สองนรี

“ผมผิดเองไม่ส่งเสียงเรียกคุณน้อยก่อน พอดีผมลงรถเห็นคุณน้อยเดินผ่าน ไม่แน่ใจว่าใช่ไหมจะเร่งตามมาดูหน้าให้ชัวร์...ตอนนี้ชัวร์แล้วครับ” วิชัยหัวเราะอย่างอารมณ์ดี คุณน้อยหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดกาแฟที่เปื้อนหน้าให้เขาซึ่งยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้ใกล้ชิดหญิงในดวงใจ คุณน้อยสงสัยเขามาทำอะไรแถวนี้

“พี่อาตม์บอกว่าแวะมาดูแกลเลอรีคุณสองครับ ผมคิดว่าคุณน้อยน่าจะอยู่ด้วยจึงตามมา เอ่อ คือ เผื่อมีอะไรให้ช่วยน่ะครับ”

“ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวน้อยขอกลับไปซื้อเครื่องดื่มใหม่ให้คุณวิชัยด้วย”

วิชัยอาสาเป็นบอดี้การ์ดให้คุณน้อยจะได้ไม่ได้สาดกาแฟใส่หน้าใครอีก สองคนพากันหัวเราะขำก่อนจะเดินกลับไปร้านกาแฟด้วยกัน...

ปรียาต้องแปลกใจที่เห็นหนึ่งตื่นแต่เช้า

เข้าครัวทอดทอดมันให้ป๊ากับแม่กิน มองๆลูกแล้วชักไม่แน่ใจ ตกลงเพิ่งตื่นหรือยังไม่ได้นอน หนึ่ง

วางจานทอดมันแล้วยื่นหน้ายื่นตัวไปให้แม่ดมกลิ่นว่าเพิ่งอาบน้ำหรือเมาอาเจียนค้างคืน ปรียาดันหน้าดันตัวลูกออกห่างรู้แล้วว่าตัวหอม แล้วนึกอย่างไรถึงตื่นเช้า

“หนึ่งก็อยากมาช่วยแม่บ้าง แม่จะได้เลิกบ่นหนึ่งสักที ดีไหมคะคุณแม่ หนึ่งไปเรียกป๊ามากินข้าว”

“ไม่ต้องฉันไปตามเอง” ปรียายังไม่ทันเดินพ้นห้องกินข้าวมีเสียงกริ่งประตูรั้วดังขึ้น หนึ่งอาสาจะไปเปิดเอง เสี่ยถาวรเดินลงมาพอดีถามปรียาว่าใครมา คงไม่ใช่สินธพมาหาลูกหนึ่งอีก...

แขกที่แวะมาบ้านเสี่ยถาวรคือยิ่งยวดนั่นเอง เขาอ้างกับหนึ่งที่เปิดประตูรั้วให้ว่าแถวบ้านของเขามีข้าวหมกอร่อยอยากให้เธอได้กิน ก็เลยซื้อมาฝาก เธอดักคอซื้อมาเพราะอยากเจอคุณพ่อคุณแม่ของเธอใช่ไหม

“คุณหนึ่งรู้ทันผมอีกแล้ว ผมแพ้คุณหนึ่งทุกที ผมอยากทำความรู้จักท่านครับ เผื่อท่านจะเทคะแนนเชียร์ผมบ้าง ท่านอยู่ไหมครับ”

หนึ่งลังเลจะเอาอย่างไรดี เป็นจังหวะเดียวกับเสี่ยถาวรเดินออกมากับปรียา ถามเธอว่าใครมายิ่งยวดเห็นเสี่ยก็จำได้ร้องทักทายสวัสดี เสี่ยถาวรเห็นหน้าชัดๆ

ก็จำเขาได้เช่นกัน หนึ่งแปลกใจที่ทั้งคู่รู้จักกัน ปรียากับเสี่ยถาวรเองก็แปลกใจเช่นกันที่ลูกรู้จักกับเขา

ooooooo

ครู่ต่อมายิ่งยวดถูกเชิญมานั่งร่วมโต๊ะอาหาร เสี่ยถาวรเล่าให้หนึ่งฟังว่ายิ่งยวดเป็นลูกค้าเก่าของตนนานแล้ว แต่ย้ายไปรับเหมาก่อสร้างที่

ลำปางก็เลยไม่ได้ติดต่อกัน ปรียาสงสัยลูกไปรู้จักเขาได้อย่างไร

“เอ่อ หนึ่งไปกินข้าวแล้วลืมกระเป๋าเงินไว้ คุณยิ่งยวดเลยเอามาคืนให้ก็เลยได้แลกไลน์ขอบคุณกัน”

“ครับ” ยิ่งยวดยิ้มรับ