ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

รอยมาร

SHARE
  • แนว
  • :
  • บทประพันธ์โดย
  • :
  • บทโทรทัศน์โดย
  • :
  • กำกับการแสดงโดย
  • :
  • ผลิตโดย
  • :
  • ช่องออกอากาศ
  • :
  • อื่นๆ
  • นักแสดงนำ
  • :

รอยมาร ตอนล่าสุด

ตอนที่ 1

เช้านี้ ที่หน้าบ้านไทยประยุกต์ บรรยากาศครึกครื้นรื่นเริงด้วยขบวนขันหมากที่มีดนตรีบรรเลงมีผู้เฒ่าผู้แก่และเด็กลอยหน้ารำกันเฉิบๆ อยู่หน้าขบวน

เป็นขบวนขันหมากของอุปมาหรือมาร์ค หนุ่มลูกครึ่งพ่อไทยคือบารมี และแม่อเมริกันอาหรับคือซาร่า เพื่อไปสู่ขอเมธาวีหรือเม ลูกสาวของประมุขกับวิจิตรา ที่บ้านของคุณหญิงรุจา อัคราช ผู้เป็นย่า

ตอนที่ 2

วันรุ่งขึ้น สไบนางขโมยเรือที่ผูกอยู่ที่ท่าไปพายเล่น เพราะพายไม่เป็นเรือเลยทั้งขวางทั้งช้าแต่เธอก็พายๆ งัดๆ ไม่ยอมเลิกขำพ่อของระเบียบที่ดูแลเรืออยู่กลับมาบอกยายจันทร์ว่าเรือหายไปสงสัยสไบนางแอบพายเรือไปแน่ สมปองแม่ของระเบียบเห็นยายจันทร์ทำท่าจะเป็นลมบอกให้นั่งพักก่อน

“คุณพระคุณเจ้าช่วยคุ้มครองคุณบีด้วยเถอะ อย่าให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยคุณแม่เธอเลย” แล้วยายจันทร์ก็เล่าถึงอดีตตอนนั้นให้สมปองกับขำฟังว่า

ค่ำวันหนึ่ง ลูกน้องของประมุขช่วยกันงมร่างศรีอำไพขึ้นจากน้ำ ประจักษ์พ่อของสไบนางร้องไห้โฮๆ เข้าไปกอดศพภรรยา ครู่หนึ่งก็หันขวับจ้องหน้าประมุขราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ พูดอย่างแค้นใจว่า

“พี่มุขฆ่าเมียผม พี่หาทางฆ่าเขาจนได้ ไอ้ฆาตกร มึงฆ่า กูอีกคนสิวะ ฆ่าปิดปากกูอีกคนเลยสิ มึงเลวยิ่งกว่าสัตว์”
ประมุขกระชากแขนน้องชายผลักจนล้มลงไปกับพื้น ตะคอก

“มึงสงบสติอารมณ์ซะไอ้จักษ์ แล้วเตรียมจัดงานศพให้เรียบร้อย” พูดแล้วเดินออกไป

“ไพของพี่...ในที่สุดไพก็ต้องตายเพราะมัน...ไพ...” ประจักษ์ร้องไห้ฟูมฟายกับศพของศรีอำไพตัวสั่นสะท้าน

ยายจันทร์เล่าไปก็น้ำตาคลอไปจนสมปองถามว่ายายเห็นเหตุการณ์ด้วยหรือ ยายจันทร์เช็ดน้ำตาบอกว่า “เปล่าหรอก เขาพูดๆกันมา”

สมปองถอนใจยาว ส่วนขำจะไปตามสไบนางเชื่อว่าเธอพายเรือไม่เก่งคงไปได้ไม่ไกล

ooooooo

สไบนางพายเรือขวางๆวนๆ แต่ก็พายไปจนถึงหน้าบ้านไทยประยุกต์จนได้ เธอมองตัวบ้านอุทานอย่างตื่นเต้น “โอ้แม่เจ้า บ้านหรือวังกันแน่เนี่ย” พลางชะเง้อมองเข้าไป

ที่หน้าบ้าน อุปมาแต่งตัวจะไปทำงาน บารมีในชุดกางเกงสีกรมท่าขาก๊วยเก่าๆ ใส่เสื้อกุยเฮงสีดำมือถือหมวกสานเก่าๆ ขาดๆ ยืนคุยอยู่กับอุปมา บอกว่าตนจะกลับพรุ่งนี้เลยอยากไปปิดบัญชีเสียให้เรียบร้อย พูดแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย

สไบนางมัวแต่ชะเง้อมองสองพ่อลูก ถูกคลื่นเรือหางยาวที่แล่นฉิวผ่านมาเรือโคลงแล้วก็ล่มในที่สุด ดีว่าสไบนางว่ายน้ำแข็ง เลยเอาตัวรอดได้ แต่ก็ร้องโหวกเหวกโวยวายเสียลั่นคลอง

สไบนางว่ายน้ำมาเกาะขอบท่าน้ำบ้านไทยประยุกต์ บารมีรีบมาดูส่งมือช่วยดึงเธอขึ้นจากน้ำ เขารู้สึกถูกชะตากับเด็กสาวขึ้นมาอย่างประหลาด ยิ่งเมื่อได้พูดคุยเห็นความร่าเริงปนทะเล้นของเธอก็ยิ่งรู้สึกเอ็นดู ชวนเข้าบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเพราะเห็นเธอทำท่าหนาวสั่น

