ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ใต้เงาจันทร์

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: 'มาร์กี้' ฮอต! 2 เรื่องในล็อตเดียว! 'ใต้เงาจันทร์' พุธ-พฤหัส ประกบ 'เกรท'




เหตุที่งามยิ่งยอมให้เจมี่เข้ามาฝึกงานออกแบบกับบุรีเพราะหวังให้สืบเรื่องความเป็นไปของร้าน แต่เมฆพัดคิดว่าเจมี่มาฝึกงานเพราะอยากใกล้ชิดศตายุมากกว่า งามยิ่งเกิดความคิดให้เมฆพัดจีบเจมี่เสียเองเพราะดูท่าแล้วศตายุจะไม่สนใจเจมี่เอาเสียเลย

“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะพี่งาม แล้วเรื่องที่จะให้พี่รุ่งดึงโปรเจกต์ร้านอาหารกลับมาทำเองเป็นยังไงบ้าง”

งามยิ่งบอกว่าเจริญรุ่งจะคุยกับลูกวันนี้ ขอให้สำเร็จ... พวกตนจะได้ทำอะไรง่ายขึ้น

ขณะเดียวกัน เจริญรุ่งมาหาศตายุที่ห้องทำงานเพื่อขอร้านอาหารกลับมาดำเนินการเอง ศตายุผิดหวังเล็กน้อยคิดว่าพ่อจะมาแสดงความยินดี เขาบอกพ่ออย่างจริงจังว่าไม่อาจโอนงานนี้ให้ได้ และตนก็ได้เตรียมงานทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว เจริญรุ่งอ้างว่างานท่วมหัวจะเอาเวลาไหนมาดูแล ตัวเขามีลูกน้องพร้อมทำงานเหมือนกัน ศตายุกล่าวหนักแน่นว่าตนมีวิธีจัดการ

“แล้วเรื่องเชฟล่ะ แกหาเชฟได้รึยัง ไม่ใช่ว่าเอาเชฟโนเนมมาเดี๋ยวร้านก็เจ๊งอีก” เห็นลูกเงียบ เจริญรุ่งรุก “ยังหาไม่ได้ล่ะสิ ฉันให้เวลาแกห้า วันไม่อย่างนั้นฉันจะดึงงานนี้กลับมาทำเอง”

ศตายุรับรองว่าเชฟคนใหม่ของร้านฝีมือดีกว่าคนเดิมแน่ เจริญรุ่งแค้นใจขู่จะคอยดู...หลังจากนั้น

ศตายุมาไล่บี้กับพบู เธอรีบบอกว่าไม่ต้องห่วง ตนมีเชฟฝีมือเลิศ อิมพอร์ตส่งตรงมาจากนอกอยู่ในใจแล้ว ทั้งรูปสมบัติ คุณสมบัติเพอร์เฟกต์ ศตายุทำหน้าไม่อยากเชื่อ พบูจึงเปิดไอแพดค้นผลงานที่ผ่านมาของไมเคิลและหน้าตาอาหารให้เขาดูพร้อมอธิบาย

“ไมเคิลเป็นลูกครึ่งอเมริกัน เคยเป็นเชฟร้านอาหารไทยที่ฉันเคยทำงานอยู่ เรียนจบเชฟสคูลที่อเมริกา สามารถทำอาหารได้ทั้งไทยและเทศ ส่วนฝีมือทำอาหารนี่เกรดเอบวกๆ ลูกค้าติดตรึม ร้านอาหารที่ฉันเคยทำคนแน่นทุกวันเพราะไมเคิล พอไมเคิลลาออกย้ายไปทำร้านไหน ลูกค้าก็แห่ตามไปหมด จนร้านฉันเกือบเจ๊ง”

พิมพ์พรรณเห็นแล้วน้ำลายสอ ศตายุสงสัยว่าเก่งขนาดนี้จะยอมมาทำงานที่ร้านหรือ พบูขอเวลาหนึ่งอาทิตย์ แต่เขาให้แค่ห้าวัน พบูลังเล รับจะพยายามแล้วนึกได้ขออีกเรื่อง

“ฉันอยากขอให้เก็ทเพื่อนฉันมาช่วยทำงานที่ร้านด้วย เก็ทเคยเรียนเชฟสคูลมาเหมือนกัน น่าจะช่วยเรื่องไอเดียเกี่ยวกับร้านได้ ส่วนเรื่องเงินเดือนคุณค่อยจ้างตอนที่ร้านเปิดก็ได้ค่ะ”

ศตายุคิดนิดๆไม่น่ามีปัญหา ขอให้ร้านเสร็จตามกำหนดก็พอ พบูรับรองแล้วขอตัวไปคุยเรื่องแบบร้านกับบุรี ศตายุชะงักทำทีว่าตนก็มีธุระกับแผนกนี้เหมือนกัน ชวนเธอเดินไปด้วยกัน พิมพ์พรรณรีบถามไปทำอะไร ตนจัดการให้ก็ได้ ศตายุมองตาขุ่น เธอสะดุ้งเข้าใจ ความหมายของเขาแล้วว่าอยากใกล้ชิดสาว จึงถอยกลับไปทำงานของตัวเอง

สองคนเดินคุยกันมาตามทาง จนถึงแผนกออกแบบ ศตายุชะงักเมื่อเห็นบุรีกำลังสอนงานเจมี่ จึงเข้าไปถามต๋อยว่าเจมี่มาทำอะไร ต๋อยตอบว่าเธอมาฝึกงาน งามยิ่งเป็นคนฝากเข้ามา พบูเสนอให้เขารีบเผ่น แต่ช้าไป เจมี่หันมาเห็นเสียก่อนวิ่งมาเกาะแขนศตายุ บุรีอมยิ้มที่หลุดพ้นซะที

พักเที่ยง บุรีเดินถือถุงขนมมากับพบู บ่นเซ็งไม่คิดว่าเจมี่จะมาฝึกงานแบบนี้ พบูหัวเราะเยาะอยากแนะนำเองช่วยไม่ได้ บุรีว่ามีอย่างที่ไหนเรียนแฟชั่นมาฝึกงานออกแบบบ้าน พลันพบูมองไปเห็นกิจจานั่งอยู่ในร้านเบเกอรี่กับลูกตาล ท่าทางสนิมสนมกัน บุรีเห็นสายตาก็ถาม

“มีอะไรเหรอ คุณกิจจานี่...เปลี่ยนเด็กใหม่แล้วเหรอ หน้าคุ้นๆเเฮะ”

พบูมองบุรีทำนองทำไมพูดแบบนั้น บุรีสาธยายว่า เขารู้กันทั้งบริษัทว่ากิจจาเจ้าชู้มีเด็กโตเด็กเล็กเต็มไปหมด พบูถอนใจเตือน ชีวิตของเขาจะไปยุ่งอะไรด้วย

