุกท่านรู้จักผู้จัดการฝ่ายขายคนใหม่ของเรา...คุณม่านฟ้าครับ”

ม่านฟ้ายิ้มหวานโปรยเสน่ห์ให้ทุกคนโดยเฉพาะอติรุจที่หน้าตาดีกว่าใคร “เรียกฟ้าเฉยๆก็ได้ค่ะ ฟ้ายินดีมากที่ได้มาร่วมงานกับทีมงานคุณภาพ ฟ้ารับรองว่า

ยอดขายสินค้าของทิพย์พิมานต้องพุ่งกระฉูดแน่นอนค่ะ”

พิชิตเห็นม่านฟ้าทิ้งสายตาให้อติรุจก็หึง แอบกระซิบกำชับให้เธอทำตามแผน

“จำไว้ว่าเธอมาที่นี่ไม่ได้มาเพิ่มยอดขายให้บริษัททิพย์พิมานแต่มาทำให้มันป่วน  มันจะได้ขายตุ๊กตาหยกให้เรา”

“ฟ้าเข้าใจ...แต่ฟ้าไม่หยุดอยู่ที่ตุ๊กตาหยกหรอก”

“หมายความว่ายังไง”

ม่านฟ้าเหยียดยิ้มร้าย กวาดตามองรอบบริษัท “โรงงานใหญ่โต ยึดมาเป็นของเราได้ก็ดีสิ...แค่ปิด

โรงงานแล้วขายที่ดินก็รวยไม่รู้เท่าไหร่แล้ว เก็บเงินก้อนเป็นพันล้านเข้ากระเป๋าสบายๆ”

นวลทิพย์เปิดประชุมใหญ่เรียกทุกฝ่ายหารือเรื่องเฟอร์นิเจอร์รุ่นใหม่ที่จะวางขายอีกไม่นาน ม่านฟ้าเริ่มแผนป่วนทันที ขัดคอและขัดขวางทุกแผนงานจนธนิดาทนไม่ไหวโต้ตอบแทนนวลทิพย์และทีมงาน

ม่านฟ้าชักสีหน้าไม่พอใจธนิดา อติรุจเห็นท่า

ไม่ดีเลยออกรับแทนพร้อมตัดบท


“เรื่องนี้ขอเป็นหน้าที่ผมกับคุณธนิดาดีกว่าครับว่าจะใช้คอนเซปต์อะไร แล้วจะนำเสนอในที่ประชุมคราวหน้า”

นวลทิพย์พยักหน้ารับรู้ก่อนกำชับ “ดีค่ะ...แต่เงื่อนไขข้อหนึ่งที่ทั้งนิดและอติรุจต้องคำนึงคือเราจะใช้วัตถุดิบที่มีอยู่ในสต๊อกให้มากที่สุด นั่นหมายถึงว่าสินค้าลอตใหม่ต้องกระทบกระแสเงินสดของบริษัทให้น้อยที่สุด”

ม่านฟ้ารอจังหวะอยู่แล้วโพล่งแทรก “อย่าบอกนะคะว่าบริษัทกำลังอยู่ในสภาวะ...ขาดทุน”

ทุกคนในห้องประชุมหันขวับ แม้แต่พิชิตก็ส่งสายตาตำหนิ ม่านฟ้าต้องแก้ตัวเจื่อนๆ

“ฟ้าหมายถึง...เราต้องช่วยกันประหยัดทุกทางค่ะ ฟ้าเห็นด้วยค่ะ”

พิชิตลอบถอนใจเบาๆ แต่นวลทิพย์ไม่หายเคืองแกล้งถามผู้จัดการฝ่ายขายคนใหม่

“ที่วัตถุดิบในสต๊อกมีมากเพราะลูกค้ายกเลิก

ออเดอร์หลังจากมีสินค้าลอกเลียนแบบออกสู่ตลาด...

