ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มุกเหลี่ยมเพชร

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

แผนการของมรกตดำเนินไปอย่างรวดเร็วทันใจ แต่จะสำเร็จหรือไม่ต้องรอดูกันในวันนี้...พาที เลือกหัวหินเป็นสถานที่พักผ่อนของสองครอบครัว ซึ่งการมาครั้งนี้มรกตอ้างกับเพชรว่า แม่เห็นว่าลูกได้อะดอเรลลาคืนมาแล้ว ก็เลยให้ลูกชวนหนูมุกกับแม่ของเธอมาฉลองกันแบบส่วนตัว

“ส่วนตัว แล้วพาทีมาทำไมล่ะครับ”

“ฉันก็มาคอยบริการคุณแม่ไง โรงแรมนี้ฉันมาเหมือนบ้านหลังที่สองอยู่แล้ว”

“ใช่...แม่ชอบ พาทีคุยสนุก”

มรกตกับพาทีเอออวยไปด้วยกันแบบเนียนๆ นึกว่าคราวนี้แผนสำเร็จแน่ แต่พอรู้ว่ามุกชวนคนอื่นมาด้วยก็ชักจะไม่แน่ใจเสียแล้ว

มุกชวนรุจามาเที่ยวด้วย และแน่นอนว่าคมกฤชพี่ชายของเธอก็ต้องมา รุจาเพิ่งทราบก็ตอนมาเจอคมกฤช ที่โรงแรม พอเจอกันทั้งคู่ก็ทำท่าจะวางมวย ทำให้มุกรู้สึกเหนื่อยใจ ต้องไกล่เกลี่ยให้เหตุผลกับรุจาว่า

“คุณรุจาอย่าโกรธเลยนะคะ หนูมุกกลัวคุณรุจา รังเกียจพี่กฤช จนไม่ยอมมาเที่ยวกับเรา”

“ไม่โกรธหรอกค่ะ แต่รังเกียจน่ะใช่นะคะ ขอบคุณค่ะคุณหนูมุกที่ชวนรุจามาเป็นแขกของพวกคุณ”

“ยินดีเลยครับ เพื่อนหนูมุกก็ถือว่าเป็นเพื่อนผมเหมือนกัน” เพชรเอ่ยจริงใจ

“น่ารักจังนะคะ อิจฉาว่าที่เจ้าบ่าวช่างเอาใจเจ้าสาวซะแล้วสิ”

“พี่กฤชเขาก็อยากเอาใจคุณรุจาเหมือนกันแหละค่ะ แต่ทำดีๆไม่ค่อยเป็น”

“ฉันน่ะนะ อยากเอาใจ” คมกฤชจ้องหน้าน้องสาว

“คุณมุกไม่ต้องพูดให้พี่ชายดูดีหรอกค่ะ รุจาอยากมาเที่ยวอยู่แล้ว นี่ก็เพิ่งโทร.ไปชวนคุณแอนดี้ คงกำลังรีบตามมา”

คมกฤชหน้าตึงขึ้นมาทันที ส่วนมุกรีบแยกตัวไปโทร.หาแอนดี้ สั่งห้ามไม่ให้เขามา แต่ก็ช้าไปเสียแล้ว แอนดี้มาถึงและยืนอยู่ข้างหลังมุกแล้วด้วย

มุกรีบลากแอนดี้หลบไปมุมหนึ่ง ห้ามเขาโผล่ไปตอนนี้ และห้ามจีบรุจาด้วย แต่ดูเหมือนแอนดี้จะไม่ได้สนใจข้อห้ามอย่างหลังสักเท่าไหร่

รุจากับคมกฤชตามไปทะเลาะกันที่ชายหาด ส่วนอีกฟากเพชรกำลังคาดคั้นมุกว่าหายไปไหนมา ทำเหมือนระแวงว่ามุกจะไปหว่านเสน่ห์ชายอื่น แล้วอ้างสิทธิ์ความเป็นแฟนนัวเนียใกล้ชิดถึงเนื้อถึงตัวเธอ พอมุกวิ่งหนี เขาก็วิ่งไล่ตาม จนที่สุดล้มลงบนพื้นทรายด้วยกัน

ความใกล้ชิดทำให้ทั้งคู่ลืมแง่งอนกันไปชั่วขณะ มุกเคลิ้มไปกับจูบอ่อนหวานของเขา แต่พอรู้สึกตัวก็ลุกขึ้นวิ่งหนีไปอย่างเขินอาย

เจนจบที่แอบตามมาโดยไม่มีใครรู้เห็น เฝ้ามองเพชรกับมุกด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ต่างจากมรกตที่เบิกบานเหลือเกิน มองจากห้องพักไปเห็นลูกชายกับว่าที่ลูกสะใภ้กำลังสวีตกัน คาดว่าคืนนี้เพชรต้องขอมุกแต่งงานเป็นแน่แท้

เวลานั้นที่สตาร์ไดมอนด์ นิจนันท์ตั้งใจมาหาเพชร แต่ถามพนักงานก็ไม่มีใครรู้ว่าเพชรไปไหน เธอโทร.หาเจนจบก็ไม่รับสาย จึงโยกไปโทร.หาสาลินีแทน

“สาลินีเหรอ ฉันเอง...นิจนันท์ มีเรื่องจะถามอะไรหน่อย ชนินทรเขามีธุระด่วน อยากคุยกับเพชร ตามลำพัง จะให้ชนินทรเขาไปหาเพชรตอนนี้ได้ที่ไหน”

นิจนันท์อ้างชื่อสามี สาลินีกำลังเดินนวยนาดอยู่ชายหาด ตอบกลับไปอย่างรู้ทัน
“เหรอคะ จะมาก็รีบมาเลยนะคะคุณนิจนันท์ บรรยากาศที่นี่กำลังสนุกมาก หวานเว่อร์”

สาลินีกดวางสายแล้วหัวเราะ แต่พอหันมาเจอคุณปักยืนเท้าเอวหน้าบึ้งตึงก็ชะงักไปเล็กน้อย

“ใครเชิญหล่อนมา” คุณปักขึ้นเสียง...สาลินีกลัวซะที่ไหน ลอยหน้าตอบว่า
“ฉันเชิญตัวเอง”

“มาทำไม เจ้านายเขาจะมาเที่ยวกัน”

“ป้าล่ะ มาทำไม ขี้ข้าเขาต้องอยู่เฝ้าบ้านไม่ใช่เหรอ”

คุณปักโกรธจี๊ด แล้วเกิดตอบโต้กันมันหยด ก่อนจะลามไปถึงขั้นลงมือ จนพวกมรกตต้องกำราบ แล้วมรกตยังพาลไปเล่นงานพาทีด้วยอีกคน

“พาที...แม่สาลินีเจ๋อหน้ามาที่นี่ได้ยังไง”

