ข่าว

วิดีโอ



สัมปทานหัวใจ

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: เอื้องอรุณ สมิตสุวรรณ

กำกับการแสดงโดย: ธีระศักดิ์ พรหมเงิน

ผลิตโดย: บริษัท มุมใหม่ จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: ศุกลวัฒน์ คณารศ, วริฏฐิสา ลิ้มธรรมมหิศร

ในที่สุดนาบุญบุกเดี่ยวเข้ามาช่วยรัตตวัลย์และผู้หญิงทุกคนหนีออกไปได้ และอาจหนีรอดปลอดภัยถ้าทักษิณาไม่ทำโง่ๆ ตะโกนบอกทิศทางให้พวกมิสเตอร์ลีตามมาเจอทั้งที่ตัวเองก็จะถูกจับไปขาย

“ฉันจะเป็นยังไงก็ช่าง ขอแค่ให้แกสองคนไม่ได้อยู่ด้วยกัน ไม่จากตายก็จากเป็น” ทักษิณาตะโกนใส่หน้านาบุญแล้วกัดฟันวิ่งหนีไปอีกทางทั้งที่เจ็บแผลบนศีรษะ

พิลาสลักษณ์ทำตามที่นาบุญบอกจนสามารถพากลุ่มผู้หญิงหนีไปได้ก่อน แต่นาบุญกับรัตตวัลย์ถูกมิสเตอร์ลีไล่ล่า ส่วนปารเมศที่คิดจะหนีออกนอกประเทศไปพร้อมเงินในกระเป๋ากลับพบว่าโดนมิสเตอร์ลีหักหลังเพราะไม่มีเงินแม้แต่ใบเดียว ข้างในอัดแน่นด้วยกระดาษทั้งนั้น

ปารเมศโกรธแค้นรีบขับรถกลับมาเอาเรื่องมิสเตอร์ลี แต่เวลานั้นมิสเตอร์ลีกับลูกน้องกำลังไล่ล่านาบุญกับรัตตวัลย์...ทั้งคู่หนีไม่รอด รัตตวัลย์ขอแลกชีวิตนาบุญไว้ แล้วตัวเองจะไปกับมิสเตอร์ลีโดยดี

“ฉันจะให้โอกาสแกรอด ว่าที่เมียอีกคนในอนาคตของฉันจะได้เห็นถึงความมีน้ำใจของผัวคนนี้” มิสเตอร์ลีพูดอย่างสะใจ

นาบุญสัญญาไม่ว่ารัตตวัลย์จะไปอยู่ที่ไหนก็จะพากลับมาให้ได้ รัตตวัลย์ซึ้งใจและเชื่อมั่นว่าเขาต้องทำสำเร็จ ซึ่งนาบุญก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เขาติดตามทันมิสเตอร์ลีที่พยายามจะพารัตตวัลย์ไป สองฝ่ายต่อสู้กันบริเวณริมน้ำ มิสเตอร์ลีไม่ยอมแพ้ง่ายๆช่วยกันกับสมุนจับนาบุญมัดมือไพล่หลังแล้วถ่วงน้ำ

กลุ่มของพิลาสลักษณ์วิ่งออกมาถึงถนน รถตำรวจมาถึงพอดี ไผท สน และจำนงรวมอยู่ในนั้นรีบลงมาช่วยเหลือทุกคน พิลาสลักษณ์ดีใจมากที่เจอพี่ชาย สองพี่น้องกอดกันกลมก่อนที่ไผทจะนึกได้ถามหานาบุญ

“พี่บุญกับคุณรัตตวัลย์ช่วยล่อพวกมิสเตอร์ลีไปทางป่าอีกด้านค่ะ”

“แบ่งกำลังเป็นสองส่วน แยกกันไป” สารวัตรสั่งการ ...ลูกน้องแยกเป็นสองกลุ่มทันที

ooooooo

มิสเตอร์ลีลากรัตตวัลย์ขึ้นรถให้ลูกน้องขับไปตามเส้นทางเลียบแม่น้ำ คาดไม่ถึงว่านาบุญจะหลุดรอดจากการโดนถ่วงน้ำแล้วขับเรือไปดักหน้าพวกมันสำเร็จ

