ข่าว

วิดีโอ



มือเหนือเมฆ

อ่านเรื่องย่อ

แนว: แอกชั่น-โรแมนติก

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: พิง ลำพระเพลิง

กำกับการแสดงโดย: โอริเวอร์ บีเวอร์

ผลิตโดย: บริษัท 9 บีเวอร์ ฟิล์มส์ จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: ชนะพล สัตยา,รพีภัทร เอกพันธ์กุล

แม้จะโดนแทงหลายแผลแต่ไม่ถูกอวัยวะสำคัญทำให้จ่าจ้อยรอดตายมาได้ ครั้นเห็นจอมมาเยี่ยมก็กร้าวใส่ทันทีว่าจะตามมาปิดงานหรือ เขาส่ายหน้า งานแค่นั้นไม่ต้องลงมาทำเองให้เสียเวลา

“ผมต้องการให้พระนครสงบเหมือนคุณนั่นแหละ แต่ผมไม่สามารถทำคนเดียวได้”

“ถ้าจะซื้อตำรวจน่ะซื้อผิดคนแล้ว”

จอมไม่ได้ต้องการซื้อจ่าจ้อย แค่อยากให้เขาตามดูตนไปเรื่อยๆอย่างใกล้ชิด ตนจะส่งข่าวให้รู้ว่าจะทำอะไร จ่าจ้อยสงสัยให้ทำอย่างนี้ทำไม จอมอ้างแค่อยากมีพยานเป็นตำรวจ จ่าจ้อยเสียงกร้าวใส่ว่าเลือกคนผิดแล้ว เขากลับยิ้มยียวนมั่นใจว่าตัวเองเลือกคนไม่ผิด...

ทางด้านอัศวินคัดค้านหัวชนฝาไม่ยอมให้บวรเอาพวกไปฉุดจำปามาจากเฉียด ขืนทำอย่างนั้นหน่วยเหนือได้ส่งกองปราบมาดูแล ทีนี้เป็นเรื่องใหญ่แน่นอน บวรขัดอกขัดใจ ตกลงอัศวินเป็นห่วงตนหรือเป็นห่วงเก้าอี้สารวัตรท้องที่ของตัวเองกันแน่ เขาเตือนว่าผู้ชายพังเพราะผู้หญิงคนเดียวมานักต่อนักแล้ว

“แล้วอาจะทำยังไง หา...จะทำอะไรก็ทำเข้าสักอย่างสิ”

“อาจะทำเหมือนกับที่เคยทำกับรุ่นพ่อเรา...ตั้งโต๊ะคุยกัน” อัศวินสีหน้ามุ่งมั่นเอาจริง...

ด้านงอบเริ่มต้นการหาลายแทงสมบัติด้วยการพาเวิ้งไปขอความช่วยเหลือจากสิชล

ooooooo

จอมเห็นบุญตาเอาแต่เขี่ยข้าวเล่นไม่ยอมกิน ร้องทักว่าไม่อร่อยหรือ เธอไม่หิวก็เลยไม่อยากกิน พรพรรณแกล้งทำเหมือนหลุดปาก หรือเป็นเพราะตนทำอาหารไม่ถูกปาก จอมนิ่วหน้าแปลกใจนี่พรพรรณ เข้าครัวเองเลยหรือ เธอเดินผ่านครัวเห็นแม่บ้านทำกับข้าวอยู่ก็เลยเข้าไปช่วย

“ทีหลังไม่ต้องนะ พรเป็นแขกของพี่ไม่ต้องไปทำอะไรอย่างนั้น”

“ตื่นเช้าไปหน่อยไม่รู้จะทำอะไร”

บุญตาเห็นสองคนคุยกันสนิทสนมรู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกิน จอมเห็นเธอเงียบไปก็เลยแหย่เล่นเหมือนที่เคยทำเป็นประจำ พรพรรณไม่พอใจที่เขาให้ความสนใจบุญตา ยกจานข้าวขึ้นแกล้งทำช้อนหล่นให้เขาสนใจ จอมหันมาถามว่าอิ่มแล้วหรือ เธอส่ายหน้าว่าจะเข้าไปกินในครัวเผื่อบุญตาอยากมีอะไรคุยกับเขา

“ไม่มี...ไม่มี ไม่ใช่คนอื่นคนไกลซะหน่อยนะ”

“ไม่เป็นไรจริงๆไม่ต้องเกรงใจนะ ไม่อยากอยู่เป็น...คนอื่น” พรพรรณว่าแล้วยกจานข้าวเข้าไปในครัว สิชลตามเข้ามายืนกอดอกมอง เธอเห็นสายตาของอีกฝ่ายถามว่ามีอะไรหรือ

“เธอนี่น่ากลัวจริงๆนะ ขนาดคนเลวๆอย่างฉัน ยังอยากตบเธอเลย”

“พรไม่เข้าใจ” พรพรรณตีหน้าซื่อตาใส สิชลมองอย่างรู้เท่าทัน ก่อนจะพูดขึ้นลอยๆว่าอย่างนี้นี่เองที่เขาเรียกว่าหน้าหวานสันดานโจร อีกมุมหนึ่งของบ้าน บุญตาที่น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยใจจอมเขี่ย แขนลุงแบนที่ยังนอนไม่ได้สติให้รีบตื่นรีบหายไวๆ เธออยากกลับบ้านเราแล้ว ไม่อยากอยู่ที่นี่...

