ข่าว

วิดีโอ



มือเหนือเมฆ

อ่านเรื่องย่อ

แนว: แอกชั่น-โรแมนติก

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: พิง ลำพระเพลิง

กำกับการแสดงโดย: โอริเวอร์ บีเวอร์

ผลิตโดย: บริษัท 9 บีเวอร์ ฟิล์มส์ จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: ชนะพล สัตยา,รพีภัทร เอกพันธ์กุล

“กระสุนนัดแรกเราเป็นคนเปิดสินะ...คนของใคร”

“ผมหลงเข้ามาซุ่มดูเฉยๆ”

สัวกิมไม่พอใจที่จอมกับเฉียดทำร้ายคนของตัวเอง ชักปืนขึ้นมายิงเฉียดแต่กระสุนหมด เขาส่งปืนให้ตองบรรจุกระสุนใหม่ จอมพยายามขอร้องให้ปล่อยพวกตนไป พวกตนไม่รู้เรื่องอะไรด้วย เขาไม่สนใจยิงปืนใส่เฉียดอีกครั้ง กระสุนขัดลำกล้องยิงไม่ออก สัวกิมขึ้นลำใหม่แล้วยิงอีกครั้ง กระสุนยังคงขัดลำกล้อง ตองจัดแจงจะใช้ปืนลูกซองยิงเฉียดให้เอง สัวกิมห้ามไว้ เอาเท้าเขี่ยมีดสปาร์ตาที่หล่นพื้นให้ไถลไปหาสองเกลอ

“หนีได้หนีไป ซ่อมปืนเสร็จเหลือใครอยู่ตาย” สัวกิมซ่อมปืนเองไม่ได้โยนให้ตองทำแทน

เฉียดกับจอมมองมีดก่อนจะเข้ายื้อแย่งกัน ฝ่ายหลังเก่งกว่าแย่งมีดไปได้ แล้วมองมือของตัวเองกับเกลอรักที่ถูกกุญแจมือคล้องติดกันบอกเสียงเข้มยอมเสียอวัยวะเพื่อรักษาชีวิต ทุกคนคิดว่าเขาจะฟันมือเฉียด แต่จอมกลับจะฟันมือตัวเอง ขณะมีดจะถึงข้อมือ สัวกิมเอาปืนลูกซองกันไว้ทัน สั่งให้ปล่อยทั้งคู่ไป เฉียดมองเกลอรักด้วยความซาบซึ้งใจ...

เมื่อหนีพ้นมาได้ เฉียดขอบใจเพื่อนมากที่คิดจะเสียสละมือตัวเองเพื่อให้เราสองคนอยู่รอด เพราะถ้ามีดอยู่ในมือตน ตนคงฟันมือจอมไปแล้ว เขาอธิบายว่าถ้าฟันมือเฉียดจะได้ประโยชน์อะไร ฟันมือเขาเองที่ถูกล็อกไว้กับผนังจะทำให้เรารอดทั้งคู่ เฉียดซึ้งใจกับความเสียสละของจอม

“ขอบใจนะ เรื่องนี้อย่าไปบอกใครนะ เราอาย”...

ทางด้านบวรทั้งน้อยใจทั้งเจ็บใจ อุตส่าห์ฝ่าอันตรายเข้าไปช่วยเตี่ย แทนที่จะได้รับคำชมกลับถูกท่านตบหน้าต่อหน้าสมุน แถมยังยกความดีความชอบให้เตี้ยอีกต่างหาก ถ้าไม่ได้เขา เราคงต้องเสียหายมากกว่านี้...

ฝ่ายท่านอัศวินหงุดหงิดอารมณ์เสียที่แผนยืมมือฆ่าคนไม่บรรลุเป้าหมาย ไม่มีเจ้าพ่อก๊กไหนตายสักคนมีเพียงสมุนหางแถว จ่าจ้อยสงสัยท่านคาดหวังอะไรหรือ ท่านไม่ได้คาดหวังแต่เรามาช้าไป จ่าจ้อยแดกดันเพิ่งรู้หรือ ท่านชำเลืองมองเขาไม่ค่อยจะพอใจนัก ถามประชดว่าจะให้ทำอย่างไร คนระวังป้องปรามกับพวกนักเลงที่จ้องจะตีกัน จ่าจ้อยแนะทีหน้าทีหลังให้รีบออกมาเคลียร์ทันทีที่ได้รับแจ้ง ไม่ใช่มัวแต่อ่านหนังสือ

“นี่ไงถึงได้เป็นแค่จ่า ไม่รู้จักอ่านหนังสือ ผมนี่อ่านสามก๊กมาครบสามจบแล้ว”

จ่าจ้อยเคยได้ยินมาว่าหากใครอ่านหนังสือสามก๊กครบสามจบเขาว่าคบไม่ได้

ooooooo

ลุงแบนต้มยาหม้อแก้ช้ำในให้จอมไปพลางบ่นไปด้วยว่าคนอย่างบวรคบไม่ได้ แทนที่จะอยู่ช่วยเพื่อนกลับหนีเอาตัวรอด เขาแก้ต่างให้เพื่อนว่าไม่ได้ทิ้ง บวรต้องไปช่วยเตี่ย ลุงแบนไม่สนทิ้งเพื่อนก็คือทิ้งเพื่อน บุญตากำลังประคบแผลฟกช้ำให้จอมอยู่ เจ็บร้อนแทนที่ลุงแบนเอาแต่ด่าจอม