ในขณะที่กิจจาซื้อของแบรนด์เนมให้ลูกตาล เธอทำบ่ายเบี่ยงไม่รับ ทันใดมีโทรศัพท์เข้ามา เธอตัดสายทิ้งด้วยสีหน้ากังวลไม่สบายใจ กิจจาจึงบอกว่ามีเรื่องอะไรปรึกษาตนได้ เธอทำท่าลำบากใจที่จะเล่าว่ากำลังโดนเจ้าหนี้น้องชายขู่ทำร้าย กิจจาฟังเรื่องราวแล้วสงสาร

ค่ำนั้น กิจจาเดินเข้าบ้าน งามยิ่งรอเหน็บที่พ่อควงเด็กใหม่จนลืมเชอรี่ กิจจาย้อนหูตาไวจริงรู้ไปหมด งามยิ่งตอบว่าเขาเล่นควงไปถึงบริษัท ใครเห็นกันทั่ว คงไม่ได้ให้ไปอยู่เพนต์เฮ้าส์อีกคน กิจจาประชด ไม่แน่อาจจะพามาอยู่บ้านนี้ งามยิ่งฟังแล้วยิ่งไม่พอใจ

ooooooo

บุรีหาเรื่องหลบเจมี่โดยไปทำงานที่ร้านอาหาร สั่งต๋อยให้คอยสอนงานเจมี่แทนตน ต๋อยบอกเจมี่ว่าบุรีต้องออกไซต์งานแต่เธอไม่ค่อยเชื่อ...บุรีมาถึงร้านเห็นเงาคน คิดว่าเป็นพบู จึงแอบไปจ๊ะเอ๋ แล้วตัวเองต้องเป็นคนตกใจเพราะเงาคนนั้นคือเก็ท เขาสัพยอก

“นึกว่าเป็นเฟลอร์ล่ะสิ เฟลอร์ไม่อยู่หรอกวันนี้ผมมาคุมคนงานแทนครับ”

บุรีแปลกใจว่าพบูไปไหน...ด้านพบูพยายามตามตื๊อไมเคิลให้ไปทำงานเป็นเชฟที่ร้าน เธอลงทุนขอโทษทุกเรื่องที่ผ่านมา อ้างตอนนั้นตนเด็ก ตอนนี้โตแล้วความคิดเปลี่ยนไป ไมเคิลไม่สนใจไม่เชื่อ พบูจึงบอกว่าจะตามเขาไปทุกแห่งจนกว่าเขาจะใจอ่อน แล้วพบูก็เข้าไปช่วยเขาถือของที่เอามาสอนเด็กๆในบ้านเด็กกำพร้า พบูทำแบบนี้อยู่หลายวันด้วยความตั้งใจจริง ไมเคิลมักจะมาสอนเด็กทำอาหารง่ายๆเป็นวิทยาทาน

ด้านบุรีก็ทำงานร่วมกับเก็ทจนสนิทสนมกันมากขึ้น บุรีจึงเอ่ยถาม

“ทำไมแฟนคุณไม่มาทำงงทำงานบ้าง”

เก็ทขมวดคิ้วก่อนจะแอบขำคงหมายถึงพบู จึงเล่นตามน้ำไปว่าไม่รู้เหมือนกัน บุรีถามเขาสองคนคบกันมานานหรือยัง เก็ทตอบว่าตั้งแต่เด็ก บุรีสงสัย แฟนหายไปหลายวันไม่ร้อนใจบ้าง

“แล้วคุณล่ะ ร้อนใจอะไรด้วย” เก็ทย้อนถาม

บุรีสะอึก อ้างจะปรึกษาแบบร้าน โทร.ไปก็ไม่รับสาย แล้วถามย้ำตกลงพบูไปไหน

“ไม่รู้สิ เห็นว่าไปทำธุระสำคัญ ถ้าอยากรู้ก็รอถามเฟลอร์ดูเอาเอง”

บุรีทนไม่ไหว หลังเลิกงานจึงมาวนเวียนรอแถวร้านสะดวกซื้อข้างอาคารศศิวงศ์ที่พบูชอบแวะซื้อของก่อนขึ้นที่พัก พอเห็นเธอเดินมาก็รีบทำทีเลือกซื้อของอยู่ แล้วตกใจที่เจอกัน

“อ้าว! คุณปลาบู่ บังเอิญจัง ผมไม่เห็นคุณเข้าไปดูร้าน ไปไหนมาเหรอคุณ” บุรีรอฟัง

พบูจะตอบ พอดีมีเสียงข้อความเข้าขัดจังหวะเธอกดอ่านแล้วพิมพ์ตอบ พอเสร็จลืมว่าเขาถามอะไร บุรีถามใหม่ พบูร้องอ๋อจะตอบ ก็มีโทรศัพท์ดังขึ้นขัดอีก เธอกดรับสีหน้าดีใจ

“ว่ายังไงจ๊ะไมเคิลมีอะไรให้ไอรับใช้...ได้ๆไอดีใจนะที่ยูยอมให้อภัยแล้วเปิดใจให้ไอแล้ว ต่อไปไอจะไม่ทำให้ยูผิดหวัง...ได้ๆจะรีบไปเดี๋ยวนี้” พบูวางสายหันมาบอกบุรีว่าตนต้องรีบไป

“เฮ้ยคุณ! เพิ่งกลับมาจะไปอีกแล้วเหรอ...ไรวะ” บุรีมองพบูเซ็งๆสงสัยว่าคุยกับใคร

บุรีหน้าเครียดกลับเข้าออฟฟิศเพราะมีคุยงานกับนัทและต๋อย แต่แล้วนัทกลับขอตัวกลับเพราะกำลังมีกิ๊กใหม่ บุรียิ่งหงุดหงิดบ่นกับต๋อย “ช่วงนี้คุณพบูก็ไม่เข้ามาดูร้าน แถมดูยุ่งท่าทางแปลกๆแบบนี้เลย หรือว่าคุณพบูจะแอบมีกิ๊กวะ”

“น่ารักขนาดนั้น มีสิบคนก็ไม่เห็นแปลก เฮียแหละแปลก ไปยุ่งอะไรเรื่องของเขา”

บุรีรีบวางฟอร์ม “ฉันก็แค่สงสัยว่าคุณพบูเอาเวลางาน ไปทำอะไร ทิ้งให้ฉันทำงานคนเดียว แล้วสั่งให้แฟนมาคุมงานแทน เอาเปรียบกันชัดๆ”

ต๋อยแนะนำ ไม่ยากเลยอยากรู้ก็ตามไปดู จับให้ได้คาหนังคาเขาไปเลย...ห่างออกมาหน้าห้อง เจมี่แอบฟังอย่างสนใจ คิดแผนร้าย

ooooooo

ค่ำนั้น ศตายุเห็นธราดลกลับบ้านมีอาการมึนเมา จึงเอ็ดที่ไม่ไปเรียนจนคุณครูโทร.ตามกลับเอาเวลาไปดื่มจนเมาน่าปล่อยให้ติดคุกเผื่อจะสำนึกผิดขึ้นบ้าง ธราดลเถียงตนไม่ได้เป็นคนดีอย่างเขา ทำอะไรก็ดีไปหมด ศตายุสอนว่าเขาเลือกทำตัวแบบนี้เอง หัดมีความรับผิดชอบบ้าง

