ข่าว

วิดีโอ



เสือสั่งฟ้า2 พยัคฆ์ผยอง

อ่านเรื่องย่อ

แนว:

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย:

กำกับการแสดงโดย:

ผลิตโดย:

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์ช่องอื่นๆ

นักแสดงนำ:

ที่บริเวณงานเลี้ยงในบ้านรับรองของภูมินทร์ อธิบดีกรมตำรวจเดินเข้ามาพร้อมตำรวจอารักขา  2 นาย ภูมินทร์เดินไปต้อนรับ ยื่นมือจะสัมผัสแต่อธิบดีไม่จับด้วย ทำให้ภูมินทร์เสียหน้ามาก แต่เก็บอาการไว้

ภูมินทร์กล่าวต้อนรับอธิบดี ที่ให้เกียรติมางานตน อธิบดีพูดเหน็บเป็นนัยว่า

“กิจการค้าของคุณนี่คงจะรุ่งเรืองดีนะ ถึงมีเงินเลี้ยงบริวารไว้มากมาย”

“ก็ไม่เท่าไหร่หรอกครับ แต่หลังจากวันนี้ไป เมื่อผมกำจัดอุปสรรคหมด คงจะเจริญรุ่งเรืองกว่านี้”

ทั้งสองพูดเชือดเฉือนกันอย่างแหลมคม จนรองฯอำนวยรีบเชิญท่านอธิบดีเข้าข้างใน ระหว่างนั้น รองฯอำนวยแอบถามตำรวจอารักขาว่าทำไมมาช้า มีอะไรหรือเปล่า ตำรวจอารักขาบอกว่ารถยางแตก รองฯอำนวยฟังแล้วโล่งอก เดินนำเข้าข้างใน ตำรวจอารักขาสองนายสบตากันก่อนเดินเข้าไป

ภูมินทร์นั่งร่วมโต๊ะกับรองฯอำนวยและอธิบดีฯ ที่บริเวณหน้าเวที ตำรวจอารักขา 2 นายเดินดูแลอยู่ใกล้ๆ คะนึงนิจเดินเข้ามาบอกภูมินทร์ว่าราชาวดีขอเตรียมตัวอีกนิด แล้วสบตาตำรวจอารักขาซึ่งที่แท้คือหาญกับจุกปลอมมา

ไม่นาน ราชาวดีก็ออกมารำฉุยฉายเบญจกายอย่างอ่อนช้อยงดงาม รำจบก็วิ่งหายไปหลังเวที อึดใจจึงออกมาไหว้ขอบคุณ ภูมินทร์ส่งสัญญาณให้รองฯอำนวยแล้วเดินไปมอบซองทิปให้ ชมว่า

“วันนี้วดีของพี่งดงามมาก สะกดสายตาทุกคู่ สมกับที่เป็นภรรยาของพ่อเลี้ยงภูมินทร์” พูดแล้วดึงมือไปหอม เธอทำสะเทิ้นเขินอาย...

พริบตานั้นกลางเวทีมีช่องอากาศแหวกออก กล้าก้าวออกจากช่องอากาศแววตาเหี้ยม ทุกคนตะลึงงัน กล้าชักปืนออกมายิงตำรวจอารักขาแล้วกระหน่ำยิงอธิบดีจนหมดแม็ก หาญโผล่มาพร้อมสมุนยิงปืนขึ้นฟ้า ประกาศเหี้ยม

“ไอ้เสือ! ปล้นให้หมด ใครขัดขืนฆ่าทิ้ง อย่าเอาไว้” แล้วก็นำสมุนดาหน้าปล้นแขกในงาน กล้าสั่งทุกคนให้ถอดสมบัติติดตัวออกมาให้หมด คุณนายเสียดายของพยายามยื้อไว้ กล้ายกปืนยิง แต่กระสุนไม่ออก หาญตะโกน “มหาอุด!”

อธิบดีกรมตำรวจและตำรวจอารักขาอีก 2 นาย ค่อยๆลุกขึ้น อธิบดีฯกางมือออกว่าคาถามหาอุด!

หาญกับกล้าที่มาปล้นหันมองอย่างตกใจ!