“โอเค...วันหลังเพื่อนกับลุง อย่าว่ากันถ้าชั้นเลือกเพื่อนนะ”

“เอานังนี่” ลุงแบนโวย บุญตาโวยกลับไปว่าจอมทำไม แค่นี้เขาก็เจ็บมากพอแล้ว ลุงแบนไม่ได้ว่า แต่ด่าที่เขายอมให้เพื่อนเอาเปรียบอยู่ตลอด เธอเถียงแทนจอมฉอดๆ เถียงไปมือที่ประคบก็กระแทกหน้าเขาตามอารมณ์ที่รุนแรงขึ้นจนหน้าหงาย เขาต้องขอร้องให้หยุดเถียงกันได้แล้วแต่ดูเหมือนไม่มีทีท่าจะหยุด

จอมก็เลยแกล้งถอดเสื้อจะให้บุญตาประคบที่ตัวให้ เธอยิ้มเขินๆที่เห็นกล้ามเป็นมัดๆของเขาลืมประคบใบหน้าให้ ลุงแบนเห็นหลานสาวอมยิ้มเอียงอายสั่งให้จอมรีบสวมเสื้อไว้อย่างเดิม

“ฟังข้าเหอะวะ ไอ้เรื่องเพื่อนเนี่ยหักกันมานักต่อนักแล้ว”

“ลุงเคยโดนเพื่อนหักมาเหรอ”

ผู้อาวุโสนิ่งเฉยทำเป็นไม่ได้ยิน ยิ่งทำให้ทั้งจอมและบุญตาอยากรู้ว่าเขาไปถูกใครหักหลังมา...

ที่ร้านตัดผม เจิมกำลังกวาดเศษผมอยู่ในร้านหันหลังให้ประตู มีเสียงคนเข้ามา เขาพูดโดยไม่หันไปมองว่าร้านจะปิดแล้ว ท่านอัศวินขอให้เขาช่วยตัดให้อีกสักหัวหนึ่ง เจิมจำเสียงได้ถึงกับกลืนน้ำลายเมื่อหันมามอง

“เจอผู้บังคับบัญชายังไม่ทำความเคารพอีกหรือ”

“เครื่องแบบผมใส่ไม่ได้มานานแล้วครับ” เจิมพยายามฝืนยิ้มให้...

เจิมรู้ดีว่าอยู่ๆท่านอัศวินคงไม่แวะมาหาเพราะคิดถึงหรือเพราะอยากให้โกนหนวดตัดผมให้ จึงระมัดระวังคำพูดเป็นพิเศษ สุดท้ายท่านก็เผยไต๋ออกมาที่มาที่นี่ก็จะมาถามเรื่องทองคำแท่งนั่นเอง...

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเรื่องเพื่อนเก่าที่ลุงแบนพูดถึง บุญตาจึงชวนจอมมารื้อข้าวของที่ห้องเก็บอุปกรณ์การแสดงของแก จอมกลัวลุงแบนจะตื่นมาเจอพยายามกล่อมให้เธอเปลี่ยนใจเลิกไปวุ่นวายกับข้าวของเหล่านั้น บุญตายืนกรานจะต้องรู้ให้ได้ เป็นหลานแท้ๆยังไม่เคยเห็นลุงแบนมีเพื่อนสักคน

รื้อไปรื้อมาในที่สุดบุญตาก็เจอกล่องใบเล็กมีกุญแจล็อกแน่นหนาซุกอยู่ในหีบเก็บอุปกรณ์หากิน นิ่วหน้าแปลกใจไม่เคยเห็นลุงเอาของในนี้ออกมาเล่นกลสักครั้ง จอมขอให้หยุดรื้อค้นได้แล้ว ถ้าแกใส่กุญแจไว้แปลว่าไม่อยากให้ใครรื้อออกมา ลุงแบนเดินเข้ามาพอดี

“เรื่องเก่าๆอย่าไปรื้อเลย ลุงแพ้ฝุ่น จอม...นี่มันดึกแล้ว กลับไปได้แล้วไป” ลุงแบนแอบน้ำตาซึม จอมเห็นเข้าก็แปลกใจมีอะไรหรือเปล่า แกอ้างว่าแพ้ฝุ่นก็เลยแสบตา จอมไม่ซักอะไรอีกผละจากไป บุญตาขอโทษลุงด้วยที่ละลาบละล้วง เขาไม่ได้โกรธเคืองอะไร บอกให้เธอไปนอนได้แล้ว จากนั้นเขาเอากล่องใบที่ใส่กุญแจแน่นหนาเก็บเข้าที่อย่างเดิม...