ไม่คาดคิด เจริญรุ่งเข้ามาแทรก ปกป้องธราดลว่าตนเป็นพ่อยังไม่ว่าอะไร เชื่อว่าลูกชายโตขึ้นก็คิดได้เอง ศตายุติงว่าพ่อตามใจ น้องถึงเหลวไหล เจริญรุ่งกลับสวนว่า

“เจ้าดลเป็นลูกฉัน ไม่ใช่ลูกแก แกไม่ต้องมายุ่ง”

“แล้วผมไม่ใช่ลูกคุณพ่อ ไม่ใช่พี่ชายของดลเหรอ ครับ ผมถึงยุ่งไม่ได้”

“แกเอาเวลาไปดูแลบริษัทของแกเถอะ ลูกฉันฉันจะจัดการเอง ไปเถอะดล” เจริญรุ่งโอบไหล่ธราดลเดินไป ปล่อยให้ศตายุมองอย่างน้อยใจเพราะไม่เคยได้รับสัมผัสแบบนั้นเลย

งามยิ่งแอบมองด้วยความแปลกใจ ทำไมเจริญรุ่งถึงไม่รักศตายุเลย...

เช้าวันใหม่ พบูมาช่วยไมเคิลสอนบ้านเด็กกำพร้าทำสปาเกตตี บุรีสะกดรอยตามมาเกาะต้นไม้มอง เก็ทเห็นสะกิดถามมาทำอะไรที่นี่ เขาเลิ่กลั่กเข้าใจว่าเก็ทก็แอบตามมาเหมือนกัน

“คุณเห็นแล้วใช่ไหมว่าเฟลอร์เขาอยู่กับผู้ชายอื่น” เก็ททำหน้างงๆ บุรีปลอบโอเคไหม

เก็ทพยักหน้างงๆจะอธิบายว่าเข้าใจผิด เผอิญพบูเห็นทั้งสองคนเข้าเสียก่อน ก็แปลกใจถามบุรีมาทำอะไรที่นี่ บุรีทำหน้าโกรธๆ “ก็มาจับผิดคุณนั่นแหละ ทิ้งให้ผมทำงานอยู่คนเดียว ตัวผมไม่เท่าไหร่หรอก แต่คุณทิ้งงานให้คุณเก็ทดูแล ส่วนตัวเองก็มาเดตกับกิ๊กใหม่ได้ไง”

พบูงงใครกิ๊กใหม่ กำลังจะถาม ไมเคิลก็เดินเข้ามาบอกว่ามีเพื่อนมาหา พบูมองไปเห็นเจมี่ลากศตายุเข้ามา บรรยากาศเริ่มชุลมุน พบูยิ่งงงทุกคนมาที่นี่ทำไมกัน มีเพียงเก็ทที่หัวเราะ

“ว่ายังไง ทุกคนแห่มาทำอะไรที่นี่” พบูจ้องหน้าถามทุกคน

ศตายุอึกอักโบ้ยว่าบุรีเอาเวลางานมาทำอะไร พบูแทรก “เริ่มจากคุณก่อนนั่นแหละค่ะ”

“ผม...อย่าจ้องผมอย่างนั้นสิ ผมเล่าไม่ออก” ศตายุ ติงก่อนจะนึกถึงตอนที่เจมี่มาบอกว่าได้ยินบุรีบ่นว่าพบูไม่เข้าไปทำงานที่ร้านเลย เอาเวลาไปหาแฟน ตนไม่เชื่อ เจมี่จึงให้มาพิสูจน์

พบูเห็นศตายุอึ้งจึงถามย้ำ เจมี่โพล่งขึ้น “เจมี่เป็นคนลากพี่โตมาเอง มาดูให้เห็นกับตาว่าคุณพบูหนีงานมามุ้งมิ้งกับแฟน”

“ฉันเนี่ยนะ แอบมามุ้งมิ้งกับแฟน...นี่พวกคุณก็คิดงี้ใช่ไหมถึงแห่กันมาจับผิดฉันน่ะ”

เก็ทแอบขำในขณะที่ศตายุกับบุรีต่างอายที่โดนจับได้ พบูถอนใจก่อนจะอธิบายแก่ทุกคน ว่าตนกำลังเจรจาขอตัวเชฟมาทำร้านอาหาร ไม่ได้อู้งานอย่างที่พวกเขาคิด ระหว่างนั้นไมเคิลเอาขนมหวานมาเสิร์ฟทุกคน พบูจึงแนะนำให้รู้จักว่าไมเคิลจะมาเป็นเชฟให้ที่ร้าน เขากระซิบถามตนรับปากตั้งแต่เมื่อไหร่ พบูมัดมือชก “เอาน่า มาถึงขั้นนี้แล้ว เลิกเล่นตัวได้แล้ว”

บุรีลืมตัวโวยว่าเอาทั้งแฟนและเพื่อนมาร่วมงาน พบูงงอีกครั้ง บุรีรู้สึกตัวแถไปว่าเธอขนเพื่อนมาช่วยงานเป็นธุรกิจมิตรสหายดี พบูจึงอธิบายว่าไม่ได้เลือกไมเคิลเพราะเป็นเพื่อนตน แต่เขามีฝีมือจริงๆและให้ทุกคนลองชิมขนมของเขาดู เจมี่ทำหน้าเหยียดไม่เชื่อแต่พอชิมถึงกับตาค้างทำหน้าฟินมาก คนอื่นจึงลองแล้วยอมรับว่า แค่ขนมยังอร่อยขนาดนี้ พบูสาธยายฝีมือเขาอีก

“พอแล้วคุณ ผมเชื่อแล้ว คุณทำงานได้ดีมาก

คุณพ่อจะได้หาเรื่องเข้ามาวุ่นวายกับร้านไม่ได้อีก...แต่ยังไงผมขอพิจารณาประวัติและชิมอาหารอื่นๆของไมเคิลก่อนนะ ว่าสมราคาคุยอย่างที่ว่ารึเปล่า กลัวจะอร่อยแค่อย่างเดียว”

พบูรีบบอกไม่มีปัญหา ศตายุข้องใจดูพบูจะง้อไมเคิลมากเหมือนไม่ใช่นิสัยเธอเลย พบูยิ้มแหยๆยอมรับว่าเคยทำไม่ดีกับไมเคิลไว้ แต่ตอนนี้เคลียร์กันแล้ว เธอไม่อยากเล่ารายละเอียดจึงตัดบทชวนทุกคนเข้าไปข้างใน ศตายุรั้งพบูไว้เพื่ออธิบายว่าที่ตนมาวันนี้ไม่ใช่ไม่ไว้ใจเธอ แต่เป็นเพราะปฏิเสธเจมี่ไม่ได้ พบูยิ้มๆบอกเขาไม่ต้องคิดมากตนเข้าใจ เขาจึงโล่งอก

ooooooo

ค่ำวันนั้น พบูเต้นออกกำลังกายอย่างหนักจนเก็ทอดเป็นห่วงไม่ได้ เธอบอกว่าเธอต้องรีดไขมัน โปรตีนและแป้งออกจากร่างกายเพราะตลอดเวลาที่ตามช่วยไมเคิลสอนเด็ก ตนถูกข่มเหงใช้แรงงานยิ่งกว่าทาส ต้องชิมอาหารที่เด็กทำทุกคนแม้จะไม่ได้เรื่อง