มิสเตอร์ลีใช้รัตตวัลย์เป็นตัวประกันและยิงนาบุญได้รับบาดเจ็บที่ไหล่ แล้วจะยิงซ้ำอีกนัดแต่พิลาสลักษณ์วิ่งเข้ามาขวางเสียก่อน

“เลิกทำร้ายคนอื่นได้แล้ว ถ้ากระหายอยากฆ่าคนนักก็ยิงมาเลย ลูกในท้องฉันจะได้ไม่ต้องเกิดมามีพ่อชั่วๆ”

“ลูก...ลูกใคร” มิสเตอร์ลีแตกตื่น

“ฉันท้องได้สองเดือนกว่าแล้ว ถ้ายังมีความละอายในบาปที่ตัวเองก่อขึ้นก็วางมือแล้วมอบตัวกับตำรวจซะ”

“ลูกหรือ? ฉันมีลูกแล้วหรือ ในที่สุดฉันก็มีลูกกับเขาแล้ว” มิสเตอร์ลีตื่นเต้นดีใจ พุ่งไปคว้าตัวพิลาสลักษณ์ให้ไปด้วยกัน แต่ไผทกับตำรวจออกมารอบทิศ เล็งปืนไปที่มิสเตอร์ลีเป็นจุดเดียว

“ถ้าแกยิงลักษณ์ก็เท่ากับฆ่าเด็ก วางปืนลงซะ”

มิสเตอร์ลียอมทิ้งปืนเพราะต้องการลูก ตำรวจสองนายปรี่เข้าไปล็อกแขนเขาทันที

“ฉันมีเงิน มีอำนาจ กฎหมายทำอะไรฉันไม่ได้หรอก ไม่ช้าลูกฉันมันต้องไปอยู่กับฉัน”

“ฉันจะไม่มีวันยอมให้ลูกได้อยู่กับคนชั่วที่ก่อกรรมทำเข็ญกับผู้หญิง ลูกจะไม่มีวันรู้ว่าแกคือพ่อเขา”

ตำรวจดึงมิสเตอร์ลีออกไป ส่วนนาบุญที่โดนยิงบาดเจ็บได้รับความช่วยเหลือเพื่อนำตัวส่งโรงพยาบาล...

ด้านปารเมศกลับมาที่บ้านพักบนเขาด้วยความแค้นแน่นอกจะเอาเรื่องมิสเตอร์ลีให้ได้ แต่คนที่เจอกลับเป็นทักษิณา

“ฉันกำลังตามหาแกอยู่พอดี” ทักษิณาถือปืนเล็งปารเมศอย่างคั่งแค้น “แกหักหลังฉัน ฉันไม่ควรเชื่อใจงูเห่าที่พ่นพิษทำร้ายจิตใจฉันครั้งแล้วครั้งเล่า แกมันคนไม่มีหัวใจ”

“ฉันไม่อยากจะทำแบบนั้น มันเป็นแผนของไอ้ลี มันบังคับให้ฉันร่วมมือกับมัน ไม่งั้นมันก็จะฆ่าฉันอีกคน”

“นี่แกยังจะหลอกฉันอีกหรือ”

“ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ทำเพื่อฉันได้เท่ากับเธอ ฉันเสียใจจริงๆที่ปล่อยเธอหลุดมือไป เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ ฉันจะยกเงินทั้งหมดให้เธอคนเดียว เอาไปเลย”

ปารเมศยื่นกระเป๋าให้ ทักษิณาตั้งใจเอาเงินก่อนแล้วค่อยฆ่า แต่ปารเมศอาศัยจังหวะนี้ฟาดกระเป๋าใส่เธอจนปืนหล่นแล้วจิกผมล้มกลิ้งไปด้วยกัน

“แกมันโง่ที่คิดว่าฉันจะร่วมมือกับแก สำหรับฉันแกมันก็เป็นได้แค่อีผู้หญิงข้างถนนไร้ราคา ที่ฉันยอมนอนกับแกเพราะต้องการยืมมือแกเล่นงานวัลย์ คนที่ผ่านมือผู้ชายจนเละเทะอย่างแกฉันไม่เคยพิศวาสเลยสักนิด”

ทักษิณายิ่งโกรธแค้น พยายามจะคว้าปืนยิงปารเมศให้ได้...สองคนยื้อแย่งปืนกันไปมาอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เสียงปืนจะดังเปรี้ยง!