เจิมตัดผมโกนหนวดเสร็จเรียบร้อย ท่านอัศวินวางเงินไว้ให้หน้ากระจกเงา เขารีบบอกว่าไม่ต้องก็ได้

“ไม่เป็นไร แต่เรื่องทองคำแท่งพวกนั้นน่ะ ไม่ต้อง ไม่ได้จริงๆว่ะ” อัศวินประกาศกร้าวก่อนจะออกจากร้าน เจิมทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดเรี่ยวแรง

ooooooo

เสี่ยเฮงต้องการเอาคืนทั้งต้นทั้งดอกถึงขนาดจะส่งรถน้ำมันไปฉีดใส่ท่าข้าวกับโรงฝิ่นแล้วเผาให้สิ้นซาก เต้ยห้ามไว้เรื่องอะไรจะต้องเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือ เสี่ยเฮงบ่นอุบเอาแต่รอ พิมเสนก็จะไม่เหลือ

“ผมไม่ได้บอกให้รอ ผมว่าสู้เราไปชิงเกลือมาโดยไม่เสียพิมเสนจะไม่ดีกว่าหรือ” คำพูดของเต้ยทำให้เสี่ยเฮงสนใจขึ้นมาทันที ถามเขาว่ามีแผนการอย่างไร เต้ยแนะให้เราพึ่งมือไอ้โหน่ง เสี่ยเฮงเห็นดีด้วยให้เขาจัดการได้เลย เต้ยลงทุนไปหาโหน่งถึงโกดังเก็บข้าวเพื่อทวงถามเมื่อไหร่จะมาอยู่ด้วยกัน

“ไม่อยากเป็นขี้ข้าใคร”

“แล้วไอ้ที่ทำอยู่ เขาไม่เรียกขี้ข้าเหรอ”

โหน่งไม่พอใจทุ่มกระสอบข้าวสารใส่ เต้ยหลบทัน ทั้งคู่เปิดศึกกำปั้นห้ำหั่นด้วยเพลงหมัดมวย พวกจับกังจะเข้ามาช่วยแต่โหน่งห้ามไว้ พวกนั้นจึงล้อมวงให้ทั้งคู่

สู้กันตรงกลาง การต่อสู้ดุเดือดขึ้นตามลำดับ ถึงขนาดใช้เคียวเป็นตัวช่วย เต้ยไม่เข้าใจโหน่งมีฝีมือขนาดนี้จะมาใช้แรงอยู่ทำไม เขาไม่อยากอยู่อย่างมีปลอกคอ

“แล้วทุกวันนี้รับเงินจากใคร ขี้ข้าเหมือนกัน”

“ยี่ปั๊วซาปั๊ว เอาแรงเอาเหงื่อแลก ไม่ใช่ขี้ข้าเจ้าพ่อหน้าไหนโว้ย” โวยจบโหน่งซัดกับเต้ยคนละหมัด ก่อนเหตุการณ์จะบานปลาย จ่าจ้อยยกกำลังตำรวจเข้ามาระงับเหตุ เรื่องราวถึงยุติลงได้...

ระหว่างที่จำปากับพรพรรณเดินซื้อกับข้าวสดอยู่ในตลาด บวรเข้ามาแทรกตรงกลางควงแขนสองสาวไว้คนละข้าง

สองสาวรีบดึงแขนออกเตือนว่าทำแบบนี้ใครมาเห็นเข้าจะไม่งามโดยเฉพาะจอมกับเฉียด เขาอ้างว่าเพื่อนกันมีอะไรย่อมแบ่งกันได้อยู่แล้ว พรพรรณเบี่ยงตัวหลบถามว่ามาทำอะไรที่ตลาดแห่งนี้

“เก็บค่าแผง ตลาดพ่อเราลืมแล้วเหรอ ปิดเทอมแล้วนี่ พรพรรณอยากไปร้องเพลงที่ไนต์คลับพ่อเราไหม”

พรพรรณตาโตตื่นเต้น บวรมีข้อแม้ถ้าเธอคุยกับเขาดีๆ เขาจะไปฝากผู้จัดการให้ เธอถามย้ำไม่ได้หลอกให้เธอดีใจเล่นใช่ไหม จำปาทักท้วงพรพรรณถามจอมแล้วหรือ เธอจะต้องถามทำไม จอมไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว ถึงอยากจะว่าก็ว่าไม่ได้อยู่ดี บวรอยากรู้ถ้าฝากให้เธอร้องเพลงที่ไนต์คลับได้ ตนจะได้อะไร

“ต้องให้ด้วยเหรอ ไหนบอกว่าเพื่อนกัน”

“เอางี้ ควงเราไปเที่ยวงานวัดอินทรวิหารคืนนึง”

จำปามองพรพรรณที่ไม่ค่อยทันคนด้วยความเป็นห่วง...