พบูยังหนักใจอีกเรื่องคือเงื่อนไขของไมเคิล แล้วเปิดข้อความในไอแพดให้เก็ทอ่าน “ข้อหนึ่งเชฟต้องมีส่วนในการคิดเมนูอาหารทั้งหมดของร้าน ข้อสองวัตถุดิบในการทำอาหารของร้านจะต้องสดใหม่ ปลอดสารพิษได้มาตรฐาน ข้อสามต้องใส่ใจคุณภาพอาหาร ความสุขของผู้บริโภคมากกว่ากำไรของร้าน...” และยังมีอีกยาว เก็ทหวั่นใจว่าศตายุจะยอมรับหรือ เพราะเขาเป็นนักธุรกิจ พบูเองก็กังวลอยู่ แต่คิดว่าน่าจะปรับมาคนละครึ่งทางได้

ทันใดมธุรสโทร.เข้ามา พบูรับสายหน้าตื่นบอกแม่ตนจะรีบไป เก็ทงงแต่วิ่งตามไปด้วย...พบูขับรถมาที่ผับแห่งหนึ่ง มีเด็กวัยรุ่นต่อแถวให้พนักงานตรวจบัตรประชาชนก่อนจะได้เข้าไป พบูกับเก็ทมาต่อแถวด้วย พนักงานส่องไฟที่บัตรแล้วส่องพบูหัวจดเท้าเพราะเธอมาในชุดออกกำลังกาย เธอนึกได้ว่าไม่ทันเปลี่ยนชุด จึงทำทีบอกไปว่าเป็นเทรนด์ใหม่ เก็ทแอบหัวเราะ

พอเข้ามาได้ พบูก็กวาดตามองหาธราดล...ด้านธราดลกำลังดื่มเต้นกับเพื่อนๆอย่างสนุกสนาน ส่วนมธุรสคอยรับหน้าศตายุว่าธราดลเข้านอนแล้ว แต่ศตายุไม่เชื่อโทร.เข้ามือถือธราดล เขากำลังจะรับสาย จู่ๆพบูก็เข้ามาดึงมือถือไปแล้วดุ จะรับสายให้พี่ชายรู้ว่าหนีเที่ยวหรือ ธราดลมองเธอหัวจดเท้าขำๆ เพื่อนๆแซวกันใหญ่ พบูจิกตาดุใส่แล้วลากธราดลออกมานอกร้านให้ยืนอยู่กับเก็ท จากนั้นเธอก็เข้าไปนั่งในรถใช้มือถือธราดลโทร.กลับไปหาศตายุ บอกว่าธราดลอยู่กับตน ตนให้มาช่วยยกของย้ายห้องและจะให้เขาค้างกับตนคืนนี้...

ศตายุฟังแต่ไม่ค่อยอยากเชื่อ พอวางสาย พบูออกจากรถมาเอ็ด “ดีนะที่ฉันมาเจอก่อน ถ้าคุณโตรู้เรื่องนี้ขึ้นมา เดี๋ยวก็บ้านแตกอีกแน่ ถ้าจะหนีเที่ยวทำไมไม่หัดวางแผนให้รอบคอบ คนอื่นจะได้ไม่เดือดร้อน เลิกทำให้แม่ฉันเครียดได้แล้ว เข้าใจไหม” พบูบิดหูธราดล เขาร้องลั่น เก็ทปรามให้พบูใจเย็นค่อยๆพูด

ooooooo

รุ่งเช้า มธุรสโทร.มาขอบใจพบูที่ช่วยไม่ให้ธราดลถูกศตายุเอ็ดอีก แล้วบ่นไม่รู้จะทำอย่างไรกับเขาดี พบูสงสารแม่บอกตนจะสอนน้องเองเพราะตนก็เคยดื้อมาก่อน พอจะเข้าใจเขา

พอเจอกับศตายุที่ร้าน เขาดักคอทันทีว่าไม่เชื่อเรื่องที่พบูบอกเมื่อคืน พบูจึงย้อนถามว่าเขาเคยเชื่อใจธราดลบ้างไหม เขาย้อนว่าเกเรไร้ประโยชน์ไปวันๆ จะให้เชื่ออะไร เธออ่อนใจ

“ก็เพราะคุณเอาแต่เข้มงวดกับน้อง ว่าน้อง ไม่เคยพยายามทำความเข้าใจวัยรุ่นอย่างดลไง น้องคุณถึงได้เบื่อบ้าน แล้วหนี...หนีมาช่วยฉันจัดบ้านแก้เครียด” พบูชะงักเกือบหลุดปาก

ศตายุยังยืนยันว่าไม่เชื่อ ให้เธอบอกความจริง พบูอึกอักย้อนถามความจริงอะไร พอดีเสียงโทรศัพท์ขัดขึ้น พบูรีบรับสายเป็นไมเคิล จึงบอกศตายุว่าไมเคิลมาถึงแล้วตนจะออกไปรับ

พบูพาไมเคิลเดินชมร้านแล้วจึงมาคุยกับศตายุ ศตายุถามไมเคิลว่าฐานะเขาร่ำรวยทำไมไม่เปิดร้านเอง ไมเคิลตอบว่าที่บ้านก็จะเปิดร้านให้แต่ตนไม่ชอบทำงานกับที่บ้าน และตนก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องธุรกิจ ตนชอบทำอาหารอย่างเดียว ศตายุหวั่นใจ

“ดูคุณเป็นคนรักอิสระนะ ถ้าวันหนึ่งคุณเกิดเปลี่ยนใจไม่ทำงานที่ร้านแล้วผมจะทำยังไง”

“ร้านยังไม่ทันเปิดเลย จะมากลัวผมลาออกทำไม ผมไม่ใช่คนไร้สาระขนาดนั้นหรอก เอาเป็นว่าผมจะบอกสูตรผมทิ้งเอาไว้ให้ก็แล้วกัน ถ้าผมไม่อยู่รสอาหารก็ยังเหมือนเดิม”

ศตายุพยักหน้าพอใจ พบูไม่รอช้าเปิดเงื่อนไขของไมเคิลในไอแพดให้เขาอ่าน เขาหน้านิ่งชิมอาหารที่ไมเคิลทำมาให้ชิมหลายอย่าง ยอมรับว่าอร่อย แต่รู้สึกว่าเงื่อนไขมันมากแถมถ้าผิดสัญญาจะลาออกทันที ไมเคิลทำหน้าไม่แคร์บอกเขาต้องเลือกเอาว่าจะเสี่ยงกับตนไหม พบูลุ้น

