ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มุกเหลี่ยมเพชร

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เมื่อมุกขึ้นรถที่พี่ชายเอามาจอดรอ แล้วออกประตูบริษัทเพชรไป หารู้ไม่ว่ารุจามาแอบอยู่นานแล้ว และขับรถตามออกไป...ส่วนในห้องทำงานของเพชร กำลังช่วยกันดู เพชรเปิดเซฟแล้วสำรวจก่อนจะหันมาบอกทุกคนว่า ไม่มีอะไรหาย สาลินียืนยันว่ามุกมีพิรุธและยังอ้างว่าจะไปทำธุระให้คุณเพชร พอซักถามกันไปมาว่าโทร.หามุกแล้วแต่ไม่รับสาย ชนินทรนิ่งอยู่นาน โพล่งออกมา

“บอกแล้ว ผู้หญิงคนนี้ไว้ใจไม่ได้ นายต้องไล่มุกดาออกไป หรือต้องรอให้เพชรหายอีก”

“ไปตามตัวมุกดามาก่อน ที่เหลือฉันตัดสินเอง” เพชรสั่ง “เจนจบ นายโทร. มุกอาจรับสาย”

มุกมานั่งจิบกาแฟในร้าน พอมือถือดัง ก้มลงมองดู บ่นอู้เมื่อเห็นชื่อเจนจบว่าโทร.กันมาทั้งบริษัทเชียว แล้วก็วางมือถือ นั่งฮัมเพลงสบายกี๋ ไม่รู้ว่ารุจาเดินมานั่งอีกโต๊ะ ทำเป็นอ่านหนังสือพิมพ์บังหน้า พอได้จังหวะก็จับภาพไว้

ทางหน้าร้าน ขุนพลเดินมาในร้าน ต้องชะงักเมื่อเห็นหน้ามุก จำได้ตอนแย่งอะดอเรลลา และตอนขับรถไล่ชนในลานจอด ขุนพลเดินเข้าร้านสั่งกาแฟ คอยจับตามุกตลอด... พอขุนพลรับกาแฟร้อน จะรีบไปนั่งโต๊ะ เห็นมุกลุกจะเดินออกจากร้าน รีบหลบกลับไปชนกับรุจาที่ถลาออกมาจะตามมุก ทั้งสองชนกันถ้วยกาแฟหล่นกระจาย กระเป๋าใบโตของ รุจากระจุยข้าวของเครื่องทำข่าวเกลื่อน ทำให้มุกรีบช่วยเก็บแล้วส่งให้ รุจาขอบใจ...มุกไม่สน ขุนพลจึงเลยไป เขารีบขอโทษ รุจาจะสั่งกาแฟให้เขาใหม่ แต่ขุนพลกลับไม่รับ ว่าแล้วก็หันหลังตามมุกออกไปทันที ส่วนรุจาก็ไม่รีรอ แจวอ้าวตามหลังมุกไปไวๆ

มุกไปถึงห้างฯ เพื่อเดินดูของฆ่าเวลา คมกฤชโทร.หา บอกว่าเพชรโทร.ตามหามุก เธอรีบบอกว่ารู้แล้ว เธอเจอนักข่าวคนนั้นแล้ว...ขณะนั้นพอแลไปเห็นขุนพล จึงบอกพี่ชายว่า เธอคิดว่ากำลังถูกตาม...

มุกรีบหลบหลีกผู้คนหนี ขุนพลรีบโทร.ตามพรรคพวกมาที่นี่ เขาพบนังโจรนั่นแล้ว...มุกหลบเข้าห้องน้ำ รูดกระโปรงลงมา ถอดเสื้อออกเห็นสูทสีดำข้างใน ยัดชุดเก่าลงกระเป๋า รวบผม หยิบแว่นตามาใส่พรางหน้า เตรียมพร้อมถ้าต้องออกแรงอีก

ทางด้านขุนพลกำลังเดินมาที่รถ รู้สึกมีคนตาม พอคนโผล่ออกมาจึงชักปืนมาเล็ง รุจาร้องจ๊ากดังลั่น

“ปืน...คนนั้นมีปืน”

เสียงรุจาทำเอาขุนพลตกใจรีบผลุบเข้ารถของเขาแล้วพุ่งไปหารุจา ก่อนจะถูกชน รุจาถูกผลักกระเด็นพ้นทางรถ

พอมันเห็นมุก ก็หักรถตามไล่ยิงอย่างไม่ยั้ง มุกกระชากรุจาวิ่งหลบ พลางหันไปยิงโต้ รุจาจะโผล่มาถ่ายรูป กระสุนเปรี้ยงมา มุกรีบกดหัวไว้ แต่ไม่วายคลานหนี เก็บภาพมันๆไว้...ฉับพลันเสียงบิ๊กไบค์พุ่งข้ามหัวรุจาดังแผดกระหึ่มมา แมงมุมขับโผนโจนทะยานใส่มุกที่เล็งปืนแอบหลังรถ เจ้าของรถเดินไปมา เห็นแล้วสยอง ร้องกรี๊ดสนั่นลานจอด พอมันเร่งเครื่องโผนใส่อีกครั้ง รุจามุด แต่มุกกลับเห็นช่อง มันจะข้ามหัว ยกตีนถีบส่ง รถบินไปชนรถเก๋งดังสนั่น ร่างแมงมุมลอยไปสำรวจพื้นด้วยฟันหน้า มุกวิ่งไปจับบิ๊กไบค์ ขึ้นเบิ้ลน้ำมันตึงใหญ่พุ่งไปหาแมงมุม แต่มันวิ่งสลับร่องคันรถหนีไม่คิดชีวิต

มุกหันไปทางขุนพล เห็นขับรถวนหาทางลง จึงห้อตะบึงไปหมายเก็บสแปร์ให้หมดเรื่อง รุจาลุกขึ้นยืนหอบ ขณะที่ลิ้นยังไม่ทันห้อย...

ขณะเดียวกัน คมกฤชเดินแกมวิ่งมาที่ห้องทำงานพร้อมสารวัตร พอรู้ว่าเกิดยิงกันที่ห้างฯ คมกฤชบอกว่า มีทีมงานของเขาอยู่ที่นั่นหลายคน สารวัตรสั่งลูกน้องไปคุมสถานการณ์ทันที นั่งเครียดที่หน้าจอคอมพ์และวิทยุ ดูการทำงานของลูกน้องก่อนสั่งด่วน

บิ๊กไบค์ของโจรแต่มุกขับไล่บี้รถขุนพลลงมาจากชั้นบน มันทั้งหนีทั้งตัดลัดคันอื่นที่ขึ้นลงเบรกกันลั่นๆ สลับเสียงปืนที่สาดใส่กัน กระทั่งรถมุกสะดุดล้มกระเด็น มุกเบี่ยงตัวลอยไปเกาะราวบันไดไว้ทัน แต่เกิดหลุดลอยละลิ่ว คนเห็นกรี๊ดกร๊าดหวาดเสียว มุกลงไปกองกับพื้น ขุนพลสะใจ แต่ต้องรีบหนีเพราะขืนช้าตำรวจจะต้องแห่กันมาแน่ มุกรีบลุกขึ้นมองทะเบียนรถขุนพล แล้วส่งรายงานไปหาสารวัตร...คมกฤชอยากรู้ว่ามันทะเบียนใครที่ไหน แต่พอสารวัตรเช็กแล้วรายงานให้รู้ว่าเป็นทะเบียนปลอม คมกฤชยืนนิ่งด้วยความแค้น

คนที่แค้นมุกมากที่สุดคือแมงมุม บ่นเสียดายบิ๊กไบค์คันหรูสุดเฉี่ยวของตน นังคนนั้นมันเอาไปทำซะเละ เจอเมื่อไหร่จะฆ่ามันให้ตายโหง ขุนพลสนับสนุนเต็มเหนี่ยว ต้องฆ่าไม่เลี้ยง แต่ภูผาเบรกขึ้นว่า

“ยัง...ฉันอยากรู้ว่ามันพวกไหน ทำอะไร...ตอนแรกมันดูเหมือนผู้หญิงธรรมดาไม่มีพิษสง”