ที่โรงฝิ่น ตองกำลังทำความสะอาดแผลโดนยิงให้สิชลที่มีท่าทางห่างเหินอย่างเห็นได้ชัด สัวกิมเข้ามาบอกว่าได้ข่าวคนของเสี่ยเฮงไปมีเรื่องกับพวกจับกัง ตองก็รู้เรื่องนี้มาเหมือนกัน เห็นว่ามันไปชวนจับกังเข้าพวก แต่โหน่งไม่เอาด้วย สิชลเสนอตัวจะไปดึงโหน่งมาเป็นพวกเราถ้าสัวกิมสนใจเพราะเท่าที่รู้มาเขาได้ใจจับกังแทบทั้งพระนคร สัวกิมตกลงใจทำตามที่สิชลเสนอ

“ได้แรงงานชั้นล่างมาเป็นพวกด้วย เสี่ยเฮง เถ้าแก่บ้วนจะทำอะไรก็คงลำบากขึ้น”...

งานวัดอินทรวิหารปีนี้ หลวงพี่พักตร์ไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเหมือนปีก่อนๆ ท่านจึงวานให้จอมช่วยมาดูแลความสงบเรียบร้อยภายในงานให้ เนื่องจากปีก่อนๆขอกำลังตำรวจมาช่วยแต่ไม่ได้เรื่องสักปี

“ไม่ใช่หลวงพี่เชื่อในเรื่องการใช้กำลังนะ แต่บางครั้งกฎหมายก็พูดกับคนพวกนี้ไม่รู้เรื่อง จอมรู้ใช่ไหมว่าหลวงพี่หมายถึงใคร” หลวงพี่พักตร์ไม่ต้องบอกก็เดาออกว่าเป็นสุธรรมกับพวก

จอมรับปากจะพยายามไม่ให้เกิดเรื่องในงานวัดปีนี้...

ที่ซ่องนางโลม กานดาเรียกจำปามาบอกให้รู้ว่าท่านอัศวินจะซื้อชั่วโมงพาเธอออกไปข้างนอก เธอปฏิเสธทันทีว่าไม่ไป กานดาไม่ให้ปฏิเสธเพราะมันหมายถึงเงินจำนวนมาก จำปาไม่สนใจ ถ้ากานดายังขืนบังคับเธออีก เธอจะไปอยู่ที่อื่น แม่เล้าตัวแสบโบกมือไล่

“อ่ะๆๆ อารมณ์ไม่ดีก็ไปพักผ่อนก่อนไป ค่อยว่ากัน” กานดามองตามจำปาที่เดินก้มหน้าจากไปด้วยสายตาร้ายกาจ “เริ่มมีอิทธิฤทธิ์นะ ได้...คอยดูฤทธิ์แม่บ้าง”

ooooooo

จำปาเริ่มเหนื่อยใจกับความไม่รู้จักโตของเฉียดที่วันๆสนุกกับการใช้กำลัง แถมเขายังวาดฝันว่าโตขึ้นจะไปเป็นเจ้าพ่อ จำปาต้องลุกหนีไปยืนเศร้าอยู่ในครัวเพียงลำพัง เขายังไม่วายพูดถึงมือขวาของเสี่ยเฮงอย่างยกย่องว่าทั้งเก่งทั้งเท่ จำปาขัดคอทันที

“ได้ยินว่ามือขวาตัวเองพี่ยังจะรักษาไว้ไม่ได้ จะไปเป็นมือขวาให้คนอื่น”

“ที่พี่เล่าเพราะไว้ใจเรานะ ไม่ใช่เล่าไว้ให้เรามาแว้งใส่ แบบนี้” เฉียดหมดอารมณ์จะกินข้าวขว้างช้อนทิ้งแล้วลุกออกไป จำปาอัดอั้นใจไม่รู้จะทำอย่างไรดี...

ที่ริมถนนกลางพระนคร ลุงแบนกำลังบรรยายสรรพคุณยาสมุนไพรเชิญชวนให้ผู้คนเข้ามาซื้อ โดยมีบุญตากับจอมคอยเป็นลูกมือควบคุมลังใส่งูที่จะแสดงอยู่ใกล้ๆ

ไม่ห่างกันนัก รถของสัวกิมเกิดยางแตก ทำให้ต้องจอดข้างทางเพื่อเปลี่ยนยาง สัวกิมเห็นคนมุงดูหนาตาก็สนใจเข้าไปร่วมวงด้วยโดยมีตองกับสิชลคอยเปิดทางให้นายเข้ามายืนแถวหน้า ลุงแบนเห็นสัวกิมรีบก้มหน้าไม่กล้าสบตาด้วย สิชลกวาดตามองไปรอบๆเห็นโหน่งยืนกัดท่อนอ้อยมุงดูอยู่ด้วย

ลุงแบนกลัวสัวกิมจะจำได้แกล้งสะดุดลังงูที่จอมถือเข้ามา ลังหล่นแตกงูพุ่งออกไปทุกทิศทุกทาง คนดูแตกฮือ ลุงแบนดึงบุญตาหลบ ตองเข้าขวางไม่ให้งูตรงมาหาเจ้านาย สัวกิมถูกผู้คนที่แตกตื่นชนล้ม จอมปราดเข้าไปฉุดให้ลุกขึ้น ตองหลอกล่อจนคว้าคองูเห่าตัวหนึ่งได้จับเหวี่ยงไปไกลๆ สัวกิมเริ่มจะจำลุงแบนได้ชะเง้อมองตามสองลุงหลานที่เร่งฝีเท้าหนี บุญตาเป็นห่วงจอมจะกลับไปช่วย ลุงแบนคว้าข้อมือไว้