ปารเมศถูกยิงกระอักเลือด ทักษิณาลุกยืนถอยออกมาแล้วจะยิงซ้ำ ปารเมศโบกมือห้าม

“อย่า! ฉันรักเธอคนเดียวนะ”

“มึงจะหลอกกูไปถึงไหน!!” ทักษิณาตะโกนสุดเสียงแล้วยิงเขาอีกนัดก่อนคว้ากระเป๋าหันหลังจะไป

“เพราะมึงปัญญาอ่อน กูถึงหลอกมึงได้ เงินนั่นมันกระดาษทั้งนั้น” ปารเมศพูดอย่างสะใจ

ทักษิณารีบเปิดกระเป๋าเห็นแต่กระดาษ กรีดร้องอย่างเจ็บแค้นแล้วจะยิงปารเมศอีกแต่กระสุนหมด

“หยุด เจ้าหน้าที่ล้อมด้านนอกไว้หมดแล้ว”

เสียงตำรวจดังมา ทักษิณาโยนกระเป๋าทิ้งแล้ววิ่งหนีเข้าในตัวบ้านแต่ไม่รอด...ส่วนปารเมศที่อาการสาหัส จู่ๆมันปูโทร.มาอวยพรวันเกิด คนเป็นพ่อละอายใจมาก พยายามควบคุมน้ำเสียงให้ปกติคุยกับลูก

“ขอให้พ่อมีความสุขมากๆนะครับ ผมซื้อของขวัญไว้ให้พ่อด้วย พ่อเห็นต้องชอบแน่ๆเลย”

“ลูกจำวันเกิดพ่อได้ด้วยหรือ น่ารักจริงๆลูกพ่อ แต่พ่อกลับเป็นพ่อที่แย่มากๆ”

“ไม่จริงหรอกครับ คุณแม่บอกว่าคุณพ่อรักผมมาก ผมเป็นสมบัติที่มีค่าที่สุดของพ่อ พ่อชอบดุผมก็เพราะพ่อเป็นห่วงผม”

ปารเมศเพิ่งได้คิดก่อนตายว่าสมบัติที่มีค่าคือลูกแต่ตัวเองไม่เคยมองเห็น...เมื่อตำรวจควบคุมตัวทักษิณาออกมาและจะเรียกรถพยาบาลมารับปารเมศ แต่เจ้าตัวรู้ว่าไม่รอดแน่จึงขอร้องตำรวจช่วยทำอะไรสักอย่าง

ปารเมศสำนึกผิดอยากเจอรัตตวัลย์ก่อนตายเพื่อสารภาพความจริงทั้งหมด ตำรวจจึงสื่อสารไปบอกสารวัตรซึ่งเป็นหัวหน้า เป็นเวลาที่คนทางโน้นกำลังหามนาบุญขึ้นรถพยาบาล

รัตตวัลย์รีบมาพบปารเมศในสภาพนอนหายใจรวยริน ได้ยินเขาสารภาพความจริงเสียงอ่อนระโหย

“ผมเป็นคนจ้างไอ้อ่องกับไอ้เอิบลักพาตัวคุณไปฆ่าทิ้ง ไม่ใช่เท่านั้น...การตายของตรีทิพไม่ใช่อุบัติเหตุแต่ผมวางแผนฆ่าเขาเอง”

“ทำไมต้องฆ่าน้องชายฉัน”

“ผมไม่อยากให้เขาขายสัมปทานรังนก ผมอยากฮุบไว้เอง”

“ทำไมถึงยอมสารภาพง่ายๆ มันไม่ใช่นิสัยคุณเลย”

“เพราะลูก...มันปูเป็นสมบัติที่มีค่าที่สุด แต่ผมกลับมองไม่เห็นเอง ผมอายลูก ไม่กล้าเจอหน้าเขา ไม่กล้าแม้แต่จะเรียกตัวเองว่าพ่อ...”