บลูคาดเดาว่ามันอาจเป็นสายตำรวจ ภูผาตะเบ็งเสียงฉุนเฉียวว่า จะตำรวจหรือโจร ฉิบหายพอกัน เราต้องรีบสืบ ขุนพลอาสาทันที งานนี้ตนขอทำเอง พูดคะนองปากว่า สวยบาดใจอย่างนี้ เจอคราวหน้าพี่จะขยี้ให้คราง...แล้วนึกขึ้นได้ว่าวันนี้มีนักข่าวคนหนึ่งอยู่ด้วย เห็นมันพยายามถ่ายรูป

“ฉบับไหน?” ภูผาสวนคำเสียงกร้าว

ในขณะเดียวกัน นักข่าวสาวคนนั้นกำลังยืนหายใจแรงต่อหน้าบรรพตกับสมพลในกองบรรณาธิการของนิวส์ไทม์ เธอยังไม่หายตื่นเต้นเหตุการณ์เฉียดตาย กลับมาเอาภาพที่เก็บได้ให้สองคนนี้ดู แต่ปรากฏว่าภาพทั้งหมดล้วนไม่ได้เรื่อง เห็นแค่หลังคารถและหน้าตาชาวบ้านที่ตกใจ ไม่มีภาพคนหรือเหตุการณ์ชัดๆที่จะเป็นข่าวได้เลย

“จบกัน!” บรรพตโพล่งขึ้น...รุจายิ้มภูมิใจ ถามว่าจบข่าวเลยใช่ไหม พ่อกลับแยกเขี้ยวใส่ “จบอนาคตนักข่าวของเธอน่ะสิ ภาพเบลอ ภาพเอาต์ มองไม่ออกแบบนี้ต้องเอาไปออกรายการเรื่องจริงผ่านผี”

“แต่รุจาเขียนข่าวได้นะคะ รุจาอยู่ในเหตุการณ์กระสุน ว่อนผ่านหัวฟิ้ว ฟิ้ว...”

“ใครยิงใคร”

ถูกพ่อบรรพตซัก รุจาได้แต่เอ้ออ้าไม่รู้จะตอบยังไง สมพลเดาทันที...หรือจะเป็นการล้างแค้นของซุ้มมือปืน

“มีหลักฐานอะไรเหลือในที่เกิดเหตุพอให้สาวไปหาชื่อผู้ต้องสงสัย”

“มีค่ะ มี นี่ค่ะหลักฐานเด็ด” รุจาหยิบปลอกกระสุนในที่เกิดเหตุออกมาโชว์ สมพลหยิบไปดู ก่อนประชดขึ้นว่า สลักชื่อคนยิงไว้ซะด้วย รุจาพาซื่อชะโงกหน้าขอดูบ้าง

“บ้าเหรอ มันคงโง่ขนาดนั้นหรอกนะ ไม่ได้เรื่อง” สมพลกระแทกปลอกกระสุนลงบนโต๊ะ ขณะที่บรรพตสั่งเฉียบว่า

“ไปหารายละเอียดเรื่องนี้มาให้ได้ ถ้าไม่ได้ อย่าบอกใครว่าเป็นลูกนายบรรพต...จากนิวส์ไทม์ ฉันไม่อยากเอาถุงขยะ คลุมหัวเดิน”

“อายมาก เข้าใจมั้ย” สมพลตอกย้ำเสียจนรุจาซีดจ๋อย ปิดปากสนิทไปเลย...
ooooooo

ด้านสาวมุก เธอเปลี่ยนชุดเป็นสวยหวานรีบกลับมาทำงานที่ตึกสตาร์ไดมอนต์ แต่ไม่ทันจะขึ้นไปถึงห้องชนินทรก้าวพรวดมาขวางทาง คาดคั้นเธอว่า หายไปไหนมา

“หนูมุกไปหาหมอมาค่ะ โรคกระเพาะกำเริบ หมอคนนี้เก่งที่สุดในประเทศ คิวยาวมาก ออกมาเจอมิสคอลร้อยกว่าสาย ก็เลยรีบกลับมา” มุกตีหน้าจ๋อยๆ แต่ชนินทรคว้าแขนลากเธออย่างไม่ปรานี “หนูมุกเจ็บ อย่ารุนแรงนักสิคะ หรือว่าคุณชนินทรเป็นพวกซาดิสต์ ชอบใช้ความรุนแรง”

ชนินทรยิ่งโมโห กระชากมุกแรง เหวี่ยงไปกระแทกประตู

“ฉันจะเป็นยังไง แกไม่เกี่ยว แต่วันนี้...จะต้องเป็นวันสุดท้ายของแก”

ชนินทรลากมุกไปที่ห้องทำงานเพชร ในห้องอยู่กันครบทั้งเพชร เจนจบ และส่วนเกินอย่างสาลินี เพชรถามมุกว่าหายไปไหนมา มุกยืนยันคำเดิมว่าไปหาหมอ สาลินีไม่เชื่อ พูดใส่หน้า มุกว่าโกหก โกหกหน้าไม่อาย โกหกหน้าตาย โกหกหน้าด้าน โกหกไปทั่วบ้านทั่วเมือง...

“ให้คุณมุกพูดก่อนได้มั้ย” เจนจบขัดขึ้น มุกได้โอกาสตั้งคำถามทันที “ทำไมเหรอคะ หนูมุกออกไปไหนไม่ได้เหรอคะ ที่นี่ร้านเพชรหรือคุกคะ”

เพชรไม่พอใจ...เค้นมุกว่าทำไมไม่รับโทรศัพท์ มุกอ้างว่าอยู่ในโรงพยาบาล สาลินีสวนทันควันว่า

“สตรอเบอรี่ที่สุด แล้วตอนออกไปเธอบอกว่าจะไปทำธุระให้คุณเพชร...ค้นค่ะ ต้องค้นตัว ใครไม่กล้า สาลี่ค้นให้เอง”

สาลินีพุ่งเข้าไปกระชากกระเป๋ามุกแล้วเททุกอย่างออกมากระจายเกลื่อนพื้น มีทั้งถุงยาจากโรงพยาบาล แว่นตา ขนม ลูกอม หนังสือแฟชั่น ผ้าพันคอ ลิปสติก ที่คาดผม

“นี่มันอะไรกันคะ หนูมุกทำอะไรผิด หนูมุกบอกคุณสาลี่ว่าไปหาหมอ” มุกครวญหน้าเศร้า ทำเอาทุกคนมองมาที่สาลินีเป็นตาเดียว สาลินีรีบปฏิเสธว่าไม่ใช่ มุกบอกตนว่าจะไปทำธุระสำคัญให้คุณเพชร...มุกเห็นท่าไม่ดีแทบจะบีบน้ำตา เอ่ยเสียงเครือว่า

“ใช่สิคะ...คุณสาลี่จะพูดยังไงก็พูดได้ โทร.หาคุณหมอไหมคะ”

“คุณสาลี่ วันหลังอย่าหาเรื่องปรักปรำอะไรคุณมุกอีก” เจนจบตำหนิ แต่ชนินทรขัดขึ้นว่าตนเชื่อสาลี่ มุกดาอาจจะเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว เจนจบหันขวับมาที่ชนินทร ถามโต้งๆว่า แกจะจงเกลียดจงชังอะไรคุณมุกนักหนา

ชนินทรตาขวางใส่เจนจบ โต้ว่าตนกำลังปกป้องผลประโยชน์ของบริษัท เจนจบสวนทันทีว่า ด้วยการใส่ร้ายผู้หญิง?