อัศวินไม่รอช้าไปส่งเทียบเชิญให้เฉียดด้วยตัวเองเป็นรายแรก เขาไม่ต้องการเจรจาอะไรกับจอมจึงปฏิเสธว่าไม่ไป อัศวินยกเรื่องที่เกิดการทะเลาะวิวาทกันขึ้นที่โรงงานวันก่อนและมีคนตายขึ้นมาขู่

“ฉันจะไม่สืบสาวราวเรื่องต่อว่าใครทำบ้าง แลกกับการที่นายต้องไปกินข้าวคุยกันฉันมิตรสักมื้อ” พูดจบ อัศวินวางเทียบเชิญสีแดงไว้บนโต๊ะ จากนั้นสารวัตรชั่วแวะไปส่งเทียบเชิญให้จอมเป็นรายถัดมา ทีแรกเจ้าพ่อหนุ่มปฏิเสธไม่ยอมไปเช่นกัน อัศวินขู่ว่ารู้เรื่องที่เขาทำข้อตกลงไว้กับผู้การคำรณ

“ลูกน้องของนายคงไม่พอใจแน่ๆถ้ารู้เรื่องที่นายไปเป็นสายให้ตำรวจ”

“คุณไม่มีหลักฐาน”

“ฉันไม่ใช่ตำรวจที่ดีนัก หลักฐานปลอมฉันสร้างได้ไม่ยาก แต่ความจริงก็คงหนีความจริงไม่พ้นว่านายอยู่ข้างตำรวจ...เลือกคู่แข่งให้ถูกจอม...กวางตัวที่รอดตายไม่เคยวิ่งเร็วกว่าสิงโต นายอย่ามาแข่งกับฉัน แค่วิ่งให้เร็วกว่ากวางตัวอื่นก็พอ” คำขู่ของอัศวินได้ผล จอมจำต้องรับเทียบเชิญไว้...

ทางด้านบวรแปลกใจมากที่อัศวินสามารถทำให้ทั้งเฉียดและจอมยอมรับคำเชิญมานั่งโต๊ะเจรจาพูดคุยกันได้ทั้งที่สองคนนั้นไม่เคยเอาผลประโยชน์มาเป็นที่ตั้ง อัศวินดักคอไม่เหมือนเราสองคนใช่ไหม

“เราอยู่ข้างเดียวกันนะ”

“อาอยู่ข้างทุกคนที่อยู่ข้างอา เตรียมตัวให้พร้อมแล้วก็ห้ามก่อเรื่อง”

บวรไม่วายทวงถามถึงผู้หญิงของตัวเองที่เฉียดเอาตัวไป อัศวินขอให้ว่ากันทีละเรื่องเอาที่สำคัญก่อน แม้จะขัดใจที่ไม่ได้ตัวจำปา แต่บวรจำต้องข่มอารมณ์เอาไว้...

พรพรรณยังคงพยายามทั้งด้วยคำพูดและการกระทำเพื่อให้บุญตารู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินในชีวิตจอม เธอไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของเพื่อนก็ยิ่งคิดมากอยากไปให้พ้นๆจากที่นี่

ooooooo

เฉียดแวะมาหาจำปาที่โกดังเก็บน้ำมันเช่นเคย แต่วันนี้มาพร้อมกับชุดสวยสำหรับใส่ไปงาน เธอยังไม่ทันจะว่าอะไรเกิดลมตีขึ้นมา วิ่งไปโก่งคออ้วกเสร็จเรียบร้อยก็หันมาถามว่าจะให้ไปไหน

“กินข้าวกับไอ้จอม ดูซิมันจะทำหน้ายังไงเมื่อเมียกับลูกมันอยู่ในมือฉัน”

จำปาปฏิเสธไม่ยอมไป เฉียดขู่ถ้าไม่ไปจะส่งคนไปซุ่มยิงหัวจอม เธอตกใจ ร้องบอกว่าเขาไม่ใช่พ่อของเด็กในท้อง เฉียดขอร้องให้เลิกโกหกได้แล้ว ตนไม่เชื่อลมปากเธออีกต่อไปแล้ว

“เตรียมตัวไปเจอหน้าชู้รักเธอได้ แต่งตัวสวยๆให้มันเสียดาย อย่าทำให้ฉันเสียหน้า” เฉียดมองจำปาอย่างสะใจ แต่ทำไมตัวเองกลับรู้สึกเจ็บปวดยิ่งกว่า...

ในเวลาเดียวกันที่ห้องนอนของจอมภายในบ้านสัวกิม พรพรรณกำลังเก็บเสื้อสูทของจอมใส่ไม้แขวนเสื้อ เทียบเชิญของอัศวินหล่นลงมา หยิบขึ้นมาอ่านแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ เหลือบมองไปทางประตูห้องที่เปิดอยู่เห็นบุญตาเดินผ่านแกล้งส่งเสียงร้องเอะอะ บุญตาหลงกลเข้ามาถามว่ามีอะไรหรือ

“เปล่าหรอก จอมน่ะสิทำให้ตื่นเต้นอีกแล้ว” ไม่พูดเปล่าหยิบการ์ดเชิญมาอวดว่างานนี้จอมชวนให้ตนไปเป็นเพื่อน บุญตาน้อยใจแต่ต้องเก็บอาการไว้ อวยพรให้เพื่อนเที่ยวให้สนุก พรพรรณแกล้งถามไม่อยากไปด้วยหรือ บุญตาตาวาวทันทีไปด้วยได้หรือ พรพรรณออกตัวว่าการ์ดเชิญไม่ได้ระบุชื่อบุญตาไว้ แต่จะลองขอจอมให้ ไม่รู้เขาจะยอมให้ไปด้วยหรือเปล่า บุญตาแก้เกี้ยวว่าไม่เป็นไร ถ้าให้เธอไปด้วยจอมจะดูหมองเปล่าๆ

นอกจากจะคุยข่มเรื่องที่ตัวเองได้ไปงานกินเลี้ยงกับจอมแล้ว พรพรรณยังทำให้บุญตาหมดความมั่นใจในตัวเองโดยหาว่าเธอเจ้าเนื้อขึ้น และแกล้งเอาสารส้มให้ไปใช้ประมาณว่าเธอมีกลิ่นไม่พึงประสงค์...