“อย่างว่า ธุรกิจคือความเสี่ยง แล้วอาหารของคุณมันก็อร่อยจริงๆ ผมว่าผมยินดีเสี่ยง...ยินดีต้อนรับสู่ศศิวงศ์ครับ” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นยื่นมือไปหาไมเคิล พบูยิ้มดีใจ

ทางบริษัท เมฆพัดเข้ามาตีสนิทเจมี่เพื่อถามไถ่เรื่องร้าน เธอบอกว่าที่ร้านได้เชฟแล้วฝีมือดี ตนชิมแล้วอร่อยมาก ร้านจะต้องไปได้สวยแน่ๆ...เมฆพัดอึ้งร้อนใจอย่างมาก

ตกดึก เมฆพัดหลบมาคุยโทรศัพท์ในสวนของบ้าน “ทำงานได้ดีมาก ถ้าฉันไม่มีความสุข คนอื่นก็ต้องไม่มีความสุข แกต้องทำยังไงก็ได้ให้เขาไว้ใจแกให้มากที่สุด เข้าใจไหม...” ระหว่างคุยมีเสียงของหล่นตุ๊บ เมฆพัดรีบวางสายหันมอง

ธราดลโยนกระเป๋าออกมาจากห้อง แต่งตัวจัดเต็ม พอเห็นเมฆพัดก็สะดุ้งอึกอักหาทางแก้ตัว เมฆพัดดักคอว่าจะหนีเที่ยวก็ไปเถอะ ตนไม่บอกใครหรอก

ธราดลขอบคุณแล้วรีบปีนรั้วออกไป...มาที่ผับเดิม เพื่อนๆรออยู่หลายคน กำลังชี้ให้ดูหญิงสาวสวยคนหนึ่งเต้นอย่างเซ็กซี่ แล้วท้าธราดลให้ไปขอเบอร์สาวสวยคนนั้นมาให้ได้ เขาเดินเข้าไปหาอย่างมั่นใจ

ไม่คาดคิด พอหญิงสาวคนนั้นหันมากลายเป็นพบู เธอเชยคางเขาถามอยากได้เบอร์ตนหรือน้องชาย ธราดลรีบเดินหนีกลัวมาลากกลับบ้านอีก พบูมาดักหน้าปฏิเสธ

“เปล่า วันนี้พี่จะมาเที่ยวกับเรานั่นแหละ”

ธราดลงง เพื่อนๆเฮลั่น “เด็ดว่ะ...”

ธราดลรีบบอกเพื่อนๆว่านี่พี่สาวตน พบูออกตัววันนี้จะมาเป็นเจ้ามือไม่เมาไม่กลับทุกคนดีใจยกเว้นธราดลที่ไม่ค่อยไว้ใจ...ด้านศตายุพอรู้จากมธุรสว่า ธราดลไปเที่ยวกับพบูก็แปลกใจ

เวลาผ่านไป เพื่อนๆธราดลหายไปทีละคนจนหมด เหลือพบูกับธราดลที่ดื่มจนเมา พบูบอกน้องอยากดื่มก็ดื่มไปให้พอจะได้รู้ว่ามันเป็นอย่างไร...ร้านเปิดไฟสว่างเพราะหมดเวลาทำการ ศตายุเดินเข้ามากับเก็ท พนักงานถามว่าเขาเป็นญาติกับสองคนนี้หรือเปล่า ทั้งสองตกใจ

ออกมาหน้าร้าน เก็ทประคองพบู ศตายุประคองธราดลซึ่งร้องแต่ว่าไม่ไหวแล้ว พบูสอน “สมน้ำหน้า แล้วก็จำความรู้สึกวันนี้ไว้ให้ดีด้วยล่ะ ว่ามันทรมานขนาดไหน” พูดจบตัวเองก็อ้วก

เก็ทบอกศตายุว่าตนจะไปส่งพบูเองให้เขาพาน้องชายกลับบ้านไป ศตายุฉุกคิดเป็นห่วงพบูไม่ไว้ใจเก็ท จึงอ้างว่าตนไปส่งพบูเองเพราะยังไงก็เป็นพี่น้องกัน ไม่น่าเกลียด เก็ทแอบยิ้ม

“แต่คุณก็ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆกับเฟลอร์เหมือนกัน แถมเพิ่งรู้จักกัน ผมจะไว้ใจคุณได้ยังไง อย่างน้อยผมก็รู้จักเฟลอร์มาตั้งแต่เด็ก ที่สำคัญนานกว่าคุณ”

ศตายุเถียงไม่ออก พบูซึ่งโงนเงนจะแย่ตกลงจะให้ตนไปกับใคร ศตายุครุ่นคิด...สุดท้าย เก็ทเป็นคนขับ ศตายุคอยดูแลทั้งสองที่เบาะหลังไม่ให้อาเจียนเลอะรถของเก็ท แต่แล้วพบูทนไม่ไหวจะอาเจียน ศตายุคว้ากระเป๋าเธอมาเทของออกเอาไปรองใต้คาง พบูแม้เมาแต่ก็โวยจะบ้าหรือของแพง ว่าแล้วก็ชะโงกหน้าออกไปอาเจียนนอกรถอย่างหมดสภาพ

ooooooo

เช้าวันใหม่ พบูตื่นมาในสภาพเน่ามาก หน้าตาเกรอะกรังมาสคาร่าเลอะรอบตา เห็นเท้าใครอยู่ตรงหน้าก็ตกใจรีบลุกขึ้นดู เป็นธราดลที่นอนหมดสภาพเช่นกัน จึงเอาหมอนเขี่ยให้ตื่น เมื่อเขาไม่ตื่นจึงดึงผ้าห่มทำให้เขากลิ้งตกเตียง เขาตื่นขึ้นมางงๆ พบูไล่ให้ออกไปจากห้องตน

ธราดลแปลกใจคิดว่าพบูแบกตนมา เธอส่ายหน้า เก็ทเดินเข้ามาพร้อมพิมพ์พรรณ ส่งแก้วน้ำผึ้งผสมมะนาวให้ทั้งสองดื่ม ก่อนจะสาธยาย “เมื่อคืนแกเมาหมดสภาพมาก ส่วนนายก็อ้วกเละเทะไม่แพ้พี่สาวเลยล่ะ”

ธราดลขอบคุณเก็ทที่พาตนกลับมา เก็ทส่ายหน้าให้ไปขอบคุณศตายุเพราะเป็นคนดูแลเขาทั้งคืน ธราดลไม่อยากเชื่อพยายามนึก...เมื่อคืนเขากอดโถส้วมอาเจียน มีศตายุคอยลูบหลังและเอาผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าตาให้ ก้มมองชุดที่สวมใส่เป็นชุดนอนของพบู เพราะศตายุเป็นคนเปลี่ยนให้ รู้สึกซึ้งใจแต่ยังวางฟอร์มเพราะทิฐิ พบูแซว “ซึ้งพี่ชายล่ะสิ...”