“เพราะฉันไม่ได้เป็นพระเอกคอยปกป้องผู้หญิงอย่างแก”

สองหนุ่มโต้กันไปมาจนเพชรต้องสั่งให้หยุด ทั้งสั่งสาลินีเก็บของคืนมุกแล้วกลับบ้านไป พรุ่งนี้ไม่ต้องมา ตนให้ลาพักร้อนสามวัน

“ไม่ไล่ออกซะเลยล่ะคะ...ไม่ค่ะ สาลี่ไม่ผิด สาลี่จะไม่หลบหน้าใคร สาลี่จะมาทำงานเหมือนเดิม สาลี่จะจับโกหกคนให้ได้” ว่าแล้วสาลินีสะบัดหน้าพรืดออกไปโดยไม่เก็บของให้มุกสักชิ้น

เจนจบช่วยมุกเก็บของใส่กระเป๋า ชนินทรเห็นแล้วโมโหเดินปึงปังออกไปอีกคน เพชรวานเจนจบไปส่งมุกที่บ้าน ก่อนที่ตัวเองจะตามไปคุยกับชนินทรตามลำพัง

“แกจะให้ฉันทำยังไง ในเมื่อมุกดาเขาก็มีหลักฐานว่าไปหาหมอ”

“ต่อให้ไม่มีหลักฐาน แกกับเจนจบก็เต็มใจจะเชื่อผู้หญิงคนนี้”

“ชนินทร ฉันเป็นนาย...ฉันต้องให้ความยุติธรรมทุกคน ฉันรู้ว่าแกทุ่มเทเพื่อสตาร์ไดมอนด์ของฉันมาตลอด ฉันขอบใจ ตอนนี้ทุกคนเครียดที่หาอะดอเรลลาไม่เจอ แต่เราจะไม่ยอมแพ้ เราจะช่วยกัน...นาย ฉัน พาที เจนจบ ไม่มีใคร...ไม่มีเรื่องไหนจะทำลายพวกเราได้” เพชรสรุปอย่างเชื่อมั่น ไว้วางใจเพื่อนทุกคน

ooooooo

เสียงรถวิ่งมาจอดหน้าบ้าน ประไพรีบออกมาต้อนรับนึกว่าจะได้เจอว่าที่ลูกเขย แต่พอเห็นเจนจบ เธอหน้านิ่ง รับไหว้อย่างเสียไม่ได้ แถมพูดซะเจนจบหน้าเจื่อน

“แม่นึกว่าคุณเพชรจะมา เลยเตรียมของโปรดคุณเพชรไว้”

“ผมแวะมาส่งคุณมุกแทนเพชรน่ะครับ”

“จ้ะ ตามสบาย...เดี๋ยวก็กลับแล้วใช่ไหม”

เจอประโยคนี้ เจนจบยิ่งเจื่อนเข้าไปใหญ่ พอประไพเดินแยกไป มุกรีบขอโทษเจนจบ หวังว่าเขาคงไม่ถือคุณแม่ ของตน

“ไม่หรอกครับ ใครๆก็รักเพชร เพื่อนผมเป็นคนน่ารัก”

“คุณเจนจบก็น่ารักค่ะ หนูมุกว่าคุณเจนจบไม่เย็นชา หัวสูงเหมือนพี่เพชร...อบอุ่นกว่า น่ารักกว่า”
“คุณมุกชมจนผมจะลอยแล้วครับ” เจนจบยิ้มเขิน โดนสาวสวยชมซึ่งหน้า

แต่เวลาเดียวกัน นายเพชรกำลังจะบ้าตาย เพราะโดนแม่มรกตสวดยับ แค่เพียงเขาไม่ได้ไปส่งมุกที่บ้าน

“หน้าที่รับส่งหนูมุกเป็นของแกนะเพชร ไม่ใช่ของเจนจบ ถึงจะเป็นเพื่อนรักกันมากแค่ไหน แต่มุกเม็ดนี้ฉันจองไว้ให้แก”

“แล้วถ้ามุกเขาไม่อยากอยู่กับเพชรอย่างผม”

“หมายความว่าแกจะยกของของแกให้เพื่อนรัก”

“ผมไม่ใช่เจ้าของมุก ผมไม่มีสิทธิ์เที่ยวยกเขาให้ใครต่อใคร นอกจากเขาจะเลือกเอง”

“คนอย่างเจนจบจะทำให้หนูมุกมีความสุขมากกว่าผู้ชายเพียบพร้อมอย่างแกไม่ได้ แม่ไม่ไว้ใจเจนจบ แม่จะขอหมั้นหนูมุกไว้ก่อน”

“แม่ครับ แค่แม่เอามุกดาใส่พานยัดเยียดมาเป็นปลิงเกาะผม ทุกวันนี้ผมก็ปวดหัวมากพออยู่แล้ว”

มรกตตกใจกับคำพูดลูกชาย ส่วนแม่บ้านสาวใหญ่ที่นั่งทำความสะอาดเครื่องเพชรอยู่ใกล้ๆ ถึงกับแอบบ่นว่าแรง...แรงจริงๆ

“ผมอยากได้เจ้าสาวที่ผมเลือกเอง เพราะผมจะอยู่กับเขาตลอดชีวิต ส่วนเรื่องหมั้นเรื่องแต่งจะไม่เกิดขึ้นทั้งนั้น ถ้ายังหาอะดอเรลลาไม่เจอ” เพชรทิ้งท้ายจริงจังจนมรกตหน้าเสีย ไม่กล้าตอแย

ooooooo

ในคอนโดฯภูผา พวกแมงมุมกำลังโวยวายเรื่องเพชรอะดอเรลลาที่ปล้นมาแล้ว แต่ป่านนี้ยังไม่ได้ค่าจ้าง หรือว่าคนจ้างมันจะหักหลัง รอให้เราถูกจับเสียก่อน จึงอยากให้ภูผาจัดการโดยเร็ว เพราะพวกเรากรรมกรรับจ้าง ไม่ได้เป็นพวกคุณหญิงคุณนายเสนอหน้าทำงานเพื่อการกุศล

ถูกรุกเร่งขนาดนี้ ภูผาอยู่เฉยไม่ได้ เขาติดต่อไปยังคนบงการในคืนนั้นเลย

“เด็กๆมันเริ่มร้อนรน ถึงเวลาสำหรับค่าจ้างแล้ว คุณมาเอาอะดอเรลลาไป”

เสียงปลายสายตอบบางอย่างกลับมา...ภูผาทวนคำ สีหน้าฉงน

“ผมรู้อะดอเรลลามันของร้อน ต้องรอเวลาปล่อย แต่เรากำลังโดนกวน...ว่าไงนะ คุณมีแผนสอง...”

หลังฟังแผนการจากชายลึกลับผู้บงการ ภูผานั่งนิ่งครุ่นคิด สายตาจับจ้องที่อะดอเรลลาอัญมณีสีชมพูสวยเปล่งประกายที่วางอยู่เบื้องหน้า...

เพียงเช้าวันใหม่ ภูผาในมาดพ่อค้าเพชรอิสระก็นำภาพถ่ายอะดอเรลลาขนาดใหญ่ไปพบนายสงคราม พ่อค้าเพชรเจ้าของเอสเคไดมอนด์ โดยมีศักดา ลูกชายเพลย์บอยยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง

เห็นภาพอัญมณีล้ำค่านั้นแล้ว สงครามท่าทีสนใจมาก “เอามาเลย...เท่าไหร่”

“เจ้าของอาณาจักรเอสเคไดมอนด์อย่างคุณสงครามต้องรู้ราคาอะดอเรลลาดีอยู่แล้ว”

“ของร้อนแบบนี้ ราคามันไม่นิ่ง”

“ผมต้องการคนซื้อที่ไม่มีการต่อรอง เสนอตัวเลขที่ดีที่สุดมา แต่ถ้าไม่กล้าลงทุน ก็อย่าติดต่อให้เสียเวลาผม” ภูผากล่าวเฉียบเข้มแล้วลุกขึ้นเดินออกไปอย่างไม่แคร์ สองพ่อลูกหันมองหน้ากัน ก่อนลูกชายจะเอ่ยว่า

“ให้ผมติดต่อมันเอง อะไรที่เป็นของไอ้เพชร...ผมจะเอามาให้หมด”

“ดีลูก...ต่อไปที่หนึ่งวงการจิวเวลรีต้องเป็นเอสเคไดมอนด์ของเรา เริ่มต้นงานโปรโมชั่นที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวงการค้าเพชรได้แล้ว”