ฝ่ายสัวกิมรู้เรื่องที่อัศวินนัดแนะกับสามเจ้าพ่อหนุ่ม จึงสั่งให้สิชลเอาขนมเปี๊ยะยัดใส่เงินสดมาให้เขาถึงบ้านหนึ่งกล่องเพื่อขอผูกสัมพันธ์ด้วย เขาคุยว่ากำลังคิดการใหญ่กว่าขนมเปี๊ยะกล่องนี้ สิชลจะเอากล่องขนมคืนแต่เขาดึงไว้ แล้วส่งให้ขำไปถือ สิชลยิ้มพอใจ

“สัวบอกว่าไม่ว่าสารวัตรคิดจะทำอะไรสัวเอาด้วย”

“อาทิตย์นี้จะมีจิบน้ำชา รู้นี่ สัวจะมาด้วยไหมล่ะ ...อ้อลืมไป ติดคุกอยู่ บอกสัวว่าออกจากคุกให้ได้ก่อน แล้วค่อยมาคุยกัน ขอบคุณสำหรับขนม” อัศวินยิ้มเจ้าเล่ห์ สิชลตระหนักในทันทีว่าโดนหลอกตบทรัพย์

ooooooo

ขณะบุญตากำลังซื้อสมุนไพรจีนจะเอาไปต้มบำรุงร่างกายให้ลุงแบน บวรเข้ามาชวนไปงานกินเลี้ยงวันอาทิตย์นี้ แล้วหยิบการ์ดเชิญของตัวเองให้ หญิงสาวอึกอัก

“ถ้าอยากมาก็มานะ นั่งกับพี่ แล้วแต่บุญตาแล้วกัน บุญตาให้เกียรติพี่ พี่ก็จะให้เกียรติลุงแบน คนของพี่จะไม่ยุ่งกับลุงแบน” พูดจบยัดซองเทียบเชิญใส่มือบุญตา แล้วหันไปถามแป๊ะขายยาว่าของที่เธอสั่งได้หรือยัง แป๊ะลนลานหยิบให้แถมไม่ยอมคิดเงิน เธอยืนยันจะจ่ายค่าของให้ได้ บวรควักเงินจ่ายให้แทน บุญตาขอบคุณเขามาก แล้วเดินจากไป เตี้ยอดถามไม่ได้ว่าไม่คิดจะฝากอะไรไปให้จอมเจ็บใจเล่นบ้างหรือ บวรส่ายหน้า

“ตอนนี้ไอ้เฉียดต่างหากที่มันควรจะต้องเจ็บ”...

ในเวลาต่อมา จอมเดินเข้ามาในครัวเห็นบุญตากำลังก่อไฟต้มยาอยู่อย่างขะมักเขม้น อดนึกไปถึงตอนที่เธอกอดเขาไว้แน่นขณะเกิดระเบิดขึ้นที่โรงงานก็เผลอยิ้มออกมา พอตั้งสติได้รีบสะบัดหัวไล่ความคิดนั้นทิ้ง

“น้องสาว...จอม เอ๊ย น้องสาว”

ป้อนยาให้ลุงแบนเสร็จเรียบร้อย บุญตาคว้าไม้ขนไก่มาปัดเสื้อผ้าที่แขวนอยู่บนราว จอมเข้ามาเห็นกระเซ้าว่าขยันจริงๆ เธอไม่อยากนิ่งดูดาย อะไรทำได้ก็ช่วยทำ เขาถามถึงอาการของลุงแบนว่าเป็นอย่างไรบ้าง

“ลืมตาขึ้นมาจิบยาได้...นี่บ้านคนหรือโรงงิ้วเสื้อผ้าเลื่อมเชียว” บุญตาปัดเสื้อไปพลางบ่นไปด้วย

“ชุดพวกสาวๆของสัวกิม อยากใส่ก็เอาไปสิ พี่อนุญาต”

บุญตากระเซ้าพูดราวกับเป็นของตัวเอง จอมคุยอวดว่าคำพูดของตนคือคำพูดของสัวกิม เธออดถามไม่ได้ว่าเขาจะอยู่อย่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ นี่มันไม่ใช่ชีวิตเขาแต่เป็นชีวิตสัวกิม แค่คำพูดก็ยังไม่ใช่ของเขาด้วยซ้ำ จอมเอ็ดเสียงลั่นกลบเกลื่อนว่าเธอเป็นเด็กจะไปรู้อะไร แต่พอพรพรรณเข้ามาเรียกเขาไปกินข้าว เขากลับพูดดีด้วย ยิ่งทำให้บุญตาน้อยใจ...

จอมไม่ต้องการให้บุญตาเห็นว่าตนเองอ่อนแอจึงพูดจาแข็งกร้าวใส่ แต่พอพูดกับพรพรรณกลับเป็น ตรงกันข้าม บุญตาจึงตัดสินใจบอกเขาว่าพรุ่งนี้จะไป งานเลี้ยงกับบวร พรพรรณแกล้งถามว่าใช่งานเดียวกับที่เราจะไปใช่ไหม จอมนิ่วหน้างงๆ เธอรีบออกตัวว่าเห็นเขาวางบัตรเชิญไว้ให้ในห้องก็เลยนึกว่าชวน เขาเห็นว่าบุญตาจะไปงานนี้กับบวร กลัวจะเสียฟอร์มก็เลยกลั้นใจชวนพรพรรณไปด้วย...

ระหว่างป้อนยาบำรุงร่างกายให้ลุงแบนกิน บุญตาบ่นให้ฟังว่าแค่ถามจอมว่าจะใช้ชีวิตแบบคนอื่นไป

อีกนานแค่ไหนทำไมเขาต้องหงุดหงิดใส่ด้วย ลุงแบนอธิบายว่านั่นเป็นการสร้างเกราะป้องกันตัวเองของเขา แล้วมองเลยไปเห็นหนังสือพิมพ์พาดหัวข่าวนักโทษ

แหกคุกยิงกันสนั่น บุญตามองตามสายตาเขาเห็นหนังสือพิมพ์เก่าหลายวันแล้วร้องทักว่าสนใจอะไรกับหนังสือพิมพ์เหล่านั้น

“เปล่าๆ คงไม่มีอะไรหรอก” ลุงแบนปลอบใจตัวเองแต่ก็อดเป็นกังวลไม่ได้...

