ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มุกเหลี่ยมเพชร

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เย็นวันนั้น ชนินทรเข้ามาขโมยเครื่องประดับในห้องทำงานเพชร แต่ขณะกำลังกดรหัสเพื่อเปิดเซฟ เจนจบเปิดประตูเข้ามาเห็น จึงเกิดการซักถามและทุ่มเถียงกัน ชนินทรเอาตัวรอดน้ำขุ่นๆว่าเขาเข้ามาดูเอกสารที่ส่งให้เพชร

“เอกสารมันควรจะอยู่บนโต๊ะ ไม่ใช่ในเซฟ” เจนจบสวนทันควัน

“ก็ฉันทำปากกาหล่นตรงนี้” ชนินทรทำเป็นอารมณ์เสียกลบเกลื่อนความผิด “ทำไม เพชรมันจ้างแกมาเป็นยามเฝ้าห้องเวลาระเริงกามเล่นรักอยู่กับหนูมุกหรือไง”

“ชนินทร...อย่าเอาความหยาบของแกมาป้ายสีให้ระคายคนดีๆอย่างเพชรกับคุณหนูมุก”

“แล้วคนดีอย่างเพชรมันไม่ใช่ผู้ชายเหมือนฉัน เหมือนแกหรือไง ผู้หญิงระริกระรี้เข้าหา ถึงจะทนเป็นพระอิฐพระปูน” ชนินทรยิ้มเหยียด เดินห่างไปยืนอีกทาง “เรียกสุนัขรับใช้มันก็คงแรงไป เอาเป็นว่าแกทำหน้าที่เพื่อนที่ซื่อสัตย์ต่อไปเถอะ เผื่อเพชรมันจะเห็นใจยกสตาร์ไดมอนด์ให้แกบริหารตอนไปฮันนีมูนปั๊มลูกกับหนูมุก”

“เมื่อไหร่ที่ฉันได้บริหารที่นี่ พวกแรกที่ฉันจะไม่ปล่อยให้อยู่เกะกะถ่วงความเจริญคือพวกยืนด้วยขาตัวเองไม่ได้ ต้องคอยเอาหลังพิงคนอื่น คนพวกนี้มันน่าสมเพช เพราะสิ่งเดียวที่มันถนัดคือการเป็นเหลือบริ้นสูบเลือดผู้มีพระคุณ แล้วก็คอยเสาะหาร่างใหม่ๆไว้เกาะกิน แกรู้ใช่มั้ยชนินทร ว่าเหลือบริ้นเลวทรามจำพวกนี้มันสมควรถูกกำจัดไปให้พ้นชีวิตเพชรได้แล้ว”

ชนินทรจ้องเจนจบดวงตาวาวโรจน์ แล้วผลุนผลันออกไปด้วยความโมโห เจนจบมองตามด้วยสายตาดูถูก สมเพชอย่างที่พูดจริงๆ

หลังจากนั้นเจนจบไปพบเพชรที่บ้าน บอกเล่าเหตุการณ์ที่เห็น และแสดงความคิดเห็นส่วนตัวว่า
“ฉันไม่เชื่อเรื่องอาถรรพณ์นะเพชร แต่ฉันเชื่อว่าความละโมบโลภมากของมนุษย์มีอำนาจเหนือความถูกต้อง”

“จากที่นายเล่า ชนินทรยังไม่ได้ยุ่งอะไรกับเซฟของฉัน”

“ยัง เพราะฉันเข้าไปก่อนไง ฉันไม่ได้เล่าให้นายระแวงเพื่อน แต่อยากเตือนให้นายมองคนอย่างละเอียดรอบคอบ คนเราเปลี่ยนแปลงกันได้ หรือบางคนอาจจะฉกฉวยความไว้ใจของนายมาเป็นผลประโยชน์ของตัวเอง”

“ขอบใจเจนจบ ความหวังดีของนายมีค่ากับชีวิตฉันที่สุด”

“เพื่อเพื่อน ฉันทำให้ได้ทุกอย่าง ไม่ต้องห่วง ฉันจะจัดการลากไอ้คนทรยศคนนั้นออกมาเอง” เจนจบกล่าวจริงจัง สร้างความเชื่อมั่นใจ...เชื่อใจให้เพชรอย่างยิ่ง

ฝ่ายชนินทรกลับไปบ้านตัวเองด้วยความวิตกกังวล เขาเดินไปเดินมาครุ่นคิดแต่เรื่องเจนจบ นิจนันท์ซึ่งรับฟังก่อนหน้านี้แล้วเฝ้ามองสามีอย่างสมเพช เธอหาว่าเขากลัวจนสติแตกกับแค่คำขู่ไม่กี่คำของเจนจบ

“แต่เจนจบมันไม่เคยพูดแบบนี้มาก่อนเลยนะ”

“อย่าคิดนะว่าน้ำนิ่งไหลลึกอย่างเจนจบ ที่มันเป็นหูเป็นตาแทนเพชรมาตลอดเพราะความจงรักภักดี ไม่ใช่เลย...มันก็อยากเป็นใหญ่ในสตาร์ไดมอนด์เหมือนกัน”

“ถ้ามันจับได้เรื่องฉันขโมยเพชรในเซฟ”

“ก็ยืนยันกับเพชรไปว่าเธอไม่ได้ทำ แล้วก็หาวิธีโยนความผิดไปให้เจนจบซะ มันจะได้เลิกติดตามเป็นเงาเพชรสักที”

“เธอก็รู้ เจนจบมันไม่โง่พอที่เราจะลงมือได้”

“งั้นก็มีแต่เธอคนเดียวที่เป็นไอ้โง่” นิจนันท์เยาะ หยัน ชนินทรพรวดทีเดียวถึงตัว ขย้ำคอเธอเต็มมือ

“ไอ้...ชนินทร”

ชนินทรโกรธจัดจับศีรษะนิจนันท์โขกผนังจนเธอทั้งเจ็บทั้งมึน

“อย่าให้ฉันได้ยินว่าแกเรียกผัวแบบนี้อีก เพราะแก...ฉันถึงต้องเป็นขโมย แล้วถ้าเพชรเกลียดฉัน แกก็จะไม่ได้อยู่สุขสบายแบบนี้เหมือนกัน”

ชนินทรโขกหัวนิจนันท์ซ้ำอีกทีแล้วเดินออกไป นิจนันท์กำมือแน่น แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

ooooooo

แผนล่อเหยื่อเพื่อให้อะดอเรลลาปรากฏตัวของพวกมุกกำลังเดินหน้า หลังจากครั้งก่อนโอนเงินก้อนใหญ่ไปให้เอสเคไดมอนด์ของสงครามแล้ว ตามด้วยอีกก้อนในค่ำนี้ที่ทางนั้นขอมา
โอนเสร็จ แอนดี้ติดต่อไปที่ศักดา บอกให้รู้ว่าตนโอนเงินไปแล้ว และอยากเห็นของโดยเร็ว ศักดาตอบกลับมาทันทีว่า “พรุ่งนี้คุณได้เห็นของแน่”

ครั้นวางสายจากแอนดี้แล้ว ศักดาจึงโทร.หาภูผา สั่งอย่างวางอำนาจว่า “แกต้องเอาอะดอเรลลามาขายให้ฉันเดี๋ยวนี้ แกอยู่ที่ไหน”

“ผมไม่มีหน้าที่ตอบคำถามคุณว่าผมอยู่ไหน รอผมติดต่อไปเอง”

ภูผาตอบเท่านั้นก็กดปิดสาย แล้วเดินเข้าไปในบ้านเช่าหลังหนึ่งที่เมียกับลูกชายวัยหกขวบอาศัยอยู่

ลูกชายภูผาป่วยเป็นโรคปลอกหุ้มประสาทถูกทำลาย ซึ่งเป็นโรคที่ต้องใช้เงินจำนวนมากในการรักษา นี่เองเป็นเหตุผลที่ภูผารับงานปล้นอะดอเรลลาจากใครบางคน ซึ่งภูผาหวังว่าเสร็จงานคราวนี้คงได้เงินก้อนใหญ่พอรักษาลูกได้

คุยกับลูกเมียครู่เดียวภูผาก็กลับออกมา...แล้วต่อสายไปยังผู้บงการคนนั้น “มีคนจะซื้ออะดอเรลลา คุณให้ผมขายได้หรือยัง”

คำตอบจากปลายทางทำให้ภูผาถามกลับเสียงเครียด

“ทำไมห้ามขาย ที่คุณเอาเพชรไว้กับผมเพราะจะรอให้ผมปล่อยของ ตอนนี้ผมก็หาลูกค้าได้แล้ว ทำไมคุณถึงไม่ให้ขาย...ใช่ ผมรับจ้างคุณปล้นก็จริง แต่ผมจะเสี่ยงต่อเมื่อตัวเองปลอดภัยเท่านั้น...ได้ ผมจะเอาอะดอเรลลาไปหาคุณคืนนี้”

หลังจากนั้นไม่นาน ภูผาไปปรากฏตัวที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งเจ้าของบ้านก็คือเจนจบ!

ที่แท้ เจนจบเพื่อนรักของเพชรคือผู้อยู่เบื้องหลังการหายไปของอะดอเรลลา...