หลังจากนั้นไม่นาน...การ์ดเชิญจากเอสเคไดมอนด์ก็ถูกส่งถึงมือนายเพชรแห่งสตาร์ไดมอนด์ แต่เพชรไม่อยากไป จึงจะมอบหมายให้เจนจบไปแทน...สาลินีได้ยินก็เสนอหน้าแสดงความเห็นทันที

“แต่คุณสงครามกับคุณศักดาเขาคงอยากให้เบอร์หนึ่งในวงการอย่างคุณเพชรไปร่วมแสดงความยินดีนะคะ ครบรอบก่อตั้งบริษัททั้งที แถมยังมอบเงินให้การกุศลด้วย ทั้งเซเลบ นักข่าว คงเบียดกันล้นงาน”

มุกอยู่ในห้องด้วย เธอยื่นหน้าจากหลังจอคอมพิวเตอร์มามอง เป็นจังหวะที่เพชรหันไปเห็นพอดี มุกเลยเอ่ยปาก อยากไปด้วยคน

“ไม่ต้อง” เพชรสวนทันใด สาลินีสะใจ ทิ้งสายตาไปทางเจนจบ ขอควงเขาไปได้ไหม ชายหนุ่มไม่ตอบ แต่บอกเพชรว่าตนจะชวนชนินทรไปด้วย เพชรตามใจ แล้วเดินออกจากห้องทำงาน โดยเจนจบก้าวตามหลัง สาลินีขยับจะไปอีกคน แต่มุกรีบลุกมาหา บ่นเสียดายจัง หนูมุกอยากควงพี่เพชรไปอวด

“ดีแล้วล่ะย่ะ อย่าคิดจะไปโชว์ความทุเรศให้ขายหน้า ฉันสงสารคุณเพชร”

สาลินีจีบปากใส่ มุกหมั่นไส้เป็นบ้า แต่จำใจตีหน้าเซ่อ ถามว่าทำไมพี่เพชรถึงไม่อยากไปงานใหญ่แบบนี้

“จะรู้ไปทำไม หน้าอย่างหล่อนไม่ต้องรู้มากหรอกมุกดา...เพราะอีกไม่นาน หล่อนก็จะกระเด็นออกไปจากที่นี่”

ความอดทนเริ่มหมด มุกยั่วเข้าให้ว่า “เมื่อไหร่เหรอคะ คุณสาลี่บอกมุกหน่อยสิคะ แต่ก็ดีนะคะ ออกจากที่นี่ไปเป็นเมียพี่เพชร นั่งกินนอนกิน ช็อปปิ้งวันละสามเวลา”

“จะไม่มีวันนั้นเด็ดขาด ถ้าฉันยังมีชีวิตอยู่” สาลินีประกาศกร้าวแล้วผละไป มุกหัวเราะไล่หลัง พอสาลินีปิดประตู มุกพึมพำทวนชื่อเอสเคไดมอนด์ด้วยสีหน้าสงสัย...

ขณะเดียวกันนั้น ในห้องทำงานคมกฤชพี่ชายมุก ชายหนุ่มดูบัตรเชิญของเอสเคไดมอนด์แล้ววางลงบนโต๊ะตรงหน้าธีรพัฒน์

“ยักษ์ใหญ่อันดับสอง ที่รอเวลาโค่นสตาร์ไดมอนด์”

“แบบนี้มันจัดงานเกทับกันชัดๆ” ธีรพัฒน์ฟันธง

“ตราบใดที่ยังหาอะดอเรลลาไม่เจอ ศักดาก็มีหวังจะเบียดขึ้นมายืนเหนือคุณเพชร”

อาจจะจริงเช่นนั้น เพราะยามนี้ศักดาลูกชายเสี่ยสงครามเจ้าของเอสเคไดมอนด์กำลังเจรจากับภูผาทางโทรศัพท์เพื่อซื้ออะดอเรลลาราคามหาศาล ศักดาอยากเห็นของก่อน ถ้าเขามีจริงให้มาเจอกัน ตนจะเซ็นเช็คให้เลย...

สถานที่นัดพบของสองฝ่ายคือสปาผู้ชายแห่งหนึ่งที่เพชรกับเจนจบมาใช้บริการ ขณะสองหนุ่มคุยกันเรื่องมุกที่แม่ของเพชรจะหมั้นเธอให้เขา ซึ่งเขาไม่ยอมเด็ดขาด จึงถามเจนจบว่ารักมุกหรือเปล่า ถ้ารักก็เดินหน้าจีบได้เต็มกำลังเลย

เจนจบไม่ทันฟัง มัวมองตามใครบางคนที่เดินไปทางห้องแต่งตัว พอเพชรถามว่าเจอใคร เขาตอบทันทีว่า ศักดา เอสเคไดมอนด์...

ภูผารอในห้องนั้น เมื่อศักดาก้าวเข้ามาถามหาของ เขาเปิดถุงใบเล็กให้เห็นอะดอเรลลา แต่ไม่ยอมให้ศักดาแตะต้อง จนกว่าจะได้เงินสด

“จะให้ฉันหอบเงินสดห้าร้อยล้านมาให้แก...” ศักดาพูดไม่ทันขาดคำ เพชรเปิดประตูเข้ามาพอดี แวบหนึ่งเพชรเห็นอะดอเรลลาก่อนที่ภูผาจะปิดถุงเก็บใส่กระเป๋าทำทีเหมือนจะกลับ

“อ้าว คุณพัชระ สตาร์ไดมอนด์ บังเอิญจริงๆ เป็นเมมเบอร์ที่นี่เหมือนกันเหรอครับ” ศักดาทัก แต่เพชรไม่สน ขยับมาขวางภูผา ขอดูกระเป๋าเขาหน่อย

“ผมไม่รู้จักคุณ” ภูผาปฏิเสธ ขณะที่ศักดาไม่พอใจเพชร ถามว่าใหญ่แค่ไหนถึงมาเที่ยวขอค้นกระเป๋าคนอื่น...

ใหญ่หรือไม่ใหญ่เพชรไม่ตอบ แต่เขาเห็นของของเขา และขอศักดาอย่าเพิ่งยุ่ง

ศักดาชักเดือด ดึงเพชรที่จะตามภูผาออกไป แล้วผลักเขาไปกระแทกล็อกเกอร์ เจนจบพรวดเข้ามาห้าม กลับโดนศักดาตวาดใส่...มึงอย่าเสือก!

เพชรโมโห ชกเปรี้ยงเข้าหน้าศักดา ทำให้เกิดซัดกันนัว แต่เพชรมีเจนจบเป็นตัวช่วย ศักดาจึงเป็นรอง

“มึงคิดว่าเป็นที่หนึ่ง แล้วจะแน่กว่ากูเหรอ” ศักดาคำราม

“ฉันไม่ได้มาหาเรื่องนาย ฉันกำลังตามหาของของฉัน แล้วถ้ารู้ว่าใครที่มันมีส่วนเกี่ยวข้องแม้แต่นิดเดียว ฉันไม่เก็บมันไว้แน่” เพชรหันหลังเร็วออกไปกับเจนจบ ศักดาลุกขึ้น รีบหยิบมือถือต่อสายถึงภูผา กล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“แกต้องขายให้ฉัน...ฉันซื้อ ฉันซื้อเดี๋ยวนี้”

ภูผานั่งในรถที่บลูขับมารับ ตอบกลับศักดาว่า “ราคาเพิ่มขึ้นอีก 10 เปอร์เซ็นต์ เป็นค่าความเสี่ยง”

“ไอ้...” ศักดาจะด่า แต่ชะงักเพราะภูผาตัดสายเสียแล้ว...