ปารเมศสิ้นใจตาค้าง นอนตายตาไม่หลับ รัตตวัลย์อโหสิกรรมปิดตาให้เขาด้วยความรู้สึกสะเทือนใจไม่น้อย

ooooooo

หลังจากงานวันนั้นรัตตวัลย์ตั้งใจมาเยี่ยมนาบุญที่โรงพยาบาล แต่พอเปิดประตูห้องเห็นเนตรนภากำลังสวมกอดนาบุญก็หยุดชะงัก รสสุคนธ์ที่มาด้วยแปลกใจ

“อ้าว...ทำไมไม่เข้าไปล่ะ”

“คุณนาบุญหลับอยู่ เรากลับกันก่อนเถอะ แล้วค่อยมาเยี่ยมใหม่” รัตตวัลย์โกหกแล้วเดินนำกลับออกมาทันที

เนตรนภารู้ข่าวรีบเดินทางจากต่างประเทศมาเยี่ยมนาบุญในฐานะเพื่อน เพราะเธอกลับไปคืนดีกับเดวิดแล้ว แต่รัตตวัลย์เข้าใจผิดไปเองจึงไม่กล้าเข้ามาแทรก

“นี่คงรอแฟนมาเยี่ยมล่ะสิ” เนตรนภาแซวนาบุญ

“อย่าเพิ่งจับคู่ เรายังไม่ได้เป็นแฟนกัน”

“อะไรกัน นี่ยังไม่สารภาพกับเขาอีกหรือ คุณไม่ใช่มือใหม่หัดจีบสาวนะ”

“เขาดูออกอยู่แล้วว่าผมชอบเขา แต่เขาพยายามตีตัวออกห่างตลอด แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเขาคิดยังไงกับผม”

นาบุญพูดด้วยความน้อยใจ เนตรนภาคิดว่าตัวเองต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อเขา พอดีออกมาเจอจิราหน้าห้องก็เลยขอความร่วมมือ ส่วนสนกับจำนงนั้นเตรียมกลับเกาะถ้ำ สองคนมาลารัตตวัลย์ที่บ้านและฝากบุหงันไว้ในความดูแลของเธอ

ระหว่างนี้จิราโทร.มาหารัตตวัลย์ แจ้งว่านาบุญอาการทรุดแผลติดเชื้อทำให้ไข้ขึ้นสูงมาก แต่เขาไม่ยอมให้หมอรักษา

“คุณวัลย์มาช่วยน้องเกลี้ยกล่อมหน่อยเถอะค่ะ พี่บุญดื้อมากไม่ฟังใครเลย”

รัตตวัลย์เป็นห่วงรีบร้อนไปโรงพยาบาลทันที พยาบาลเห็นเธอก็วิ่งตามมาเรียก

“คุณรัตตวัลย์ญาติของผู้ป่วยห้อง 213 ใช่ไหมคะ คุณหมอตรวจคนไข้แล้วอนุญาตให้กลับบ้านได้ค่ะ สามารถทำเรื่องจ่ายเงิน รับยา ที่ชั้นหนึ่งนะคะ”

“เดี๋ยวนะคะ หมายถึงคุณนาบุญหรือเปล่า”

“ใช่ค่ะ ดิฉันจำได้ว่าคุณมาเฝ้าผู้ป่วยที่หน้าห้องผ่าตัด”

“เขาแผลติดเชื้อมีอาการไข้ขึ้นสูงมากไม่ใช่หรือคะ”

“เปล่านี่คะ”

รัตตวัลย์อึ้ง เข้าใจว่าโดนนาบุญหลอกจึงตอบปฏิเสธว่าตนไม่ใช่ญาติ เป็นแค่คนที่เขาจะปั่นหัวยังไงก็ได้...พูดจบก็เดินจากไปทิ้งให้พยาบาลยืนงง เมื่อเดินมาถึงรถเสียงโทรศัพท์มือถือดัง รัตตวัลย์หยิบมันออกมาเห็นชื่อนาบุญก็ตัดสายทิ้งแล้วปิดเครื่องทันที

นาบุญอยู่ในห้องผู้ป่วย ส่วนจิรายืนรอรัตตวัลย์หน้าห้อง ครั้นยังไม่เห็นวี่แววก็โทร.หาอีกครั้งแต่เครื่องปิด เนตรนภาเดินเข้ามาซักถามจิราก่อนจะพากันเข้าไปหานาบุญในห้อง อยากรู้ว่ารัตตวัลย์ติดต่อมาบ้างหรือเปล่า

“ตั้งแต่ผมนอนเดี้ยงอยู่นี่เขาไม่เคยมาเลยสักวัน โทร.ยังไม่โทร. แถมยังปิดเครื่องอีก”

