ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ตะกรุดโทน

SHARE

นายตันนั่งดื่มบรั่นดีกับเสือฝ้าย ทั้งคู่ดื่มฉลองกันเมื่อการเจรจาสำเร็จ เสือฝ้ายดื่มอีกอึกใหญ่ชมว่าเหล้าดีนี่ นายตันบอกว่าบรรยากาศดี เรื่องราวดีๆ ก็ต้องเหมาะกับเหล้าดีๆ แล้วเข้าเรื่องว่า

“ฉันจะซื้ออาวุธทั้งหมดของนาย แล้วจะบุกไปเอาทองเมื่อไหร่”

เสือฝ้ายบอกว่าอีกสองวันตนจะเอาทองมากองไว้ให้ เตือนว่าแล้วอย่าลืมข้อตกลงของเรา 

“แน่นอน ฉันพูดคำไหนคำนั้นนายจะได้พื้นที่ของเสือสักทั้งหมดโดยตำรวจจะไม่เข้าไปวุ่นวาย”

“อีกสองวัน รอฟังข่าวดี” เสือฝ้ายยิ้มกริ่มพอใจ

ooooooo

คืนนี้เสือสักเห็นเนตรทรายหน้าตาหม่นๆ ถามว่าคิดเรื่องแต่งงานหรือ

“นั่นไม่ใช่สาระสำคัญหรอก สิ่งที่ลูกกลัวก็คือ พวกที่จ้องจะเข้ามาทำลายชุมเสือเราต่างหาก ทุกวันนี้พวกเราต้องอยู่กันอย่างระวังตัว”

เสือสักจึงตัดสินใจบอกว่า หลังจากเธอแต่งงานกับบุญรอดแล้วตนก็จะยุบชุมเสือ เนตรทรายถามว่า แล้วพวกเราจะไปอยู่ที่ไหนกัน เสือสักบอกว่าหมดเวลาของชุมเสือแห่งนี้แล้ว พ่อได้แบ่งเงินทองให้ทุกคน รวมทั้งเก็บไว้ให้ลูกกับบุญรอด มะไฟและตาชื้นเอาไว้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ฝั่งประเทศเพื่อนบ้าน

 เนตรทรายถามว่าแล้วพ่อล่ะ เสือสักบอกว่าตนจะปลอดภัยถ้าอยู่ในคุก เนตรทรายตกใจบอกว่าไม่ พ่อต้องไม่ติดคุก

“ทำตามที่พ่อบอก พ่อคิดดีแล้ว” พูดแล้วเสือสักยิ้มให้กำลังใจเนตรทราย...

 เชวงพาชัยไปกบดานที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง ชัยระบายอย่างเจ็บใจที่ทองก็ไม่ได้ ตำราอาบน้ำว่านก็ชวดอีก รินกับเชวงติงว่ามันก็ไม่ชวดเสียทีเดียว เรายังมีโอกาส ชัยถามว่าโอกาสยังไงในเมื่อคนของเราก็มีไม่มากพอ

“นายตันไงพี่” รินเสนอ

ชัยแค่นหัวเราะบอกว่าเราเพิ่งหักเขามาหยกๆ เชวงพูดสัจธรรมว่า วงการนี้ไม่มีมิตรแท้และศัตรูถาวร มันอยู่กันด้วยผลประโยชน์ทั้งนั้น ชัยนิ่งคิดแล้วบอกว่าตนจะลองกลับไปต่อรองกับนายตันอีกที สีหน้าทุกคนมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง

สยุมภูนั่งสมาธิอยู่บนหินก้อนหนึ่งในป่าใกล้ที่พัก ในภวังค์...เขานิมิตไปว่า...

ณ ภูเขาที่แห้งแล้ง...พรานบุญที่คงกระพันกำลังต่อสู้กับทหารกลุ่มหนึ่งราวห้าคน พรานบุญฆ่าทหารได้ทั้งหมด แต่ขณะยืนหอบเหนื่อยอยู่นั่นเอง เถรอินฉ่องก็กระโจนเข้ามาถามท้าทายแล้วพุ่งเข้าต่อสู้กันด้วยอาวุธ เพราะทั้งคู่คงกระพันจึงไม่มีใครเพลี่ยงพล้ำใคร

จังหวะหนึ่ง เถรอินฉ่องหยิบบ่วงบาศออกมา มันเหมือนกับที่อาจารย์ไพรวัลย์กำลังทำ พรานบุญมองบ่วงบาศถามว่า “มันคงไม่ใช่ของสะอาดสิท่า”

“สะอาดหรือสกปรก ข้าไม่สนใจ ข้าสนใจเพียงตะกรุดที่คอเจ้า พรานบุญ”

พรานบุญระวังตัวจับตะกรุดที่คอไว้ พริบตานั้นเถรอินฉ่องซัดบ่วงบาศมาที่พรานบุญ มันรัดคอทำให้ตะกรุดโทนหลุดออกมา เถรอินฉ่องตวัดตะกรุดโทนเข้าหาตัวทันที แล้วระเบิดเสียงหัวเราะ พูดอย่างสะใจ

“ในที่สุดมันก็เป็นของข้า ฮ่าๆๆ ตะกรุดโทนศรีสุทโธโสฬส”

พรานบุญทั้งแปลกใจและเจ็บปวดจากอาคมของบ่วงบาศ เถรอินฉ่องตวัดบ่วงบาศใส่พรานบุญ

“ลาก่อนพรานบุญ”

บ่วงบาศกระทบพรานบุญซัดร่างเขาตกเหว เสียงพรานบุญร้องกึกก้องไปทั้งหุบเหว

Powered by Froala Editor

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

ยุ้ย เครียด! ทุ่มสุดตัวปล่อยโฮ ถ่ายทอดบทชีวิตดราม่าใน “ตะวันตกดิน”

ยุ้ย เครียด! ทุ่มสุดตัวปล่อยโฮ ถ่ายทอดบทชีวิตดราม่าใน “ตะวันตกดิน”
12 มิ.ย 2564

12:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันเสาร์ที่ 12 มิถุนายน 2564 เวลา 13:42 น.