ภูผานั่งนิ่งข้างบลูในรถ พอบลูถามเป็นไง เขาตอบขรึมๆว่า “เรียบร้อย...ตามแผน” บลูถูกใจยื่นหน้ามาจูบแก้มเขา พร้อมทิ้งสายตายั่วยวนเอ่ยชวน อย่าเพิ่งรีบกลับ ไปฉลองกันก่อน...แล้วรถคันนั้นก็แล่นฉิวออกไปจากหน้าสปา

แต่เพชรกับเจนจบเพิ่งจะเดินออกมา หลังไปขอดูกล้องวงจรปิดจากผู้จัดการแล้วไม่ได้เรื่อง เห็นหน้าชายที่หนีไปไม่ชัด แต่รู้ว่ามันมาหาศักดา

เมื่อพากันกลับไปถึงสตาร์ไดมอนด์ เพชรปรายตามองมุกที่ฟุบหลับกับโต๊ะทำงาน หารู้ไม่ว่าเธอแกล้งหลับ ก่อนหน้านี้เธอยังเปิดเว็บไซต์ของเอสเคไดมอนด์อยู่เลย

“เราต้องมีพยานหรือหลักฐานมากกว่านี้” เจนจบเอ่ยขึ้น...มุกหูผึ่งแต่หลับตานิ่ง

“ฉันจะไปงานเลี้ยงของเอสเคไดมอนด์ ไอ้ศักดากับฉันต้องเจอกันอีก” เพชรตัดสินใจ...มุกที่นอนหลับ ค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างใช้ความคิด

ooooooo

คืนวันงานจัดเลี้ยงของเอสเคไดมอนด์ เจ้าของงานและแขกเหรื่อล้วนผู้มีอันจะกิน ทุกคนแต่งตัวโก้หรูเต็มงาน เพชรมาพร้อมเจนจบ ชนินทร และสาลินี... สงครามให้การต้อนรับอย่างดีตามมารยาท คอยปรามศักดาที่จ้องจะหาเรื่องเพชร

เมื่อแยกมาจิบเครื่องดื่มกันมุมหนึ่ง เพชรถามเจนจบว่าเห็นคนน่าสงสัยบ้างหรือยัง เจนจบบอกยังไม่เห็นอะไรผิดปกติ ดูเหมือนจะเป็นแค่งานเลี้ยง แต่พอเหลือบเห็นธีรพัฒน์เดินตรงมาหา เจนจบกลับตั้งคำถามขึ้นว่า

“เป็นไปได้หรือเปล่าครับ ว่าจะมีการซื้อขายอะดอเรลลาในงานนี้”

“ถามผม ผมก็ตอบตรงๆว่ามันโจ่งแจ้งเกินไป แต่ถ้าคุณอยากให้ผมจับตาความเคลื่อนไหวของคุณศักดา ลูกน้องผมเก็บภาพทุกคนในงานไว้แล้ว”

เพชรกับเจนจบหันไปมองตามสายตาธีรพัฒน์ เห็นลูกน้องธีรพัฒน์ปลอมเป็นนักข่าวถ่ายรูปศักดาที่ทักทายแขกผู้มีเกียรติ ฝ่ายสงครามเจ้าของงาน เมื่อนั่งลงที่โต๊ะด้านหน้าเกือบติดเวที เขาเหลียวมาพูดกับลูกชายเบาๆ

“ฉันเห็นสารวัตรธีรพัฒน์ที่ดูแลคดีเพชร”

“ช่างหัวมันสิพ่อ ยังไงวันนี้เราก็จะซื้ออะดอเรลลา”

“ทำไมต้องวันนี้ อยากซวยกันหมดหรือไง”

“ไอ้คนขายมันย้ำว่าต้องวันนี้”

“แล้วมันจะมาตอนไหน”

ขาดคำของสงคราม ไฟในงานหรี่ลง สาลินีที่โต๊ะวีไอพีท่าทีตื่นเต้น เดาว่าคงมีเซอร์ไพรส์ แต่ชนินทรนั่งหน้าเรียบเฉย ไม่ต่างจากเพชรกับเจนจบที่หันไปมองทางหน้าเวที

ไฟในงานหรี่ลงทั้งหมด เหลือแค่ดวงเดียวหน้าเวที เสียงเพลงเย้ายวนดังขึ้น...ในความมืดด้านหน้า ภูผาเดินมานั่งลงข้างสงคราม บลูในชุดราตรีสั้นคอปาดลึกเว้าเอวนั่งลงประกบข้างศักดา จากนั้น การเจรจาซื้อขายอะดอเรลลาก็เริ่มขึ้นโดยไม่มีพิรุธใดๆ

แต่สองศรีพี่น้อง...คมกฤชกับมุกภายใต้หน้ากากเพชรระยิบระยับน่าจะรู้ทัน...ทั้งคู่ออกมาวาดลวดลายจังหวะแทงโก้อย่างเร่าร้อนบนฟลอร์ด้านหน้า พลางลอบมองไปทางโต๊ะสงคราม และเห็นอะดอเรลลาในมือภูผา มุกสบตาพี่ชายก่อนหมุนสไลด์เท้าวาดลีลามาตรงหน้าภูผา เพชรจ้องนักเต้นสาวด้วยความสนใจ

เมื่อภูผาขยับจะลุกออกไป บลูลุกตาม มุกตัดสินใจวินาทีนั้นหมุนตัวไปฟันศอกเข้าหน้าภูผา ส่วนคมกฤชพุ่งไปดักบลูเพื่อคุ้มกันน้องสาว มุกจะล้วงเพชรในกระเป๋าภูผา แต่ถูกมันบิดข้อมือแล้วชักปืนจ่อ

พลัน! ไฟในงานสว่างขึ้น ทุกคนเห็นภาพภูผาจ่อปืนจะยิงมุก แขกตกใจกรีดร้องลั่นไปหมด พวกเพชรลุกพรวด...จากนั้นเหตุการณ์ชุลมุนไปหมด มุกกับคมกฤชพยายามจะแย่งอะดอเรลลาจากภูผาให้ได้ แต่มันไม่ง่ายอย่างใจคิด

ภูผายิงกราด ผู้คนแตกกระเจิงไม่รู้ใครเป็นใคร

หาที่หลบกันวุ่นวาย เพชรจะตามภูผาไปแต่เจนจบห้ามไว้ เพราะกลัวโดนลูกหลง

“ใช่มัน...ใช่คนที่มีอะดอเรลลา” เพชรยืนยันแล้ววิ่งสวนกระสุนขึ้นไป เจนจบกับชนินทรวิ่งตาม พลางร้องห้ามเพชร ส่วนสาลินีก้มงุดลงมุดโต๊ะอย่างกลัวตาย

ทั้งภูผาและบลูต่อสู้พวกธีรพัฒน์ โดยมีคนอื่นๆอีกกลุ่มวิ่งเป็นพรวน ไปถึงประตูหน้าห้องจัดเลี้ยง รุจาในชุดราตรีสั้นวิ่งทะเล่อทะล่าเข้ามาหาข่าว แต่เจอภูผาเอาปืนจ่อลากเธอไปเป็นตัวประกัน

จังหวะหนึ่ง  มุกกับเพชรประจันหน้ากัน แต่มุกยังใส่หน้ากาก เพชรจึงได้แต่คลับคล้ายคลับคลาว่าแววตานี้เคยเห็นที่ไหน ฝ่ายรุจานั้นกรีดร้องลั่นด้วยความกลัว ขณะถูกภูผาลากตัวออกไป ภูผาก้มหน้าตลอดเพื่อไม่ให้กล้องวงจรปิดจับหน้าตาของตนได้

เมื่อจวนเจียนภูผาจะหนีไปได้ มุกตัดใจโดดสกัดอย่างหวาดเสียวเพื่อช่วยเหลือรุจา...ได้ผล รุจาปลอดภัย แต่ภูผากลับหนีรอดไปได้ เธอจึงทะยานผ่านระเบียงออกไป คมกฤชเห็นน้องปลอดภัยก็หลบหายไปอีกทาง

เพชรมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยใจระทึก อยากรู้เหลือเกินว่าหญิงแกร่งเก่งเกินชายชาตรีนางนั้นเป็นใคร

“เจนจบ...ฉันอยากรู้จักผู้หญิงคนนั้น ฉันต้องรู้ภายใน 24 ชั่วโมง ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร”