“คือผม...ผมพลาดที่ให้สาลินีจองโรงแรมให้น่ะครับ”

“เลขาเธอก็มี ทำไมให้สาลินีทำ”

“เลขาผมลาคลอด ผมไม่คิดว่าสาลินีจะมาด้วย เดี๋ยวผมไปจัดการให้เองครับ”

“เร็วๆเลยนะ ถ้าปล่อยให้แม่นั่นมาทำลายงานคืนนี้ ฉันจะจับแกฝังทราย...นายพาที”

พาทีสะดุ้ง รีบไปเจรจากับสาลินีอย่างว่องไว...สาลินีตีหน้าจ๋อย พูดอ้อมแอ้มว่า

“สาลี่ไม่พักที่นี่ก็ได้ค่ะ แค่แวะมา...เผื่อมีอะไรจะให้สาลี่รับใช้”

“ผมก็ลำบากใจนะคุณสาลี่ ที่ต้องให้คุณไป แต่คุณก็รู้ปากคุณ...มันไม่ไหวจริงๆ”

“นี่ด่าใช่ไหมคะ”

“หรือคิดว่าผมชม...เอางี้ คุณไปพักที่อื่นนะ อยากเที่ยวก็เที่ยวไป แต่ช่วยไปห่างๆจากโรงแรมนี้หน่อย แต่ถ้าให้ดีนะ กลับกรุงเทพฯไปเลย”

พาทีถอนใจ เดินจากมาอย่างกลุ้มๆ สาลินีมองไปยังกลุ่มมรกต ขยับปากพึมพำอย่างเจ้าเล่ห์

“เรื่องอะไรฉันจะปล่อยให้พวกแกมีความสุข”

ooooooo

รุจากับคมกฤชยังเป็นไม้เบื่อไม้เมา เข้าใกล้กันเมื่อไหร่เป็นต้องปะทะคารมกันทุกที ขณะที่มุกกับเพชรก็เดี๋ยวดีเดี๋ยวหึง เพชรหึงมุกเมื่อได้ยินชื่อหนุ่มแอนดี้ ถามเซ้าซี้มุกว่าแอนดี้คือใคร ใช่คนที่ตนเคยเห็นที่บ้านหรือเปล่า พอมุกไม่ตอบ เพชรก็รวบตัวเธอมากอด คาดคั้นว่าแอนดี้กับเธอสนิทกันแค่ไหน

มุกไม่ได้สนใจแต่เหลียวไปเหลียวมาเพราะรู้สึกเหมือนมีคนจ้องมอง เพชรกลับหึงมั่ว หาว่าเธอมองหาแอนดี้ กลัวเขาเห็นว่าเรากำลังกอดกันอยู่

“รู้ไว้นะพี่เพชร หนูมุกไม่ชอบผู้ชายขี้หึง” มุกสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดเขาแล้ววิ่งกลับไปทางห้องพัก เพชรไม่ยอมรามือ วิ่งตามไปติดๆ โดยมีสายตาคมกริบของเจนจบจ้องตามไป

เข้ามาในห้องพัก มุกรีบโทร.หาแอนดี้ ถามเขาว่าแอบดูเธอกับพี่เพชรใช่ไหม แอนดี้ตอบกลับอย่างเซ็งๆว่า

“แอบดูอะไรล่ะ ยังไม่มีคำสั่งจากเธอให้ฉันปรากฏตัวเลยนะ”

มุกตัดสายฉับ คว้าครีมกันแดดจะออกจากห้อง แต่เพชรโผล่พรวดมาดักหน้า กล่าวหามุกไม่เลิก

“ยังแอบมาโทร.หากัน แอนดี้อยู่ที่นี่ใช่มั้ย”

“ไม่ใช่”

“โกหก” เพชรขึงขัง ดันร่างมุกติดผนัง “รู้ตัวบ้างหรือเปล่าหนูมุก ว่าฉันคิดยังไงกับเธอ เมื่อกี้ที่หาดทรายมันไม่ใช่อุบัติเหตุหรอกนะ” เขาทอดเสียงอ่อนโยน พลางก้มลงจะจูบ แต่มุกผลักเขาสุดแรงแล้ววิ่งหนีออกไปที่ระเบียง

เพชรวิ่งตามมากระชากแขนมุก เขาอยากคุยให้รู้เรื่อง แต่มุกบอกตอนนี้ตนไม่ว่าง ตนจะไปหารุจา

“ไปหารุจาหรือไปบอกแอนดี้ว่าอย่าเข้าใจผิด” เขาสบตาเธอครู่หนึ่งเหมือนตัดสินใจบางอย่าง “หนูมุก ฉัน...ฉัน...”

“ยอมสารภาพแล้วเหรอคะ ว่าพี่เพชรรักหนูมุก”

เพชรไม่ตอบ แต่โน้มหน้าเข้าหา ถามมุกว่ารู้สึกยังไงกับเขา เธอรักเขาจริงๆหรือเปล่า...เจนจบมองมาจากระเบียงอีกห้อง คิดหาหนทางขัดขวางทั้งคู่ให้ได้...

เสียงมือถือเพชรดัง แต่เขาไม่สนใจ รุกเร่งจะเอาคำตอบจากมุกว่ารักเขาหรือเปล่า ฝ่ายเจนจบเห็นว่าไม่สำเร็จแน่ จึงเปลี่ยนวิธีใหม่ เดินตรงดิ่งไปทางห้องพักมุก สักครู่เสียงออดหน้าห้องดังขึ้น เพชรกำลังจูบมุกแผ่วเบา เขาชะงัก รวบตัวเธอไว้แน่นก่อนส่งเสียงถามว่า “ใคร?”

ไม่มีเสียงตอบ แต่เสียงออดยังคงดังต่อเนื่อง มุกพยายามดันเพชรออก เกรงจะเป็นคุณป้ามรกต แต่เพชรไม่ให้สนใจคนอื่น อยากให้มุกตอบว่ารู้สึกยังไงกับเขา

“พี่เพชรจะมาถามตอนนี้ทำไมคะ”

“ฉันอยากรู้ใจเธอจริงๆ”

“สำคัญด้วยเหรอคะว่าหนูมุกคิดยังไง ในเมื่อระหว่างเราเริ่มต้นที่ความเกลียด พี่เพชรเกลียดหนูมุก”

“แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วหนูมุก”

มุกไม่สนใจฟัง สะบัดตัวออกเดินเร็วไปเปิดประตู ปรากฏว่าไม่มีใครสักคน เพชรคิดว่ามีคนแกล้งกดออด แต่มุกแน่ใจว่าไม่ได้แกล้ง เขาอยากให้เราออกมา

“แอนดี้ของเธอรึเปล่าที่มาขัดจังหวะ คงทนเห็นเราอยู่กันตามลำพังไม่ได้” เพชรเพ้อเจ้อไปใหญ่ มุกระอาเลยยั่วเข้าให้