“อะดอเรลลา...เพชรล้ำค่าที่ดื่มกินเลือดเพื่อเปล่งประกายงดงาม เพชรอาถรรพณ์ที่เจ้าของทุกคนต้องสังเวยชีวิต ช่างเป็นตำนานที่สมบูรณ์แบบที่สุด” กล่าวจบ เจนจบหยิบสร้อยอะดอเรลลามาจากภูผา แล้วเอาอีกเส้นที่เตรียมไว้ออกมาวางเทียบ “เอาของปลอมไปขายให้ศักดา”

ภูผาชะงักเล็กน้อยกับความเจ้าเล่ห์ของเจนจบ แต่ก็ไม่ซักไม่ถาม นอกจากทวงค่าแรงของตนทั้งหมดหลังจากเสร็จงาน

“แกมีสิทธิ์ขอนายจ้างตั้งแต่เมื่อไหร่...จำไว้ อย่าเรียกร้อง แล้วฉันจะให้แกคุ้มค่าเหนื่อยแน่...ภูผา”

ภูผาเก็บอะดอเรลลาปลอมใส่กระเป๋า พลางถามนายจ้างว่า “งานสุดท้ายแล้วใช่ไหม”

“ยัง...แต่รับรองว่างานต่อไปฉันจะทำให้ชื่อภูผากลายเป็นตำนานคู่กับเพชรอาถรรพณ์”

“ผมไม่ต้องการเป็นตำนาน ผมต้องการแค่ค่าตอบแทน”

ภูผาย้ำเจตนาตัวเองแล้วเดินออกไป ส่วนเจนจบเก็บอะดอเรลลาของจริงก่อนจะเดินเลยไปยังห้องนอนที่ขุนพลนอนสวมเสื้อคลุมอยู่บนเตียงกว้าง

“เมื่อไหร่ไอ้เรื่องเพชรเม็ดนี้มันจะปิดบัญชีเบ็ดเสร็จสักที”

เจนจบยิ้มแทนคำตอบ แต่เป็นยิ้มที่แฝงไปด้วยอารมณ์พิศวาส “รู้น่ะ ว่าใจร้อน ร้อนแรงไปหมดทุกเรื่อง หัดรอบ้าง อีกนิดเดียวก็ได้เงินไปแข่งรถที่เมืองนอกแล้ว”

ขุนพลยิ้มกริ่ม ดึงเจนจบเข้ามาปะทะอกสามศอกของตน “อยากให้ผมรับใช้อะไร แค่ไหน บอกมาเลย ผมจะไม่มีคำว่าปฏิเสธ”

เจนจบยิ้มรับ แววตาสุดจะพอใจ...นอกจากอยู่เบื้องหลังการหายไปของอะดอเรลลาแล้ว เจนจบยังมีรสนิยมชายรักชายที่แม้แต่เพื่อนสนิทก็ไม่มีใครรู้

ooooooo

วันรุ่งขึ้นเป็นวันนัดหมายของศักดากับแอนดี้ แต่มุกดันมีเหตุต้องมาที่บ้านเพชร เพราะรุจาขอสัมภาษณ์เพชรกับมุกเพื่อเขียนข่าวลงหนังสือพิมพ์ คมกฤชไม่พอใจรุจาจึงตามมากระแนะกระแหนต่อว่าจนเกือบจะมีเรื่องกัน อันเนื่องมาจากคมกฤชหึงหวงรุจาที่พูดถึงแอนดี้ราวกับเป็นคนรัก

ส่วนมุกก็พยายามจะปลีกตัวจากเพชรหลังเสร็จงาน เพื่อตามไปหาแอนดี้ที่นัดกับศักดา แต่เพชรที่ยังระแวดระวังไม่วางใจมุกอยู่ก็คอยตามติด แม้แต่มุกคุยโทรศัพท์ เขาก็ยังพยายามจะฟัง
“นี่มันเรื่องส่วนตัวของหนูมุกนะคะ”

“เป็นคนรักกัน ต้องไม่มีเรื่องส่วนตัว”

มุกกำลังจะอ้าปากเถียงว่าไม่ใช่ แต่เพชรพูดขึ้นก่อน

“จะเถียงว่าไม่ใช่...ไม่ทันแล้วล่ะหนูมุก พอคุณรุจาลงรูปคู่ ทุกคนก็จะรู้ว่าเราเป็นแฟนกัน”

“พี่เพชรไม่เห็นต้องลงทุนเอาตัวเข้าแลกขนาดนี้เลย ปฏิเสธคุณรุจาไป ก็จบเรื่อง”

“ก็ฉันอยากเปลี่ยนใจประกาศให้เธอเป็นแฟน”

“เพราะอะไรคะ ทำไมพี่เพชรอยากให้หนูมุกเป็นแฟน”

เพชรสับสนกับความรู้สึกดีๆต่อมุกที่เพิ่มขึ้น แต่พอเห็นสายตามุกที่จ้องอยู่ก็ฟอร์มจัด

“แล้วทำไมเธอถึงไม่อยากได้แฟนอย่างฉัน ฉันทำเพื่อความสบายใจของคุณแม่”

“น่าเชื่อที่สุด ดีค่ะ พี่เพชรทำดีแล้ว หนูมุกชอบที่สุดเลยค่ะ ผู้ชายกตัญญูเนี่ย” มุกหันหลังจะเดินออกไป เพชรรีบเหนี่ยวร่างเธอไว้

“จะหนีไปคุยกับใคร”

“เปล่าหนี หนูมุกจะไปโทร.ถามคุณสาลี่ว่ามีงานอะไรด่วนรึเปล่า”

“เธอกับสาลี่เนี่ยนะ ปกติต้องนัดกัดกันทุกเช้าไม่ใช่เหรอ ไม่เอา ไม่ต้องโทร. วันนี้เราจะไม่สนใจเรื่องงานที่สตาร์ไดมอนด์ ใครอยากจะทำอะไร ก็ให้เขาทำ”

มุกเหนื่อยใจ นิ่งไปอย่างพูดไม่ออก

ooooooo

ที่สตาร์ไดมอนด์ ชนินทรเข้ามาแอบขโมยเพชรในตู้เซฟอีกจนได้ ขณะกำลังออกจากห้อง เสียงโทรศัพท์มือถือเขาดังขึ้น ปรากฏว่าเป็นเพชรโทร.มาชวนให้ไปที่บ้านของเขา

เมื่อไปถึง ชนินทรพบเจนจบและพาทีก็อยู่ด้วย เขาพูดอย่างอารมณ์ดีว่า “อยู่กันพร้อมหน้า นัดปาร์ตี้กันวันนี้เหรอ ฉันไม่เห็นรู้”

เพชรไม่พูดอะไร แต่เดินเข้าไปชกหน้าชนินทรเต็มหมัด

“เพชร! นายชกฉันเรื่องอะไร”

“ถามตัวแกสิ ชนินทร ถามตัวแก ว่าทำอะไรอยู่”

“ฉันไม่รู้เรื่อง”

เพชรโมโห กำหมัดเงื้อจะชกซ้ำ ชนินทรถอยกรูดมาชนพาทีที่ก้าวมาข้างหลัง

“แกทำลงไปทำไม ชนินทร” พาทียื่นไอโฟนเปิดคลิปเหตุการณ์ที่ชนินทรกำลังหยิบเพชรออกจากเซฟ “เพชรเพิ่งให้ฉันไปติดวงจรปิดในห้อง มันเชื่อมต่อกับมือถือเพชรตลอดเวลา”

ชนินทรถึงกับหน้าซีดเผือด พูดปากคอสั่น “เพชร ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

“ไม่ได้ตั้งใจหักหลังเพื่อนใช่มั้ย” เพชรชกชนินทรคว่ำกับพื้น

“ฉันจำเป็น ฉันทำเพราะฉันโดนบังคับ เพชร...ฉันขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว อภัยให้ฉันเถอะ”

เพชรคว้าชนินทรขึ้นมาชกไปอีกหมัด แล้วตะเบ็งเสียงใส่ด้วยความเจ็บแค้นใจ

“แกจำเป็น ถึงขนาดทรยศความไว้ใจของฉัน ฉันไม่เคยคิดจะจ้องจับผิดเพื่อน ไม่เคยเลย เพราะฉันเชื่อว่าเพื่อนจะดีกับฉัน...เหมือนที่ฉันให้พวกแกทั้งชีวิต”

“เพชร...ฟังฉันก่อน ฉันถูกบังคับ ฉันจำเป็น”

เพชรไม่ฟัง ผลักชนินทรล้มลงแล้วเดินเข้าบ้านทันที เจนจบเดินตามเพชรเข้าไปอีกคน เหลือแต่พาทีที่ยืนมองชนินทรด้วยสายตาสมเพช

เพชรเดินเข้ามาระงับอารมณ์ นึกถึงภาพอดีตที่เคยปีนหน้าผาแล้วเชือกขาด ได้เพื่อนทั้งสามคนช่วยเหลือไว้ แต่มาวันนี้เพื่อนคนหนึ่งกำลังทรยศเขา...