ธราดลเมินหน้าเดินหนีเข้าห้องน้ำ ทุกคนรู้สึกได้ว่าธราดลมีความผูกพันกับพี่ชายแต่เหมือนมีกำแพง บางๆกั้นอยู่

ในตอนสาย พบูลงมาเดินในสวนกับศตายุ เขาเอ่ยถามถึงธราดลอย่างห่วงๆ เธอบอกว่ายังแฮงก์อยู่จึงให้นอนต่อ เขาติงว่าเธอมอมน้องเขาเสียหมดสภาพ

“ก็น้องคุณอยากลองดื่มเองนี่คะ ฉันก็แค่จัดให้ จะได้หายอยากจนเกลียดไปเลย”

ศตายุขำๆ น้องคงเข็ดไปอีกนาน พบูกล่าวขอโทษที่แอบพาธราดลมา เพราะแม่ขอร้องกลัวมีเรื่องกับเขา ศตายุเข้าใจแต่กำชับอย่ามีครั้งต่อไป พบูเย้าไม่รับปากแล้วย้อนถามทำไมสองคนถึงฮึ่มๆใส่กันตลอด เป็นแบบนี้แต่เด็กเลยหรือ

“ไม่นะ ตอนเด็กๆก็สนิทกันดี ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมก็พยายามเป็นพี่ที่ดี แต่พอทำอะไรก็กลายเป็นขัดเขาไปซะหมด”

“คุณอาจจะรักเขามากเกินไปจนกลายเป็นการกดดันไงคะ พ่อฉันก็เป็นเหมือนคุณแหละ ห้ามนั่นห้ามนี่ แต่ยิ่งห้ามฉันก็ยิ่งอยากเอาชนะ”

“มีความสุขบนความเจ็บปวดของพ่อแม่เนี่ยนะ”

“พูดซะฉันดูเป็นลูกอกตัญญูเลยนะคุณ ฉันก็แค่อยากเรียกร้องความสนใจเท่านั้นแหละ”

“คิดถึงคุณพ่อล่ะสิ ทำไมไม่กลับไปเยี่ยมท่านบ้างล่ะ ตอนนี้คุณไม่มีย่าแล้ว ยังไงพ่อคุณก็รักคุณมากที่สุด”

พบูแปลกใจว่าศตายุรู้เรื่องย่าได้อย่างไร เขายักไหล่กวนๆเดินขำเหมือนมีอะไรปิดบัง...

พบูมาคุมช่างทาสีร้าน เธอยังครุ่นคิดเหมือนมีอะไรบางอย่างเมื่อคืนนึกไม่ออก บุรีมาถึงเห็นหน้าตาเธอเหมือนร้องไห้ทั้งคืน จึงถามไปทำอะไรมา พบูฉุกคิดตนร้องไห้ทำไมเมื่อคืน

แล้วพบูก็คิดออกว่าเมื่อคืน ตอนที่เก็ทออกไปคุยโทรศัพท์นอกผับ ตนสั่งสอนธราดล ทำไมต้องทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาทั้งที่ชีวิตก็มีพร้อมทุกอย่าง แม่ก็น่ารัก พ่อก็ตามใจ บ้านก็รวย เขากลับสวนว่าน่าเบื่อ พบูจึงเล่าชีวิตตัวเองให้ฟัง

“รู้ไหมว่าพ่อกับแม่พี่น่ะเลิกกันตั้งแต่พี่ยังเด็ก พ่ออยู่ทาง แม่อยู่ทาง มีย่าเลี้ยงแค่คนเดียว พี่ก็มีความสุขจะตาย” ธราดลถามลากเสียงจริงหรือ พบูสวน “ไม่จริง...

ตอนอยู่กับย่าก็มีความสุขดี แต่พอคุณย่าเสีย ก็ต้องมาอยู่กับแม่เลี้ยงใจร้าย ชีวิตมันเศร้า มันดราม่าเหมือนนางซินเลย” พบูร้องไห้เพ้อเรียกหาย่าและคิดถึงพ่อ...ศตายุทำอะไรไม่ถูกพยายามปลอบ พบูมองว่าเขาเป็นพ่อจึงกอดรำพันว่าตนคิดถึงพ่อมาก เขาจำต้องกอดปลอบขำปนเอ็นดู

พอนึกออกพบูก็ส่ายหน้าไปมาอายว่าตนทำอะไรไปนี่ บุรีมองอย่างแปลกใจ...ระหว่างนั้นศตายุทำงานอยู่ที่บริษัท เห็นมีใบเสร็จค่าเหล้าพร้อมข้อความพบูเขียนว่า ให้โอนเงินเข้าบัญชีเงินเดือนไม่มีเซอร์วิสชาร์จ วางอยู่บนโต๊ะก็แปลกใจ พิมพ์พรรณอธิบายขำๆ

“ใบเสร็จที่คุณพบูจ่ายไปตอนเลี้ยงเพื่อนๆคุณดลค่ะ คุณพบูฝากไว้”

ศตายุอึ้งปนขำ หยิบมือถือจะโทร.ไปหาก็พอดีพบูโทร.สวนเข้ามา พิมพ์พรรณเห็นหน้าจอจึงแซว...ใจตรงกันแบบนี้ ตนขอตัวออกไปทำงานก่อน แล้วเดินยิ้มออกไป ศตายุกดรับสาย พบูหลบมาคุยมุมหนึ่งของร้าน อยากขอโทษเรื่องเมื่อคืนแต่เริ่มต้นไม่ถูก ศตายุเดาใจออกตัดบท

“ไม่ต้องคิดมากหรอก ผมเข้าใจ ได้เห็นคุณอีกมุมหนึ่งก็แปลกดี...คุยเรื่องใบเสร็จที่คุณฝากไว้ดีกว่า” พบูกำลังอายเปลี่ยนท่าทีมาจะคุย แต่พอเขาบอกบิลนี้เกี่ยวอะไรกับเขาก็ผงะ

“ก็ค่าบทเรียนน้องชายคุณไง”

“แต่น้องชายผมก็น้องชายคุณเหมือนกันนั่นแหละ คุณจะไม่รับผิดชอบด้วยเหรอ”

“ฉันมีตังค์ที่ไหน นี่ฉันอุตส่าห์ไม่คิดค่าแรง ค่าเสียเวลาเลยนะ”

“ผมเล่นบทพ่อให้คุณ ผมยังไม่คิดตังค์เลยนะ”

พบูหน้าเสียยิ่งอายมากขึ้น รีบบอกไปว่าตนจ่ายเองก็ได้แล้ววางสาย บ่นคนเดียวว่าเค็ม...เก็ทแอบมายืนฟัง อยู่นานหัวเราะ พบูโวยให้เล่ามาเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง เก็ทเล่ากระชับ

“สั้นๆเลยนะ รั่ว เมาเละตามสไตล์...จากเฟลอร์เป็นเฟะเลยล่ะ ที่สำคัญแกเกือบอ้วกใส่คุณโตด้วย” พบูหน้าเจื่อนถามเขาว่าอะไรไหม “เขาแมนมาก เทกแคร์ดูแลทั้งแกและน้องอย่างดียังเรียกคุณพิมพ์ให้มาช่วยอีกแรง”