ที่แท้มันทั้งสองคือเสือทับปลอมเป็นกล้า แต้มปลอมเป็นหาญ และกล้าตัวจริงปลอมเป็นอธิบดีฯ ส่วนหาญกับจุกตัวจริงปลอมเป็นตำรวจอารักขา การต่อสู้กันระหว่างตัวจริงทั้งสองฝ่ายเปิดฉากขึ้นกลางงานทันที!

ส่วนอธิบดีตำรวจตัวจริงนั้น กระเต็นพาหนีออกไป กระเต็นบอกภูมินทร์ว่า พวกตนรู้แผนของเขาจากผู้บังคับ การหมดแล้ว อธิบดีฯพูดกับรองฯอำนวยอย่างผิดหวังว่า

“ผมผิดหวังคุณมาก เป็นตำรวจแท้ๆ แต่กลับเลือกรับใช้โจร ผมขอสั่งให้คุณมอบตัวเดี๋ยวนี้”

รองฯอำนวยกล่าวโทษว่าถูกภูมินทร์บังคับถ้าไม่ทำมันจะฆ่าลูกเมียตน เลยถูกภูมินทร์สะบัดพิษเข้าที่ใบหน้าจนเปื่อยยุ่ยตายคาที่ ภูมินทร์ยังสะบัดพิษโจมตีอธิบดีฯกับกระเต็น แต่พิษกลับลอยค้างกลางอากาศ เพราะหาญสกัดไว้ด้วยกำแพงแก้ว เสือทับดวลปืนกับหาญจนกระสุนหมด ชักมีดพร้าออกมาแทงหาญ แต่หาญรับไว้ได้ด้วยสนับเล็บเสือ

เสือทับปลุกลิงลมสู้กับหาญที่ปลุกเสือเผ่น ปะทะกันอย่างทิ้งทวน!

กระเต็นสั่งจุกให้คุ้มกันท่านอธิบดี จุกขอทำงานแก้ตัวที่ทำให้พวกกระเต็นเดือดร้อน จากนั้นก็มีตำรวจจำนวนหนึ่งมาพาอธิบดีหลบออกไปได้อย่างปลอดภัย

ooooooo

กล้าใช้ “นาคราชเคลื่อนกาย” ต่อสู้กับเหล่าสมุนที่รุมกันเข้ามาจนพวกมันล้มตายหมด

ที่หลังเวที กล้าเข้าไปหาราชาวดี ถูกเธอเงื้อมีดจะแทงแต่กล้าจับมือไว้ได้ ภูมินทร์พรวดเข้าไปราชาวดีโผเข้ากอดเขา ภูมินทร์เย้ยกล้าว่า

“หึ...แกแพ้ฉันอย่างราบคาบแล้วไอ้กล้า เห็นกับตาแล้วใช่ไหม วดีเขารักฉัน” พลันก็สะบัดพิษใส่ แต่กล้าหลบทัน ภูมินทร์จึงดึงราชาวดีหนีไป

แต่ที่แท้นั่นคือราชาวดีตัวปลอม ที่หาญร่ายมนตร์ แปลงรูปงามตาให้เป็นราชาวดี เธอถูกภูมินทร์ลากไปไม่ไกลก็ดึงมีดที่ซ่อนไว้ออกมาจะแทงท้องภูมินทร์ ถูกภูมินทร์จับมือบิดมีดหันแทงท้องเธอเองแทน เท่านั้นไม่พอยัง สะบัดพิษใส่ด้วย แม้กล้าจะวิ่งเข้ามาช่วย แต่งามตาก็ถูกมีดแทงท้องอาการสาหัสไปแล้ว

ศรีแพรถูกเสือทับสะกดไว้ หาญจะแก้มนตร์ให้ ถูกศรีแพรปฏิเสธ ประกาศว่าเสือทับเป็นผัวตน หาญถูก เสือทับหัวเราะเยาะว่า เมื่อได้ยินกับหูแล้วเช่นนี้ก็จะได้นอนตายตาหลับ ไม่ต้องห่วงว่าจะไม่มีใครดูแลศรีแพร แล้วเสือทับกับศรีแพรก็เข้ารุมหาญพร้อมกัน