เสียงเพชรดังก้อง...แต่มุกคงไม่ได้ยิน เพราะเธอวิ่งหายไปในซอยมืด สักครู่มีรถพุ่งออกมาเบรกตรงหน้า คมกฤชนั่นเอง เขามารับน้องสาวกลับบ้านอย่างปลอดภัย

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น เพชรเข้าบริษัทอย่างเร่งรีบ

สอบถามเจนจบรู้หรือยังว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร เจนจบตอบได้แค่ว่าทางโรงแรมบอกว่าสองคนนั้นไม่ใช่คนที่จ้างมา นักเต้นตัวจริงถูกขังไว้ในห้องแต่งตัว พาทีเสริมอย่างมั่นใจว่า คู่เต้นแทงโก้นั่นก็โจร

เมื่อเพชรถามถึงกล้องวงจรปิดของโรงแรม ชนินทรตอบสั้นๆว่าเสีย เพชรท่าทีโมโหขึ้นมาทันที...เสียงเข้มใส่ทุกคนว่า ทำไมต้องเจาะจงเสียงานนี้ด้วย

ความจริงก็คือ สงครามอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ และเขากำลังตบหน้าศักดาโทษฐานความใจร้อน  อยากเอาชนะเพชร จนเกือบจะลากเราเข้าคุกไปด้วยกัน

“ดีว่าเจ้าของโรงแรมมันยังติดหนี้ในบ่อนฉันอยู่  ถึงโกหกว่าวงจรปิดเสีย ไม่งั้นอนาคตของพ่อกับแกจบลง

ตรงนี้...ไป ออกไปพบตำรวจได้แล้ว”

ศักดาไม่ค่อยพอใจพ่อแต่ต้องทำตามคำสั่ง ตามพ่อออกไปพบสารวัตรธีรพัฒน์ที่ห้องรับแขกของเอสเคไดมอนด์

“งานเลี้ยงแบบนี้ ผมจะสกรีนแขกทุกคนได้ยังไงครับ” ศักดาเริ่มหัวเสียหลังถูกสารวัตรซักถาม

“พยานหลายคนยืนยันว่าผู้ต้องสงสัยสองคนนั่งข้างคุณกับลูกชาย”

“ผมไม่รู้จักเขาเลย” สงครามแย่งตอบ “พอไฟดับโชว์จะเริ่ม เขาก็มานั่ง ผมคิดว่าเป็นแขก ก็ไม่ได้เอะใจอะไร จนเกิดเรื่องตอนที่นักเต้นผู้หญิง...เข้ามาใกล้ พอยิงกัน ผมกับลูกก็ไม่รู้อะไรแล้ว คนของผมพาออกไป...จัดงานทั้งทีเป็นข่าวอื้อฉาว แล้วยังต้องจ่ายค่าเสียหายให้โรงแรมอีกไม่รู้เท่าไหร่”

“เราเป็นฝ่ายเสียหายเต็มๆนะสารวัตร” ศักดา

เน้นหนัก จนธีรพัฒน์นิ่งไป...

ต่อมาเมื่อเพชรได้คุยกับธีรพัฒน์ เขาหงุดหงิดหัวเสียพาลมาลงกลุ่มคนใกล้ชิดในบริษัทตัวเองที่นั่งหน้าสลอน ทั้งเจนจบ ชนินทร พาพี และสาลินี

“โดยเฉพาะนักเต้นสาวสุดเซ็กซี่ สาวในฝันของแก”

สิ้นคำพาที มุกเปิดประตูห้องทำงานเข้ามาทักทายทุกคนหน้าระรื่น พอเห็นแต่ละคนหน้าเครียด เธอเดาว่าคงมีเรื่องใหญ่ อยากให้เธอช่วยบ้างไหม?

“ช่วยเงียบ แล้วก็ไปโต๊ะเธอ นั่งเฉยๆ ไม่ต้องออกความเห็น” เพชรสั่งเฉียบ แล้วหันไปบอกเจนจบว่าตนจะไปข้างนอก ไม่อยากทนอยู่กับตัวน่ารำคาญ

เจนจบมองมุกอย่างเห็นใจก่อนเดินตามเพชรออกไป ส่วนพาทีสงสารมุก ขยับเข้ามาป้องปากบอก

“เรื่องเด็ดครับ ทั้งอะดอเรลลา ทั้งสาวในฝัน”

“เหรอคะ” มุกทำตาโต แต่พอเจอสายตาชนินทรที่เดินผ่านมุกทำท่ากลัวๆ สาลินีเห็นแล้วอยากจะหัวเราะ ครั้นมุกถามว่างานเมื่อคืนสนุกไหม เจ้าหล่อนก็ยิ่งเชิด

“เริ่ด...เริ่ดที่สุด อลังการล้านแปด”

“อู้ววววว...เริ่ดยังไงเหรอคะ คุณสาลี่”

“ฉันไม่เล่าให้เธออิจฉาหรอก รับรองเกิดมาชาติหน้าเธอก็ไม่มีทางได้ไปงานเริ่ดๆแบบนี้” สาลินีทำหน้าเยาะเย้ย จนมุกต้องรีบหันหลังกลั้นยิ้ม...

ooooooo

ในห้องทำงานสารวัตรธีรพัฒน์...รุจาวางรูปนักเต้นสาวตอนบู๊ระห่ำเมื่อคืนลงตรงหน้าสารวัตร

“โชคดีที่ยังพอมีรูปจากคุณ” ธีรพัฒน์เอ่ยขึ้น

“แต่ถ้าฉันเห็นไอ้สองคนนั่นอีกที ฉันชี้ตัวได้เลย

นะคะ โดยเฉพาะคนที่ล็อกคอฉัน”

“ผมจะให้ลูกน้องพาคุณไปสเกตช์ภาพหน้าคนร้าย”

“ได้เลยค่ะ รับรองเราต้องจับพวกมันได้จากภาพสเกตช์ของรุจา”

ว่าแล้วรุจาลุกขึ้นจะกลับออกไป พอดีเพชรกับเจนจบเดินสวนเข้ามา นักข่าวสาวตกตะลึงไปอึดใจ นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอเพชรจังๆแบบนี้ ถือโอกาสจะสัมภาษณ์เสียเลย แต่เพชรมองข้ามหัวเธอไปพูดกับธีรพัฒน์ว่า ตนมาเรื่องคนร้ายเมื่อคืน รุจายังตื๊อเพชร แนะนำชื่อตัวเองและสังกัดอย่างเร็วจี๋ แต่ต้องชะงักเมื่อเจอย้อนเร็วพอกัน

“ผมไม่ให้สัมภาษณ์”

แต่พอธีรพัฒน์บอกว่า รุจาถ่ายภาพนักเต้นที่ยิงปะทะกับคนร้ายไว้ได้ เพชรรีบพุ่งเข้ามาจะหยิบภาพที่ธีรพัฒน์ส่งให้ แต่รุจาไวกว่าคว้ารูปนั้นมาก่อน

“รูปของฉัน...ไม่ทราบว่า คุณเพชรพอจะมีเวลาให้สัมภาษณ์กับนิวส์ไทม์สัก 2-3 คำถามไหมคะ”

เพชรหน้าตึงเดินกลับออกไปโดยมีเจนจบก้าวตามติด ส่วนรุจาวิ่งตามหลัง อยากจะสัมภาษณ์เพชรให้ได้

“ฉันไม่ให้สัมภาษณ์อะไรทั้งนั้น แต่แกต้องเอารูป

นักเต้นคนนั้นมาให้ได้” เพชรสั่งเจนจบแล้วเดินเลี้ยวหนีนักข่าวสาวไปอย่างเร็ว เจนจบเลยต้องเผชิญหน้าเธอในระยะประชิด

“ผมชื่อเจนจบ เป็นฝ่ายการตลาด มีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้ไหมครับ”

“ฉันอยากสัมภาษณ์คุณเพชร”

“ได้สิครับ แต่ผมสงสัยเรื่องรูปนั่นนิดหน่อย”

“ฉันถ่ายเองค่ะ”

“คุณเป็นนักข่าวที่เยี่ยมมากๆ กล้าเสี่ยงตาย”

“ใช่ค่ะ คุณภาพคน คุณภาพข่าว คุณภาพนิวส์ไทม์”

“งั้นผมจะรบกวนขอรูปสักสองสามรูปจากคุณ ให้ทางบริษัทที่รับประกันเพชรลองตรวจสอบ เพราะมันเกี่ยวกับเรื่องอะดอเรลลาของเรา ไม่ทราบว่าคุณรุจาจะพอให้ได้ไหมครับ”

รุจายิ้มหวาน แต่คำตอบไม่หวานอย่างรอยยิ้ม...