คุณม่านฟ้าคิดว่าเราจะแก้ปัญหานี้ยังไงบ้างคะ”

ม่านฟ้าหน้าเสีย อึกๆอักๆตอบ “เอ่อ...ขอฟ้าศึกษางานสักระยะนะคะ แล้วฟ้าจะรีบเรียนคุณทิพย์กับที่ประชุมให้ทราบโดยด่วนที่สุดค่ะ”

ooooooo

หลังการประชุมใหญ่อันเคร่งเครียด นวลทิพย์ก็ดึงพิชิตไปคุยในห้องทำงานเรื่องสถานการณ์ของบริษัทที่ยอดขายตกฮวบฮาบเพราะปัญหาสินค้าลอกเลียนแบบถึงขนาดการเงินของบริษัทอาจขาดสภาพคล่อง

พิชิตไม่สนปัญหาของบริษัท คิดถึงแต่ผลประโยชน์ของตัวเอง “ก็ถ้าขายตุ๊กตาหยกซะ คุณก็จะได้เงินมาช่วยสภาพคล่องตั้งห้าสิบล้าน ถ้าคุณอยากได้เงินมากกว่านี้ผมจะต่อรองให้ได้ถึงเจ็ดสิบล้านเลย”

“ฉันบอกคุณหลายครั้งแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันก็จะไม่ขายตุ๊กตาหยกที่เป็นมรดกของบรรพบุรุษเด็ดขาด!”

นวลทิพย์ยืนกรานเสียงแข็ง พิชิตหงุดหงิดอยากแย้งเต็มแก่แต่ไม่ทันอ้าปากมือถือก็ดัง พุด พ่อผีพนันของเขานั่นเองที่โทร.มาขอเงิน เขาจึงปลีกตัวไปคุยอีกห้อง

“เงินอีกแล้วเหรอพ่อ ผมเพิ่งโอนให้เมื่ออาทิตย์ก่อนเองนะครับ”

“เออ...แต่ตอนนี้มันหมดแล้วโว้ย”

“หมด...หมดได้ยังไง เงินตั้งหลายหมื่นนะพ่อ”

“เออน่า หาให้พ่ออีกสักแสนสิ คือพ่อ...”

“นี่อย่าบอกนะว่าพ่อติดหนี้ในบ่อนอีกแล้ว...ผมจะไปหาเงินที่ไหนมาให้พ่อถลุงไหวล่ะครับ”

บ่นพ่อจบก็ตัดสายทิ้ง ไม่รู้เลยว่านวลทิพย์แอบตามมาได้ยินทุกอย่าง สีหน้าตกใจเพราะไม่เคยรู้ว่า

พ่อแท้ๆของสามีจะมีปัญหาเรื่องเงินขนาดนี้


พิชิตต้องการหาเงินไปให้พ่อจึงปั้นน้ำเป็นตัวหลอกนวลทิพย์ว่ามีลูกค้าถูกพนักงานฝ่ายของบริษัทโกง เขาเลยเสนอให้บริษัทออกเงินให้ลูกค้าเพื่อรักษาชื่อเสียง นวลทิพย์รู้ว่าสามีโกหกไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ ได้แต่เก็บความแค้นใจไว้กับตัว...ช้ำแทบกระอักที่เลือกแต่งงานผิดคน!

ooooooo

เรื่องพิชิตยังไม่ทันเคลียร์ นวลทิพย์ก็ต้องประสาทเสียเมื่อกลับบ้านแล้วพบว่ามีคนทำพิธีไล่ผีในสุสานเก่าละแวกบ้าน พิธีไล่ผีทำให้เกิดปรากฏการณ์ประหลาด ท้องฟ้าแปรปรวน ไฟฟ้าดับจนทุกคนในบ้านใจไม่ดี โดยเฉพาะนวลทิพย์ตกใจหน้าซีดเมื่อพบว่าตุ๊กตาหยกสมบัติประจำตระกูลตกพื้นมีรอยบิ่น!

พิชิตยังไม่กลับบ้าน นวลทิพย์เป็นห่วงแต่ไม่มีแก่ใจจะรอเขาเหมือนเคยเพราะคิดมากเรื่องตุ๊กตาหยก เธอเรียกธนิดามาคุยและยื่นตุ๊กตาหยกให้ดูทั้งน้ำตา

“น้าทำตกแตกตอนไฟดับ...อุตส่าห์ถนอมมา

ตั้งนาน แต่ก็ดีมีตำหนิยังงี้จะได้ไม่มีคนอยากได้”

“แต่ก็นิดเดียวเองค่ะ ขอนิดจับหน่อยนะคะ”

ธนิดาจับตุ๊กตาหยกมาดูเห็นมีรอยบิ่นเล็กๆ

“หยกนี้ต้องแข็งมากถึงได้บิ่นนิดเดียว ไม่มีรอยร้าวเลยด้วยค่ะ”

นวลทิพย์เสียใจมาก ยื่นเศษหยกที่แตกให้ ธนิดารับมามองแล้วตัดสินใจ

“นิดจะเอาไปเลี่ยมแขวน อย่างน้อยก็เป็นของที่มาจากตุ๊กตาหยกของคุณน้า”

“ตกทอดมาจากบรรพบุรุษหลายชั่วอายุคน...