“แต่น้องบอกเขาไปแล้วนะคะว่าพี่บุญอาการทรุดหนักเป็นตายเท่ากัน ทำไมเขาใจดำจัง”

จิราเผลอหลุดปากทำให้นาบุญเอะใจ ถามว่าสองคนเล่นอะไรกัน ทำไมต้องไปหลอกเขา

“ความคิดเนตรเองค่ะ คนเราเวลาจะพลัดพรากจากกันก็มักจะยอมบอกความในใจทั้งหมดออกมา เนตรก็คิดว่าเขาจะรีบมาหาบุญ”

“เรารออีกหน่อยดีไหม รถอาจจะติด”

“คุณหมออนุญาตให้พี่กลับบ้านได้แล้ว พี่จะกลับเลยไม่จำเป็นต้องรอใคร” นาบุญโกรธลุกจากเตียงด้วยสีหน้าบึ้งตึง

ooooooo

รัตตวัลย์ตัดสินใจบินไปหามันปูที่อังกฤษทิ้งความเจ็บปวดรวดร้าวเพราะเข้าใจผิดว่านาบุญกับเนตรนภาคืนดีกันไว้ที่เมืองไทย ส่วนนาบุญพอรู้เรื่องจากบุหงันก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน เดินทางกลับเกาะถ้ำและสั่งห้ามทุกคนพูดถึงผู้หญิงชื่อรัตตวัลย์อีก

มันปูอยู่กับตรีสุคนธ์และคันธรส รัตตวัลย์เล่าเหตุการณ์ต่างๆให้ฟัง แต่เรื่องปารเมศตายเธอพูดกับลูกว่าพ่อป่วยมาก หมอรักษาไม่หายต้องขึ้นไปอยู่บนฟ้า มันปูยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจ ได้แต่บอกว่าพ่อไม่อยู่แล้วตนจะเลี้ยงแม่เอง รัตตวัลย์ซึ้งใจ บอกตรีสุคนธ์ว่าชีวิตที่เหลือ ตนขออยู่กับแม่และมันปูก็พอแล้ว

ด้านทักษิณาที่ถูกจับรับกรรมในคุก แต่ท่าทางจะอยู่ยากเสียแล้วเพราะมาเจอโจทก์เก่าที่เป็นขาใหญ่ ฝ่ายไผทกับจิรากว่าจะปรับความเข้าใจกันได้ด้วยดีก็งอนง้อกันข้ามวัน จิราน้อยใจที่ไผททำอะไรไม่ค่อยบอก แถมยังมาหลอกว่ามีคำสั่งให้เขาย้ายไปประจำที่สัตหีบโดยจะเอาพิลาสลักษณ์ไปด้วย

หลังจากเข้าใจกันดี ไผทกับจิราวางแผนเพื่อทำให้นาบุญมีความสุข ด้วยการทำทีพากรุ๊ปทัวร์จากโรงแรมนาราไปเที่ยวเกาะถ้ำ ที่เวลานี้เปิดเป็นศูนย์ศึกษาและอนุรักษ์นกนางแอ่นให้ผู้สนใจเข้าเยี่ยมชม

ป้าเหลียงกับคนงานที่เกาะถ้ำต่างพากันตื่นเต้นและเต็มใจต้อนรับทุกคน สนเห็นบุหงันมากับพวกไผทด้วยจึงดึงตัวมาถามว่าคุณนายกลับมาเมืองไทยหรือยัง

“ไม่เห็นแม้แต่เงา นี่หงันก็ขออนุญาตคุณรสมา”

สนหน้าจ๋อยเพราะอยากให้นาบุญสมหวังในรัก ...เมื่อไผทเจอนาบุญก็พูดเรื่องขอหมั้นกับจิรา นาบุญไม่ขัดข้องแถมยังบอกให้แต่งไปเลย ไผทสบโอกาสรีบเตรียมสถานที่โดยมีพวกสนและชาวเกาะช่วยเหลือ ส่วนจิรานำเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้นาบุญใส่วันงาน กำชับว่าห้ามแต่งตัวมอซอเด็ดขาด ขอให้ทำเพื่อน้องสักครั้ง