“มันไม่เป็นไรหรอก”

สัวกิมมองสบตากับสิชลเป็นทำนองให้เริ่มตามแผนได้ เธอแกล้งสะดุดขาตัวเองล้ม โหน่งเข้ามาช่วยดึงเธอให้ลุกขึ้น ตองพุ่งไปผลักอกโหน่งห้ามยุ่งกับเธอ สิชลตบหน้าเขาฉาดใหญ่ต่อว่าว่าทำไมต้องทำแบบนี้ ตองงงไม่รู้ว่านี่เป็นแผนให้ได้ใกล้ชิดโหน่งของเธอ

“พอกันสักที ฉันไม่ทนอีกต่อไปแล้ว คนอย่างพี่ดีแต่รังแกผู้หญิง”

“เรื่องอะไรกันเหรอน้อง” โหน่งซัก สิชลโกหกว่าตองซ้อมแล้วเปิดแผลที่โดนเฉียดแทงวันก่อนให้โหน่งดู เขาคิดว่าเป็นเรื่องจริงก็ไม่พอใจมากเปิดฉากตะลุมบอนกับตองอย่างไม่มีใครยอมใคร จอมพยายามจะเข้าไปห้ามแต่ไม่มีใครฟัง แถมยังโดนลูกหลงจากทั้งตองและโหน่งอีกด้วย สัวกิมเดินไปพูดกับสิชล

“ดูทางนี้ด้วย จัดการให้เรียบร้อย” สั่งเสร็จ สัวกิมเดินไปตามทางที่ลุงแบนไป...

ลุงแบนหนีได้ช้าเพราะบุญตามัวแต่ยื้อจะกลับไปช่วยจอมทำให้สัวกิมตามมาทัน ร้องทักว่า เปี๊ยก ซัมมิท ลุงแบนรีบบอกว่าคนชื่อเปี๊ยกนักเลงใหญ่คนนั้นตายไปนานแล้ว มีแต่ลุงแบนที่หากินอยู่ข้างถนน...

สิชลปล่อยให้โหน่ง จอมและตองตีกันต่อไปอีกสักพักถึงได้เข้าไปกั้นกลาง สามหนุ่มจึงหยุดตีกันได้เพราะกลัวพลาดไปโดนเธอเข้า สิชลไล่ตะเพิดตองไปให้พ้นหน้าเพื่อที่ตัวเองจะได้อยู่ใกล้ชิดโหน่ง ครั้นหย่าศึกได้จอมนึกถึงลุงแบนกับบุญตารีบตามหา

ooooooo

สัวกิมถามถึงทองคำหลายหีบ ลุงแบนอ้างว่านั่นเป็นแค่เรื่องเล่าข่าวลือไม่มีทองที่ไหนทั้งนั้น สัวกิม ติงในเมื่อเปี๊ยก ซัมมิท ยังมีอยู่จริง แล้วทำไมทองพวกนั้นจะเป็นแค่เรื่องเล่าไปได้

ลุงแบนส่ายหน้าหนักใจไม่ตอบอะไร จอมวิ่งตามมาสมทบ พอสัวกิมรู้ว่าเขาเป็นเพื่อนของบุญตา แกล้งชวนให้ไปทำงานด้วยกันเพื่อยั่วลุงแบน จอมไปทำด้วยไม่ได้เรียนยังไม่จบ สัวกิมจะรอเรียนจบเมื่อไหร่ให้มาหาตนได้เลย แล้วหันไปทางลุงแบน ว่างๆตนจะแวะมาขอซื้อยาผีบอก

“ดูแลลุงเขาดีๆล่ะ ลุงเขามีค่ามากนะ” สัวกิมพูดจบผละจากไป ลุงแบนมองตามหนักใจ...

ครั้นกลับถึงบ้านเช่า ลุงแบนนั่งมองกล่องใบที่ล็อกกุญแจแน่นหนาใบนั้นไม่รู้จะทำอย่างไรดี...

ตั้งแต่เกิดเรื่องที่โกดังพัสดุ เฉียดกับบวรไม่ค่อยจะกินเส้นกันนัก สร้างความหนักใจให้จอมที่ต้องคอยหย่าศึกไม่ให้เพื่อนตีกันเอง ยิ่งพรุ่งนี้งานวัดจะเริ่ม จอมมีเรื่องที่ต้องรับผิดชอบเพิ่มขึ้นจึงขอร้องให้เพื่อนทั้งสองสงบศึกกันชั่วคราวเพื่อให้งานวัดปีนี้ผ่านไปได้ด้วยดี...