เจนจบเข้าใจความรู้สึกของเพชร เขาเดินเข้ามาแตะไหล่เพื่อนเพื่อปลอบใจ

“ฉันรู้ว่าชนินทรลำบากที่สุดในกลุ่ม แต่ไม่อยากเชื่อจริงๆว่ามันจะเลือกทางนี้”

“ฉันเข้าใจ เราจะเจ็บแค่ไหนที่ถูกคนทรยศความรักของเรา” เจนจบเหลือบเห็นมุกเดินออกมาจากด้านใน จึงปล่อยมือจากไหล่เพชร แล้วตั้งคำถามด้วยความสงสัย “คุณหนูมุกรู้เรื่องชนินทร”

“หนูมุกเป็นคนแรกที่เตือนสติฉันก่อนแก ฉันถึงให้พาทีไปติดกล้องวงจรปิด แล้วก็รอเวลาให้เพื่อนเลวมันแสดงตัว”

“นายจะให้ฉันเรียกตำรวจมาเอาตัวชนินทรไปเลยหรือเปล่า”

“พี่เพชรคะ ให้อภัยคุณชนินทรได้ไหมคะ”

“ชนินทรทำผิดร้ายแรงนะครับ ไม่ซื่อสัตย์กับหน้าที่ แต่เลวที่สุดคือทรยศความไว้ใจของเพื่อนที่ดีที่สุด เพื่อนที่โอบอุ้มเขามาตลอดอย่างเพชร” เจนจบเน้นย้ำ

“เพราะอะไรล่ะคะ อยากได้เงิน อยากได้ในสิ่งที่เกินตัว ถ้าให้โอกาส บางทีเราอาจจะได้คืนมากกว่าเพชรเม็ดเล็กๆที่ชนินทรหยิบไป”

“หนูมุกหมายถึง...อะดอเรลลา หรือว่าชนินทรเป็นคนขโมยอะดอเรลลา”

คำพูดเพชรเข้าทางเจนจบอย่างจัง เขาฉวยโอกาสนี้โยนความผิดให้ชนินทร แม้ชนินทรพยายามยืนยันกับเพชรว่าตนแค่ขโมยเพชรในเซฟ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับอะดอเรลลา แต่เพชรก็ไม่เชื่อใจชนินทรเสียแล้ว

ขณะที่เพชรกำลังสะสางความผิดเพื่อน มุกรีบหลบออกไปสมทบคมกฤชกับแอนดี้ที่กำลังจะตามศักดาไปเอาอะดอเรลลาจากภูผา โดยแอนดี้แอบติดจีพีเอสไว้ที่รถศักดา

ขณะศักดากับภูผากำลังแลกเปลี่ยนและตรวจสอบของ พวกแอนดี้ปรากฏตัว ขุนพลที่มากับภูผาจำมุกได้ จึงเกิดการยิงถล่มกันหูดับตับไหม้ ศักดาฉวยจังหวะนี้คว้ากระเป๋าอะดอเรลลาจากมือขุนพลแต่ไม่สำเร็จ จึงตัดสินใจวิ่งหนีเอาตัวรอดจากคมกระสุนออกมาก่อน ส่วนภูผากับขุนพลที่ได้เงินจากศักดาครบแล้วก็เลือกรักษาชีวิตแทนการปะทะ โดยช่วยกันหลอกล่อพวกแอนดี้อยู่ครู่หนึ่งก็สามารถหนีรอดไปได้อย่างปลอดภัย

ฟากนายเพชร เมื่อรู้ว่ามุกหายไปแถมไม่สามารถติดต่อได้อีกก็หงุดหงิดงุ่นง่าน ลองโทร.หาคมกฤชก็ไม่รับ ชนินทรได้ทีบอกเพชรว่ามุกไว้ใจไม่ได้ ชอบทำตัวมีพิรุธ เธอจะทำให้เราแตกกัน ขอให้เชื่อตนสักครั้ง

“หุบปาก!” เพชรตวาดชนินทรด้วยความโมโห “คนที่แกกำลังให้ร้ายเขาคือผู้หญิงที่ขอร้องให้ฉันอภัยเพื่อนเลวๆอย่างแก”

แล้วเพชรตัดสินใจยุติเรื่องชนินทรไว้ก่อน เขาชวนเจนจบไปที่บ้านมุก ส่วนพาทีให้เฝ้าชนินทรอยู่ที่นี่ ชนินทรรีบบอกว่าตนไม่หนีไปไหนหรอก ขอร้องเพชร อย่าเรียกตำรวจมาจับตนเลย เพชรไม่ทันจะพูดอะไรก็ถูกเจนจบตัดหน้า

“ฉันรู้ว่าเพชรไม่มีวันเหี้ยมกับเพื่อน คนอย่างแกมันต้องให้กฎหมายลงโทษ”

เท่านั้นเอง ชนินทรยกมือไหว้ขอร้องเพชร แถมจะก้มกราบ จนเพชรต้องตวาดห้าม

“หยุด! ชนินทร แกไม่ต้องไหว้ต้องกราบอะไรฉันทั้งนั้น เรื่องของแก ฉันจะกลับมาจัดการ พาทีเฝ้าไว้ ถ้าขยับ...แจ้งตำรวจทันที”

ชนินทรหน้าซีดสลด กลัวติดคุก พาทีได้แต่มองด้วยความสมเพช
ooooooo
ได้อะดอเรลลามาแล้ว คมกฤชจะเอาไปคืนที่สตาร์ไดมอนด์เพื่อบริษัทของตนจะได้ไม่ต้องจ่ายเงินประกันพันล้าน แต่แอนดี้บอกยังคืนไม่ได้ เพราะอะดอเรลลาเป็นเพชรที่ถูกขโมยมาจากราชวงศ์ เรายังไม่รู้ว่าสตาร์ไดมอนด์ได้เพชรเม็ดนี้มายังไง

“ฉันเชื่อว่าพี่เพชรไม่เกี่ยว”

“เธอยืนยันความบริสุทธิ์แทนคุณเพชรไม่ได้หรอกมุก ถึงตอนนี้เราก็ยังจับขบวนการขโมยเพชรเม็ดนี้ไม่ได้สักคน เราต้องทำคดีนี้ในฐานะตำรวจสากล ทุกคนคือผู้ต้องสงสัยจนกว่าจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ได้ด้วยหลักฐาน”

“ฉันเข้าใจ...แอนดี้” มุกหันไปมองคมกฤชที่ท่าทางไม่ค่อยพอใจ “พี่กฤชเอาสร้อยเส้นนี้ให้สารวัตรธีรพัฒน์ เอาไปคืนพี่เพชร มุกจะกลับไปหาหลักฐานให้เจอ แล้วก็ลากคอโจรในสตาร์ไดมอนด์มาให้ได้”

“แล้วถ้าคนรับซื้อของโจรเป็นคุณเพชรซะเอง”

มุกอึ้งไปชั่วครู่ ความรู้สึกที่ดีกับเพชรทำให้ใจสับสน ก่อนจะสลัดความรู้สึก แววตาเข้มเครียดอย่างตำรวจ

“มุกก็จะเป็นคนจับพี่เพชรเข้าคุกด้วยตัวของมุกเองเหมือนกัน”

หลังจากนั้น มุกวางแผนให้คมกฤชพาเธอไปโรงพยาบาลเพื่อตบตาเพชรที่กำลังตามหา แล้วค่อยส่งข่าวไปบอกเขาว่าอาการโรคกระเพาะของเธอกำเริบ พอเพชรกับเจนจบมาถึง มุกพยายามเล่นละครให้แนบเนียนว่าป่วยจริง แต่เพชรค่อยไม่เชื่อ ใช้ช่วงเวลาที่อยู่กันสองคนคาดคั้นมุกให้บอกมาว่าหนีออกจากบ้านตนทำไม

“ก็...หนูมุกไม่อยากให้คุณชนินทรอาย”

“ทั้งๆที่เขาไม่เคยดีกับเธอ”

“ค่ะ แต่เพื่อนทรยศเพื่อนมันเรื่องใหญ่ เรื่องน่าอาย หนูมุกคิดว่าพี่เพชรคงอยากเคลียร์กับคุณชนินทรแบบเพื่อนมากกว่าจะมีคนนอก โดยเฉพาะหนูมุกที่คุณชนินทรเกลียดขี้หน้า”

“เธอไม่ต้องหนีออกมาก็ได้นี่ รอให้ฉันคุยเสร็จก่อน”

“พี่เพชรกำลังคิดเหมือนคุณชนินทรใช่ไหมคะ ว่าหนูมุกน่าสงสัย ไม่น่าไว้ใจ หนูมุกเข้าใจ พี่เพชรกำลังเครียด ผิดหวัง ต่อให้หนูมุกอธิบายความจริงยังไงพี่เพชรก็คงเชื่อไม่ลง”

“ฉันเชื่อเธอ ขอแค่เธออย่าโกหก อย่าหลอก อย่าทรยศความไว้ใจเหมือนที่เพื่อนทำกับฉัน”

“หนูมุกรู้ว่าพี่เพชรเสียใจ”

“ฉันคิดว่าเราตายแทนกันได้ ฉัน...เจนจบ ชนินทร พาที แต่วันนี้ตอนที่ฉันเห็นชนินทรหยิบเพชรออกจากเซฟ ฉันไม่ได้เสียใจที่เพชรถูกขโมย ต่อให้มากกว่านั้น ถ้าชนินทรขอ ฉันก็ให้ได้”

มุกเข้าใจและสงสารเขา โอบกอดเขาไว้อย่างปลอบประโลม

“ทำไมคนที่ทรยศความไว้ใจของฉันต้องเป็นเพื่อน... ทำไมหนูมุก ทำไมต้องเป็นเพื่อนที่ตายแทนกันได้” เพชรซบหน้ารำพันกับไหล่มุกด้วยความเสียใจจริงๆ