นาบุญรับปากน้องสาว แต่พอเข้าบ้านมีนมเย็นสีชมพูของโปรดวางบนโต๊ะก็แปลกใจ คิดไปคิดมาว่าใครเอามาให้ ก่อนจะเดาว่าคงเป็นป้าเหลียง

ooooooo

เช้าวันถัดมาบรรยากาศงานหมั้นเป็นไปอย่างเรียบง่ายและอบอุ่น นาบุญแปลกใจที่จู่ๆจำนงโผล่มา จำนงบอกว่าตนมาส่งน้ำจืดที่เกาะอื่น ผ่านเส้นทางนี้พอดี รู้ข่าวว่ามีงานมงคลเลยแวะเข้ามา

ที่แท้จำนงพารัตตวัลย์กับมันปูมาตั้งแต่เมื่อวาน และงานหมั้นวันนี้ก็ไม่ใช่ระหว่างจิรากับไผท แต่เป็นรัตตวัลย์กับนาบุญต่างหาก ทุกคนร่วมมือกันทำเซอร์ไพรส์ แต่กลายเป็นนาบุญไม่พอใจ รู้สึกเสียหน้าที่โดนหลอกจะลุกหนีโดยไม่ยอมสวมแหวนหมั้น รัตตวัลย์ต้องกระซิบว่าอยากทำให้ตนขายหน้าหรือ เขาถึงยินยอม

เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องดีใจของบรรดาชาวเกาะดังขึ้นทันที ไผทกับจิรายิ้มหน้าบานที่แผนการสำเร็จ แต่จู่ๆนาบุญลุกพรวดพูดเสียงเข้ม

“สนุกกันนักหรือไง” พูดเสร็จก็แหวกวงล้อมออกไปทันที เล่นเอาทุกคนเงียบงัน

นาบุญไม่ได้โกรธจริงจัง แต่แค่งอนและอยากให้รัตตวัลย์มาง้อ พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็อมยิ้มแต่ทำเป็นเก๊กเสียงดุโดยไม่หันมามอง

“ถ้าคุณจะมาง้อผม บอกเลยผมเจ็บแล้วจำ”

“ฉันเองเว้ย”

นาบุญหน้าแตกหันขวับมามองไผทที่ยืนอยู่ข้างหลัง

“คิดว่าเขาจะตามมาง้ออีกหรือ เขาอุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงนี่ ยังทำมาเล่นตัว ดีใจที่ได้เจอเขาก็ยอมรับมาเถอะวะ”

“ฉันลืมเขาไปแล้ว แกอย่ามาเดาส่งเดช”

พลันเสียงฟ้าคำราม สองหนุ่มเงยหน้ามองท้องฟ้าเห็นเมฆดำเคลื่อนตัวมาแต่ไกล ทันใดสนวิ่งหน้าตื่นมารายงานนายหัวว่า วิทยุเตือนจากสถานีตรวจอากาศบอกว่าจะมีพายุเข้าห้ามเอาเรือออกจากฝั่ง

“พายุเข้าก็เป็นเรื่องปกติ ก็แค่สั่งห้ามออกเรือก็จบ”

“แต่คุณนายเอาเรือเล็กออกไปแล้ว เตือนไม่ทันครับ”

เท่านั้นเองนาบุญรีบวิ่งไปทันที ไผทตะโกนไล่หลังอย่างขำๆ “นี่หรือวะลืมเขาไปแล้ว โธ่เอ๊ย ไอ้ปากแข็ง”

นาบุญวิ่งมาที่ท่าเรือแล้วมีปากเสียงกับรัตตวัลย์ที่ดื้อรั้นจะเอาเรือออกไปให้ได้ แต่นาบุญไม่ยอมเพราะเป็นห่วง

“ฉันไม่ได้ดื้อ แต่ฉันรู้ว่าคุณไม่มีวันปล่อยให้ฉันตาย แล้วมันก็เป็นความจริง”

“นี่คุณตั้งใจหลอกผมอีกแล้วหรือ”

“ต่อให้ฉันขับเรือไปอยู่กลางทะเลท่ามกลางพายุรุนแรง คุณก็จะเสี่ยงชีวิตไปช่วยฉัน คุณเคยพูดไม่ใช่หรือ ไม่ว่าฉันจะไปอยู่ที่ไหน คุณจะตามไปพาฉันกลับมา แม้แต่ตอนที่ฉันโดนข่าวเล่นงานว่าคบชู้ คุณก็ยังแก้ปัญหาให้ฉัน รสเล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว เมื่อกี้คุณเองก็ห่วงฉันมาก หรือว่าฉันพูดผิด”