ที่บริเวณจัดงานเลี้ยง จุกสู้กับแหลมถูกแหลมบีบคอจนเกือบตาย กระเต็นที่ปะทะกับแต้มอยู่หันมาเห็นจึงถีบแต้มกระเด็น ขว้างมีดหมอไปปักกลางหลังแหลมจนมันผงะปล่อยมือจากคอจุกหันมาเล่นงานกระเต็น จุกฉวยโอกาสนั้นอ้อมไปข้างหลังกระแทกมีดที่ปักกลางหลังเสียบเข้าไปจนมิดด้าม แหลมร้องไม่เป็นภาษาล้มลงตายคามีด

แต้มตั้งหลักได้เข้าโจมตีกระเต็นกับจุก แต่เห็นทีจะสู้ไม่ได้จึงตัดสินใจหนีไป มันไปที่หน้าห้อง เจอราชาวดีกับคะนึงนิจที่จะออกไปช่วยกล้าพอดี มันตบคะนึงนิจแล้วลากราชาวดีไป นุกูลโผล่มาเจอจึงใช้มีดหมอแทงแต้มแต่แทงไม่เข้า คะนึงนิจฉุกคิดได้ฉีกชายผ้าถุงไปคล้องคอแต้มจากข้างหลัง

นุกูลคว้ามีดหมอที่หล่นอยู่แทงซ้ำอีกที คราวนี้แทงเข้าจมมิดด้าม แต้มล้มลงขาดใจตายทันที จากนั้นทั้งสามวิ่งไปช่วยงามตา เจอเธอเดินกุมท้องมาตามทาง ราชาวดีรีบเข้าประคองบอกให้อดทนไว้ เดี๋ยวจะพาไปหาหมอ งามตาบอกว่าไม่ต้องพาไปหาหมอเพราะตนไม่ไหวแล้ว

“เรามันไม่ได้เรื่อง ไม่เอาไหน เรารักงามแต่เราปกป้องงามไม่ได้” นุกูลเจ็บใจตัวเอง

“ถ้าอยากให้ฉันรับรัก นายก็ต้องช่วยพี่กล้ากำจัดพวกคนชั่วให้ได้” งามตาพยายามพูด เมื่อนุกูลรับปาก เธอหันไปทางราชาวดี “ราชาวดี ฉันพยายามเอาชนะเธอ แต่ไม่เคยทำได้เลย ตอนนี้ฉันยอมแพ้แล้ว”

“ไม่...งาม...ฉันต่างหากที่แพ้ แพ้ความกล้าหาญของเธอ เธอเป็นผู้หญิงสวยและเก่งที่สุด”

งามตามองนุกูลกับราชาวดียิ้มให้ก่อนสิ้นใจ นุกูลแค้นใจมาก วางศพงามตาลุกขึ้นคำราม “ไอ้ภูมินทร์!” แล้ววิ่งไปเพื่อช่วยกล้า

ooooooo

กล้าต่อสู้กับภูมินทร์ ถูกภูมินทร์สะบัดพิษใส่ก็กลิ้งตัวหลบ ใช้ดาบประจุพรายฟันแขนภูมินทร์ขาดกระเด็น แต่ภูมินทร์กลับรวมสมาธิกางแขนออก บาดแผลสมานได้ในพริบตา มือที่ขาดก็งอกออกมาใหม่ สะบัดพิษใส่กล้าราวห่าฝน

“แก...แกไม่ใช่คนจริงๆ” กล้ามองอึ้ง ร่ายคาถาปลุกพลังวิชานาคราช แขนกลายเป็นเกล็ดพญานาคทีทอง ตะโกน “หมัดนาคราช!” เกิดคลื่นหมัดสีทองพุ่งเข้าปะทะพิษของภูมินทร์พิษสลายไป คลื่นหมัดพุ่งเข้าหาภูมินทร์แต่เขาหลบทัน คลื่นหมัดกระแทกพื้นระเบิดสนั่น!