“ไม่ใช่หรอกค่ะ ถ้าเป็นแอนดี้ เขาจะไม่ปล่อยให้หนูมุกโดนพี่เพชรหื่นใส่อย่างนี้ แอนดี้เขาต้องอยู่ปกป้องหนูมุกสุดชีวิต”

“ไหนล่ะ แอนดี้ของเธอ โผล่มาปกป้องสุดที่รักหน่อยสิ ไม่ใช่เอาแต่หลบอยู่ในเงา” เพชรโมโหหึง รวบมุกมากอดกระชับ พลันมีแสงบางอย่างวาบขึ้นมา ฝีมือถ่ายรูปของสาลินีนั่นเอง

ทั้งคู่ประหลาดใจว่าสาลินีมาได้ยังไง แถมยังมาแอบถ่ายรูปพวกตนเหมือนปาปารัซซี่

“สาลี่ไม่ได้แอบเลยค่ะ ก็มันเป็นทางเดินใช่ไหมคะ อยู่ๆคุณเพชรกับคุณหนูมุกก็กระหืดกระหอบออกจากห้อง ท่าทางติดพันกันนัวเนีย”

“มากไป คุณสาลี่ เราเข้าไปหยิบของ” เพชรเสียงขุ่น

“อ๋อ...เหรอคะ คงจะของสำคัญมาก แต่รูปนี้ก็ไม่อนาจารอะไรนะคะ ดูสนิ้ดสนิท ใครเห็นก็คงต้องกด Like ด้วยความริษยา”

“ลบเถอะค่ะคุณสาลี่ หนูมุกขอร้อง หนูมุกไม่อยากให้คนอื่นเห็น”

“ไม่ต้องลบ โพสต์ไปทุกเว็บเลย ฉันอยากให้คนเห็นเยอะๆ โดยเฉพาะเพื่อนหนูมุก” เพชรจงใจแกล้ง เพราะคิดว่ามุกกลัวแอนดี้จะเห็น มุกหน้างออย่างเคืองๆ

แอนดี้โผล่มาพอดี เขามาพร้อมรุจาซึ่งเจอกันที่ชายหาด ส่วนคมกฤชนั้นโมโหหึงแยกตัวไปสงบสติอารมณ์...สาลินีพอเห็นหนุ่มแอนดี้ก็ยิ้มหวานเข้าใส่ สอบถามอย่างสนใจ รุจาแนะนำแอนดี้กับทุกคนและว่าเขาเป็นเพื่อนคุณหนูมุก

แอนดี้จับมือทักทายเพชรด้วยไมตรี ส่วนเพชรพอรู้ว่าแอนดี้ชอบรุจาก็ยิ้มออก ตรงข้ามกับมุกที่บึ้งตึงจ้องแอนดี้อย่างโกรธๆ เพราะเธอจงใจเปิดทางให้พี่ชายของเธอทำความสนิทชิดเชื้อกับรุจา แต่นายแอนดี้ดันมาเป็นก้างชิ้นใหญ่ แถมรุจาก็ทำท่าสนใจเขามากเสียด้วย

มุกเดินเซ็งออกจากกลุ่มไปริมหาด เพชรยังเกาะติดเป็นตุ๊กแก เขาแสดงออกชัดเจนว่ารักเธอ แต่มุกกำลังเซ็งและหงุดหงิดเรื่องแอนดี้ พอเพชรเข้ามาเกาะแกะเจ๊าะแจ๊ะ เธอเลยเตะหน้าแข้งเขาไปทีแล้ววิ่งหนีกลับโรงแรม ปักเหมือนรอจังหวะอยู่แล้ว เห็นมุกวิ่งมาก็รีบเดินสวนไป

สองคนชนกันอย่างจังทำให้ยาในมือปักหล่นกระจาย ปักแสร้งวี้ดว้ายตกใจบ่นเสียดายยา มุกแปลกใจถามคุณปักเป็นอะไร ทำไมต้องกินเยอะขนาดนี้ ปักบอกตนไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรง ว่าแล้วก็เดินหน้าเครียดจากไป ทิ้งความสงสัยไว้ให้มุก

เมื่อมุกตามมาแอบฟังปักพูดคุยกับพวกมรกตก็ตกใจอย่างมาก เพราะยานั้นเป็นของมรกตที่เป็นโรคหัวใจ ซึ่งเช็กอาการล่าสุดหมอบอกไม่ค่อยดี มรกตจึงอยากเห็นลูกเป็นฝั่งเป็นฝาก่อนที่ตนจะตาย แต่มรกตก็กำชับปักและทุกคน แม้แต่ประไพแม่ของมุกห้ามบอกเรื่องตนป่วยใกล้ตายให้ใครๆรู้

แต่มุกแอบได้ยินชัด เช่นเดียวกับเพชรและพาทียืนฟังอยู่อีกด้าน เพชรรักและสงสารแม่ อยากทำให้แม่มีความสุข เพชรบอกพาทีว่าเขาพร้อมจะขอมุกแต่งงาน แต่ไม่รู้เธอจะยอมหรือเปล่า พาทีจึงแนะนำให้เพื่อนตื๊อเข้าไว้ อย่ายอมแพ้ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเด็ดขาด

มุกเองก็ตกอยู่ในภาวะเดียวกับเพชร รู้สึกสงสารมรกตอย่างที่สุด เมื่อได้พูดคุยกับแม่ประไพของตน มุกจึงต่อว่าแม่ทำไมไม่เคยบอกเรื่องป้ามรกตป่วย ประไพก็เลยต้องเล่นละครตบตาลูกสาวไปด้วย ทั้งๆที่อึดอัดลำบากใจแทบแย่

พอลับหลังมุกกับเพชร กลุ่มแก๊งของมรกตก็ดื่มฉลองความสำเร็จกันล่วงหน้า มรกตขอบใจทุกคนที่ร่วมมือ โดยเฉพาะพาทีที่จัดการมาแต่แรก จากนี้ไปก็เหลือแต่เพชรจะใจกล้าขอหนูมุกแต่งงานด้วยวิธีไหน

เย็นนั้นที่ชายหาด เพชรตัดสินใจสารภาพรักและคุกเข่าขอมุกแต่งงาน แต่มุกไม่ทันจะตอบว่ากระไร นิจนันท์ก็โผล่เข้ามาแทรก ทำให้พวกมรกตที่แอบดูอยู่เซ็งไปตามๆกัน

มรกตทั้งเซ็งทั้งโมโห โวยวายใส่พาทีว่าแม่เพื่อนเก่านั่นโผล่มาได้ยังไง พาทีบอกไม่รู้จริงๆ ปักอาสาไปลากแม่นั่นออกมาเอง แต่ประไพติงว่าจะดีหรือ เขาเป็นเพื่อนสนิทกับเพชร เดี๋ยวเพชรจะโกรธเอาได้