“ผมไม่อยากให้ใครมาตายบนเกาะผมมากกว่า”

“ไม่ต้องห่วงนะคะ พรุ่งนี้ฉันจะพาลูกกลับภูเก็ตแต่เช้า ไม่อยู่ให้รำคาญหูรำคาญตาใคร”

“คิดจะมาก็มา จะไปก็ไป รวมหัวกันหลอกผมได้สนุกสินะ”

“ฉันเป็นคนขอให้คุณไผทกับคุณน้องช่วยเหลือ แล้วแอบนั่งเรือของไต๋จำนงมาขึ้นด้านหลังเกาะ ถ้าจะด่าก็ด่าฉันคนเดียวพอ”

“งั้นคนที่เอานมเย็นมาให้ผมเมื่อวานก็คือคุณ...คุณทิ้งผมไปเมืองนอกแล้วทำใจดีกลับมาอีกทำไม”

รัตตวัลย์เล่าให้ฟังว่าเนตรนภากับสามีมาหาตนที่อังกฤษ ตนจึงรู้ความจริงว่าเธอกับนาบุญเป็นเพื่อนที่มีแต่ความปรารถนาดีให้กัน ส่วนที่ตนเห็นเขาสองคนกอดกันที่โรงพยาบาลเป็นการเข้าใจผิดและคิดมโนเรื่องราวไปเอง และที่มาวันนี้ก็เพื่อมาไถ่โทษเพราะรักเขา เธอกับลูกต้องการเขา นาบุญเองก็รักรัตตวัลย์มาก จึงพร้อมเริ่มต้นชีวิตครอบครัวใหม่กับเธอ

คืนนั้นนาบุญกับรัตตวัลย์นอนร่วมเตียงกันเป็นครั้งแรก เช้าขึ้นสองคนเดินจูงมือกันชมวิวท้องทะเลสีครามอย่างมีความสุข นาบุญมองฝูงนกนางแอ่นบินเล่นลมแล้วเอ่ยว่า

“ผมจะเป็นเหมือนนกนางแอ่นพวกนี้”

“ปล่อยน้ำลายเพื่อทำรังน่ะหรือ”

“นกนางแอ่นเป็นสัตว์ที่รักเดียวใจเดียว มันจะครองคู่กันไปตลอดชีวิตจนกว่าจะตายจากกัน ผมก็จะทำแบบนั้น”

“ไม่ใช่คุณแต่เป็นเรา เราต่างเคยมีชีวิตครอบครัวที่ผิดพลาด เราจะไม่ให้มันเกิดขึ้นซ้ำสองอีก”

เขาและเธอประสานมือกันแนบแน่นก่อนที่นาบุญจะโน้มหน้าลงมาใกล้ แต่ไม่ทันที่ปากจะแตะปาก เสียงมันปูร้องเรียกดังแว่วมา

“คุณแม่ครับ ผมจะมาชวนคุณพ่อไปเล่นน้ำกัน”

“คุณพ่อ!” รัตตวัลย์อุทานแล้วมองนาบุญที่ยืนยิ้มกริ่มภูมิใจ

“ไปเลยครับลูก” นาบุญจูงมือมันปูวิ่งลงทะเล รัตตวัลย์ดีใจแต่แกล้งตัดพ้อลูกชายว่ามีพ่อใหม่แล้วทิ้งแม่เลย

ไผทกับจิรายืนมองจากมุมหนึ่ง เห็นครอบครัวสุขสันต์แล้วไผทอยากมีบ้าง ซึ่งคงอีกไม่นานเพราะเขากับจิรารักกันมากไม่ต่างจากนาบุญกับรัตตวัลย์

ooooooo

-อวสาน-


ละครสัมปทานหัวใจ ตอนที่ 16(ตอนจบ) อ่านสัมปทานหัวใจ ติดตามสัมปทานหัวใจ ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย ศุกลวัฒน์ คณารศ, วริฏฐิสา ลิ้มธรรมมหิศร 25 พ.ค. 2561 07:07 2018-05-26T02:09:07+00:00 ไทยรัฐ