ศรีแพรที่ถูกมนตร์สะกดของเสือทับ พยายามจะฆ่าหาญ หาญกอดศรีแพรจะใช้ลูกสะกดแตะที่หน้าผาก เสือทับเข้ามาขวาง ศรีแพรอาศัยจังหวะนั้นปัดมือหาญจนลูกสะกดลอยไปแล้วฟันหาญด้วยคชกุศ เกิดประกายไฟที่หน้าอกหาญ

เสือทับหมายใช้ศรีแพรฆ่าหาญ เอาระเบิดใส่มือแล้วผลักศรีแพรไปหาหาญไล่ให้กลับไปหาผัวตัวเองไปอยู่ปรโลกกันทั้งสองคน ศรีแพรวิ่งเข้าหาหาญ หาญตะโกนบอกศรีแพรอย่าปล่อยมือ วิ่งเข้ากอดศรีแพรกำมือที่ถือระเบิดของเธอไว้แน่น

ศรีแพรบิดมือตัวเองจนระเบิดร่วงแต่ไม่ระเบิดเพราะหาญเป่ามนตร์ป้องไว้ หาญเอาลูกสะกดแตะที่หน้าผากศรีแพรอย่างเร็ว ศรีแพรร้องอย่างเจ็บปวดล้มลง  จากนั้นหาญเข้า จู่โจมหลอกล่อเสือทับผลุบโผล่ที่นั่นที่โน่น เมื่อได้จังหวะจึงซัดหมัดเหล็กใส่จนเสือทับลอยกระเด็น กระอักสาหัส

“คนอย่างเอ็ง มันไม่สมควรฟื้นคืนชีพขึ้นมาเลย” หาญเข้าไปกระชากคอ เสือทับอ้อนวอนขอชีวิตบอกว่าตนสำนึกแล้ว ถูกหาญใช้คาถามงกุฎแก้วแตะไปที่หัวเสือทับเป็นการสลายอาคม รอยสักที่ตัวเสือทับเลือนหายหมด หาญปล่อยร่างเสือทับลงนอนกับพื้น ถอยห่างออกบอกว่า

“ต่อแต่นี้ เอ็งใช้อาคมทำร้ายใครไม่ได้อีกแล้ว ก้มหน้ารับโทษเถอะ” แล้วหาญก็เดินไปหาศรีแพร

เสือทับปรือตาขึ้นปลดระเบิดที่เอว รวบรวมกำลังขว้างใส่หาญ ศรีแพรเห็น ตะโกนบอกหาญ แล้วคว้าคชกุศเขวี้ยงไปปะทะ ระเบิดย้อนกลับไปตกที่เสือทับ ระเบิดร่างเสือทับแหลกกระจาย

หาญกอดศรีแพรไว้หลบสะเก็ดระเบิด ทั้งสองมองกลุ่มควันที่ลอยอวลคลุ้งไปด้วยกลิ่นดินปืนและคาวเลือด

ooooooo

นุกูลตามไปช่วยกล้าต่อสู้กับภูมินทร์ที่สนามหน้าบ้าน ภูมินทร์ใช้พิษสะบัดใส่กล้า เป็นจังหวะที่นุกูลวิ่งมาถึงพอดี เขาใช้แส้จากเครื่องรางฟาดเข้ากลางหลังภูมินทร์ ถูกภูมินทร์หันมาคว้าขาเกิดควันฟู่ขึ้น

นุกูลกุมขาร้องอย่างเจ็บปวด กล้าฟันแขนภูมินทร์ที่จับขานุกูลขาด นุกูลพยายามแกะมือภูมินทร์ออกจากขา กล้ารีบเข้ามาดูบอกให้อดทนไว้ ส่วนภูมินทร์ที่ถูกฟันแขนขาดก็ทำสมาธิจนแขนงอกออกมาใหม่แล้วโผนเข้าหมายตะปบหัวกล้า ถูกกล้าหันขวับฟันเข้ากลางกระหม่อม แต่ภูมินทร์รับดาบไว้ได้ ควันพิษกระจายจากมือ กล้ากดดาบลงอีกจนเกือบถึงหน้าภูมินทร์อยู่แล้ว แต่ดาบถูกพิษกัดละลายเสียก่อน

แต่ภูมินทร์ก็ถูกกล้าใช้ “นาคราชเคลื่อนกาย!” เคลื่อนไหวหลอกล่อเล่นงานอย่างว่องไวแล้วตบท้ายด้วยจระเข้ฟาดหางจนภูมินทร์หงายกระเด็น

หาญ กระเต็น จุก และศรีแพรวิ่งเข้ามา หาญพยายามหว่านล้อมภูมินทร์ให้หยุดและแก้ตัวใหม่ ภูมินทร์ประกาศกร้าวว่าคนอย่างตนเดินหน้าแล้วไม่ถอยหลัง กระเต็นด่าว่าคนอย่างนี้มันต้องตายสถานเดียว ถูกภูมินทร์ซัดพิษใส่ แต่คะนึงนิจพุ่งออกมาขวางจึงโดนพิษเข้าเต็มๆ เธออ้อนวอนภูมินทร์ก่อนหมดสติว่า...