“หมดกัน ภาพลักษณ์ของฉัน” พบูเข่าอ่อนแทบทรุด พลันมีเสียงข้อความส่งเข้ามือถือจึงกดดู ศตายุส่งข้อความมาว่า...พ่อโอนเงินไปให้แล้วนะ ไม่ต้องทอน ที่เหลือทิป

เก็ทชะโงกหน้ามาอ่าน พบูเดินหนี บุรียืนมองสองคนคุยกันอย่างสงสัยว่าเมื่อคืนศตายุมาเกี่ยวอะไรด้วย...อดรนทนไม่ไหว บุรีทำทีถือน้ำมาส่งให้เก็ทแล้วชวน คุยว่าเมื่อคืนไปไหนกันมา เก็ทเงียบ บุรีตัดพ้อเป็นเพื่อนร่วมงานกันไปไหนไม่ชวนกันบ้างแถมยังไม่เล่าอีก เก็ทเหล่มองขำๆ บุรีตามตื๊อให้เล่าให้ฟัง เก็ทหันมาตบไหล่... อยากรู้มากก็จงอยากรู้ต่อไป แล้วเดินหนี

ooooooo

บ่ายวันนั้น ศตายุถามพิมพ์พรรณว่าธีรดลกลับบ้านไปหรือยัง เธอตอบว่ากลับไปแล้วโชคดีที่เมื่อคืนไม่มีใครเห็น เผอิญเจมี่มาได้ยิน เกิดความสงสัยว่าเมื่อคืนเขานอนค้างที่นี่กับใคร เดินเทิ่งเข้ามาถาม พิมพ์พรรณตอบแทนว่าศตายุพาธราดลกับเพื่อนมานอนค้างที่นี่ ศตายุยิ้มเจื่อนๆ

การประชุมในวันนี้ เจริญรุ่ง งามยิ่งและเมฆพัด ส่งสัญญาณให้กรรมการคนหนึ่งเปิดประเด็นเรื่องร้าน ให้ศตายุแจกแจงรายละเอียดว่าได้เชฟหรือยัง แล้วทั้งสามก็ทำทีสนับสนุนอยากได้คำตอบเช่นกัน ศตายุรู้ทันย้อนกลับว่า “ทีตอนคุณพ่อกับคุณอารับผิดชอบร้านไม่เห็น จะเข้มงวดตรวจสอบแบบนี้เลยนะครับ ถ้าจริงจังแบบนี้ร้านคงเสร็จไปนานแล้ว”

งามยิ่งโวยพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร ศตายุตอบหมายความตามที่พูด แล้วหันมาพูดเรื่องเชฟที่ได้มา ยินดีให้ทุกคนได้พิสูจน์ฝีมือเอง กรรมการต่างพอใจ

พอเสร็จการประชุม ศตายุเรียกเจริญรุ่ง งามยิ่งและเมฆพัดไว้เพื่อถามตรงๆว่าไม่พอใจอะไรตนถึงจ้องหาเรื่อง เมฆพัดทำทีพูดด้วยดีๆว่าพวกตนแค่เป็นห่วงไม่ได้คิดทำให้เขาไม่พอใจ

“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีครับ แต่ถ้าเป็นเพราะคุณอาและคุณพ่ออยากได้ที่ดินตรงนี้ไปสร้างคอนโด ก็ให้เลิกคิดได้เลย ผมไม่มีทางยกร้านให้ไปทำคอนโดเด็ดขาด”

งามยิ่งโต้ เขาย้ำเป็นล้านรอบไม่มีใครอยากแตะ ศตายุพอใจและบอกทุกคนว่าร้านนี้ปู่ย่าสร้างขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรงเป็นบ้านเก่าของปู่ เป็นร้านที่ครอบครัวเราเคยมีความสุขด้วยกัน ทุกคนคงจำได้ เจริญรุ่งโพล่ง “แกมีเรื่องพูดแค่นี้ใช่ไหม...ไปเถอะให้มันบ้าห่วงสมบัติไปคนเดียว”

ศตายุมองตามพ่อและอาไปอย่างเศร้าๆ พิมพ์พรรณมองเจ้านายด้วยความสงสาร เขาหันมาบอกเธอให้โทร. บอกพบูเรื่องให้ไมเคิลมาทำอาหารที่บริษัทเธอรับคำ

แต่พอพบูมาบอก ไมเคิลก็โวยไม่ชอบที่ต้องมาพิสูจน์ฝีมือแบบนี้ พบูต้องยั่วยุว่าจะฉวยโอกาสนี้โปรโมตร้านและเปิดตัวเขา ตนจะจัดงานให้ยิ่งใหญ่ ทุกคนต้องอึ้งกับฝีมือเขา ไมเคิลเริ่มคล้อยตามรู้สึกท้าทายไปด้วย

ค่ำนั้น พบูหิ้วอาหารที่ไมเคิลทำมาเยี่ยมมนูที่บ้าน เพื่อแสดงให้พ่อเห็นว่าตนไม่ได้งอนและตนตั้งใจทำงานจริงๆ แกะอาหารใส่จานตักป้อนพ่ออย่างเอาใจ มนูแปลกใจวันนี้มาแปลก พบูยอมรับว่าเพิ่งเจอฤทธิ์น้องชายมา เหมือนกระจกสะท้อนตัวเอง มนูหัวเราะคงรู้แล้วว่าตนปวดหัวแค่ไหน สองพ่อลูกหัวเราะมีความสุข การเกดกับบูรณากลับมาถึง พบูยกมือไหว้ส่งๆ

บูรณาดีใจเข้ามานั่งใกล้ๆ การเกดตั้งใจจะหาเรื่องพบูตามเคย แต่เห็นของกินตรงหน้าก็จิ้มเข้าปากแล้วรู้สึกอร่อยจนกินตุ้ยๆ แต่ก็คอยเหน็บพบูว่าจะไปรอดสักกี่น้ำ มนูบอกว่าฝีมือเชฟที่ร้านลูกอร่อยมาก การเกดย้อนถามอร่อยเท่าครึ่งหนึ่งของร้านนี้หรือเปล่า มนูรีบบอก

“ก็ที่คุณกินอยู่น่ะ ฝีมือเชฟที่ร้านเฟลอร์เขาทั้งนั้นล่ะ เฟลอร์เอามาให้ชิมก่อน”

การเกดชะงักวางส้อม เชิดหน้าบอกพอกินได้ แต่เชื่อได้หรือว่าไม่ได้ซื้อที่อื่นมา พบูจึงท้าให้ไปพิสูจน์ในวันที่ตนจะจัดงานเปิดตัวเชฟที่ร้าน

ooooooo

เวลาผ่านไป งานจัดขึ้นบนดาดฟ้าอาคารศศิวงศ์ มธุรสโทร.มาขอโทษที่มาร่วมงานไม่ได้ ไม่ใช่ไม่อยากเจอกับมนู แต่เพราะมีธุระกับธราดล และขอบใจพบูที่ทำให้ธราดลเป็นเด็กดีขึ้น ไม่เที่ยวเตร่เหมือนก่อน อยากรู้ว่าทำอย่างไร พบูหัวเราะตอบว่าเป็นความลับ