เป็นอย่างที่ลุงแบนหวั่นใจ สิชลพาเวิ้งกับงอบงัดเข้าไปในบ้านเช่าของเขา รื้อค้นข้าวของกระจุยกระจายเพื่อหาลายแทงสมบัติโจรอีกส่วนหนึ่ง แต่ไม่เจอ

ooooooo

สิชลรีบนำข่าวนี้ไปแจ้งให้สัวกิมทราบถึงในคุก เขามีสีหน้าหนักใจอย่างเห็นได้ชัด กำชับให้เธอหา ลายแทงให้ได้ก่อนอัศวิน หากมันมีทุนรอนลงเลือกตั้งจะไม่มีใครเอามันอยู่ เธอยังรายงานอีกว่าวันนี้อัศวินเลี้ยงจิบน้ำชาทั้งจอม เฉียดและบวรตอบรับคำเชิญเรียบร้อย สัวกิมแปลกใจไม่น้อยที่มันสามารถนัดได้ครบทุกคน

“ทำไมสัวไม่ห้ามจอม”

“ต้องให้มันไป ไม่อย่างนั้นอัศวินมันรวมเฉียดกับบวรเข้าด้วยกันได้ จอมซึ่งเป็นคนของเราจะลำบาก รอยเกวียนกำลังย้อนกลับมาแล้วสินะ” สัวกิมพึมพำหน้าเครียด...

เมื่อถึงเวลาตามนัด สามเจ้าพ่อหนุ่มพร้อมสาวๆ

มาถึงภัตตาคารจีนอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา จอมเห็นบุญตาในชุดสวยถึงกับตะลึง และออกอาการหึงหวงโดยไม่รู้ตัวที่เห็นเธอทรุดตัวลงนั่งข้างๆบวร ซึ่งเอาแต่จ้องจำปาที่นั่งอยู่ข้างเฉียด พรพรรณเห็นสายตาที่จอมมองบุญตาก็ไม่ค่อยจะชอบใจนัก อัศวินซึ่งนั่งอยู่หัวโต๊ะ หันไปทางเหล่าสมุนหัวแถวที่ยืนประกบเจ้านายของตัวอยู่

“ได้เห็นคนรุ่นใหม่ขึ้นมาแทนคนรุ่นเก่าแล้ว มันช่างสบายตาสบายใจ”

“แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เปลี่ยนคือสารวัตรอัศวินยังคงนั่งหัวโต๊ะเหมือนเดิม” จอมไม่วายแขวะ เฉียดรำคาญขอร้องอัศวินให้เข้าเรื่องได้เลยอย่าอ้อมค้อม ที่เรียกพวกเรามาวันนี้ต้องการอะไรกันแน่ เขาแค่ชวนมากินข้าวเฉยๆ

ไม่มีอะไร จำปาคลื่นไส้จะลุกไปอ้วก แต่เฉียดฉวยมือไว้สั่งให้นั่งลงตามเดิม จอมเป็นห่วงถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เฉียดของขึ้นทันทีทำท่าจะเอาเรื่อง อัศวินรีบตัดบทปกติแล้วเป็นธรรมเนียมก่อนกินอาหาร

“หัวหน้าแก๊งมักจะส่งสมุนมือดีของตนมาโชว์สักหน่อย วันนี้จะมีโชว์ไหม”

“นั่นมันยุคเก่า รุ่นใหม่นี่เจ้าพ่อโชว์เองดีกว่าไหม” บวรว่าแล้วเอามือโอบพนักเก้าอี้ตัวที่บุญตานั่ง จอมมองไม่ค่อยจะพอใจนักแล้วทักท้วงไหนว่าแค่มากินข้าวกันเฉยๆ เฉียดกลับเห็นดีด้วยกับบวร ประลองกันสักยก

สองยกคงไม่มีปัญหาอะไร อัศวินเชิญเจ้าพ่อทั้งสามตัดสินใจกันเองได้เลย...

ฝ่ายลุงแบนค่อยๆประคองตัวเองลุกออกจากห้องพัก ร้องเรียกบุญตาก็ไม่มีเสียงขานตอบ ออกมาที่สนามหน้าบ้านก็ไม่มีวี่แววใครสักคน จึงเดินออกไปเพียงลำพัง...

สามเจ้าพ่อหนุ่มตกลงใจจะโชว์เพลงหมัดมวย จากนั้นกระโจนเข้าใส่กันราวกับโกรธกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน ต่างผลัดกันรุกผลัดกันรับไม่มีใครยอมใคร ต่อยตีกันจนหอบ บวรเห็นไม่ได้การดึงเอามีดที่เตี้ยพกติดเอวมาใช้เป็นอาวุธเข้าทำร้ายเฉียดกับจอม เฉียดคว้ามีดแล่หมูหันที่วางอยู่แถวนั้นเข้าขวางบวรที่จะแทงจอม เพราะต้องการเป็นคนจัดการเขาด้วยตัวเอง ตองเห็นเจ้านายถูกรุกไล่ รีบโยนมีดให้...

ขณะที่สามเจ้าพ่อต่อสู้กันอย่างดุเดือด ลุงแบนมาถึงหน้าบ้านเช่าเห็นกุญแจถูกงัดก็ตกใจ รีบเข้าไปดูข้างใน เห็นสภาพบ้านถูกรื้อค้นกระจุยกระจาย ยังไม่ทันได้ทำอะไรก็ถูกเวิ้งกับงอบซึ่งซุ่มรออยู่รุมทำร้าย ลุงแบนเพิ่งฟื้นจากอาการป่วยพยายามกัดฟันสู้ แต่คนเดียวหรือจะสู้สองคนไหว ลุงแบนเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ถูกจับมัดติดกับเก้าอี้ และถูกทรมานให้บอกที่ซ่อนลายแทงสมบัติอีกครึ่งหนึ่ง

ooooooo

เฉียด จอมและบวรยังคงต่อสู้กันไม่เลิก จังหวะหนึ่งเฉียดถูกเตะมีดหลุดมือเซเสียหลักไปทางจำปา จอมกระโดดตัวลอยจะเอาเข่ากระแทก แต่จำปาวิ่งมา ขวางเข่าถูกท้องอย่างจัง บวรตกใจกว่าใครเพื่อน