ด้านคมกฤชที่ออกไปจัดการเรื่องค่ารักษา ไม่นึกว่าจะเจอรุจานักข่าวจอมจุ้น รุจาบอกเขาว่ารู้ข่าวมุกไม่สบายต้องเข้าโรงพยาบาลกะทันหัน ก็เลยจะมาเยี่ยม
“คุณรู้ได้ไง” คมกฤชสงสัย

“ฉันโทร.หาคุณแอนดี้...แฟนฉัน”

คมกฤชหน้าตึงขึ้นมาทันที จับแขนรุจาดึงไปตามทางเดิน “ขอบใจในความเป็นห่วง มาทางไหน เชิญกลับไปทางนั้น”

“ฉันมาเยี่ยมคุณหนูมุก ไม่ได้มาเยี่ยมนาย ถ้าเป็นนายที่นอนชักอยู่บนเตียง ฉันนี่แหละ จะดึงสายออกซิเจนให้นายตายคามือ”

“ไม่ต้องรอผมป่วยหรอก ผมยืนอยู่เฉยๆ คว่ำผมให้ได้ก่อนสิ ชาติหน้าถึงค่อยคิดจะฆ่าผม”
“ฉันยังไม่ให้นายเป็นอะไรตอนนี้ ฉันจะทำให้นายอาย ที่ต้องคุกเข่าขอโทษฉันเรื่องอะดอเรลลาต่อหน้าประชาชนคนอ่านข่าว”

“งั้นเหรอ” เขาหัวเราะหึๆ ทำท่าจะเดินจากไป รุจาสงสัยถามว่าหัวเราะอะไร หรือว่าเจออะดอเรลลาแล้ว... ชายหนุ่มไม่ตอบตรงๆ แต่พูดยั่วยิ้มว่า “เตรียมถุงขยะมาเยอะๆหน่อยนะ เอาไว้คลุมหัว แล้วเอาไว้เก็บเศษหน้าที่หล่นแตกละเอียดบนพื้นด้วย”

รุจานิ่งอึ้ง มองคมกฤชที่เดินจากไป สีหน้าเธอเริ่มเครียด บอกตัวเองว่าไม่จริง ไม่มีอะดอเรลลาสักหน่อย แล้วจะหาเจอได้ยังไง?

อีกด้านหนึ่ง เจนจบพยายามโทร.หาภูผา รอสายอยู่นานจนตัดเสียงเป็นฝากข้อความ จึงกรอกเสียงไปว่า “ภูผา งานเรียบร้อยหรือเปล่า เงินที่ขายอะดอเรลลาอยู่ที่ไหน ติดต่อฉันด้วย”

ส่วนในห้องคนไข้ บัดนี้เพชรกำลังจะช่วยหนูมุกเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อกลับบ้าน มุกไม่ยอม เขาก็ยังดึงดันอยากแกล้งเธอ จนเมื่อเจนจบเข้ามาเห็น จึงเตือนเพชรว่า ถ้าเธอไม่เต็มใจ เขาไม่ควรบังคับเธอ มุกโล่งใจ รีบขอบคุณเจนจบ และชมเขาเก่งมาก เป็นผู้ชายคนเดียวที่ห้ามพี่เพชรได้
“คุณหนูมุกแต่งตัวเถอะครับ ผมกับเพชรจะไปรอข้างนอก เสร็จแล้วอย่าเพิ่งลุกเองนะครับ ผมเรียกรถเข็นไว้ให้แล้ว”

เจนจบตั้งท่าจะไป แต่เพชรยังอ้อล้อหนูมุกอีกนิดก่อนเดินยิ้มกริ่มตามเจนจบออกไป เจนจบซ่อนความไม่พอใจ ย้ำเตือนเพชรว่า เขายังมีเรื่องที่ต้องกลับไปจัดการ

“ฉันรู้...ถ้าเป็นแก แกจะทำยังไงกับชนินทร” แววตาเพชรสับสน คิดไม่ตกจริงๆ

เมื่อกลับไปถึงบ้านสะสางปัญหากับชนินทรต่อ เพชรแทบรับไม่ได้กับเหตุผลของชนินทรที่บอกว่า เขาขโมยเพชรเพราะโดนนิจนันท์บังคับ
“ฉันไม่ได้โยนความผิดให้เมียเพื่อเอาตัวรอดนะเพชร แกก็รู้ ฉันฐานะด้อยกว่าพวกแกทุกคน ฉันพยายามทำงานให้ดี มีเงินมาดูแลนิจนันท์ ฉันอยากให้เขาสบายที่สุด แต่ฉันเป็นแค่ผู้จัดการ ไม่ใช่เจ้าของบริษัทอย่างแก ที่จะมีเงินให้นิจนันท์ฟุ้งเฟ้อได้ตามใจชอบ”

“พอเถอะชนินทร พูดอะไรออกมา ละอายใจบ้าง”

“ฉันพูดจริงๆนะพาที ฉันพูดเรื่องจริง ฉันแค่อยากให้พวกแกรู้ว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจะโกงเพื่อน แต่ฉันจำเป็น ฉันทำทั้งๆที่ฉันรู้สึกผิดกับเพื่อนที่มีพระคุณอย่างเพชรตลอดเวลา”

“กลับบ้านไปซะ เรื่องทั้งหมดมันจบลงที่นี่ สตาร์ไดมอนด์จะต้องไม่อื้อฉาวไปมากกว่านี้”

“เพชร...ชนินทรมันขโมยของนาย มันทำลายความเป็นเพื่อนของเรา มันทุจริตกับบริษัท คนเลวอย่างมันสมควรที่จะได้รับโทษ” เจนจบทักท้วง แต่พอเห็นสายตาแข็งกร้าวของเพชร ก็ต้องหยุด

“ฉันจะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ แกกลับไปเป็นสามีที่ดีของนิจนันท์ ไตร่ตรองให้หนักว่าแกจะดูแลเมียแกให้มีความสุข ให้ภูมิใจในตัวแกมากกว่านี้ได้ยังไง ฉันให้แกลาพักร้อน คิดได้แล้วค่อยกลับมาทำงาน”

“ขอบคุณเพชร...ขอบคุณมาก” ชนินทรทิ้งคำพูดสุดท้ายก่อนเดินคอตกออกไปด้วยความละอาย

พาทีชื่นชมและนับถือน้ำใจเพชร ที่คงไม่มีใครรักเพื่อนเท่าเขาอีกแล้ว...หลังจากพาทีกลับออกไป เพชรระบายกับเจนจบอย่างอัดอั้นเจ็บปวดว่า

“แกคงคิดว่าฉันโง่งี่เง่า โดนหลอก โดนโกงขนาดนี้ยังไม่มีปัญญาจัดการอะไรได้”

“ไม่เลยเพชร ฉันรู้จักนาย...ฉันรู้จักนายดีที่สุด รู้ว่าหัวใจนายอ่อนโยน มีแต่ความรัก ไม่มีความโกรธเกลียด แค้นใครเลย เพราะชีวิตนายพรั่งพร้อมทุกอย่างมาตั้งแต่เกิด นายถึงไม่มีความทะยานอยาก ความปรารถนาที่รุนแรง แบบที่ต้องได้อยู่ในใจเลย...เพชร ฉันภูมิใจที่ได้รู้จักนาย นายคือผู้ชายที่ดี ผู้ชายที่สมบูรณ์แบบที่สุด”

ขณะที่เจนจบกำลังปลอบใจเพชรอยู่นั้น...ชนินทร กลับไปทะเลาะกับนิจนันท์ที่บ้าน ต่างคนต่างเถียงกันเรื่องขโมยเพชร ซึ่งความจริงนิจนันท์รู้เห็น แต่พอรู้ว่าชนินทรไปบอกเพชรเสียแล้ว เธอไม่พอใจอย่างมากโวยวายด่าทอเขาด้วยถ้อยคำหยาบคาย

“ไอ้ผู้ชายงี่เง่า ไอ้เศษสวะ ไอ้ผัวเฮงซวย”

“แกมันก็เมียเฮงซวยเหมือนกัน แกบังคับให้ฉันหาเงิน ฉันถึงต้องขโมยเพชรในเซฟเพื่อน ต้องรับเงินไอ้ศักดา เอาความลับบริษัทไปขาย”

“แกรู้จักพวกปล้นอะดอเรลลาด้วยใช่มั้ย”

“ฉันไม่รู้ ฉันแค่บอกศักดาว่าเพชรจะไปไหน ทำอะไร”

“ถ้ารู้ว่าต้องมีผัวโง่ขนาดนี้ ฉันคงไม่ยอมแต่งงานกับแก ยังไงแกก็ถือว่าสมรู้ร่วมคิดคดีปล้นเพชร”

“ไม่น่าเลย ฉันไม่น่าเห็นแก่เงิน...ฉันยังไม่อยากเข้าคุก”

นิจนันท์ปรายตามองชนินทรอย่างเวทนา และคิดด้วยความกังวลถึงอนาคตตัวเอง ซึ่งเธอไม่มีวันยอมจบอนาคตไปกับผัวอย่างเขาแน่...