“พี่ภู...อย่าทำผิดต่อไปอีกเลย นิจขอร้อง...”

“นิจ!” ราชาวดีร้องไห้ ขอร้องภูมินทร์อย่าทำผิดอีกต่อไปเลย ให้เห็นแก่วิญญาณพ่อกับแม่เถิด

แต่ภูมินทร์ไม่ยอมหยุด ตัดพ้อราชาวดีว่า “มีสักนาทีไหมที่เธอจะรักพี่”

“ตราบใดที่แกไม่เคยให้ แกจะไม่มีวันได้รับ” กล้าแทรกขึ้น

“ไม่ต้องพูดมาก คราวนี้ฉันจะไม่ปล่อยพวกแกไว้อีก” ภูมินทร์คำรามคลั่ง ตะโกน “พิษมหากาฬ!” แล้วสะบัดพิษสีดำกลายเป็นหนามแหลมพุ่งใส่ทุกคน กล้ากับหาญใช้หมัดธนูมือและหมัดนาคราชซัดใส่ จนหนามแหลมที่พุ่งมาแตกกระจาย

ภูมินทร์กระโดดกลิ้งหลบได้ ลุกขึ้นท้ากล้าว่าฆ่าตนได้ก็มาเลย กล้ากำหมัดจะพุ่งเข้าซัด ถูกหาญดึงไว้เตือนสติ

“เอ็งอย่าให้มารครองใจ เชื่อข้า ใช้เทวะนาคราชหยุดมันเสีย”

“นาคะ นาคี” กล้าตะโกนก้อง กำหมัดทุบพื้นจนยวบไหวแล้วผลุบหายวับไปในพื้นดิน

ในที่สุด กล้าใช้เทวะนาคราช เสกเชือกเส้นใหญ่สีแดงเพลิงรัดภูมินทร์ไว้แน่น ภูมินทร์ดิ้นทุรนทุราย

“เทวะนาคราช เป็นวิชาสูงสุดของคัมภีร์นาคราชใคร ก็แก้มัดให้เอ็งไม่ได้ นอกเสียจากจิตที่เป็นกุศลของเอ็งเอง” หาญเอ่ย ภูมินทร์ยิ่งแค้น เชือกก็ยิ่งรัดแน่นเกิดไฟลุกพรึ่บ “หยุดไฟแค้นในใจเอ็งเสีย เอ็งหยุดเชือกก็จะคลาย การต่อเวรต่อกรรมไม่เคยให้อะไรนอกจากความเจ็บปวดทุกข์ ทรมาน” หาญพยายามเตือนสติ หว่านล้อม กล้าก็ขอให้พ่อเลี้ยงหยุดเสียเถิด

“ไม่...แกต้องตาย ฉันถึงจะหยุด” ภูมินทร์อาฆาต

ทันใดนั้น ไฟลุกพรึ่บ ภูมินทร์ดิ้นทุรนทุราย หาญ กับกล้าและทุกคนต่างมองเปลวไฟที่ลุกโชนอย่างสลดใจ...

ooooooo

เมื่อเหตุการณ์สงบ...กระเต็นกลับมากราบพระที่หิ้ง บอกกล่าวแก่รูปของเพชร และยิ่งยศที่วางอยู่ว่า

“ในที่สุด เรื่องร้ายๆก็ผ่านไปเสียทีนะเพชรฉันหวังว่าความดีของกล้าจะช่วยให้ลูกรอดพ้นจากข้อกล่าวหาทั้งหมด ได้กลับมาอยู่บ้านกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา”

ขณะนั้นเอง รักยมเข้ามาบอกว่า ปู่หาญกับพี่กล้ากลับมาแล้ว กระเต็นดีใจคิดว่ากล้าได้ประกันตัวออกมา รีบวิ่งไปรับ แต่แล้วก็หน้าเจื่อนเมื่อเห็นมีตำรวจมาด้วย กระเต็นถามว่าเมื่อกล้าได้ประกันตัวแล้วทำไมตำรวจต้องมาด้วย?