“ไอ้จอม...ไอ้หน้าตัวเมีย” ด่าเสร็จบวรกระโดดถีบจอมที่ยังตะลึงหงายท้อง แล้วรีบประคองจำปาที่จุกตัวงอ พูดอะไรไม่ออก ได้แต่เอามือกุมท้องตัวเองไว้ สักพักเธอข่มความเจ็บปวดกลับไปนั่งเก้าอี้ตัวเดิม บอกทุกคนว่าไม่เป็นอะไร อัศวินถือโอกาสนี้ยุติการประลอง แล้วไล่พวกสมุนออกจากห้องเหลือแค่สามเจ้าพ่อกับสาวๆของพวกเขาเท่านั้น อัศวินมีข้อเสนอมาให้พิจารณาให้ทุกก๊กอยู่กันด้วยความสงบเหมือนที่เคยเป็นมา

“งั้นคงจะยาก เราอยู่ร่วมแผ่นดินกันไม่ได้แล้ว” เฉียดกร้าวใส่

ทั้งจอมและบวรมีความคิดเช่นเดียวกับเฉียดดังนั้นต่างชักปืนของตัวเองออกมาจ่อใส่กันเป็นวงกลม อัศวินรำคาญถ้าอยู่กันไม่ได้ก็เชิญยิงกันให้ตายให้หมด อยากรู้เหมือนกันจะได้อะไรขึ้นมา ทั้งพรพรรณ จำปาและบุญตาต่างขอร้องคนของตัวเองให้วางปืน ทั้งสามเจ้าพ่อค่อยๆเอาปืนลง อัศวินชวนคุยเรื่องธุรกิจกันดีกว่า

“ฉันกำลังพูดถึงเงินมากมาย ขุมทรัพย์ในตำนาน สมบัติอะแวสะดอทาเละ...ขืนปล่อยให้พวกนายตีกัน

อยู่อย่างนี้ ฉันก็ทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายเดี๋ยวกองปราบก็ส่งคนมาลุย ฉันหลุดจากอำนาจก็วนเข้าอีหรอบเดิม ร่วมมือกัน ได้สมบัติมาก็แบ่งกันไม่ดีกว่ารึ”

“มีลายแทงครบแล้วเหรอ” จอมถามหยั่งเชิง

“อ่ะ...เริ่มมีคนคุยรู้เรื่องแล้ว สายของฉันในคุกบอกว่าคนที่มีแผนที่ครึ่งหนึ่งเพิ่งแหกคุกออกมา”

จอมกับบุญตาถึงกับตาโตตื่นเต้นเหมือนเรื่องที่ลุงแบนเพ้อถึง แต่ยังไม่ทันจะพูดอะไร จำปาเกิดตกเลือดเสียก่อน การเจรจาเรื่องสมบัติโจรจึงต้องยุติไปโดยปริยาย เฉียดรีบอุ้มจำปาไปขึ้นรถโดยมีบุญตาตามไปดูแลจำปาไม่ห่าง จอมจะขึ้นรถไปด้วย เฉียดเอาปืนขึ้นมาไล่ตะเพิดไม่ให้มายุ่ง เขาจึงต้องถอยออกมา...

ทางด้านเวิ้งทรมานลุงแบนจนตัวเองแทบหมดแรงแต่เขาก็ไม่ปริปากบอกที่ซ่อนลายแทงสมบัติ จึงขู่ถ้าไม่ยอมบอกจะเอาลูกสาวของเขามาทำเมีย ลุงแบนขอร้องอย่าทำอย่างนั้น บุญตาไม่ใช่ลูกของตน เวิ้งย้ำถ้าไม่อยากให้ทำอย่างนั้นก็ต้องบอกมาว่าแผนที่อีกครึ่งหนึ่งอยู่ที่ไหน ลุงแบนแหงนมองไปทางซอกที่ซ่อนลายแทง

เวิ้งวิ่งแซงงอบไปรื้อดู เห็นกล่องเล็กๆซ่อนอยู่หยิบมาเปิดดูเห็นแผนที่อีกครึ่งหนึ่งที่ต้องการ รีบนำมาทาบกับแผนที่ที่สักอยู่บนตัวของเขา มันต่อกันได้พอดี จากนั้นเวิ้งแบกลุงแบนที่ถูกทรมานจนหมดสติออกมาจากบ้าน โดยมีงอบเดินนำ แต่กลับถูกขำคนสนิทของอัศวินดักรอเล่นงาน

งอบทำทีสู้ไม่ได้ ขอปืนจากเวิ้งซึ่งเปิดเสื้อให้เขาดึงปืนไปจากเอวเอาเอง ครั้นได้ปืนไปงอบกลับหันมาเล็งใส่เจ้าของเสียเอง เวิ้งตระหนักทันทีว่าถูกงอบหักหลัง...

แม้จำปาจะปลอดภัยแต่หมอไม่สามารถช่วยเด็กในท้องไว้ได้ ทั้งเฉียดและบุญตาถึงกับตะลึง

ooooooo

จอมไม่เป็นอันทำอะไรผุดลุกผุดนั่งชะเง้อคอยาวมองไปทางหน้าบ้านรอการกลับมาของบุญตา พรพรรณมองออกว่าเขาเองก็มีใจให้บุญตาเช่นกัน จึงทำเป็นพูดดีด้วยว่าที่บุญตาไปงานเลี้ยงกับบวรก็แค่ต้องการเรียกร้องความสนใจจากจอมเท่านั้น จอม บ่นอุบตนเองไม่สนใจเธอตรงไหน

“พี่ห่วงเขามากที่สุดเท่าที่พี่ชายจะห่วงน้องสาวได้แล้ว”

“แต่บุญตาต้องการมากกว่าความเป็นพี่...พี่จอมเป็นคนดีนะ ผู้ชายอย่างพี่จอมน่ะไม่แปลกหรอกที่จะมีผู้หญิงมาหลงรัก พรไม่อยากให้มีผู้หญิงคนไหนสูญเสียโอกาสดีๆอย่างที่พรเสียไป ที่พรมาพูดแทนบุญตาแบบนี้เพราะพรอยากให้พี่จอมเข้าใจบุญตา” พูดไปพลางพรพรรณบีบน้ำตาไปด้วย จอมหลงเชื่อมารยาร้อยเล่มเกวียนของเธอจับมือเธอไว้ด้วยความสงสารชมว่าเป็นคนดีมาก เธอโผซบหน้ากับอกเขา