เย็นนั้น เจนจบกลับไปเจอขุนพลที่บ้าน ถึงรู้ว่าศักดาไม่ได้อะดอเรลลาปลอมไป เพราะโดนมุกกับพี่ชายมาตลบหลัง ขุนพลเตือนเจนจบให้ระวังนังหนูมุกให้ดี มันเกือบทำงานเราพังมาหลายครั้งแล้ว

เจนจบรับฟังด้วยความแค้น ก่อนเดินแยกไปในห้องนอนส่วนตัว หยิบสร้อยอะดอเรลลาของจริงมาทาบคอ พูดกับเงาตัวเองในกระจกเบื้องหน้า

“ไม่มีใครหยุดความต้องการของฉันได้ และคนเดียวที่จะต้องได้ครอบครองเพชรทั้งหมดต้องเป็นฉัน”

เจนจบก้าวเดินยังไปกรงนกตรงหน้าต่าง ประคองนกน้อยสีสวยไว้ในอุ้งมือ

“กรงแสนสวยเนี่ยมันคับแคบเกินไปที่จะกักขังเลือดเนื้อ...หัวใจ...ที่เต็มไปด้วยความปรารถนา หากแต่ว่า...อิสระภาพอาจไม่สวยงามนัก ยามรักต้องเผชิญความเจ็บ ความทุกข์แสนสาหัส และพลัดพราก จากนั้น... จึงถึงซึ่งจุดจบ พบเพียงแต่...ความตาย”

น้ำเสียงเจนจบกระด้าง...เยือกเย็น บีบกำนกน้อยในมือแน่น...แน่นจนมันหมดลมหายใจ

แววตาเขาเหี้ยมและเลือดเย็นพอที่จะทำลายทุกคนที่ขัดขวางความปรารถนาของตนเอง

ooooooo

“ไปๆมาๆ คุณเพชรจะโดนหนักสุดถ้าเคลียร์ตัวเองไม่ได้ ว่าซื้ออะดอเรลลามายังไง”

คำพูดประโยคนั้นของแอนดี้ทำให้มุกยิ่งหนักใจแทนเพชร ส่วนคมกฤชคาดว่า เพชรคงให้ชนินทรเพื่อนตัวแสบเป็นคนซื้อ งานนี้พี่เพชรของหนูมุกก็เลยโดนหลอกไม่เป็นท่า

“พี่เพชรไม่ใช่คนโง่ แต่เขาเป็นคนจิตใจดี จริงใจ หวังดีกับทุกคน คนเลวๆเพื่อนเลวๆเท่านั้น ถึงจะฉกฉวยความหวังดีมาหลอกเอาเปรียบพี่เพชร”

“ซึ่งก็มีคนคนนึงที่หลอกเขาด้วยคือแก...หนูมุก”

มุกอึ้งไป คิดถึงคำพูดเพชรที่เคยบอกกับเธอว่า “ฉันเชื่อเธอ...ขอแค่เธออย่าโกหก อย่าหลอก อย่าทรยศความไว้ใจ...เหมือนที่เพื่อนทำกับฉัน”

คิดแล้วมุกยิ่งกังวล เอ่ยขึ้นอย่างหวั่นใจ “สุดท้ายเขาคงเกลียดหนูมุกยิ่งกว่าทุกคน เกลียดจนชั่วชีวิต”

หลังจากพูดคุยกันในคืนนี้แล้ว...รุ่งขึ้นคมกฤชก็มอบหมายให้สารวัตรธีรพัฒน์ติดต่อไปยังพาทีให้แจ้งเพชรด้วยว่ามารับอะดอเรลลาคืนได้

รุจาเกาะติดสถานการณ์แจ ตามมาทำข่าวอะดอเรล–ลาที่เพชรได้คืนมา ทุกคนอยู่พร้อมหน้า ยกเว้นชนินทรที่เพชรไม่ได้แจ้งให้ทราบ มรกตเองก็มา รุจาไม่ค่อยเชื่อว่าอะดอเรลลาเป็นของจริง ถามว่ามีการตรวจสอบหรือยัง เพชรกับเจนจบจึงช่วยกันชี้แจงว่า เราต้องส่งอะดอเรลลาไปตรวจสอบที่สถาบันตรวจสอบอัญมณีชั้นนำที่เบลเยียม

“แล้วเราส่องๆดูก่อนได้ไหมคะ ว่าจริง...ไม่จริง” มุกยื่นหน้าเข้ามา

“ส่องแล้วดูออกเหรอว่าของจริงเป็นยังไง” เพชรย้อน

“อ้าว ก็หนูมุกคิดว่าพี่เพชรจะรู้ ซื้อของตั้งแพง ไม่รู้อะไรเลย”

“เพชรสำคัญระดับนี้ เราอยากให้แน่ใจที่สุด ถึงต้องใช้เครื่องมือและผู้เชี่ยวชาญระดับสูงที่จะยืนยันและออกใบรับรองให้เท่านั้นครับ” เจนจบอธิบายเสริม

“คุณเพชรเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ ตำรวจตามอะดอเรลลาเจอได้ยังไง มีแอกชั่นยิงกันสนั่นเมืองแบบในหนังไหมคะ”

“ไว้คราวหน้าถ้าเพชรหายอีก ฉันจะส่งเธอไปเป็นเป้าล่อกระสุนของพวกโจรนะสาลินี อยากให้เขายิงแม่นๆเข้าตรงปากเธอ”

สาลินีหน้าม้าน ค้อนขวับใส่เจ้านาย พาทีหัวเราะหึๆ แล้วสรุปว่างานนี้บริษัทคมกฤชก็ไม่ต้องจ่ายเงินประกัน คมกฤชหันไปแขวะรุจาทันที

“ครับ ทีนี้หนังสือพิมพ์ที่จ้องจะทำลายผม จะได้หยุดใช้สื่อในทางที่ผิดสักที”

รุจาทำท่าจะเถียง แต่มรกตชิงตัดบทเสียก่อนว่า ปิดคดีอะดอเรลลาสักที ถึงเวลาเปิดคดีใหม่ คดีเลิฟของเพชรกับหนูมุก ถึงเวลาต้องเตรียมงานแต่งได้แล้ว...พอรุจาถามว่าเมื่อไหร่ดี มุกตอบว่าปีหน้า แต่เพชรบอกปีนี้ ตอบเสร็จยังโอบไหล่มุกโชว์ซะด้วย ทำเอามรกตยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ให้รุจาถ่ายรูปคู่ไว้

สาลินีหมั่นไส้ความเจ้ากี้เจ้าการของมรกต แอบบ่นว่าทำราวกับกลัวจะหาลูกสะใภ้ไม่ได้ ขณะที่เจนจบก็ไม่พอใจ แต่ไม่ได้แสดงออกให้เป็นพิรุธ

เสร็จเรื่อง รุจาขอตัวกลับ คมกฤชก็ลาทุกคนด้วยเหมือนกัน เขารีบเดินตามรุจาออกไป แล้วทวงถามกึ่งเย้ยเธอว่า ทำไมไม่คุกเข่าขอโทษตนตามสัญญา

“เพราะยังไม่รู้ไง ว่าเหตุการณ์เมื่อกี๊มันเป็นการจัดฉากหรือเปล่า”

“รุจา...คุณหาว่าคุณเพชรโกหกเรื่องเจออะดอเรลลา คุณรู้ไหมว่ากว่าจะได้เพชรเม็ดนี้มามีใครบ้างที่เกือบตาย”

“ใครล่ะ นายด้วยหรือเปล่า ไหนว่าตำรวจเป็นคนล่อซื้อ”
“ก็ตำรวจไงที่เกือบตาย”

“ให้พิสูจน์ซะก่อนว่าอะดอเรลลาเป็นของจริง ฉันไม่ผิดสัญญากับนายแน่ นายเองก็เหมือนกัน อย่าคิดตุกติกผิดสัญญา ถ้าอะดอเรลลาเป็นของปลอม” รุจาจ้องคมกฤชอย่างไม่ยอมเหมือนกัน...

เพชรเก็บอะดอเรลลาใส่กล่องอย่างดี เตรียมให้เจนจบส่งไปตรวจสอบที่เบลเยียม สาลินีอาสาเป็นผู้ช่วยดำเนินการ เพชรก็ไม่ยอม ครั้นมรกตถามหาชนินทร เพราะหน้าที่นี้ควรเป็นของชนินทรซึ่งเป็นผู้จัดการ เพชรก็รีบตัดบทว่า ช่วงนี้ชนินทรลาพักร้อน
“แกนี่ไว้ใจเจนจบทุกเรื่อง แต่ไม่ต้องไว้ใจถึงเรื่องหนูมุกด้วยหรอกนะ...หนูมุกไปส่งป้าหน่อยจ้ะ ป้าว่าจะถามหนูว่าอยากได้เพชรกี่กะรัตเป็นสินสอด จะได้ให้เขาหาน้ำงามๆไว้รับขวัญลูกสะใภ้”

หลังจากคุณแม่จอมบงการของเพชรควงแขนว่าที่ ลูกสะใภ้ออกไปแล้ว...พาทีบอกทุกคนว่าจบเรื่องอะดอเรลลาสักที แต่เพชรว่ายังไม่จบ จนกว่าเราจะได้ตัวแก๊งปล้น เจนจบเห็นด้วย เพราะเรายังไม่รู้เลยว่าใครในสตาร์ ไดมอนด์เป็นสายให้โจร

ในเมื่อสงสัยชนินทร เพชรจึงบอกเจนจบกับพาทีว่าตนจะจัดการเรื่องนี้เอง จากนั้นเพชรแยกตัวไปที่ห้องทำงาน สักครู่มุกเอากาแฟเข้ามาให้ เธอเห็นสีหน้าเขาเคร่งเครียด

“ได้อะดอเรลลาคืนทั้งที แต่ดูหน้าพี่เพชรยังกะเพิ่งเสียของรัก ทำไมไม่ยิ้มให้สุดๆไปเลยล่ะคะ”