“แม่ครับ ผมมีอะไรจะบอก” กล้าจับมือกระเต็นไปนั่งที่โต๊ะรับแขก กระเต็นจ้องหน้าถามว่ามีเรื่องอะไรกันหรือ “ผมจะยอมรับโทษตามพยานหลักฐานที่มี แต่จะไม่สู้คดีด้วยการพิสูจน์เรื่องคาถาอาคมให้ศาลเห็น”

กระเต็นมองงงๆ หาญจึงช่วยชี้แจงว่า “ข้ากับกล้าเห็นตรงกันว่า ไม่มีประโยชน์ที่จะเอาเรื่องนี้มาอ้าง เพราะ จะทำให้ผู้คนงมงาย หันกลับไปลุ่มหลงเรื่องไสยเวท ท่านอธิบดีก็เห็นด้วย เลยอนุญาตให้กล้ากลับมาลาเอ็ง”

กระเต็นถามว่ากล้าไม่ได้ทำผิดจะรับผิดได้อย่างไร กล้าบอกว่าตนผิด อย่างน้อยก็เคยปล้น เคยทำร้ายคนจริงๆ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรมันก็ไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง

กระเต็นถามว่าถ้ากล้ารับโทษแล้วราชาวดีล่ะ ราชาวดีที่ฟังอยู่ด้วยบอกว่าตนเห็นด้วยกับกล้าและจะรอจนกว่ากล้าจะเป็นอิสระ ทำให้กระเต็นพูดไม่ออก ถามว่าคราวนี้ตนต้องยอมแพ้จริงๆแล้วใช่ไหม

“กระเต็น...ที่ผ่านมา เอ็งได้ทำหน้าที่แม่อย่างดีที่สุดแล้ว ต่อไป ให้กล้าได้เลือกทางเดินชีวิตของตัวเองเถอะ” หาญเอ่ย กระเต็นจำต้องพยักหน้าทั้งน้ำตา

“ขอบคุณครับแม่” กล้าเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจ

ooooooo

ก่อนที่กล้าจะไปรับอาญาตามกฎหมาย กระเต็นได้ทำพิธีแต่งงานให้ทั้งคู่ บ่าวสาวช่วยกันใส่บาตรแก่พระจุก พระจุกอวยพรให้ครองคู่กันด้วยความรักและความเข้าใจ บอกว่าพรุ่งนี้ท่านก็จะออกธุดงค์แล้ว

“ข้าดีใจที่ท่านเลือกเดินทางนี้ ขอให้ท่านบรรลุธรรมตามที่ตั้งใจ ข้าจะคอยอนุโมทนา” หาญเอ่ย

“ที่ผ่านมา อาตมาอยู่ใกล้พระแต่กลับไม่เคยศึกษาพระธรรม ชีวิตถึงได้พบแต่ความเดือดร้อน แล้ว...โยมล่ะไม่คิดจะกลับไปบวชอีกหรือ” ถามแล้วเห็นหาญยิ้มเศร้าๆ พระจุกมองไปทางศรีแพรพูดอย่างเข้าใจว่า “เป็นฆราวาสก็ศึกษาพระธรรมได้ งั้นอาตมาลาล่ะโยนกระเต็น”

พระจุกเดินจากไปแล้ว กระเต็นมองกล้ากับราชาวดีสงสารจับใจ ที่มีเวลาอยู่ด้วยกันน้อยมาก ราชาวดีบอกว่าแค่นี้ตนก็มีความสุขแล้ว ผิดหวังอยู่อย่างเดียวคือคะนึง–นิจไม่มา

ที่แท้คะนึงนิจมาแอบดูอยู่พร้อมภาพวาดที่ห่อกระดาษผูกโบที่เตรียมมามอบให้เป็นของขวัญแก่บ่าวสาว โดยฝากศรีแพรไว้ให้แทน