ดึกแล้วลุงแบนยังนอนไม่หลับถือกุญแจโบราณเก่าคร่ำครึเอามาไขกล่องใบนั้น มองสิ่งที่อยู่ข้างในด้วยใบหน้าหม่นหมอง จากนั้นเขาไขปิดไว้อย่างเดิม ก่อนจะเก็บมันไว้ลึกที่สุดเท่าที่จะซ่อนไว้ได้

ooooooo

งานวัดอินทรวิหารคึกคักเหมือนเช่นทุกปี มีร้านรวงมาร่วมงานอย่างคับคั่ง ระหว่างจอม เฉียดและบวรเดินดูความเรียบร้อยของร้านค้าโดยรอบ เจอสุธรรม ชวนและพวกกำลังเก็บค่าคุ้มครองจากพ่อค้าแม่ค้า จอมเข้าไปขอร้องให้เลิกทำแบบนี้แต่สุธรรมไม่สนใจ แถมพูดจาก้าวร้าวไปถึงหลวงพี่พักตร์

เฉียดทนไม่ไหวประเคนแม่ไม้มวยไทยใส่ชวนที่ออกหน้าแทนลูกพี่แค่สองกระบวนท่าเขาก็สลบเหมือด สองฝ่ายกรูเข้าใส่กันเปิดศึกกำปั้นกลางลานวัด จอมกับพวกคนน้อยกว่าจึงทำให้ตกเป็นรอง โชคดีที่ลุงแบนมาช่วยไว้ทัน จัดการสุธรรมกับพวกด้วยเชิงมวยจนพวกนั้นร่วงไปทีละคนๆก่อนที่สุธรรมจะโดนอัด หลวงพี่พักตร์เข้ามาขอบิณฑบาตเสียก่อน สุธรรมยังไม่ยอมแพ้ ท้าจอมให้ไปต่อสู้กันบนเวทีมวยซึ่งจะจัดขึ้นในงานนี้เช่นกัน

“ถ้านายชนะเราบนเวทีได้ เราจะไม่มาเรียกเก็บค่าคุ้มครองที่นี่อีก...แล้วถ้านายแพ้ล่ะ”

จอมไม่มีอะไรจะให้ สุธรรมจะขอพรพรรณ เขาไม่ให้เนื่องจากเธอไม่ได้เป็นของของใคร ดังนั้นจะเอามา เดิมพันไม่ได้ สุธรรมตะโกนขู่ ที่วัดผืนนี้อยู่ในโฉนดพ่อของตน ต่อไปนี้ก็อย่าหวังจะมีใครได้ทำมาหากินอีกเลย

“หลวงพี่เองก็เหอะ จะไม่มีกุฏิซุกหัวนะ...ว่าไง มีอะไรมาเดิมพันไหมไอ้จอม”

บุญตาเสนอตัวเอง ถ้าจอมแพ้เธอจะเป็นแฟนสุธรรมเอง เขาตกลงรับข้อเสนอทันที...

ลุงแบนรู้ดีว่าจอมฝีมือด้อยกว่าเรียกไปติวเข้ม ฝึกทั้งรุกและรับจนเหงื่อท่วมตัว ขณะจอมตั้งใจฝึกฝนแม่ไม้มวยไทย เฉียดกับบวรเขม่นกัน หวิดจะวางมวยกันเอง ลุงแบนต้องเข้าไปห้าม

“ไอ้พวกนี้ศึกนอกยังไม่สงบยังจะมารบกันเองอีก”...

ขณะที่จอมเจอศึกหนัก สิชลตามจีบโหน่งเช้าถึงเย็นถึงซื้อโน่นนี่นั่นไปให้เขากินถึงที่ พวกจับกังคนอื่นพากันอิจฉาตาร้อน...

ข่าวผู้การคำรณจะไปเป็นประธานเปิดงานวัดอินทรวิหารทำให้เป็นที่สนใจของบรรดาสามก๊ก ทั้งเสี่ยเฮง เถ้าแก่บ้วนและสัวกิมต่างเตรียมกระเช้าของขวัญไว้ต้อนรับและจะไปร่วมงานนี้อีกด้วยหวังจะเอาหน้า...

ระหว่างรอศึกกำปั้นระเบิด จอมกับพวกมาหาอะไรกินฆ่าเวลา จำปาเหลือบเห็นกานดาเดินตรงมาแต่ไกล รีบขอตัวไปเข้าห้อง ก่อนจะเดินหลบๆออกมา โชคไม่เข้าข้างเจอกับกานดาจนได้ เธอต่อว่าว่าให้มากับลูกค้าไม่มา แต่ดันแอบมาเองหรือนัดใครไว้ เธอปฏิเสธว่าเปล่า เธอมาคนเดียวแล้วรีบบอกว่าไม่ได้คิดจะเล่นตัว แต่เป็นประจำเดือนก็เลยรับแขกไม่ได้

“เออๆๆๆ แล้วก็ไม่บอก อย่าให้รู้นะว่าโกหก” กานดามองตามจำปาที่เดินจากไปอย่างไม่ค่อยจะเชื่อนัก...

เจิมมางานนี้เช่นกัน ส่งแจ่มมาขายของเสร็จ แวะไปยิงปืนเล่น เจอท่านอัศวินพยายามจะมาพูดเรื่องทองคำแท่ง เขาไม่อยากยุ่งด้วยรีบชิงหนีไปทันที...