“ถ้างั้นต้องเป็นนาย...จัดการนะนายพาที ลากตัวเพื่อนแกออกไปพ้นๆหน้าฉันเลย” มรกตสั่งเฉียบ พาทีก้มหน้าจ๋อย รับคำสั่งแต่โดยดี

ooooooo

ที่ศาลาริมหาด เพชรทักทายนิจนันท์ประสาเพื่อนสนิท แต่มุกหน้าตึงๆด้วยความหึงหวงอย่างไม่รู้ตัว

“พอดีนิจมาหาเพื่อนน่ะค่ะ เกรงใจไม่อยากพักบ้านเขา เลยมาพักโรงแรม ไม่นึกว่าจะโชคดีบังเอิญเจอเพชร”

“แล้วนิจมากับใคร ชนินทรมาด้วยหรือเปล่า”

“เปล่าค่ะ นิจมาคนเดียว ว่าจะมาตระเวนดูบ้านพักเงียบๆสงบๆแถวนี้สักหลัง เผื่อเวลาที่มีปัญหาจะได้มีที่พักพิง ไม่ต้องทนรองรับอารมณ์ใครอีก เพชรมีที่ดินแถวนี้นี่คะ นิจจำได้...งั้นนิจให้เพชรช่วยดีกว่า อนุญาตไหมคะคุณหนูมุก”

“ค่ะ เชิญค่ะ”

“นิจจำได้ว่ามีร้านอร่อยที่เพชรชอบ นิจพาไปทานนะคะ”

“พาผมไปด้วยสิครับ คุณนิจนันท์ ไปกันหมดนี่เลย น่าจะสนุก” เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้น สามคนไปหันมองก็เห็นพาทีเดินนำกลุ่มมรกตเข้ามา

นิจนันท์หน้าตาไม่ค่อยพอใจ แต่ยังฝืนยิ้ม ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ “คุณแม่มาด้วย”

“เรียกป้าเถอะจ้ะ ไม่สนิทกันขนาดนั้น แม่น่ะ สงวนไว้ให้หนูมุกสะใภ้ฉันเรียกคนเดียว”

“ไหนคะ คุณเพื่อนเก่า ร้านไหนอร่อย ไปเลยค่ะ” ปักทำกระตือรือร้น

“อยากกินอาหารทะเลใช่มั้ย...ปัก”

“ค่ะคุณผู้หญิง แค่นึกถึงน้ำจิ้มก็แซบแล้ว แต่ไม่เอาแบบที่ข้างนอกดูสด ดูแซบ แต่พอแกะเปลือก เนื้อในเหม็นๆคาวๆใกล้เน่าเต็มที ปักรับไม่ได้”

“นั่นน่ะสิ เดี๋ยวนี้มีเยอะซะด้วยนะ ของสวยแต่เน่าใน ที่ดูสดเพราะฉาบฟอร์มาลินไว้ น่าสะอิดสะเอียน” มรกตจงใจจ้องนิจนันท์ “ไงจ๊ะ จะพาพวกเราไปทานที่ไหน”

“ที่ไหนก็ได้ค่ะคุณป้า ในนรก บนสวรรค์ นิจนันท์พาไปได้ทั้งหมดนี่เลยค่ะ” นิจนันท์ตอบอย่างไม่กลัว...มุกเห็นแล้วเวียนหัวแทน ให้ทุกคนไปกันเลย ตนขอตัว แต่มรกตกับประไพทำท่าจะไม่ยอม มุกเลยต้องรวบรัดรวดเดียวจบ โดยไม่รอให้ใครทัดทาน ก่อนเดินลิ่วออกไป

“หนูมุกปวดหัวค่ะ ขอพักดีกว่า ทานกันให้สนุกนะคะ”

เพชรมองตามมุกตาละห้อย มรกตหันมามองนิจนันท์อย่างรังเกียจ

“แย่จัง คุณหนูมุกไม่ไปด้วย...แล้วยังจะไปทานกันลงไหมคะ หรือว่าวัยนี้แล้ว อาหารจะอร่อยต้องพึ่งลูกหลานคอยปรนนิบัติยกกระโถนให้บ้วนให้คาย กินอะไรถึงจะคล่องคอ ไม่สำลัก...จนเกือบตาย”

นิจนันท์ปากร้ายมากจนกลุ่มมรกตตกใจ ประไพ รับไม่ได้รีบดึงมรกตพากันเดินเชิดออกไป เผ่าพงศ์มองเซ็งๆ เดินตามออกไปอีกคน นิจนันท์กราดไปยิ้มเยาะปัก ปักอยากจะเอาเรื่อง แต่พอหันไปเห็นสายตาเพชรก็ไม่กล้า ได้แต่แกล้งเดินเฉียดผ่านนิจนันท์ แล้วแยกเขี้ยวด่าเบาๆ

“หน้าหนาอย่างหล่อน สะบัดบ๊อบใส่ ก็ไม่รู้สึก”

ปักเดินลิ่วไปอีกคน เพชรขยับจะตาม แต่นิจนันท์ตีหน้าเศร้าเว้าวอนอย่างน่าสงสาร

“ทุกคนดูจะตั้งใจมาทำร้ายทั้งจิตใจและความรู้สึกของนิจ อย่างนี้แล้วเพชรจะทิ้งนิจไปอีกคนเหรอคะ”

เพชรชะงักทันที หันมองนิจนันท์อย่างอึดอัด จำต้องยืนอยู่เป็นเพื่อนไม่ให้เสียมารยาท

ooooooo

ปักตามมาดึงมือมุก พูดอย่างเจ็บใจแทนว่า “คุณหนูมุกไปยอมทำไมคะ กลับไปทวงเจ้าบ่าวของเราคืนเร็วๆค่ะ”

“พี่เพชรไม่ใช่เจ้าบ่าวของหนูมุก”

“ไม่ใช่ยังไงคะ ก็คุณเพชรคุกเข่าขอคุณหนูมุกแต่งงาน หวานเป็นบ้าเป็นบอไปเลยค่ะ”

“แอบดูเหรอคะ”

“เปล่าแอบเลยค่ะ พอดีเดินผ่านไปเห็น...เชื่อปักนะคะ ไปทวงคนของเราคืน อย่ายอมนะคะ คุณเพชรน่ะรักคุณหนูมุกจริงๆ”

“ไม่จริงหรอกค่ะ พี่เพชรไม่ได้รักหนูมุก ไม่เคยอยากร่วมชีวิตกับหนูมุก ที่ขอแต่งงานเพราะพี่เพชรมีเหตุผล แต่ไม่ใช่ความรัก”