กล้ากับราชาวดีแกะภาพออกดูกันในห้องนอน เป็นภาพคู่ของทั้งสองพร้อมลายเซ็นของคะนึงนิจ ที่สำคัญมีจดหมายที่เขียนสั้นๆแต่กินใจว่า

“ของขวัญจากนิจค่ะ พี่กล้า วดี ฝีมือไม่ค่อยดีหรอกนะ แต่นิจก็วาดด้วยความรัก ความหวังดีทั้งหมดจากหัวใจของนิจ”

ราชาวดีพับจดหมายของคะนึงนิจกอดไว้แนบอก พูดอย่างมีความหวังว่า สักวันจะมีคนที่ปกป้องเธอได้

ราชาวดีกับกล้าต่างเข้าใจและทำใจได้กับเวลาน้อยนิดที่จะมีให้กันในคืนนี้ ต่างมอบความสุขแก่กันในทุกนาทีที่เหลือ

ooooooo

เมื่อกล้าเข้าไปอยู่ในเรือนจำ กระเต็น ราชา-วดีและนุกูลหมั่นไปเยี่ยมและให้กำลังใจกันไม่ขาด กล้าให้สัญญากระเต็นว่าต่อไปจะใช้ปัญญาเป็นเครื่องนำทางไม่ใช้อารมณ์เหมือนเมื่อก่อน กำชับนุกูลให้เรียนเอาปริญญามาให้ได้

“รับรองผมจะไม่ทำให้วิญญาณพ่อกับพี่ผิดหวัง” นุกูลมุ่งมั่น

กล้ามองหาศรีแพร กระเต็นบอกว่าไม่รู้ว่าหาญกับศรีแพรหายไปไหน ตนกับราชาวดีตามหาก็ไม่เจอ

“ไม่เป็นไรหรอกแม่ ปู่เหนื่อยเพราะผมมามาก ผมอยากให้ปู่ได้พักผ่อนอย่างสงบกับคนที่ปู่รัก เสียดายที่ผมไม่มีโอกาสได้กราบลาหลวงปู่” กล้าเอ่ยเศร้าๆ กระเต็นเอะใจแต่ก็ไม่ได้ถาม

ศรีแพรพาหาญไปที่ม่อนช้างเผือก พาไปดูจุดที่สวยที่สุดของม่อนช้างเผือกบอกว่าแม่ชอบมานั่งเล่นตรงนี้ที่สุด

ทั้งหาญและศรีแพรแม้จะมีความรักความผูกพันกันอย่างลึกซึ้งแต่ก็เข้าใจถึงความจำเป็นที่ต้องจากกัน จนเมื่อได้เวลาหาญบอกศรีแพรว่า ลมแรง ถ้าได้น้ำสมุนไพรอุ่นๆ ก็คงดี ศรีแพรรู้แก่ใจว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากเธอเดินไปจากตรงนี้ แต่ก็หักใจเดินออกไป

เมื่อศรีแพรออกไปแล้ว หาญนั่งเข้าสมาธิ เชิญพญาเหล็กไหลออกจากร่าง เมื่อศรีแพรถือกระบอกน้ำสมุนไพรอุ่นๆเข้ามา เห็นหาญนั่งอยู่ในสภาพผมหงอกเป็นดอกเลา ก็รู้ว่า เขา...หมดลมแล้ว...น้ำตาไหลออกไม่รู้ตัว ยกมือทาบท้องตัวเอง ทรุดซบไหล่ร่างไร้วิญญาณของหาญอย่างแสนอาลัย...

ooooooo

เมื่อไม่มีภูมินทร์แล้ว คะนึงนิจกลับไปเป็นแม่เลี้ยงอยู่ที่ปางไม้ ความจำเป็นในการปกครองคนทำให้เธอต้องเข้มแข็ง

แล้ววันหนึ่งเธอก็ตื่นตะลึง เมื่อกล้าพาราชาวดี กระเต็นและเด็กชายเวหามาเยี่ยมถึงปางไม้ไพรพญา

กล้าพ้นโทษเร็วเพราะพระมหากรุณาธิคุณจากในหลวงลดโทษให้หลายปีฉลองกรุงและกล้าก็เป็นนักโทษชั้นดีด้วยจึงได้ออกมาเร็ว