ต่อไปก็ต้องเป็นของยัยแป้งร่ำ แกจะได้ส่งต่อให้ลูกหลานต่อไป”

“ถ้าไม่นับเรื่องราคาที่แพงแสนแพงแล้ว ตุ๊กตาตัวนี้...เอ่อ...พิเศษยังไงเหรอคะคุณน้า”

ธนิดาคาใจมานาน นวลทิพย์ยิ้มบางๆก่อนหยิบตุ๊กตาหยกที่มีรอยบิ่นวางบนที่ประจำในห้องทำงาน

“ตราบใดที่ตุ๊กตาหยกตัวนี้ยังอยู่ ทิพย์พิมานก็จะมีแต่ความรุ่งเรือง ตระกูลของน้าเชื่ออย่างนั้น ที่น้าเรียกนิดมาหาคืนนี้ก็เรื่องนี้แหละ ถ้าน้าเป็นอะไรไปก่อนช่วยเก็บตุ๊กตาตัวนี้ไว้ให้ยัยแป้งร่ำด้วย”

“คุณน้าอย่าพูดยังงั้นสิคะ”

“น้าไม่ประมาทหรอก”

นวลทิพย์ตัดสินใจเด็ดขาดเพราะไม่ไว้ใจพิชิตอีกแล้วหลังจากได้ยินว่าเขากับพ่อมีปัญหาเรื่องเงิน กระนั้นก็ยังไม่บอกเหตุผลจริงๆกับธนิดาเพราะคิดว่าตัวเองจะควบคุมสถานการณ์ได้

ooooooo

ผลพวงจากการทำพิธีไล่ผีแถวบ้านนวลทิพย์ นอกจากทำให้ตุ๊กตาหยกมีรอยบิ่นยังทำให้เหล่าผีและวิญญาณเร่ร่อนในสุสานถูกพลังงานลึกลับของตุ๊กตาหยกดูดเข้ามาในบ้าน


ผีหลายสิบตนมารวมตัวกันในห้องนอนของแป้งร่ำที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาโดยไม่ได้นัดหมาย แป้งร่ำนอนหลับกอดตุ๊กตาวาวาไม่รู้เรื่อง เหล่าผีเลยถือโอกาสสิงตุ๊กตาในห้องและทำหน้าที่เป็นผีบ้านผีเรือน!

คืนแรกของการเป็นผีบ้านผีเรือนในบ้านนวลทิพย์ ผีตำรวจที่สิงตุ๊กตาตำรวจก็แผลงฤทธิ์ชักปืนไปยืนหน้าบ้าน พิชิตกลับมาเห็นก็หัวเสียคิดว่าโดนแป้งร่ำแกล้งปรี่ไปรื้อห้องลูกเลี้ยงสาวอย่างบ้าคลั่ง

“ว่าไง...นังเด็กประสาท!”

นวลทิพย์โกรธมากที่พิชิตแทบพังห้องลูกสาว แถมเรียกแป้งร่ำด้วยถ้อยคำหยาบคาย

“หยุดนะคุณพิชิต! คุณไม่มีสิทธิ์เรียกลูกฉันยังงี้ ฉันยอมคุณได้ทุกอย่างเว้นเรื่องเดียว...อย่าแตะต้องลูกฉัน”

“ผมต้องรีบจัดการก่อนที่บ้านนี้จะเป็นที่ซ่องสุมของพวกหัวขโมย แต่ก่อนก็ไม่เห็นมีอะไรนี่นา”

พิชิตตวัดสายตาไปทางหลานสาวของธาดา ธนิดาไม่พอใจแหวใส่

“แต่ก่อนไม่มี แสดงว่ามีเมื่อนิดมาอยู่ที่นี่ใช่ไหมคะคุณพิชิต มันจะกล่าวหากันมากเกินไปแล้วนะคะ”

นวลทิพย์เห็นท่าไม่ดี ห่วงทั้งลูกสาวหลานสาวจึงต้องห้ามทัพและไกล่เกลี่ย

“ฉันขอร้องค่ะคุณพิชิต...อย่าทำร้ายจิตใจ

ยัยแป้งร่ำ แล้วก็อย่าทำให้คนในบ้านมีปัญหาอีกเลย”

พิชิตจะไม่ยอมเพราะโมโหเรื่องตุ๊กตาตำรวจ แต่ไม่ทันอ้าปากแป้งร่ำก็ร้องโวยวายกับตุ๊กตาวาวา

“พี่วาวา...ไล่พวกเขาออกไปทีสิคะ...ออกไป๊!”