ปักชะงักนิ่งไปอย่างขัดใจ...มุกทอดสายตาไปไกลอย่างเชื่อในความคิดของตัวเอง

ด้านเพชรกับนิจนันท์ ค่ำนั้นได้ไปทานอาหารกันสองต่อสอง นิจนันท์ใช้โอกาสนี้ทำให้เพชรสงสารเธอมากขึ้น ด้วยการขอโทษที่เธอเหมือนเป็นมารความสุขของทุกคนในครอบครัวเขา

“นิจขอโทษที่พูดเหมือนต่อว่าคุณแม่มรกต คุณพ่อเผ่าพงศ์ และคุณปัก แต่นิจอดรู้สึกไม่ได้จริงๆ นิจไม่ใช่ผู้หญิงเพียบพร้อมเหมือนคุณหนูมุก เป็นแค่ผู้หญิงที่มีปัญหาชีวิต ปัญหาที่ไม่มีทางหลุดพ้น ต้องตกเป็นทาสรองรับอารมณ์ เป็นเหยื่อของผู้ชายที่สังคมกำหนดว่าเป็นสามี แล้วผู้ชายคนนั้นเองที่ขู่เข็ญ โหดร้าย เห็นแก่ตัว”

“นิจ...นิจยังมีผมอยู่ตรงนี้อีกคนที่เป็นเพื่อน”

“เพชรรู้ไหมคะ นิจดีใจที่สุด ที่เพชรให้กำลังใจ ไม่เคยรังเกียจผู้หญิงที่ถูกโซ่ตรวนพันธนาการ แค่เศษเสี้ยวความอบอุ่น ความห่วงใยจากเพชร ก็เหมือนยาวิเศษช่วยรักษาจิตใจที่บอบช้ำ ร่างกายที่ถูกทารุณของนิจ ขอบคุณนะคะเพชร ขอบคุณที่ไม่ดูถูก แล้วก็จะไม่มีวันทอดทิ้งนิจ”

เพชรยิ้มให้กำลังใจ ต่างจากนิจนันท์ที่ทอดสายตาหวานเยิ้ม...ส่วนที่โรงแรม มรกตกำลังพลุ่งพล่านด้วยความโมโหนิจนันท์ เธอสั่งพาทีไปให้จัดการนังจอมมารให้พ้นหูพ้นตา แล้วเอาคำตอบมาให้ได้ด้วยว่า ใครทำให้หล่อนมาเจ๋อที่นี่ได้

สั่งเสร็จ มรกตเดินตรงดิ่งไปห้องพักมุก หมายจะมาปลอบโยน แต่ไม่ทันได้เข้าห้องก็มีไอ้โม่งชุดดำพุ่งมาจับศีรษะเธอกระแทกประตู มรกตตกใจร้องวี้ดว้าย นึกว่าเป็นโจรปล้นทรัพย์จะถอดของมีค่าให้ทั้งหมด ขอชีวิตไว้อย่างเดียว แต่มันไม่สนใจ ถือมีดวาววับจะจ้วงแทงคอเธอ

มุกเดินนำหน้าปักเข้ามาเห็นเหตุการณ์ มุกเข้าช่วยมรกตพ้นคมมีดได้ทันท่วงที แล้ววิ่งไล่ตามไอ้โม่งไปทางบันได เกิดต่อสู้กันดุเดือด มุกถูกมันปามีดเข้าใส่แขน และอาจจะโดนทำร้ายซ้ำ ถ้ามรกตไม่ส่งเสียงตะโกนขอความช่วยเหลือดังขึ้นมา

ไอ้โม่งตัดสินใจผละจากมุกวิ่งหนีหายไปในความมืด จนพ้นสายตาผู้คนก็เปิดหมวกออก เผยให้เห็นใบหน้าเจนจบที่โกรธแค้นอย่างหนัก...

มรกตช่วยประคองมุกที่มีดยังปักคาแขน ส่วนคุณปักวิ่งกลับมาพร้อมเพชร ทุกคนบอกให้มุกอดทน เราจะพาไปโรงพยาบาล แต่มุกอยากให้เพชรตามคนร้ายไป เพชรไม่ยอม เขาห่วงมุกมากกว่าอะไรทั้งนั้น มรกตจึงหันไปสั่งเจ้าหน้าที่โรงแรมให้ติดตามคนร้าย

มุกตัดสินใจดึงมีดออกจากแขนโดยที่เพชรก็ห้ามไม่ทัน ขณะเขาอุ้มเธอออกไป มรกตกับปักก้าวตามหลัง พลันเสียงมือถือมรกตดังขึ้น พอเธอกดรับก็ยิ่งตกใจกับน้ำเสียงดุดัน

“วันนี้ฉันแค่สั่งสอนแก นังแม่จอมบงการ ถ้าแกยังไม่หยุดจัดแจงให้มีงานแต่งงานของเพชรกับหนูมุก...แกตายทั้งโคตร”

“แกเป็นใคร...แกเป็นใคร” มรกตถามเสียงหลง แต่ทางโน้นวางสายไปแล้ว

“ใครคะ คุณผู้หญิง”

“ไม่รู้...ฉันไม่รู้ มันขู่ว่าต้องไม่มีงานแต่งของตาเพชรกับหนูมุก ไม่งั้นเราจะตายกันทั้งหมด”

ทั้งนายทั้งบ่าวหน้าเสีย หวาดหวั่นและกังวล

ooooooo

วันรุ่งขึ้น มุกกลับมานอนพักที่ห้อง โดยมีประไพแม่ของมุกดูแลด้วยความเป็นห่วง อีกครู่ทุกคนที่รู้เรื่องก็ตามเข้ามา มรกตบ่นสงสารมุกที่เกือบตายเพราะช่วยตน

“ผมว่าไม่ใช่โจร ในตัวคุณป้าไม่มีอะไรล่อตาขนาดที่จะต้องดักจี้” คมกฤชเอ่ย

“มันอาจจะคิดว่าคุณป้ากำลังเข้าห้อง เลยจะตามไปเอาของมีค่าในห้อง แต่คุณหนูมุกมาเจอก่อน แล้วคุณป้าแจ้งตำรวจหรือยังคะ”

“หนูมุกไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกค่ะ คุณรุจา”

“จะมากจะน้อยไม่เกี่ยวนะคะ นี่คือเรื่องความปลอดภัยของแขกทั้งหมด”

“ผมคุยเรียบร้อยแล้วครับ” พาทีรีบบอก ส่วนเพชรเสริมว่า ทางโรงแรมกำลังประสานกับตำรวจเร่งหาตัวคนร้ายให้ได้ แล้วก็จะรับผิดชอบทุกอย่างเต็มที่ เพราะโรงแรมถือว่าความปลอดภัยของแขกคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