ไม่นานนัก เจนจบก็กลับมาบอกเพชรที่ยืนรออยู่หน้ากองปราบ

“เขาบอกว่าต้องได้สัมภาษณ์นาย”

เพชรหน้าเครียดไม่พูดอะไร แต่กลับออกไปด้วยความโมโห...ส่วนรุจา เธอกลับเข้ามาด้านในให้ข้อมูลตำรวจเพื่อสเกตช์ภาพชายที่จี้เธอเป็นตัวประกัน ระหว่างนี้เอง คมกฤชมาสมทบ เขาอยากได้รูปนักเต้นเมื่อคืน แต่รุจาทำไม่สนใจ มุ่งแต่บอกรูปพรรณสัณฐานชายคนนั้นแก่ตำรวจ

คมกฤชหันรีหันขวางแล้วตัดใจนั่งคุกเข่าลงตรงข้ามรุจา “รุจา...ผมขอรูปนั้นได้ไหม ผมต้องหานักเต้นคนนั้น เขารู้จักผู้ต้องสงสัยปล้นเพชรนะ ไม่งั้นผมต้องจ่ายพันล้าน กางเกงในยังไม่เหลือเลย”

“ดี...ฉันจะรอดูกางเกงในคุณ แล้วอย่าลืมซักล่ะ สกปรกแน่ๆ”

“โธ่ รุจา ให้ผมคุกเข่าขอร้องอย่างคราวก่อนก็ได้...นะ เห็นแก่ความเป็นเพื่อนของเรา”

“เพื่อนเหรอ ช่วงไหนที่ฉันกับนายเป็นเพื่อนกัน... ขอโทษ จำไม่ได้”

พูดจบรุจาหันไปให้ข้อมูลกับตำรวจต่อ แต่สมาธิเธอแตกซ่านจนพูดมั่วไปหมด รูปในจอสเกตช์กลายเป็นรูปใครที่ไหนก็ไม่รู้ ไม่ใกล้เคียงภูผาเลย จึงมีอันต้องยุติ รุจาเคืองคมกฤชมาก เดินหนีออกมาด้านนอก แต่เขาก็ยังตาม เธอเลยหันไปแว้ดใส่

“นายทำให้ฉันเสียสมาธิ จนสเกตช์เป็นใครก็ไม่รู้”

“ก็แค่รูปจะงกอะไรนักหนา”

“ทำไมถึงอยากได้กันเหลือเกินนะ รูปผู้หญิงคนนี้” รุจาแกล้งหยิบรูปนั้นโบกไปมา คมกฤชพยายามแย่งแต่ไม่สำเร็จ “สงสัยจะไม่ใช่คนธรรมดา คุณเพชรก็อยากได้ นายก็อยากได้”

ขาดคำ เจ้าหล่อนก็ฉีกรูปนั้นทิ้งหน้าตาเฉย คมกฤชถึงร้องเฮ้ย!

“อยากได้นัก ก็เอาไป” เธอโปรยรูปนักเต้นที่ฉีกละเอียดใส่หน้าเขา แล้วเดินยิ้มจากไป ทิ้งชายหนุ่มยืนเหวอ สงสัยว่าเธอจะโรคจิต!

เมื่อคมกฤชส่งข่าวไปยังมุก ปรากฏว่ารายนั้นยืนยันกลับมาว่า พี่กฤชต้องเอาไฟล์รูปจากรุจามาให้ได้ พี่ชายถือโทรศัพท์หน้าเครียด กรอกเสียงกลุ้มๆว่า

“คุณเพชรก็อยากได้รูปแก”

“ฮ้า...พี่เพชร” มุกเสียงดังไปนิด เหลือบเห็นสาลินีสอดส่องมาจึงต้องหลบเข้ามุมคุย “ให้ไม่ได้เด็ดขาด พี่กฤชรีบหาทางลบไฟล์รูปมุกเร็วๆ”

มุกสั่งเสร็จ เดินเลี้ยวขึ้นลิฟต์ สาลินีโผล่ออกมาจากด้านหลังหน้าตาสงสัยมาก จากนั้นเธอรีบไปรายงานชนินทร

“มีพิรุธล้านล้านเปอร์เซ็นต์ค่ะ แม่หนูมุกคนนี้”

“อาจจะเกี่ยวกับเพชรที่หาย”

“นั่นสิคะ คุณเพชรกับคุณเจนจบน่ะไม่เชื่อสาลี่เลย มีแต่คุณชนินทรเท่านั้นที่จะจับแม่หนูมุกได้คาหนังคาเขา”

“จับตาดูไว้ห่างๆ ผมไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเพื่อนผมลับหลัง”

“ซึ้งจังเลยค่ะ คุณชนินทรเป็นเพื่อนแท้ของคุณเพชรจริงๆนะคะ”

ขณะที่สาลินีจอมสาระแนอยู่ในห้องทำงานชนินทร มุกกลับไปที่โต๊ะทำงานในห้องเพชร ถูกเจนจบนั่งจ้องหน้า ให้หวาดผวาจนต้องรีบกลบเกลื่อน

“หน้าหนูมุกสวยขึ้นเหรอคะ คุณเจนจบถึงจ้องเอาๆ”

“สวยจนน่าขนลุก” เพชรประชด

“คงไม่ใช่...” เจนจบพึมพำ ทำให้มุกสงสัย ถามเขาว่าไม่ใช่อะไร? “เมื่อวานในงานมีนักเต้นคนนึง...หน้าคล้ายๆ”

“คล้ายยายหนูมุกเนี่ยนะ” เพชรพูดพร้อมจ้องหน้ามุกใกล้มาก มุกปั้นยิ้มหวานเชื่อม หลับตาพริ้มเหมือนรอจูบ แต่ต้องเก้อ เจอเขาผลักหน้าเบาๆให้ออกห่าง

“ไปตัดแว่น หรือไม่ก็ยิงเลเซอร์เหอะเจนจบ หน้าอย่างยายหนูมุก...ใครเหมือน รับรองชะตาขาด”

“ชะตาขาดก็ไม่เป็นไรค่ะ เพราะก่อนตายเคยได้เป็นแฟนหนุ่มหล่อ หรู ดูดีที่สุดอย่างพี่เพชร”

เพชรเอือมระอาเดินหนีกลับไปนั่งห่างๆ เจนจบถือแฟ้มมาวางให้

“ฉันลองถามไปตามโรงเรียนสอนเต้นรำว่ามีลักษณะนักเต้น หรือนักเรียนคล้ายๆสองคนเมื่อคืนบ้างไหม”

เพชรพลิกแฟ้มรูปที่เจนจบได้มา เป็นรูปนักเต้นรำที่ไม่เหมือนเลย เพชรบอกว่าไม่ใช่พวกนี้ แต่เจนจบอยากให้เขาลองดูช้าๆ เพราะเมื่อคืนเขาก็เห็นไม่ชัดเท่าไหร่

“แค่ไม่กี่นาที ฉันก็จำเขาได้” เพชรยืนยัน ทำให้มุกเผลอหัวเราะพรืด แล้วทำเป็นไอเมื่อเพชรหันขวับมาจ้อง แกล้งบ่นแอร์ตรงนี้แรงเหลือเกิน...