“เรายังไม่รู้ว่าใครที่นี่...ช่วยพวกปล้นอะดอเรลลา”

“นั่นสิคะ พี่เพชรสงสัยใครหรือเปล่า หวังว่าคงไม่ใช่หนูมุก”

“ฉันไม่อยากปรักปรำว่าเป็นชนินทร...ชนินทรไม่ใช่คนจะกล้าเสี่ยงคิดการณ์ใหญ่ขนาดปล้นอะดอเรลลา”

“ก็หาหลักฐานสิคะ หลักฐานชี้ไปที่ใคร ก็ค่อยเล่นเกมจับโจรกันอีกรอบ คราวนี้พี่เพชรจะให้หนูมุกช่วยอีกหรือเปล่า”

“เธอเต็มใจช่วยฉันมั้ย หนูมุก” เพชรจับมือเธอมากุมไว้

“ทำไมพักนี้มาแนวหวานๆ เลี่ยนๆ เอียนๆ เจียนอ้วกคะเนี่ย”

“หวานกับว่าที่เจ้าสาว คงไม่เป็นไรมั้ง” เขาดึงเธอมานั่งตัก แล้วพิงศีรษะลงที่ไหล่เธอ “ขออยู่แบบนี้สักพัก...เหนื่อยจัง”

มุกมองเขาอย่างเข้าใจ ใช้นิ้วมือนวดคลึงขมับให้เขาเบาๆ เจนจบแอบมองภาพนั้นจากหน้าห้อง สีหน้าพลุ่งพล่านริษยา เดินเร็วกลับไปที่ห้องทำงานตัวเอง คว้าคัตเตอร์กรีดปฏิทินระบายอารมณ์

“ตักตวงช่วงเวลาแห่งความสุขให้พอเลย...หนูมุก เพราะเวลาที่เหลือทั้งหมดมันจะเป็นเวลาแห่งความทรมาน...ที่สุดในชีวิตแก” แววตาเจนจบกระด้าง ความ เกลียดชังเพิ่มขึ้นรุนแรง
ooooooo

หลังจากฟังคมกฤชบอกเล่าเรื่องที่สตาร์ไดมอนด์วันนี้ แอนดี้ค่อนข้างมั่นใจว่าเพชรไม่รู้เรื่องที่อะดอเรลลาถูกขโมยมาจากราชวงศ์

“ถ้าลากคอไอ้ศักดามาชี้ตัวคนในได้ คดีนี้จบเร็วแน่”

“ศักดามันออกไปนอกประเทศแล้ว กบดานอยู่บ่อนแถบชายแดนตรงไหนยังไม่มีใครรู้ อินเตอร์โพลกำลังส่งคนเข้าไปควานหาตัว ถ้าโผล่หัวออกมาเมื่อไหร่ มันไม่รอด”

“ขอให้ลากตัวมันออกมาได้เร็วๆทีเถอะ จะได้ปิดคดีซะที

“คมกฤช...ผมรู้ว่าคุณไม่อยากจ่ายเงินประกัน ถึงทำทุกอย่างให้ได้เพชรกลับมา แต่ในฐานะเพื่อนของมุกดา ผมหวังว่าคุณคงจะไม่ทำอะไรที่เกินขอบเขตของกฎหมาย”

“ผมจะพยายาม ที่จริงตอนนี้ผมเองก็อยากช่วยคุณกับมุกลากตัวคนที่เกี่ยวกับเรื่องซื้ออะดอเรลลาออกมาให้ได้ เพราะมันทำให้คนไทยเสียชื่อ แล้วถ้าตามที่มุกบอก คนที่เราต้องเค้นคอมันให้ได้ที่สุดก็คือชนินทร”

เวลานั้นชนินทรอยู่ที่บ้าน เขาทราบจากลูกน้องคนหนึ่งว่าเพชรเจออะดอเรลลาแล้ว พอเล่าให้นิจนันท์ฟัง เธอก็โวยวายใส่เขา หาว่าเขาหมดความสำคัญแล้ว ทุกคนที่สตาร์ไดมอนด์เกลียดเขา โดยเฉพาะเพชร คงไม่เห็นเขาเป็นเพื่อนอีกแล้ว

“ไม่จริง เพชรดีกับฉัน เพชรให้อภัยฉัน” ชนินทรโต้อย่างมีอารมณ์

“หมาหัวเน่า มันก็ไม่ได้กลิ่นหัวตัวเองหรอก”

“นังนิจนันท์...” ชนินทรเงื้อมือ แต่พอเห็นเมียยื่นหน้าท้าทายก็ชะงักไป

“แกมันก็ไอ้คนกระจอกๆ ทุกคนเขาคบ เขายอมเป็นเพื่อนเพราะเวทนาสงสาร พอมีเรื่องขึ้นมา เขาก็พร้อมจะถีบหัวส่ง คิดว่าเพื่อนรักแกเหรอ แค่วันนี้ที่เจออะดอเรลลา เขายังไม่ให้แกเฉียดเข้าไปร่วมดีใจด้วย คิดว่าเขายังให้อภัยเพื่อนเลวๆอย่างแก”

“นังเมียชั่ว” ชนินทรตบผัวะ นิจนันท์ถลาไปชนโต๊ะ แล้วยังปากกล้าด่าเขาไม่เลี้ยง

“แกมันไอ้ผัวเลว ทั้งเลวทั้งกระจอกยิ่งกว่าหมาขี้เรื้อน คนอย่างแกมันก็เก่งแต่รังแกผู้หญิง ไม่มีปัญญาเป็นคนดีอย่างคนอื่นเขาหรอก อีกหน่อยก็ต้องตายในคุก แล้วถ้าฉันทำได้นะ ฉันจะไปเสนอตัวให้เพชร ให้มันรู้แล้วรู้รอดไป”

ชนินทรเดือดถึงขีดสุด พุ่งเข้าไปตบตีนิจนันท์ไม่ยั้ง

ooooooo

ที่ห้องทำงานเพชร...มุกกับเพชรคุยกันดี ถ้อยทีถ้อยอาศัย ความรู้สึกของทั้งคู่พัฒนาไปในทางที่ดี แต่มันทำให้เจนจบยิ่งเครียดหนัก กลัวจะเสียเพชรให้มุกไปจริงๆ

สาลินีจะเดินผ่านห้องเจนจบ มองเข้าไปเห็นเขาถือคัตเตอร์กรีดปฏิทินจนยับเยิน ให้สงสัยว่าเป็นอะไร เธอทำทีถือแฟ้มงานเข้าไปเสนอ แต่โดนเขารู้ทัน ด่าอย่างไม่ไว้หน้า

“ทำไมไม่เคาะประตู มารยาทน่ะสะกดเป็นไหม เคยมีบุพการีสอนให้รู้ความหมายคำคำนี้บ้างมั้ย”

“เอ่อ...สาลี่จะเอาแฟ้มมาให้คุณเจนจบดูค่ะ แต่เห็นกำลังเครียด”

“สอดรู้ดีจริง สตาร์ไดมอนด์ไม่ก้าวหน้าเพราะพวกมีชีวิตแต่ไร้คุณค่ามาหายใจทิ้งไปวันๆอย่างเธอ”

“ฮูย...คุณเพชรยังไม่เห็นว่าสาลี่เหมือนคุณเจนจบเลย”

“ฉันมีหน้าที่เป็นหูเป็นตาแทนเพชร”

“คุณเจนจบพูดเหมือนเป็นผู้จัดการสตาร์ไดมอนด์แทนคุณชนินทรแล้ว หรือว่าคุณชนินทรโดนเด้งดึ๋งดั๋ง

ออกไป...ถึงว่าทำไมวันนี้ไม่มา” สาลินีคิดรวดเร็วแล้วรีบสอพลอ “คุณเจนจบอย่าโกรธนะคะ สาลี่อาจจะเคยทำอะไรขวางหูขวางตา ก็สาลี่ต้องทำตามคำสั่งคุณชนินทรทุกอย่างน่ะค่ะ แต่ตอนนี้สาลี่รู้แล้วว่าใครกันแน่ที่สาลี่สมควรให้ความเคารพสูงสุด”

“อืม...เปลี่ยนสีได้ไวมาก ราวกับภาษาที่คนระดับใช้แรงงานหาเช้ากินค่ำเขาชอบพูดกัน...กิ้งก่าเรียกแม่ใช่มั้ยสาลี่”

“คุณเจนจบปากร้าย...ปากร้ายที่สุด”

“ฉันจะร้ายได้มากกว่านี้ ถ้าเธอยังไม่เลิกสอพลอเลียแข้งเลียขาน่ารำคาญ”

“ค่ะๆ ไปทำงานแล้วค่ะ” สาลินีรีบออกไป เจนจบมองตามอย่างชิงชัง

ooooooo

ตกกลางคืน เพชรกับมุกไปเดินเล่นรับลมเย็นกันที่สะพานสวย เพชรจับมือมุกตลอดเวลา จนเธออดแซวเขาไม่ได้ว่า ไม่ต้องจับแน่นขนาดนี้ก็ได้ เธอไม่หายไปไหนหรอก

“ไม่ได้หรอก เธอชอบแวบไปแวบมา ฉันต้องจับไว้แบบนี้ เดี๋ยวไม่มีกำลังใจ”

“เฮ้อ...นี่ถ้าเป็นคู่รักกันจริงๆก็คงดีนะคะ”