เวหามองไปที่ต้นไม้ใหญ่ โคนต้นไม้ตบแต่งให้เป็นหลุมศพภูมินทร์มีดอกไม้ปลูกไว้อย่างสวยงาม ที่แท่นหินเขียนไว้ว่า “ภูมินทร์ ไพรพญา” มีรูปเล็กๆของเขาติดอยู่ เวหาเดินเข้าไปอ่านชื่อแล้วถามย่ากระเต็นว่าใครหรือ

ราชาวดีบอกว่าพ่อเลี้ยงภูมินทร์เป็นเจ้าของที่นี่เป็นพี่ชายของน้านิจ กระเต็นพูดเหมือนจะเตือนสติทุกคนว่า

“คนเราเกิดมาแล้ว น้อยคนนักที่จะไม่ตกเป็นทาสของกิเลส จะสำนึกได้ก็มักสายเกินไป”

กล้าขอให้เวรกรรมระหว่างตนกับภูมินทร์หมดสิ้นลงในชาตินี้ เวหาจึงท่องสัพเพสัตตาทุกคนพนมมือว่าตาม

ระหว่างนั้น ดอกไม้ดอกหนึ่งปลิดปลิวลงมาตรงหน้ารูปภูมินทร์ เหมือนจะบูชาพุทธสัจที่ว่า...

“บุคคลเป็นคนเลวเพราะชาติสกุลกำเนิดก็หาไม่ เป็นผู้ประเสริฐเพราะชาติกำเนิดก็หาไม่ แต่บุคคลเป็นคนเลวเพราะ ‘กรรม’ คือการกระทำ เป็นผู้ประเสริฐก็เพราะ ‘กรรม’ คือการกระทำ”

ooooooo

ณ ที่ทำการกรมกองตระเวน ในสมัยรัชกาลที่ 5...

พุ่ม ซึ่งก็คือภูมินทร์ ถูกมัดโยงโดนลงหวายจนบอบช้ำหลังลายเลือดอาบ หลวงพินิจซึ่งก็คือกล้าในชุดตำรวจ ยืนมองอย่างเลือดเย็น จิกหัวขึ้นมาถามว่าจะสารภาพหรือไม่ พุ่มโต้ว่าตนไม่ได้ทำ หลวงพินิจต่างหากที่ไปลักของแล้วใส่ความตน

“สามหาว ทำผิดแล้วไม่รู้สำนึก เอาตัวมันไปเข้าเครื่องทรมานจนกว่าจักยอมเปิดปาก” หลวงพินิจสั่ง

หลวงณรงค์เดินเข้ามามอง ท้วงติงอย่างไม่สบายใจว่า

“หลวงพินิจ ท่านจักทำกระไร พระเจ้าอยู่หัวท่านทรงห้ามมิให้ทรมานนักโทษเยี่ยงนี้แล้ว” หลวงพินิจโต้ว่าคนชั่วเยี่ยงนี้ใช้ไม้อ่อนไม่ได้ หลวงณรงค์สวนไปทันทีว่า “ไอ้พุ่มเป็นคนซื่อ ข้าไม่เชื่อว่ามันจักเป็นคนทำ”

“มันเป็นคนเก็บรักษาของที่ยึดได้จากพวกโจรทั้งหมด หากมิใช่มันเป็นคนแอบลักเอาไป ของจักหายไปได้กระไร” ครั้นหลวงณรงค์ขอสอบสวนเอง หลวงพินิจแย้งทันทีว่า “งานคุณหลวงล้นมืออยู่แล้ว ให้เป็นหน้าที่กระผมจะดีกว่า รีบเอาตัวไปซิ”

พุ่มถูกหิ้วปีกออกไป เขาหันมาตะโกนอย่างอาฆาตว่า

“เอ็งใส่ความข้า ข้าจักจองล้างจองผลาญเอ็งทุกชาติ ไอ้หลวงพินิจ ไอ้คนชั่ว!!!”

ooooooo

–อวสาน–


ละครเสือสั่งฟ้า2 พยัคฆ์ผยอง ตอนที่ 22(ตอนจบ) อ่านเสือสั่งฟ้า2 พยัคฆ์ผยอง ติดตามเสือสั่งฟ้า2 พยัคฆ์ผยอง ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย 1 เม.ย. 2556 08:15 2013-04-03T00:29:07+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