“ถ้าเป็นโจร มันก็ต้องเป็นคนใน เพราะรู้จักทางหนีทีไล่ดีมาก” แอนดี้วิเคราะห์

“อย่าให้เป็นเรื่องใหญ่โตเลยนะคะ หนูมุกว่าคงเป็นโจรน่ะค่ะ โจรธรรมดา”

“งั้นฝากคุณหนูมุกไว้กับเพชรก่อนนะครับ ผมจะพาคุณป้าไปให้การกับเจ้าหน้าที่เอง”

“ขอบใจมากพาที ไปกันเร็ว คุณปัก คุณเผ่า คุณประไพ ไปกันให้หมดนี่แหละ ไปพาที นำไป” มรกตต้อนทุกคนออกไป เพื่อเปิดโอกาสให้เพชรได้ดูแลมุกตามลำพัง

รุจาเดินตามแอนดี้และคมกฤชออกมา เธอเปรยด้วยความสงสัยว่าทำไมหนูมุกถึงไม่เอาเรื่อง ไม่แจ้งความ

“เรื่องมันจบไปแล้ว ทางโรงแรมก็ทำหน้าที่ของเขาอย่างดีที่สุดแล้ว เหลือแต่คุณนั่นแหละที่ทำตัวเป็นอีแร้งหิวซากศพ” คมกฤชแขวะ

“นายนี่คิดดูถูกฉันตลอด คิดว่าฉันกระหายข่าวบนความเดือดร้อนของคนอื่น”

“คุณกฤชไม่ได้หมายความอย่างนั้นหรอกครับรุจา ครอบครัวคุณเพชรกับหนูมุกมีข่าวในทางเสียหายมาตั้งแต่เรื่องอะดอเรลลา ขนาดมาเที่ยวก็ยังโดนปล้นอีก ข่าวกระจายออกไปมันคงดูไม่ดีกับครอบครัวคุณเพชร” แอนดี้อธิบาย

“ถ้าเป็นเหตุผลนั้น ฉันพอเข้าใจ”

“เหตุผลของแอนดี้มันก็ดี เข้าใจได้ทุกเรื่องนั่นแหละ”

“แน่นอน เพราะแอนดี้เขาไม่ใช่อันธพาล เป็นเด็กโตแต่ตัวอย่างนาย”

สองคนทำท่าจะเถียงกันไม่จบ จนแอนดี้ต้องขอร้องว่าพอเถอะ แต่คมกฤชไม่สน สั่งแอนดี้เงียบไปเลย ถ้ารุจาอยากด่าก็ด่าเลย เพราะคำด่าของเธอมันเบาหวิว ไร้สาระสไตล์ลูกคุณหนูเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ เพราะฉะนั้นไม่มีค่าให้เขาเจ็บ

รุจาโกรธจี๊ดจะอัดเขาให้น่วม แอนดี้รีบดึงเธอไว้ แต่ดึงแรงไปหน่อยร่างเธอเลยเซมาปะทะอก คมกฤชเห็นแอนดี้กอดประคองรุจาก็ยิ่งโมโหหึง

“โธ่เอ๊ย...ก็แค่นี้ มุกเข่าอ่อน อยากให้ผู้ชายกอด” คมกฤชยิ้มเหยียดแล้วผละไป รุจาทั้งโกรธทั้งเจ็บใจตะโกนด่าไล่หลัง

“ไอ้คมกฤช...ไอ้บ้า แน่จริงกลับมาเลย อย่าวิ่งหนีสิ”

ooooooo

ขณะเพชรกับมุกกำลังสวีตกันอยู่ในห้อง นิจนันท์แอบเข้าไปแทรกกลางอีกจนได้ เธอแสร้งห่วงใยมุกที่โดนทำร้ายบาดเจ็บ สงสัยว่าคุณมุกมีศัตรูที่ไหนหรือเปล่า

“โจรมันตั้งใจทำร้ายคุณแม่ ไม่ใช่หนูมุก” เพชรตอบ

“อ๋อ คุณหนูมุกเลยทำหน้าที่ว่าที่สะใภ้คนเก่งโดดเข้ามาช่วย โชคดีที่สุดเลยนะคะ ที่ดวงไม่ถึงตาย ไม่งั้นเพชรคงขาดเจ้าสาวไปอีกครั้ง”

“หมายความว่ายังไงคะ ขาดเจ้าสาวไปอีกครั้ง” มุกซักด้วยความสงสัย

“นิจครับ ผมว่าหนูมุกคงอยากพักผ่อน” เพชรรีบตัดบท

“อ๋อ ค่ะ เพชรจะไปทำธุระก็ตามสบายเลยนะคะ นิจดูแลคุณหนูมุกให้เองค่ะ”

“อย่าเลยครับ ออกไปพร้อมๆกันดีกว่า หนูมุกคงต้องการความสงบ” พูดจบ เพชรลุกนำนิจนันท์ออกไปทันที

นิจนันท์เดินเคียงไปกับเพชร ตีหน้าเศร้าถามเขาว่า “โกรธเหรอคะที่นิจพูดเรื่องเก่าๆให้คุณหนูมุกได้ยิน นิจไม่ได้ตั้งใจจะสะกิดแผลเรื่องที่ปานตาทิ้งคุณไปก่อนวันแต่งงาน”

เพชรเงียบ นิจนันท์ลอบยิ้มรู้ว่าเป็นเรื่องฝังใจเพชร ก่อนจะทำสีหน้าสำนึกผิด
“นิจสัญญาจะไม่พูดเรื่องนี้ให้เพชรไม่สบายใจ...

เพชรคะ นิจอยากชวนเพชรไปดูที่ที่นิจจะสร้างบ้านน่ะค่ะ”

“ผมไม่อยากให้หนูมุกอยู่คนเดียว”

“โธ่...นิจยืมตัวเพชรแป๊บเดียว ไม่กี่ชั่วโมง คุณหนูมุกเธอไม่ว่าหรอกค่ะ”

“จะชั่วโมงหรือนาทีเดียว ก็ไม่ได้!” มรกตปรากฏตัว จ้องหน้านิจนันท์อย่างเอาเรื่อง พอๆกับปักที่ตามมายืนตาลุกวาวอยู่ข้างๆ

“ดีจริงๆนะคะที่คุณผู้หญิงลืมกระเป๋า เลยได้กลับมาเห็นช็อตเด็ดของนางแถวนี้ ที่กำลังงัดมารยาที่ขนมาเต็มคันรถบรรทุกบวกสิบแปดล้อ แว่วๆว่ากำลังตะกุยตะกายชวนคุณเพชรไปไหนเหรอคะ”

“ดูที่” นิจนันท์ตอบห้วนๆ

“ที่ทำอะไรคะ ฮวงซุ้ยตัวเองหรือเปล่า”

“อย่างนิจคงไม่ตายง่ายๆ วัยเราต่างกันเยอะค่ะ...ป้า ปัก”

ปักแทบเต้นที่ถูกเรียกป้า มรกตมองนิจนันท์หัวจดเท้า “เธอนี่มีสามีแล้วใช่มั้ย มีสามีแล้วเที่ยวมาควงแขนผู้ชายอื่น คนเห็นเข้ามันจะเสื่อมเสียมาถึงตาเพชรลูกชายฉัน ฉันรู้ว่าผู้หญิงอย่างเธอไม่จุกจิก ไม่คิดมาก แต่เผอิญครอบครัวฉันมีหน้ามีตาในสังคม”

“แม่ครับ...”