งานวันนี้ เมฆพัดยั่วยุให้เจมี่เอาบางอย่างไปใส่ในอาหาร เพื่อล้มงานโดยอ้างว่าถ้าเปิดร้านได้ จะทำให้ศตายุใกล้ชิดกับพบูมากขึ้น เจมี่ครุ่นคิดหวั่นใจ...ไมเคิลกับเก็ทช่วยกันตรวจสอบวัตถุดิบทุกอย่าง พอถึงเวลาเริ่มทำอาหาร ไมเคิลลงมือหั่นผักหั่นเนื้อสัตว์ด้วยตัวเอง ปรุงน้ำซอสทำสปาเกตตี ต้มยำและอาหารอื่นๆอีกสองสามอย่าง เขาจัดใส่จานอย่างเก๋ไก๋แปลกตา

ทุกคนที่เข้ามาชิมต่างชื่นชมยอมรับว่าอร่อยมาก แต่มีคนหนึ่งที่ชิมต้มยำแล้วสำลักร้องลั่นว่าแย่มาก ศตายุหน้าเสีย การเกดซ้ำเติมทันที งามยิ่งผสมโรง เจมี่หน้าเจื่อน เมฆพัดสะใจ

จู่ๆพบูก็กล่าวขึ้น “ไม่ต้องตกใจค่ะ เพราะนี่เป็นส่วนหนึ่งในการโชว์ของไมเคิล เขาจะทำให้ต้มยำนี้กลับมาอร่อยอีกครั้ง”

ทุกคนหน้าตื่นดูการปรุงอาหารของไมเคิลอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นทุกคนก็เข้ามาชิมอีกครั้ง ต่างตะลึงที่มันกลับมาอร่อยมาก ทุกคนปรบมือชื่นชมฝีมือไมเคิล เจมี่พลอยยิ้มโล่งอก เมฆพัดเข้ามาต่อว่าเจมี่ที่เธอไม่ทำตามคำของเขา เธอกลับย้อนถาม ทำไมถึงไม่สนับสนุนหลานแท้ๆของตัวเอง เมฆพัดอึกอักก่อนจะอ้างว่าที่ทำเพราะช่วยเธอ อยากให้ศตายุได้แต่งงานกับผู้หญิงดีๆอย่างเธอ เจมี่ฉุกคิดว่าเขาหวังดีกับตนจริงหรือ

เลิกงาน พบูเดินมาส่งมนูกับการเกด มนูบอกพบูว่าทุกอย่างลงตัวแล้วให้เธอกลับไปนอนบ้านเสียที พบูขอคิดดูก่อนแต่จะหมั่นกลับไปเยี่ยมบ่อยๆ การเกดเห็นมนูเดินไปก็หันมาจิกพบูว่าอย่ากลืนน้ำลายตัวเอง อย่ากลับไปสร้างปัญหาให้คนในบ้านไม่มีความสุขอีก พบูเจ็บจี๊ดสวนทันทีขนาดตนทำตัวแย่พ่อยังรักตนมาก ถ้าตนเปลี่ยนตัวเองได้ พ่อจะอวยตนขนาดไหน การเกดแค้นใจหาว่าเธอเป็นพวกกาฝาก พบูย้อนที่บ้านก็มีแต่กาฝากอยู่แล้ว การเกดกระแทกเท้าเดินไป

ศตายุได้ยินทั้งหมดรู้สึกสงสารพบู เห็นเธอหลบไปร้องไห้จึงเอาผ้าเช็ดหน้าไปยื่นให้ และบอกอย่าไปสนใจคำพูดเหล่านั้น เธอรับมาซับน้ำตา กล่าวว่าเขาคงเห็นอีกพาร์ทดราม่าของตน เขาให้กำลังใจว่า ยังดราม่าน้อยกว่าเขา พบูทำหน้าไม่เชื่อ

“ใช่ คุณแค่ไฟต์กับแม่เลี้ยงแค่คนเดียว แถมมีพ่อที่รักคอยให้ท้าย แต่ผมนี่สิต้องไฟต์กับคนทั้งบ้านที่จ้องหาเรื่องผมตลอด โดยเฉพาะพ่อผมเอง ขนาดวันนี้ท่านยังไม่มาเลย”

“แต่คุณก็มีคุณปู่ที่รักคุณมากไงคะ”

“นี่ถ้าไม่มีคุณปู่ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าชีวิตผมจะเป็นยังไง”

“เหมือนกับที่ฉันเคยมีคุณย่าไงคะ พอคุณย่าเสียฉันก็เลยเคว้งแบบนี้” พบูสั่งน้ำมูกพรืดแล้วส่งผ้าเช็ดหน้าคืนแต่ศตายุยิ้มๆบอกยกให้

ในขณะที่เจริญรุ่งนั่งมองรูปปั้นในสวนกุหลาบหลังบ้าน เป็นรูปปั้นเด็กผู้หญิง ในมือเขามีภาพถ่ายเป็นภาพภรรยาอุ้มท้องถ่ายคู่กับเขาที่สวนแห่งนี้ เจริญรุ่งครุ่นคิดถึงอดีตที่ดูจะเจ็บปวด หลังจากภรรยาคลอดลูกก็สั่งเสียให้เขาดูลูกให้ดีแล้วสิ้นใจ

กิจจาเห็นเดินเข้ามาเตือนว่าอดีตมันผ่านไปแล้ว น่าจะลืมเรื่องเศร้าๆ หันมาสนใจคนที่อยู่อย่างลูกชาย เจริญรุ่งย้อนทันที “ให้เป็นหลานรักของคุณพ่อไปคนเดียวเถอะครับ เจ้าโตมันได้ความรักจากคุณพ่อก็พอแล้ว ไม่ต้องการความรักจากผมหรอก” พูดจบก็เดินหนีไป กิจจาอ่อนใจ

คืนนั้น ศตายุ พบู บุรี เก็ท พิมพ์พรรณและไมเคิลมาฉลองต่อที่ร้านคาราโอเกะ พบูชมตัวเองว่าทำแผนการตลาดตนได้ผล ทุกคนเชียร์ให้ศตายุร้องเพลง เขาจำต้องร้องและส่ายไปมา พบูรู้สึกเขาเป็นกันเองดูน่ารักไม่น้อย พิมพ์พรรณถ่ายรูปความประทับใจที่ไม่เคยเห็นมาก่อนไว้

ooooooo




นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สนุก–อร่อยหน้าจอ

สนุก–อร่อยหน้าจอ
14 พ.ค. 2564

22:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันศุกร์ที่ 14 พฤษภาคม 2564 เวลา 22:22 น.