ครั้นเห็นบุญตาเดินเข้ามา พรพรรณแกล้งทำเป็นไม่เห็น ถามจอมว่าที่บอกว่าห่วงบุญตาเท่าที่พี่ชายจะห่วงน้องสาวได้หมายความว่าอย่างไร จอมอธิบายว่าที่ผ่านมา เขารักบุญตาเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง เจ้าตัวได้ยินเต็มสองหูก็น้อยใจ ยิ่งเห็นเขากอดพรพรรณไว้ในอ้อมแขนถึงกับน้ำตาไหลพรากเดินหนีกลับห้อง พรพรรณเห็นเธอไปแล้วแอบยิ้มในใจ จอมอดชมพรพรรณไม่ได้ว่าอะไรทำให้เธอเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

“ถ้าพรเป็นอย่างนี้ตั้งแต่ต้น พรคงไม่เสียพี่จอมไปให้บุญตาใช่ไหม” พรพรรณยิ้มใสซื่อเหมือนจะเปลี่ยนนิสัยไปแล้วจริงๆ แต่ภายใต้รอยยิ้มซื่อๆนั้นแฝงไปด้วยมีดอาบยาพิษ...

บุญตาทนอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ไหวเก็บของใส่กระเป๋าไปร้องไห้ไป จอมเข้ามาเห็นก็ร้องทักกลับมาตอนไหนทำไมไม่เห็น แล้วถามว่าจำปาเป็นอย่างไรบ้าง บุญตาได้แต่บอกว่าจะกลับไปอยู่บ้านเช่าไม่อยู่ที่นี่อีกแล้ว

“อะไรอีกเนี่ย...แล้วลุงแบนล่ะ” จอมส่ายหน้าเอือมๆ บุญตาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน สงสัยอยู่ในห้องน้ำ เขาเดินไปดูก็ไม่เห็น หาจนทั่วก็ไม่เจอ ทั้งบุญตาและจอมสังหรณ์ใจจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น...

ผู้อยู่เบื้องหลังการหักหลังของงอบครั้งนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน คืออัศวินนั่นเอง สารวัตรชั่วโหดเหี้ยมมากสั่งให้ขำแล่เอาแผ่นหนังซึ่งสักลายแทงสมบัติบนตัวเวิ้งออกมาเพื่อจะได้เอามาต่อกับแผนที่ที่ได้จากลุงแบน...

จอมกับบุญตารวมทั้งตองและสิชลไปตามหาตัวลุงแบนที่บ้านเช่า ต้องตกใจเมื่อเห็นสภาพบ้านถูกรื้อค้นแถมยังมีร่องรอยการต่อสู้อีกด้วยแต่ไม่พบลุงแบน บุญตามั่นใจนี่ต้องเกี่ยวกับแผนที่นั่นแน่ๆ จอมพยักหน้า

“เรื่องแผนที่ของลุงแบนเป็นความจริงไม่ใช่เรื่องในตำนาน พี่จะต้องรู้ให้ได้ว่าใครจับตัวลุงแบนไป”...

ที่ห้องพักฟื้นผู้ป่วย จำปานอนหมดอาลัยตายอยากอยู่บนเตียงโดยมีเฉียดที่สภาพไม่ต่างกันนั่งเฝ้าอยู่ใกล้ๆ เธอเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบว่าให้เลิกแล้วต่อกันไม่มีอะไรติดค้างกันอีก เราสองคนคงไม่ได้รักกันแล้วใช่ไหม เขาขอร้องอย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้ เพราะเขาเองก็ไม่รู้จริงๆแล้วลุกพรวดพราดออกจากห้อง

ขณะเฉียดเดินหน้าเครียดมาตามโถงทางเดิน บวรกำลังถามประชาสัมพันธ์โรงพยาบาลถึงห้องพักฟื้นของจำปาหันมาเจอพอดี เอามือแตะที่เอวแล้วนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้เอาปืนมา สองหนุ่มหวิดจะมีเรื่องกัน แต่พอหันไปเห็นทั้งหมอ พยาบาลและคนไข้จ้องมาที่ทั้งคู่เป็นตาเดียวกันต่างถอยห่างกันคนละก้าว

“เสร็จจากไอ้จอมเมื่อไหร่ เป็นแกแน่ ระวังตัวไว้” เฉียดว่าแล้วหันหลังเดินจากไป ผู้คนแถวนั้นพากันถอนใจโล่งอก กลัวตีกันแล้วตัวเองจะโดนลูกหลงไปด้วย...

ทางด้านจำปาต้องการแก้แค้นบวรจึงปล่อยให้เขาเข้าใจผิดว่าเด็กในท้องยังอยู่ดีมีสุข แถมยังแสร้งไม่โกรธไม่เกลียดให้อภัยเขาและยอมรับว่าเขาเป็นพ่อของลูกในท้องทั้งที่ชิงชังเขาชนิดตายไม่เผาผี บวรดีใจมากที่เธอให้อภัย สัญญาจะรักลูกของเราและจะรักเธอคนเดียว เราจะสร้างครอบครัวด้วยกัน

“เขาจะเป็นเด็กดีที่เติบโตมาท่ามกลางความรักของพ่อกับแม่ ลูกของเราจะไม่เป็นเหมือนพี่...ถ้ามันจะทำให้จำปาสบายใจขึ้น พี่สัญญาว่าจะเป็นคนดีเพื่อลูกของเรา เอ...เราจะตั้งชื่อลูกว่าอะไรดี”

“พี่กลับไปคิดไป กลับไปนอนคิดนะ อยากจะให้ลูกชื่ออะไร อยากจะให้ลูกโตมาเป็นยังไง อยากจะให้มันรัก มันกอดพี่แน่นแค่ไหน...พี่กลับไปก่อนเถอะนะ ฉันอยากพักผ่อน”

บวรยินดีทำตามที่จำปาต้องการแต่ขอคุยกับลูกครู่หนึ่งก่อน แล้วเอาหน้าแนบกับท้องจำปา “แม่เขาไม่โกรธพ่อแล้ว ลูกเป็นเด็กดี แข็งแรงนะลูก” พูดจบเขาหอมพุงเธอเบาๆก่อนจะเดินออกจากห้องอย่างมีความสุข ครั้นเขาไปพ้นสายตา จำปาร้องไห้ออกมาอย่างหมดความอดกลั้น

ooooooo

จอมเศร้าใจมากเมื่อรู้จากบุญตาว่าจำปาแท้งลูกเพราะตัวเองก็มีส่วนทำให้เธอแท้ง พรพรรณเอื้อมมือมาจับมือเขาไว้ปลอบว่าอย่าคิดมาก บุญตาต้องเบือนหน้าหนีด้วยความช้ำใจ เขานึกเป็นห่วงขึ้นมาถามบุญตาว่าบวรรู้เรื่องนี้แล้วหรือยัง เธอเองไม่รู้เหมือนกัน พรพรรณงงไปเกี่ยวอะไรกับบวร

“จำปาสารภาพกับพี่ เด็กในท้องเป็นลูกบวร”

พรพรรณถึงกับอึ้งพูดอะไรไม่ออก...