“อย่าเพิ่ง ตาเพชร คนนี้แม่ขอ...ฉันถือที่สุดเลยนะ เรื่องลักกินขโมยกิน ทำตัวลับๆล่อๆ แทะโลมของของคนอื่น เพราะทุกคนในตระกูลฉันไม่เคยมีประวัติเสียด้านนี้ ตาเพชร แกสมควรกลับไปดูเจ้าสาวของแก หนูมุกเจ็บตัวเพราะช่วยแม่”

เพชรทำตามแม่อย่างว่าง่าย บอกนิจนันท์เอาไว้ค่อยไปดูที่กันวันหลัง พอเพชรขยับไป นิจนันท์ทำท่าจะตามแต่ถูกปักก้าวมาดักหน้าอย่างเร็ว

“ไปซะเถอะนิจนันท์ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน”

“ขอโทษนะคะ คุณป้าอาจจะเข้าใจอะไรผิด นิจมาหาเพชร คนที่จะไล่นิจได้คือเพชร”

“ดีจ้ะ เพราะฉันจะสั่งให้ตาเพชรไล่เธอเอง แม่ผู้หญิงมารยาจัด”

นิจนันท์มองจ้องมรกตอย่างโกรธจัด ปักเห็นแล้วเท้าสะเอวหมับเดินเข้าหาหน้าตาเอาเรื่อง นิจนันท์ไม่กล้า ล่าถอยออกไปด้วยสีหน้าอาฆาต

“สตรี พ.ศ.นี้ หน้าไม่มียางมะตูมจริงๆ” ปักบ่น

“ฉันคงต้องรีบจัดการให้หนูมุกแต่งงานกับตาเพชรซะแล้ว”

“คุณผู้หญิงคะ แล้วโทรศัพท์จากไอ้โจรใจทราม ที่มันขู่ไม่ยอมให้มีงานแต่งงานล่ะคะ คุณผู้หญิงทำไมไม่บอกคุณเพชร”

“อย่าพูดเรื่องนี้ให้ใครได้ยินนะปัก นไม่กลัวมันหรอก มันอาจจะเป็นพวกที่แอบหลงรักคลั่งไคล้หนูมุกก็ได้ ยิ่งมันขู่ ฉันยิ่งต้องให้ตาเพชรกับหนูมุกมีงานแต่งงานให้เร็วที่สุด”

เจนจบซุ่มมองอยู่ตลอด ได้ยินชัดทุกคำของมรกต สีหน้าแววตาเขาเต็มไปด้วยความโกรธระคนริษยา

“จะไม่มีงานแต่งงาน งานเดียวที่ฉันอนุญาตให้จัดได้คือ...งานศพ!!”

ooooooo

เมื่อเพชรกลับเข้ามาในห้อง มุกถามเขาเรื่องเจ้าสาวที่หายไป เพชรนิ่งไปนิดก่อนตอบว่า เธอคือปานตา เราเรียนคณะเดียวกัน เธอหายตัวไปก่อนวันแต่งงานอาทิตย์เดียว ทั้งที่เขาเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมหมดแล้ว

ฟังเขาย้อนอดีตอันขมขื่น มุกรู้สึกสงสารและเห็นใจ แตะมือเขาเบาๆอย่างให้กำลังใจ
“อย่าไปไหนนะหนูมุก อย่าหนีฉันไปไหน แต่งงานกับฉันนะ”

เพชรแววตาเต็มไปด้วยความจริงใจ จนมุกใจหาย เพราะรู้ว่าตัวเองกำลังหลอกเพชรเหมือนกัน มุกแกล้งหลับตาไม่ตอบ เพชรดึงผ้าห่มให้เธออย่างอ่อนโยน จูบหลังมือเธอแล้วถอยออกมา เพื่อเธอจะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ แต่พอเพชรก้าวออกจากห้องปิดประตู มุกก็ลืมตาโพลง ไม่สบายใจกับความจริงที่ตนปกปิดเพชรมาตลอด

นิจนันท์ยังไม่ละความพยายามที่จะแทรกกลางระหว่างเพชรกับมุก เธอหันรีหันขวางหาโอกาสจะตามเพชรขึ้นไป ทันใดนั้นพาทีโผล่มาขวาง พาทีขอร้องเธอดีๆ ไม่ให้ไปรบกวนเพชรกับมุก เลิกตามเพชรสักที เขาสองคนกำลังจะเป็นครอบครัวเดียวกัน

“เธอก็เป็นเพื่อนเพชรคนนึง คงไม่มีสิทธิ์ขออะไรที่เหนือกว่าฉัน ที่เป็นเพื่อนเพชรเหมือนกัน” นิจนันท์ย้อนพาทีด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

“ถ้าสิทธิ์ของเพื่อนห้ามไม่ได้ แล้วสิทธิ์ของผัวล่ะ” ชนินทรก้าวเข้ามายืนจ้องตาขวาง นิจนันท์หน้าเสีย หันมองพาทีอย่างไม่พอใจ

“พอดี ฉันเพิ่งนึกได้ว่าลืมชวนชนินทรมาปาร์ตี้ด้วย ฮันนีมูนรอบสองกันให้สนุกนะ” พาทีพูดเสร็จก็เดินจากไป...นิจนันท์เย็นสันหลังวาบกับสายตาแข็งกร้าวดุจเหยี่ยวของชนินทร

“ทำไมทำหน้าอย่างงั้น เห็นผัวเหมือนเห็นผี”

“เธอมาได้ยังไง”

“แล้วทำไมจะมาไม่ได้ ก็พาทีมันเห็นเธอ แล้วนึกถึงฉันน่ะสิ”

“ยุ่งไม่เข้าเรื่อง เอ่อ ฉันหมายถึงว่าครอบครัวเพชรเขาไม่ได้เชิญเรา”

“นั่นน่ะสิ ไม่ได้เชิญเรา แต่ทำไมเธอถึงเสนอหน้ามายืนตรงนี้ได้ ไปคุยให้ฉันรู้เรื่องหน่อยดีกว่า”

ชนินทรลากนิจนันท์ออกไปห่างผู้คน แล้วเหวี่ยงเธออย่างแรงแทบล้มทั้งยืน

“ไม่อายบ้างหรือไง หรือลืมว่ายังมีผัวเป็นตัวเป็นตน”