“ลองมั้ยล่ะ เรามาลองเป็นคู่รักกันดู ว่าไปที่จริงเธอก็มีดีหลายอย่าง”

“แต่พี่เพชรก็ยังไม่เห็นหนูมุกอีกหลายอย่าง...หนูมุกนอนละเมอ ชอบเอาขาพาดคอคนนอนใกล้ๆ”

“แล้วถ้าฉันไม่กลัว เธอจะยอมเล่นบทเป็นคู่รักฉันหรือเปล่า”

เพชรขยับเข้าใกล้ มองหญิงสาวด้วยสายตาแพรวพราว

“หนูมุกยอมเป็นคนรักพี่เพชรก็ได้ค่ะ เผื่อวันหน้า...” มุกนิ่งไป เมื่อนึกถึงอนาคตถ้าความจริงเปิดเผย

“วันหน้าทำไม

“ถ้ามีเรื่องอะไรขึ้นมา...หนูมุกจะได้ไม่เป็นคนที่พี่เพชรเกลียดที่สุด”

เพชรไม่พูดอะไรอีก นอกจากกุมมือมุกมาแนบ กลางอกตัวเอง...เจนจบอยู่ในเงามืดไม่ไกลจากตรงนั้น เขาแอบมองความใกล้ชิดสนิทสนมของทั้งคู่ด้วยสายตาเจ็บแค้นรุนแรงมากขึ้น

ooooooo

วันต่อมา นิจนันท์พาใบหน้าฟกช้ำมาพบเพชรถึงสตาร์ไดมอนด์ เพชรสงสารเธอจับใจ นึกรู้ว่าต้องเป็นฝีมือชนินทร แต่พอเขาถาม เธอก็เอาแต่ร้องไห้ รำพันว่าเธอผิดเอง

“นิจเตือนเขามาตลอดว่าอย่าทรยศเพชร อย่าหักหลังเพื่อนที่ดีที่สุด เขาก็พูดแต่ว่าอยากรวย ต้องรวย

ให้ได้เท่าเพชร นิจเตือนว่าเราอยู่กันอย่างนี้ก็มีความสุขมากแล้ว”

“ชนินทร...” เพชรลุกพรวดจะไปเอาเรื่อง นิจนันท์รีบคว้าแขนเขาไว้

“อย่านะเพชร ถ้าเขารู้ว่านิจมาหาเพชร เขาฆ่านิจแน่” เธอบีบน้ำตาสะอึกสะอื้นเหมือนจะขาดใจ จนเขาต้องย่อตัวลงตรงหน้า กุมมือปลอบใจ

“ชนินทรทำแบบนี้กับคุณไม่ได้”

“นิจทนมานานแล้ว  นิจทนมาตลอด  จนรู้ว่าเขาขโมย ของเพชร  นิจทนไม่ได้  พอพูด...เขาก็อาละวาด  เขาทำกับ นิจขนาดนี้”
นิจนันท์พูดไปสะอื้นไป ครู่หนึ่งก็โผกอดเขาแน่น จังหวะนี้เองมุกเข้ามาเห็น เพชรแคร์ความรู้สึกมุก จะถอยห่าง แต่นิจนันท์ไม่ยอมง่ายๆ มุกเลยปั้นยิ้ม บอกไม่เป็นไร ตนไปรอข้างนอกก่อนก็ได้

เพชรลุกพรวดจะตามมุก นิจนันท์โอดโอยเจ็บแขน หมายเหนี่ยวรั้งเขาไว้ แต่ไม่สำเร็จ เขาแคร์มุกมากกว่า เดินออกจากห้องไปโดยเร็ว เพชรตามมาดึงแขนมุกไว้ แต่มุกบอกให้เขาไปดูนิจนันท์ก่อน ท่าทางเธอเหมือนโดนทำร้าย เพชรกำลังอ้าปากจะบอก พอดีนิจนันท์ตามออกมาเรียก พร้อมๆกับสาลินีที่เลี้ยวมาเห็น

“ว้าย ไปเป็นกระสอบทรายซ้อมมวยให้ใครมาคะ คุณนิจนันท์”
“คุณสาลี่” มุกหันไปดุ


“ก็ดูสิคะ ยับเยินยิ่งกว่าผ้าขี้ริ้ว จำไม่ได้เลยนะคะว่าเคยสวย”

“เงียบได้แล้วคุณสาลินี สนุกมากเหรอ ที่เห็นเพศเดียวกันถูกทำร้าย”

“อย่างงี้ไม่สนุกด้วยหรอกค่ะ สาลี่แค่สงสัย”

“สงสัยก็ไม่ต้องถาม มันยิ่งทำร้ายคุณนิจนันท์”

“ไม่ยุ่งไม่ถามแล้วก็ได้” สาลินียอมถอยฉาก ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับมุก หันเดินเชิดหน้าไปอีกทาง

“คุณนิจนันท์มีอะไรจะคุยกับคุณเพชรต่อ ก็เชิญเลยนะคะ เดี๋ยวหนูมุกไปหาเครื่องดื่มให้”

“ขอบคุณมากค่ะคุณหนูมุก เพชรคะ ขอนิจคุยกับคุณหนูมุกประสาผู้หญิงหน่อยนะคะ”

เพชรถอยกลับเข้าห้องโดยดี ปล่อยผู้หญิงสองคนคุยกันตามสะดวก มุกถามนิจนันท์อย่างห่วงใย ว่ามีอะไรจะให้ตนช่วย แต่ฝ่ายนั้นไม่ตอบ กลับวางท่าใส่อย่างไม่เป็นมิตร

“เพชรโชคดีนะคะที่ได้คุณเป็นคนรัก จะแต่งงานกันเมื่อไหร่”

“ยังค่ะ เราอยากศึกษากันไปอีกหน่อย หนูมุกถามได้ไหมคะ คุณโดน...”

“อย่าถามเลยค่ะ ฉันไม่อยากนึกถึง...คุยเรื่องของคุณกับเพชรดีกว่า คุณป้าชอบคุณหนูมุกมากเลยนะคะ มีแม่เป็นกองเชียร์ ยังไงเพชรก็ดิ้นหนีไปไม่ได้ คุณหนูมุกต้องเข้าใจนะคะ ว่ากลุ่มเราสนิทกันมาก ไม่เคยมีใครได้ยินเพชรพูดถึงคุณหนูมุกเลย แบบว่าอยู่ๆก็โผล่มา”

“ค่ะ” มุกตอบรับเบาๆ

“ที่จริงกลุ่มเรามีเพื่อนอีกคนค่ะ เพื่อนที่เพชรรักมาก เป็นเพื่อนที่เพชรไม่มีวันลืม”
“ใครคะ”

“ถามเพชรดูสิคะ ใครคนนึงในกลุ่มเราที่หายไป”

“คุณนิจนันท์บอกหนูมุกหน่อยได้ไหมคะ หนูมุกอยาก เซอร์ไพรส์พี่เพชรน่ะค่ะ ให้รู้ว่าหนูมุกก็สนใจเรื่องของเขา”

นิจนันท์ยิ้มน้อยๆ เดินห่างไป มุกคิดว่าเธอคงไม่พูด แน่จึงหันหลังกลับมาทางห้องเพชร นิจนันท์เดินเลี้ยวไปมุมหนึ่ง อยู่ๆก็มีถุงดำมาครอบหัวจากด้านหลัง นิจนันท์ดิ้นรน สาลินีจับหัวเธอกระแทกผนังก่อนวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

เสียงร้องขอความช่วยเหลือทำให้มุกหันขวับวิ่งพรวดไป แล้วต้องตกใจที่เห็นนิจนันท์นั่งผมเผ้ายุ่งเหยิงอยู่กับพื้น มุกช่วยประคองเธอลุกขึ้น เป็นจังหวะที่พนักงานหลายคนวิ่งมาจากด้านหลัง นิจนันท์เห็นดังนั้นก็ฉวยโอกาสโวยขึ้น

“ทำร้ายนิจทำไมคะคุณหนูมุก นิจกลัวแล้ว อย่าทำนิจเลย”

พนักงานพากันมองมุกเป็นตาเดียว สาลินีที่จดจ้องมองอยู่รีบวิ่งเข้ามาสมทบกับกลุ่มพนักงาน

“ตายแล้ว มีเรื่องหึงหวงอะไรกันหรือเปล่าคะเนี่ย”

มุกยืนงงเป็นไก่ตาแตก แล้วครู่ต่อมา นิจนันท์ มุก สาลินี ก็เข้าไปอยู่ต่อหน้าเพชรและเจนจบในห้องทำงาน เจนจบคาดว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิดมากกว่าหึงหวง นิจนันท์เหลือบมองสาลินีนิดหนึ่งก่อนเออออไปกับเจนจบว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด คุณมุกจะลอบทำร้ายตนทำไม

“แต่ทุกคนก็ได้ยิน คุณนิจนันท์หาว่าคุณหนูมุกทำร้ายเธอ”

“คุณสาลี่หูฝาดแล้วล่ะค่ะ นิจไม่เคยคิดจะหาเรื่องอะไรคุณหนูมุกเลยจริงๆนะคะ”
มุกมองนิจนันท์อย่างสังเกตท่าทีที่แสดงออกมาให้ดูน่าสงสาร นิจนันท์บอกเพชรว่าไม่มีอะไรแล้ว ตนขอตัวไปหาหมอ เพชรดูห่วงใยนิจนันท์มาก มากจนมุกแอบน้อยใจ