ทั้งเตี้ยและนัทต่างงุนงงไปตามๆกันเมื่อเห็นบวรซื้อของมาถวายสังฆทานแถมนั่งพับเพียบเรียบร้อยฟังพระสวดให้พร นัทถึงกับออกปากตั้งแต่อยู่กับนายหัว

บ้วนมาเพิ่งเคยเห็นบวรทำแบบนี้มาก่อน นี่เป็นครั้งแรก เตี้ยเองก็เพิ่งเคยเห็นเช่นกัน หรือองคุลิมาลอยากบรรลุโสดาบันขึ้นมา...

ขณะที่บวรพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเอง อัศวินนำแผ่นหนังที่สักลายแทงสมบัติซึ่งเลาะออกจากตัวเวิ้งมาวางบนโต๊ะแล้วเอาแผนที่อีกส่วนหนึ่งที่ได้จากลุงแบนมาต่อกัน จากนั้นก็หยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้...

ในเวลาเดียวกัน ณ สถานที่เยี่ยมญาติภายในคุก สัวกิมแค้นใจมากเมื่อสิชลรายงานว่าพวกเราโดนหักหลัง งอบเป็นคนของอัศวินซึ่งตอนนี้หายตัวไปพร้อมกับลุงแบนและเวิ้ง เธอยังเชื่ออีกด้วยว่าพวกนั้นต้องได้ลายแทงสมบัติไปแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่หายไปแบบนี้ สัวกิมมั่นใจว่าจอมจะต้องตามพวกนั้นเจอ

“เวลานี้ไม่ว่าจะไว้ใจหรือไม่ ก็คงต้องพึ่งจอมมันแล้วล่ะ”...

จากลายแทงที่ได้ทำให้อัศวินรู้ว่าสมบัติถูกฝังไว้ในป่าตามแนวตะเข็บชายแดนจังหวัดระนองติดกับพม่า จึงมาชวนบวรให้ลงไปใต้ด้วยกันอาทิตย์หน้า เขากลับนั่งอ่านตำราตั้งชื่อลูกไม่สนใจ เชิญอัศวินตามสบาย เขาเอาใจช่วย อัศวินทำคนเดียวไม่ได้ถึงได้เคยมาขอคนจากเขา

“ผมเปลี่ยนใจแล้ว แต่ผมไม่ขวางทางใครนะ”

อัศวินส่ายหน้าไม่พอใจ ระหว่างเดินมาขึ้นรถ สารวัตรโฉดหันไปถามเตี้ยกับนัทที่เดินมาส่งว่าเกิดอะไรขึ้นกับบวร เตี้ยเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เช้าตักบาตร เย็นกวาดโบสถ์นี่เพิ่งไปถวายสังฆทานมา อัศวินสีหน้าครุ่นคิดสงสัย นี่บวรเกิดไปมีความหวังอะไรขึ้นมา...

ภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วย จอมรู้เรื่องที่จำปาไม่บอกความจริงบวรเรื่องแท้งลูก แต่จะปล่อยให้เขาหวังลมๆแล้งๆว่าลูกในท้องยังอยู่เพื่อแก้แค้นก็ไม่เห็นด้วย เตือนว่าทำแบบนี้เท่ากับสร้างอสูรกายขึ้นมา แต่เธอยืนกรานจะทำอย่างที่ตั้งใจ จอมยังไม่ทันจะว่าอะไรอีก บวรเดินยิ้มเข้ามาพร้อมกับตะกร้าใส่ของบำรุงร่างกาย ครั้นเห็นจอมอยู่ในห้องก็หุบยิ้มแทบไม่ทัน จอมรีบออกตัว

“ฉันมาเยี่ยมคนป่วยไม่ได้ตั้งใจมามีเรื่อง”

“ดี” บวรหยิบของเยี่ยมมาวางไว้ข้างเตียง “จำปา พี่ซื้ออาหารเสริมมาบำรุงลูกของเราด้วย”

จอมสงสารบวร อ้าปากจะบอกความจริง แต่จำปาชิงไล่เขากลับไปก่อน อ้างว่าถ้าเฉียดมาจะเป็นเรื่องเปล่าๆ จอมพยายามพูดเตือนเธอเป็นนัยๆแต่เธอไม่สนใจ ยังพูดให้ความหวังบวรเรื่องลูกในท้อง จอมทนดูไม่ไหว เดินออกจากห้อง

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น ตองเข้ามารายงานจอมที่นั่งหน้าเครียดอยู่กับบุญตาว่ามืดแปดด้าน ส่งสายออกสืบไปทั่วพระนครแล้วไม่มีใครได้ข่าวลุงแบนเลย สิชลเสริมว่าสัวกิมตั้งข้อสังเกตว่าน่าจะโดนอุ้มไปพร้อมกับเพื่อนเก่า เวิ้ง นาครเกษมที่เพิ่งแหกคุกออกมา และคงไม่พ้นเรื่องสมบัติโจร

“สัวกิมไม่สบายใจว่าถ้าก๊กไหนก็ตามได้สมบัติเหล่านั้นไปก็จะมีทั้งเงินและอำนาจซึ่งยากที่จะควบคุมได้”

“บอกสัวกิมด้วยว่าเรื่องสมบัติโจรอะแวสะดอทาเละ ปล่อยให้เป็นหน้าที่เรา”

สิชลสงสัยในเมื่อเราไม่มีเบาะแสอะไรเลยแล้วจะเริ่มจากตรงไหน จอมจะเริ่มจากท่านขุนพันธ์ซึ่งเป็นคนที่จับโจรอะแวสะดอทาเละเข้าคุก...