“ฉันมาแบบเพื่อน คนตั้งเยอะตั้งแยะ คิดว่าฉันจะทำอะไรน่าเกลียดได้ล่ะ”

“แสดงว่าถ้าลับตา เธอก็จะทำ”

“ก็ไม่แน่ ฉันยังสาวยังสวย ไม่สมควรจมปลักดักดานกับผัวไร้ระดับได้นานขนาดนี้”

ชนินทรสุดทนกับวาจาดูถูกของเมีย คว้าคอเธอบีบอย่างแรง นิจนันท์ดิ้นหนี จังหวะนี้เพชรเดินมาเห็นพอดี เขาตรงเข้ากระชากชนินทรด้วยความโมโห

“ถ้าแกแตะนิจนันท์แบบนั้นอีก ฉันเอาแกตายแน่”

“เพชร...นิจนันท์มันหาเรื่องฉัน”

“หาเรื่องแค่ไหน แกเป็นผู้ชาย ห้ามทำร้ายผู้หญิง”

“แกยังไม่เห็นนะเพชร นิจนันท์ดูถูกผัวตัวเองแค่ไหน”

“แต่แกก็ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายผู้หญิง คำว่าสุภาพบุรุษมันไม่สอนแกเลยเหรอว่าต้องอดทน ให้เกียรติ ฉันเตือนแกนะชนินทร ฉันจะเตือนครั้งเดียว เรื่องที่แกเป็นขโมย ฉันให้อภัยได้ แต่ถ้าแกทำร้ายเมียอีก แกกับฉันไม่ใช่เพื่อนกัน”

“เพชร...นิจนันท์ไม่ใช่ผู้หญิงที่ดี เขา...”

เพชรเหวี่ยงหมัดเข้าหน้าชนินทรอย่างเร็ว แล้วสำทับเสียงแข็ง “จำไว้ อย่าดูถูกศักดิ์ศรี อย่าทำร้ายเพศแม่ของแก”

ชนินทรพูดไม่ออก เจ็บใจที่กลายเป็นผู้ร้ายอีกจนได้

ooooooo

มุกอยู่กับแม่และพี่ชายในห้อง เธอบ่นเสียดายที่เกิดเรื่องจนทำให้แม่หมดสนุกไปด้วย
“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เห็นมุกปลอดภัย แม่ก็โล่งใจ แย่จริงๆนะ ผู้ร้ายสมัยนี้ ปล้นจี้ทรัพย์สินได้ไปไม่เท่าไหร่ ถึงกับต้องฆ่าแกงกัน ผู้หญิงก็ไม่ละเว้น”

“เดี๋ยวผมเฝ้าน้องให้เองครับแม่” คมกฤชรีบอาสาเพราะอยากอยู่ตามลำพังกับน้อง พอแม่คล้อยหลัง พี่ชายก็ถามน้องสาวทันทีว่า

“น่าจะเป็นพวกปล้นอะดอเรลลาหรือเปล่า”

“ถ้ามันไม่ตั้งใจทำร้ายคุณป้า มุกว่าก็เป็นไปได้ ฝีมือใช้มีดของมันแม่นเกินกว่าจะเป็นโจรจี้ปล้นปกติ”

“มีดของกลาง ฉันขอให้ตำรวจท้องที่ส่งไปให้ธีรพัฒน์ช่วยตรวจดีเอ็นเอ”
“มันใส่ถุงมือ แสดงว่ามันเตรียมตัวมาอย่างดี เราอาจจะไม่ได้ร่องรอยอะไรมาก”

“ตอนเกิดเรื่อง มีคนคนหนึ่งที่หายไป...นิจนันท์”

“คงไม่ใช่คุณนิจนันท์หรอก”

“ทำไมล่ะ อาจจะมีผู้หญิงสักคนที่หึงหวงคุณเพชรจนกล้าลงมือทำร้ายใครก็ได้ แกยังไม่รู้หรอก ความรักของคนบางคนมันรุนแรงเกินจะหักห้ามใจ ไม่มีถูก ไม่มีผิด มีแต่แรงปรารถนากับการได้เป็นเจ้าของ...แค่หนึ่งเดียว”

คิดตามคำพูดพี่ชายแล้ว...มุกเริ่มไม่แน่ใจในตัวนิจนันท์

เวลานั้นเอง นิจนันท์กำลังใช้เล่ห์มารยาบีบน้ำตาต่อหน้าเพชร ทำราวกับขวัญเสียวิ่งหนีชนินทรมา เธอสะอึกสะอื้นกอดเพชรแน่นยึดเป็นที่พึ่ง

“เพชรเห็นแล้วใช่มั้ย ชนินทรเขาระแวง เขาตามมาหาเรื่องนิจ ถ้าเพชรไม่ช่วย เขาคงบีบคอนิจ ตบตีนิจอีก”

ได้ผล เพชรกอดปลอบเธอด้วยความสงสาร มุกเดินออกจากห้องมาเห็น นิจนันท์ยิ่งแกล้งออดอ้อนเพชรให้ดูแผลที่ต้นคอ เพชรสัมผัสเบาๆแล้วถอยออกอย่างมีมารยาท แต่นิจนันท์ยังเหนี่ยวรั้งเขาไว้อย่างจงใจจะเย้ยมุก

เพชรเหลือบเห็นมุกก็ตกใจ ผละจากนิจนันท์ไปหาเธอ

“อย่าเข้าใจเราสองคนผิดนะคะคุณหนูมุก เราไม่ได้มีอะไรเกินเลยอย่างที่เห็น” นิจนันท์รีบออกตัว

“ไม่หรอกค่ะ หนูมุกใจกว้าง”

“หนูมุก จะลงมาทำไมไม่โทร.เรียกฉันไปรับ”
“เจ็บแขนนี่คะ แต่ขายังใช้การได้ดี...มากด้วย”

“อย่างคุณหนูมุกนี่ถือเป็นสาวเก่งนะคะ ทนทาน คงไม่มีใครทำให้เจ็บได้”

“ขอบคุณค่ะ สำหรับคำชมจากใจจริง” มุกเหน็บ...แล้วหันหลังกลับทางเดิม เพชรรีบก้าวตาม ทิ้งนิจนันท์ยืนอยู่ตรงนั้นเดียวดาย

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“เคน ธีรเดช” คืนจอหล่อเป๊ะ พิสูจน์ความรักเหนือกาลเวลา ใน “รัก นิรันดร์ จันทรา”

“เคน ธีรเดช” คืนจอหล่อเป๊ะ พิสูจน์ความรักเหนือกาลเวลา ใน “รัก นิรันดร์ จันทรา”
17 มิ.ย 2564

07:20 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 17 มิถุนายน 2564 เวลา 07:36 น.