ในที่สุดก็ได้เวลาที่ประธานขึ้นกล่าวเปิดงานวัด อินทรวิหารอย่างเป็นทางการ ผู้การคำรณใช้เวทีมวยเป็นสถานที่กล่าวเปิดงาน ด้านล่างหน้าเวที บรรดาก๊กทั้งสามต่างมาพร้อมหน้ากันโดยมิได้นัดหมาย ครั้นท่านลงจากเวทีมาที่นั่งซึ่งจัดไว้เป็นพิเศษ เจ้าพ่อทั้งสามก๊กนำกระเช้าของขวัญมาให้เป็นของกำนัล

“อย่าดีกว่าครับ ผมคงรับไว้ไม่ได้ แค่พวกท่านให้ความร่วมมือ ไม่ทำผิดกฎหมาย ผมก็ถือว่าขอบคุณนักหนาแล้ว...อ่ะ ไหนๆก็อุตส่าห์มากันขนาดนี้ ขอเชิญดูมวยเป็นเพื่อนหน่อยละกัน”...

จอมจะขึ้นชกกับสุธรรมเป็นคู่ที่สาม แม้จะเป็นรองอยู่หลายขุมแต่เขาตั้งใจมั่นจะต้องล้มอีกฝ่ายให้ได้ จะไม่ยอมให้บุญตาต้องตกไปอยู่ในเงื้อมมือคนชั่วอย่างสุธรรมเด็ดขาด

ข้างฝ่ายสุธรรมเลวได้ใจ ขนาดเป็นต่อจอมยังเล่นขี้โกง วางแผนสำรองไว้ หากต้องเพลี่ยงพล้ำก็จะป่วนงานนี้ไม่ให้มีการประกาศผลแพ้ชนะ

ooooooo

โฆษกบนเวทีประกาศเรียกนักมวยคู่ต่อไปให้ขึ้นชก โดยสุธรรมซึ่งเป็นแชมป์เก่าอยู่ฝ่ายแดง โฆษกไม่เห็นรายชื่อของผู้ท้าชิงในโพย ก็รีๆรอๆ สุธรรมเดินไปพูดใส่ไมค์เอง

“นักมวยนิรนาม ฉายา นอนแน่ ลูกเจ้าแม่นอนนาน”

โฆษกจำต้องปล่อยเลยตามเลย เรียกมุมน้ำเงิน นอนแน่ ลูกเจ้าแม่นอนนาน ขึ้นมาบนเวที คนดูพากันส่งเสียงเฮลั่น จอมจำใจเดินขึ้นเวทีพร้อมกับฉายาเป็นสิริมงคลที่สุด...

อีกมุมหนึ่งด้านล่าง โหน่งเดินเบียดฝูงคนจูงสิชลเข้ามาดูมวยด้วย แจ่มเข็นรถเข็นขายของผ่านมาเห็นลูกชายตัวเองอยู่บนเวทีจึงหยุดดู ผู้การคำรณชอบเชียร์มวยรองอยู่แล้ว สัวกิมก็เลยได้พวก ส่วนเถ้าแก่บ้วนกับเสี่ยเฮงเชียร์มุมแดง สัวกิมลงพนันกับอีกฝ่ายนิดหน่อยพอเป็นน้ำจิ้ม

เสียงระฆังดังขึ้นเป็นการเริ่มต้นยกที่หนึ่ง จอมตกเป็นรองอย่างเห็นได้ชัด แต่ยังพอหลบหลีกได้บ้าง ผู้การคำรณมองจอมที่ใจสู้แม้จะเป็นรอง หันไปถามท่านอัศวินว่าเป็นใคร ได้ความว่าเป็นลูกชายเพื่อนของเขาเอง เจิมเห็นลูกถูกต่อยจนเลือดกบปาก พลอยเจ็บไปด้วย เสียงระฆังตีหมดยก พร้อมกับความโล่งใจของฝ่ายมุมน้ำเงิน ลุงแบนขึ้นมาสอนเชิงมวยและคัดเลือดให้จอม เจิมทนดูไม่ได้เดินมาที่มุมน้ำเงินเรียกลูกให้ลงจากเวที

“มีอะไรให้กลับไปคุยกันที่บ้าน” จอมตะโกนตอบ แจ่มเข้ามาช่วยเรียกลงจากเวทีอีกแรงหนึ่ง

“เอาไงดี จะให้โยนผ้าไหม” ลุงแบนขอความเห็น จอมส่ายหน้าดิก ยิ่งเห็นสีหน้าบุญตาห้ามลุงแบนโยนผ้ายอมแพ้เด็ดขาด ที่มุมแดง สุธรรมเล่นไม่ซื่อ เอายาบางอย่างป้ายที่นวมตัวเองเพื่อตัดกำลังคู่ต่อสู้...