พอใจกับผลงานของตัวเอง นิจนันท์เดินยิ้มจากมา สาลินีตามมาดักหน้า ถามว่าเจ็บมากไหม คุณหนูมุกไม่น่าหึงอดีตเก่าๆเลย

“อย่าคิดว่าฉันโง่ หล่อนต่างหากที่เป็นคนลงมือ”
“เหรอคะ...อุ๊ย รู้ได้ยังไงเอ่ย”

“หนูมุกไม่ได้ใส่น้ำหอมกลิ่นเดียวกับที่ไอ้คนชั่วที่เอาถุงดำครอบหัวฉันหรอก”

สาลินีชะงักไปเมื่อเห็นแววตาทันคนของนิจนันท์ แต่สาลินีก็ไม่ยอมรับง่ายๆ

“ไม่ใช่สาลี่คนเดียว พนักงานก็ได้ยินทั้งนั้น ว่าคุณนิจนันท์แหกปากหาว่าคุณหนูมุกทำร้าย แต่พออยู่หน้าคุณเพชรกลับเปลี่ยนเป็นนางฟ้า มีเมตตา ไม่ถือสาคุณหนูมุกซะอย่างงั้น”

“ฉันไม่จำเป็นต้องเสียเวลาพูดกับคนระดับหล่อน”

“สาลี่ก็แค่มาถาม อยู่ๆคุณชนินทรก็หายหัว...เอ่อ... หายไปไม่มาทำงาน ไม่เห็นมีใครเดือดร้อน แล้วคุณก็โผล่พรวดมาถึงห้องคุณเพชรในสภาพแบบนี้” สาลินีตาไวเห็นเจนจบเดินมาก็รีบเปลี่ยนน้ำเสียงและท่าที “มีอะไรให้สาลี่รับใช้ก็บอกได้นะคะ สาลี่ยินดีรับใช้เพื่อนคุณเพชรทุกคนค่ะ”

นิจนันท์สีหน้างงๆ แต่พอเห็นเจนจบก็เข้าใจ มองตามสาลินีที่แยกตัวไปด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม

“เลี้ยงคนลิ้นตวัดถึงหูไว้ใกล้ตัวเพชรตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมถึงไม่ช่วยดูแลให้เพชร”
“ขอบใจที่ห่วงเพื่อน เรื่องพนักงานอย่างสาลินีฉันจัดการเขาได้อยู่แล้ว ห่วงเรื่องของตัวเองดีกว่า ชนินทรเป็นยังไงบ้าง คงหงุดหงิดที่โดนจับได้ จนมาระบายความ เครียดกับเธอแบบนี้”

“ฉันลื่นล้มในห้องน้ำ” นิจนันท์ตอบเสียงแข็ง

“วันหลังตอนล้ม ก็อย่าตั้งใจเอาปากไปกระแทกโถส้วมอีกล่ะ”

นิจนันท์หน้าบึ้งตึงไม่พอใจ ตัดบทบอกลา เจนจบวางหน้านิ่ง กล่าวเรียบๆว่า

“จะมาหาเพชรอีกเมื่อไหร่ ก็บอกนะนิจนันท์ คุณหนูมุกสั่งไว้เมื่อกี๊ว่าให้ส่งรถไปรับ”

“ฝากบอกคุณหนูมุกด้วยว่า...ไม่ต้อง” นิจนันท์กระแทกเสียงแล้วสะบัดหน้าพรืดไปทันที

ในห้องทำงานเพชร มุกนั่งคิดแต่เรื่องนิจนันท์ถูกทำร้าย แต่เพชรนึกว่าเธอโกรธเพราะหึงเขา จนเมื่อเขาเอ่ยปากกระเซ้า เธอเลยว่าเขาหลงตัวเอง เธอแค่อยากรู้ว่าใครทำร้ายนิจนันท์ เพชรไม่อยากบอกเพราะนิจนันท์ขอไว้ แต่มุกก็เดาถูกว่าเป็นชนินทร

“ฉันเองก็อยากไปสั่งสอนชนินทร มันไม่ควรทำร้ายผู้หญิง แต่นิจห้ามไว้”

“เราเอาตัวคุณนิจนันท์แยกจากคุณชนินทรมาก่อนไม่ได้เหรอคะ”

“เขาเป็นสามีภรรยากัน”

“แล้วถ้าเกิดเรื่องแบบนี้อีก เกิดคุณชนินทรบ้าฆ่าคุณนิจนันท์ขึ้นมา”

“ชนินทรคงไม่กล้า”

“มีอะไรที่คุณชนินทรไม่กล้าบ้างคะ ไม่กล้าหักหลังเพื่อน ไม่กล้าขโมยเพชร ไม่กล้าทำร้ายเมีย...พี่เพชรมองโลกในแง่ดีจนน่ารำคาญ”

“ฉันไม่ได้มองโลกในแง่ดี ฉันก็ห่วงนิจนันท์ แต่นิจเขากลัวชนินทรรู้เรื่องแล้วทำร้ายเขาอีก เราสอดตัวเข้าไปจัดการเรื่องสามีภรรยา แล้วใครจะเดือดร้อนที่สุด ผมไม่ปล่อยเรื่องนี้ไว้หรอก แต่ก็จะไม่วิ่งไปอาละวาดกับชนินทร แล้วให้คนรับเคราะห์ต้องเป็นนิจนันท์”

“รู้ค่ะว่าห่วงเพื่อน แต่เป็นความห่วงในทางที่ผิด”

“นิจนันท์เป็นเพื่อนฉัน”

“อ๋อ หนูมุกสอด...ว่างั้น”

“ฉันยังไม่ได้ว่าเธอ แต่เรื่องเพื่อนฉัน ฉันจัดการเองได้”

“แต่ก็ไม่สำเร็จสักอย่าง ถ้าไม่อาศัยมือหนูมุก”

“ไม่ต้องมาทวงบุญคุณ”

“ไม่ได้ทวงเลยค่ะ สงสารค่ะ ขอให้รู้ไว้ว่าหนูมุกสงสารจนเกือบจะเวทนาพี่เพชรอยู่แล้ว”

“อ๋อ ฉันต้องขอบใจความหวังดีของเธอเลยใช่มั้ย... ขอบใจมาก ขอบใจล่วงหน้าเลยที่จะไม่ยุ่งกับเรื่องของฉันกับนิจนันท์” เพชรประชด มุกจ้องหน้าเขาอย่างไม่สบอารมณ์

ooooooo

มรกตอยู่บ้าน แต่รู้ความเคลื่อนไหวที่บริษัทเพชรทั้งหมดด้วยฝีมือคุณปักที่มีสปายส่วนตัวอยู่ที่นั่น เมื่อรู้ว่านิจนันท์มาป้วนเปี้ยนวนเวียนใกล้เพชร มรกตไม่พอใจและกลัวเพชรกับมุกจะไม่ได้ลงเอยกัน จึงโทร.ไปเรียกพาทีมาพบโดยเร็ว

พาทีมาพร้อมเจนจบ ทั้งคู่รับฟังคำสั่งมรกตอย่างนอบน้อม มรกตต้องการให้พาทีหาสถานที่ที่เป็นใจที่สุดสำหรับการขอแต่งงานของเพชรกับมุก แต่งานนี้ห้ามเจนจบโผล่ไปเด็ดขาด เพราะเจนจบก็เหมือนนิจนันท์ แอบรักเขาข้างเดียว

เจนจบหน้าเสีย นึกว่ามรกตรู้ความลับของตน แต่เปล่าเลย เธอหมายถึงเจนจบแอบชอบหนูมุกต่างหาก

“นั่นไง หน้าเจื่อนขึ้นมาทันทีเลยนะยะ ถึงกับเก็บอากงอาการไม่อยู่ ฉันรู้เธอแอบชอบหนูมุก เธอนี่แหละที่จะเป็นตัวขัดขวางไม่ให้เพชรได้แต่งงานกับหนูมุก”

“แต่ผม...”

“ไม่ต้องมาอ้างเหตุผลอะไร สายตาเธอมันบอกว่าจ้องจะแย่งของรักลูกชายฉัน ฉันสั่งว่าห้ามไป ก็คือห้ามไป และคำสั่งฉันต้องถือว่าเด็ดขาด ต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด เพราะเพชรกับหนูมุกต้องได้แต่งงานกัน”

เจนจบนิ่งเงียบ...แล้วกลับไปพลุ่งพล่านที่บ้านตัวเอง โกรธที่มรกตเจ้ากี้เจ้าการเรื่องเพชรไม่หยุดหย่อน

“ฉันไม่อนุญาตให้เพชรแต่งงานกับใครทั้งนั้น เพชรคือคนรักของฉัน ฉันคือคนรักคนเดียวของเพชร ใครหน้าไหนที่กล้าเข้ามาขัดขวาง มัน...ต้อง...ตาย” เจนจบสีหน้าดุดัน บีบแก้วในมือแหลกละเอียด

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“เคน ธีรเดช” คืนจอหล่อเป๊ะ พิสูจน์ความรักเหนือกาลเวลา ใน “รัก นิรันดร์ จันทรา”

“เคน ธีรเดช” คืนจอหล่อเป๊ะ พิสูจน์ความรักเหนือกาลเวลา ใน “รัก นิรันดร์ จันทรา”
17 มิ.ย 2564

07:20 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 17 มิถุนายน 2564 เวลา 08:14 น.