จบคำของแป้งร่ำ พิชิตก็เหมือนได้ยินเสียงขับไล่ของเหล่าตุ๊กตาในห้อง แต่เมื่อเพ่งมองดีๆกลับไม่พบอะไรผิดปกติ นวลทิพย์อยากกันแป้งร่ำจากเรื่องตรงหน้าเลยตัดบทดื้อๆ

“พี่วาวา...บอกแป้งร่ำให้นอนซะนะ ไม่ต้องตกใจอะไร บอกแป้งร่ำด้วยนะคะว่าทุกคนรักแป้งร่ำ”

พิชิตไม่หายเคืองบ่นกับนวลทิพย์ไม่ขาดปากหลังทุกคนแยกย้ายไปนอน

“นี่คุณคิดว่าผมประสาทไปเองใช่ไหม”

“คุณก็เห็นนี่คะว่าไม่มีอะไรผิดปกติ”


“มีสิ...ทำไมจะไม่มี อย่าให้ผมจับได้นะ ผมจะไม่ยอมให้มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นในบ้านนี้อีก!”

ooooooo

ระวิวรรณแต่งตัวสวยออกจากบ้านอาหนุ่มแต่เช้าเพราะมีนัดกับธนิดาเพื่อนสมัยมัธยม เริงวุฒิเก็บอาการเต็มที่ก่อนลองหยั่งเชิงหลานสาวเรื่องบริษัทของตนเป็นคู่แข่งกับบริษัททิพย์พิมานของนวลทิพย์น้าสาวของธนิดา ระวิวรรณไม่เอะใจคำถามของอาหนุ่ม แต่ยืนยันหนักแน่นว่าเรื่องธุรกิจไม่กระทบความสัมพันธ์ฉันเพื่อนกับธนิดาแน่

พิชิตเจ็บใจเรื่องตุ๊กตาตำรวจจนต้องขอความช่วยเหลือจากอาจารย์สมิงให้ช่วยปราบ หมอผีชื่อดังนั่งฟังเรื่องราวทั้งหมดก่อนสรุปง่ายๆว่าบ้านนวลทิพย์คงเป็นที่สิงสถิตของผีและวิญญาณเร่ร่อนหลายตน ไม่ใช่แค่ผีธาดา

“พวกมันเป็นใคร แล้วอาจารย์มีวิธีช่วยไหม ผมไม่อยากผจญพวกมัน ถ้าปราบได้ก็จัดการเลย เท่าไหร่ผมก็จ่าย”

“ขออาจารย์ทำพิธีบริกรรมเพิ่มพลังให้ของขลังก่อนนะจะได้ใช้ปราบพวกมันได้...ขอเวลาก่อน เสร็จแล้วจะโทร.บอกให้คุณมารับไป แต่ถ้ายังจัดการมันไม่ได้อาจารย์จะไปปราบมันเอง”

“ขอบคุณครับ...นี่เงินก้อนแรกครับ ถ้าสำเร็จ

ผมจ่ายให้อีก”

เรื่องผีในบ้านพิชิตไม่กังวลเพราะเชื่อมืออาจารย์สมิง แต่เรื่องตุ๊กตาหยกกลับไม่คืบหน้าเพราะนวลทิพย์ยืนกรานไม่ขายสมบัติเก่ากิน เริงวุฒิร้อนใจมากและตัดสินใจกดดันพิชิต

“ถ้าคุณจัดการเรื่องตุ๊กตาหยกไม่ได้ ผมจะหาคนทำงานนี้แทนคุณเอง...อย่าลืมว่าพ่อคุณแทบจะกินนอนในบ่อนผม ถ้าไม่ห่วงความปลอดภัยของพ่อคุณก็ตามใจ!”

ooooooo


ละครตุ๊กตาผี ตอนที่ 1 อ่านตุ๊กตาผีติดตามละครตุ๊กตาผี ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย จรณ โสรัตน์,สุชาร์ มานะยิ่ง,อคัมย์สิริ สุวรรณศุข 25 ธ.ค. 2561 09:19 2018-12-28T02:13:08+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