เสียงโทรศัพท์มือถือเจนจบดัง พาทีโทร.มาบอกวิธี

จะช่วยหาสาวแทงโก้คนนั้น เพชรหน้าตาตื่นเต้นแย่งโทรศัพท์มาคุยเอง ก่อนทั้งหมดจะพากันออกไปพบพาทีที่โรงเรียนสอนเต้นรำ

“อยากได้ลูกเสือ ก็ต้องเข้าถ้ำเสือ” พาทียืดอกภูมิใจ... มุกยืนอมยิ้มอยู่ข้างๆเจนจบ

เจนจบแย้งพาทีว่าไม่เห็นจะเกี่ยวกันตรงไหน เช่นเดียวกับเพชรที่ไม่เห็นด้วย บอกพาทีว่าวันหลังไม่ต้องพูดก็ได้ถ้าเขาไม่พูด ไม่ออกความเห็น เขาจะหล่อมาก

“หยุด เดี๋ยวก่อน วันนี้จะหล่อมากกว่าเดิม ถามหน่อย แกจะไปหานักเต้นที่ไหน เซเว่นหรือค่ายมวย มันต้องนี่ โรงเรียนสอนเต้นรำ” พาทียืดอีก เพชรนิ่งคิด มองคู่เต้นบนฟลอร์ สำรวจไปถ้วนทั่วก่อนเดินหน้าไปยังโรงเรียนสอนเต้นรำอีกแห่ง แต่ท่าทางจะไม่ได้เรื่องอีก ทำเอาพาทีชักจ๋อย แต่มุกกลับยิ้มขำ แถมยังแกล้งขยับขาตามจังหวะเพลงล้อๆเพชรเสียด้วย

พาทีมองเท้ามุก เกิดปิ๊งไอเดีย เสนอขึ้นว่า “ถ้าวิธีนี้ไม่เวิร์ก ฉันว่าแกน่าจะลองอีกวิธี”

“เอาที่ชัวร์ๆหน่อยได้มั้ย ฉันไม่มีเวลาว่างมาเดินดูขา ดูหน้า ดูก้น ผู้หญิง ฉันต้องทำงาน ต้องตามหาอะดอเรลลา”

“ใจเย็นเพื่อน งั้นลองวิธีนี้ รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะแสนครั้ง...แกต้องเต้น”

เพชรสะดุ้ง เจนจบกับมุกแทบไม่เชื่อหู ยิ่งพอเห็นเพชรถูกครูฝึกพาออกไปเต้นบนฟลอร์ มุกทั้งขำทั้งเชียร์ ตะโกนล้อพี่เพชรเก่งที่สุด

เพชรเต้นเก้ๆกังๆ เหยียบเท้าครูก็หลายครั้ง ที่สุดครูต้องถอนตัว ให้มุกมาจับคู่เต้นแทน คราวนี้เลยกลายเป็นทุกคนได้ดูคู่กัดเต้นกันไปแยกเขี้ยวใส่กันไป มุกซึ่งเจนจัดในการเต้นอยู่แล้ว เธอแกล้งเหวี่ยงเพชรแรงจนเสียหลักล้มป้าบจูบพื้น พาทีขำก๊าก ตบมือชอบใจ ตะโกนชมคุณมุกยอดเยี่ยม...ไอ้เพชรยอดแย่

ooooooo

วันเดียวกันนี้ แมงมุม บลู ขุนพล รวมตัวกันในห้องภูผา แมงมุมต้องการคำตอบจากภูผาว่าเมื่อไหร่จะได้เงินค่าจ้าง บลูเองก็ว่าตอนนี้เราเสียเปรียบทุกอย่าง มัวใจเย็นรอไม่ได้แล้ว

ภูผาไม่ตอบ แต่บอกว่าเมื่อวานตัวประกันเป็นนักข่าวชื่อรุจา อยู่หนังสือพิมพ์นิวส์ไทม์...พูดจบเขาโยนรูปรุจาไปบนโต๊ะ แมงมุมหยิบขึ้นมาดู ครู่เดียวก็ตาเยิ้ม

“งั้นรูปหล่ออย่างแมงมุม...ขอโชว์ฝีมือปิดบัญชีนี้เอง”

แล้วเย็นนั้นเอง แมงมุมไปซุ่มหน้าสำนักงานนิวส์ไทม์ ที่ด้านในคมกฤชกำลังตามตื๊อรุจาเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่น้องสาวของเขาต้องการ แต่ไม่ว่าเขาจะทำดียังไง เอาดอกไม้มาให้ รุจาก็ไม่เล่นด้วยทั้งนั้น แถมคว้ากระเป๋าเดินหนีออกไปหน้าตึก

ชายหนุ่มอดทนเดินตาม ขอโทษและขอโอกาสอีกครั้ง “ผมจำเป็นจริงๆ ผมไม่มีเงินจ่ายค่าประกันพันล้าน ผมถึงต้องทำทุกอย่างให้ได้เพชรกลับมา ผมเคยอวดดีใส่คุณ เพราะผมรับไม่ได้ว่า...ผม...ผม...กำลังจะล้มละลาย”

“แอ็กติ้งใช้ได้ แต่เผอิญฉันฉลาด เลยไม่เชื่อ”

“รุจา...ผมขอร้อง”

ขณะคมกฤชอ้อนวอน ไม่นึกว่าจะมีกระสุนลึกลับพุ่งเข้ามาเฉียดรุจาไปนิดเดียว กระสุนเจาะกระจกด้านหลังแตกกระจาย

รุจาตกใจหน้าเสีย ถ้าคมกฤชไม่ดึงเธอมา เธออาจเป็นผีเข้าออฟฟิศไปแล้ว...คมกฤชกวาดสายตาเห็นคนร้ายเตรียมหนี เขาชักปืนยิงเปรี้ยง ร่างแมงมุมถึงกับผวาเฮือก ถูกยิงเข้าที่ไหล่เลือดทะลัก

เสียงปืนทำให้ผู้คนแตกตื่น ยามวิ่งมาช่วยคมกฤชจับคนร้าย แต่สุดท้ายก็ตามไม่ทัน มันวิ่งไปขู่บังคับแท็กซี่ขับหนีไปอย่างรวดเร็ว

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้นายบรรพตต้องทบทวน ก่อนจะเรียกรุจามารับคำสั่งต่อหน้า บก.สมพล

“ต่อไปนี้ลูกไม่ต้องมาทำข่าว”

“พ่อคะ หนูอยากทำงาน หนูไม่กลัว เรายอมแพ้พวกอำนาจเถื่อนไม่ได้นะคะพ่อ เราต้องจับมันมาลงโทษ”

“วันนี้คุณคมกฤชช่วยหนูไว้ได้ แต่คราวหน้าหนูอาจจะไม่มีคนอยู่ข้างๆ” สมพลพูดอย่างเป็นกังวล

“สมพลติดต่อคุณคมกฤชด้วย ว่าฉันอยากขอบใจเขา”

“พ่อคะ ขอหนูทำข่าวนี้ต่อเถอะนะคะ”

“หยุด! พ่อไม่อนุญาต กลับบ้านไปเดี๋ยวนี้...สมพลเรียกหัวหน้าข่าวอาชญากรรมมาประชุมที่ห้องฉัน”

“ครับนาย”

รุจายังจะตื๊ออีก แต่บรรพตย้ำว่าพ่อมีลูกสาวคนเดียว...

พูดจบเขาเดินเข้าห้องไปเลย

“อาเข้าใจความมุ่งมั่นของหนู แต่อาก็เข้าใจความรักของพ่อหนูด้วย เพราะอาก็เป็นพ่อคนนึง”

“บก.คะ หนูไม่อยากหนี หนูอยากปิดข่าวนี้ด้วยตัวเอง”

“ใจเย็นๆ รอสักพัก เดี๋ยวอาจะช่วยพูดให้” สมพลผละไป ทิ้งรุจายืนหน้ายุ่ง ขัดใจสุดๆ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

#ทีมอำพน เตรียมฟิน "ก๊อต" สารภาพความในใจ "นุ่น" ใน "กระเช้าสีดา"

#ทีมอำพน เตรียมฟิน "ก๊อต" สารภาพความในใจ "นุ่น" ใน "กระเช้าสีดา"
12 พ.ค. 2564

05:15 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 12 พฤษภาคม 2564 เวลา 08:11 น.