เสียงตีระฆังดังขึ้น เป็นการเริ่มยกที่สอง สุธรรมพยายามคลุกวงในแล้วล็อกคอจอมไว้ เอานวมที่ป้ายยาขยี้บริเวณดวงตาทั้งสองข้างของเขาทำให้เขาตาพร่าแทบมองไม่เห็น สุธรรมอาศัยจังหวะนั้นต่อยเขาอุตลุดจนล้มลงบนเวทีให้กรรมการบนเวทีนับ จอมไม่ยอมแพ้ง่ายๆยันตัวเองลุกขึ้นต่อสู้ต่อไปได้ สุธรรมไล่ถลุงไม่ยั้งจนเขาล้มลงไปกองอีกครั้ง คราวนี้กรรมการบนเวทีนับถึงแปด แต่ระฆังหมดยกเสียก่อน

จอมแทบจะคลานกลับเข้ามุม ลุงแบนได้กลิ่นบางอย่างรู้ทันทีว่าเขาโดนวางยา จะตามไปเอาเรื่อง จอมดึงไว้ โวยวายไปก็ไม่มีประโยชน์ ชาวบ้านเป็นพยานแล้วว่าถ้าเขาแพ้บุญตาต้องไปกับมัน ดังนั้นเขาต้องชนะสถานเดียวเท่านั้น บอกให้ลุงแบนหาจุดอ่อนของอีกฝ่ายให้ได้ ลุงกระซิบบางอย่างกับเขา ชวนมองไม่ไว้ใจสั่งให้สมุนของตัวเองเตรียมพร้อมไว้เผื่อฉุกเฉิน

เสียงระฆังเริ่มยกที่สามดังขึ้น จอมใช้แผนหนามยอกเอาหนามบ่ง หาทางคลุกวงในแล้วเอานวมของสุธรรมขยี้ตาเจ้าของทำให้ตาพร่าเท่าเทียมกัน จอมต่อยอย่างสุขุมตามที่ลุงแบนสอน สุธรรมโดนหมัดเข้าไปหลายชุดเนื่องจากตาพร่าหลบหลีกไม่ทัน สุดท้ายล้มลงไปกองให้กรรมการนับ แชมป์เก่านอนนิ่งไม่ขยับ กระทั้งกรรมการกำลังจะนับสิบ พลันมีเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว เปลวไฟลุกท่วมออกมาจากหลังเวที

ท่านอัศวินกับจ่าจ้อยรีบกันผู้การคำรณออกจากพื้นที่ เจ้าพ่อสามก๊กพากันหนีตายจ้าละหวั่น ไฟลามไปติดแผงขายประทัดดอกไม้ไฟยิ่งทำให้เปลวเพลิงลามไปทั่ว ผู้คนพากันวิ่งหนี

เฉียดพยุงจอมโซเซมากับบุญตา พรพรรณและลุงแบน แต่จำปาหายไปไม่ได้มากับกลุ่มด้วย เฉียดบอกให้ลุงแบนพาพวกเรากลับไปก่อน ตนจะไปตามหาจำปาเอง จอมอาสาจะไปช่วยเพื่อนอีกแรงหนึ่ง

“จะเป็นภาระเราซะเปล่าๆ”

ลุงแบนรีบพยุงจอมออกไปกับพวกสาวๆ ด้านจำปาเดินอยู่ท่ามกลางผู้คนที่วิ่งไปมา ชวนกับสุธรรมเห็นเธอเข้าก็จำได้จะเข้าไปฉุด โชคดีที่เฉียดมาช่วยไว้ทัน เปิดฉากบู๊กับชวนและสุธรรมซึ่งไม่อยู่ในสภาพช่วยใครได้จึงกลายเป็นภาระให้เพื่อน ชวนเห็นท่าไม่ดีรีบพาเขาหนี ขณะที่เฉียดดึงจำปาหนีไปอีกทางหนึ่ง เจอเต้ยกำลังเสียทีให้เตี้ย เฉียดรีบเข้าไปช่วยโดยไม่ฟังคำห้ามปรามของจำปา

ด้านจอมกับพวกยังไม่หมดเคราะห์โดนตองมาดักทำร้าย เขาไม่อยู่ในสภาพจะสู้กับใครได้ ลุงแบนจึงบอกให้สองสาวพาเขาหนีไปก่อน ตนจะจัดการทางนี้เอง โหน่งเห็นตองซัดอยู่กับลุงแบนก็เข้ามาช่วย

“คนแก่ก็ไม่เว้นนะ”

บุญตาเห็นลุงแบนมีคนช่วยแล้วจึงช่วยกันกับพรพรรณประคองจอมออกมาหน้าวัด บวรขับรถพรวดมาจอดตรงหน้า จอมฝากสองคนนี้กลับไปบ้านด้วย บุญตาเห็นสภาพของเขาแล้วพยายามจะดึงให้กลับด้วยกัน

“พี่จอมยังแย่อยู่เลย”

“พี่ทิ้งเพื่อนกับลุงแบนไม่ได้จริงๆ” จอมดันให้สองสาวขึ้นรถแล้วกัดฟันวิ่งกลับเข้าวัด

ooooooo


ละครมือเหนือเมฆ ตอนที่ 2 อ่านมือเหนือเมฆติดตามละครมือเหนือเมฆ ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย ชนะพล สัตยา,รพีภัทร เอกพันธ์กุล 1 มิ.ย. 2560 09:26 2017-06-02T02:49:58+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