ด้านพรพรรณพยายามทำดีเมื่ออยู่ต่อหน้าจอม แต่เขายังไม่เชื่อสนิทใจนักว่าเธอเปลี่ยนไปจริงๆ กลัวตอนเขาลงใต้จะไปพูดจาอะไรให้บุญตาไม่สบายใจ จึงแกล้งพูดหยั่งเชิงว่าถ้าพรพรรณอยากจะกลับไปอยู่บ้านตัวเอง เขาจะให้สมุนไปส่ง อ้างว่าต้องลงใต้หลายวันกลัวไม่มีใครดูแล...

ในเวลาต่อมา จอมเห็นพรพรรณออกจากห้องบุญตาก็ไม่สบายใจ เข้าไปถามบุญตาว่าเธอมาพูดเรื่องอะไรด้วย พอรู้ว่าเธอมาบอกว่าเขาไล่เธอกลับไปอยู่บ้าน จอมถึงกับถอนใจโล่งอก กลัวเธอจะมาพูดอะไรที่ทำให้บุญตาเข้าใจผิดอีก บุญตาชื่นชมว่าพรพรรณเปลี่ยนไป

ทำตัวดีขึ้นผิดหูผิดตา จอมพยักหน้าเห็นด้วย

“ใช่...พี่คงต้องเลิกระแวงเธอสักที”

ooooooo

อีกสามวันจะเดินทางลงใต้แล้ว อัศวินไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาด ครั้นเห็นเวิ้งกับลุงแบนถูกขังไว้ด้วยกันก็เอ็ดตะโรลั่นสั่งแล้วไม่ใช่หรือให้ขังแยกกัน ขำนึกว่าเขาจะเอาทั้งคู่ลงใต้ไปด้วย อัศวินจะเอาไปด้วยแต่ไม่อยากให้อยู่ด้วยกัน ทั้งงอบและขำรีบจับทั้งคู่แยกขังตามคำสั่งของเจ้านาย...

ในที่สุดคำสั่งคณะปฏิวัติที่ให้โรงฝิ่นกลายเป็นสิ่งผิดกฎหมายก็ประกาศไปทั่วทั้งทางหนังสือพิมพ์และวิทยุ ตองถึงกับบ่นอุบนี่เท่ากับเราถูกตัดท่อน้ำเลี้ยงขนานใหญ่ ซ้ำยังต้องตกเป็นรองทั้งเฉียดและบวร

“ไม่ต้องกังวล ถ้าตามตัวลุงแบนได้เราก็เจอลายแทง เจอลายแทงเราก็จะได้ท่อน้ำเลี้ยงที่ไม่มีวันแห้ง” จอมสีหน้ามั่นใจ ขณะที่สิชลลอบมองเขาพร้อมที่จะแว้งกัดได้ทุกเมื่อ...

เวิ้งรอจนทุกอย่างเงียบ จึงค่อยๆดิ้นรนจนเชือกที่มัดหลุดและหนีออกจากที่ถูกคุมขังโดยไม่ลืมหยิบแผนที่ลายแทงสมบัติติดมือมาด้วย เขาหนีกระเซอะกระเซิงมาตามทางกระทั่งมาโดนรถที่เฉียดนั่งมาเฉี่ยวล้มลง ปอมจะลงไปกระทืบซ้ำฐานวิ่งไม่ดูรถ แต่เฉียดห้ามไว้ แล้วหยิบแผนที่ลายแทงสมบัติไปดู...

ขณะที่เฉียดเจอลายแทงสมบัติอย่างไม่คาดฝัน จอมออกเดินทางมุ่งหน้าสู่นครศรีธรรมราชพร้อมกับสิชลและตองโดยไม่ล่วงรู้เลยว่าบุญตาซ่อนตัวอยู่กระโปรงท้ายรถ กว่าจะรู้ว่าเธอแอบมาด้วยเวลาก็ล่วงเลยมามากแล้ว เขาจึงต้องปล่อยเลยตามเลย...

แม้จะยังไม่พร้อม แต่อัศวินรอช้าไม่ได้สั่งให้ออกเดินทางทันที เนื่องจากเวิ้งหนีไปได้แถมยังเอาแผนที่ติดไปด้วย โชคดีที่เขารอบคอบถ่ายรูปแผนที่เก็บไว้ไม่อย่างนั้นทุกอย่างที่ทำมาทั้งหมดคงพังไม่เป็นท่า...

เฉียดรับข้อเสนอที่เวิ้งจะให้เป็นหุ้นส่วนในการหาสมบัติโจร สั่งให้ปอมจัดคนและเตรียมทุกอย่างให้พร้อมเดินทางทันที โดยไม่ลืมหนีบจำปาไปด้วยอ้างจะพาไปฮันนีมูน...

ทางฝ่ายบวรไม่เจอจำปาที่โรงพยาบาลจึงแวะมาทวงถามถึงบ้านเสี่ยเฮง ปรากฏว่าเฉียดไม่อยู่ ปอมรายงานว่าเขาลงใต้ไปตามลายแทงสมบัติพร้อมกับจำปาและเวิ้ง นาครเกษม ก็แค้นมาก...

ตกค่ำอัศวินมาหาจอมที่บ้าน เจอพรพรรณอยู่เพียงลำพัง สอบถามก็ได้ความว่าเขาไปหาขุนพันธ์ที่ นครศรีธรรมราชเกี่ยวกับสมบัติโจร อัศวินสั่งให้ขำกับงอบเอาตัวเธอไปด้วยเนื่องจากรู้เรื่องมากเกินไป

ooooooo


ละครมือเหนือเมฆ ตอนที่ 10 อ่านมือเหนือเมฆติดตามละครมือเหนือเมฆ ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย ชนะพล สัตยา,รพีภัทร เอกพันธ์กุล 24 มิ.ย. 2560 08:01 2017-06-28T01:10:43+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