ทีแรกสไบนางเห็นการแต่งตัวของบารมีนึกว่าเขาเป็นคนงานที่นี่ แต่พอบารมีร้องเรียกแรมสาวใช้ให้มาหาเสื้อผ้าให้สไบนางเปลี่ยน ได้ยินแรมเรียกบารมีว่า “คุณท่าน” สไบนางมองอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

แรมเอาเสื้อของอุปมาให้ใส่และเอากางเกงของบารมีให้เปลี่ยน เมื่อลงมาบารมีแนะนำตัวเองว่าให้เธอเรียกตนว่าลุงมี ส่วนสไบนางบอกให้เรียกตนว่าไบก็แล้วกัน

หลังจากนั้นก็พาไปทานอาหารเช้า สไบนางเห็นอาหารแล้วอุทาน “อาหารฝรั่งซะด้วย” เปรยๆว่าถ้ามีน้ำมะเขือเทศด้วยล่ะก็แจ่มไปเลย บารมีจึงให้แรมไปเอาน้ำมะเขือเทศมาให้

“ลุงมีใจดีจังเลย” สไบนางชมไปทานอาหารไป

บารมีถามว่าบ้านอยู่สวนไหนยังไม่ได้บอกลุงเลย สไบนางตัดบทว่าบอกไปลุงก็ไม่รู้จักหรอกจนบารมีบอกว่าขอให้รู้หน่อยเผื่อเหงาๆจะได้เดินไปเที่ยว

“สวนคุณย่ารุจาค่ะ”

บารมีอึ้งสนิท เงียบงันหน้าเครียดไปทันที ส่วนสไบนางยังคุยจ้อว่า

“ลุงหาไม่ยากหรอก ชวนลูกชายลุงไปด้วยก็ได้ หนูจะได้เลี้ยงข้าวลุงบ้าง” แล้วก็ชมเปาะ “ไส้กรอก แฮม บ้านลุงนี่อร่อยจังเลย”

บารมียังนั่งอึ้งอยู่ เขามองสไบนางไม่วางตา ลำคอตีบตื้อจนทานอะไรไม่ลง

ooooooo

เมื่อกลับมาถึงบ้านสวน ยายจันทร์ตัดพ้อน่าสงสารว่าทำยายหัวใจเกือบวายตาย สไบนางคุยโวว่าตนพายไปใกล้ๆแค่นี้เอง ตนว่ายน้ำแข็งเสียอย่างจะกลัวอะไร

“คุณแม่คุณบีก็ว่ายน้ำแข็งยัง...” ยายจันทร์หยุดกึกแล้วขอโทษสไบนาง เธอยิ้มปลอบใจว่า รู้ว่ายายเป็นห่วงต่อไปจะไม่พายเรือ...บ่อยๆก็แล้วกัน ความขี้เล่นของสไบนางทำเอายายจันทร์ยิ้มออกมา

ไม่ทันไรก็ได้รับโทรศัพท์จากคุณย่า เธอฉอเลาะตามเคย บอกย่าว่าไม่ต้องส่งคนมารับเพราะตนนัดหยาดฝนไว้รับรองไม่เกิน 5 โมงเย็นกลับไปนวดขาให้คุณย่าถึงเตียงได้แน่นอน

หยาดฝนกำลังจะออกจากบ้านไปพบสไบนาง ขณะเดินผ่านหน้าห้องสายทิพย์ผู้พี่สาวก็ต้องหยุดกึกเมื่อได้ยินเสียงหยาดทิพย์ทะเลาะกับธนูสามีเสียงดัง

ฟังทั้งสองทะเลาะกันแล้ว หยาดฝนจับความได้ว่า สายทิพย์ต่อว่าธนูที่แอบมีความสัมพันธ์ลึกกับวิมาดา ธนูไม่ยอมรับซ้ำยังปรามสายทิพย์ว่าให้เกียรติสามีตัวเองบ้าง และตัวสายทิพย์เองก็เป็นครูบาอาจารย์ควรระงับปากระงับคำระวังอารมณ์ให้มากกว่านี้

ทั้งสองทะเลาะกันรุนแรง จนสุดท้ายธนูหาทางจบด้วยการตะโกนใส่หน้าว่า

“โอ๊ยเบื่อๆๆเบื่อจริงโว้ย บอกแล้วว่าไม่มีอะไรกัน ไม่มีอะไรกันเชื่อบ้างสิ”

พอดีโทรศัพท์มือถือของหยาดฝนดังขึ้น ธนูกับสายทิพย์ได้ยินหยุดมองหน้ากัน หยาดฝนรีบกดตัดสายแล้วเดินหนีไปอย่างเร็ว

ooooooo

เมื่อไปพบสไบนางที่ร้านไอศกรีม หยาดฝนเล่าเรื่องพี่สาวกับพี่เขยทะเลาะกันให้เพื่อนรักฟัง สไบ-นางฟังแล้วบ่นสงสารหลานที่เพิ่งจะขวบกว่า ส่วนหยาดฝนตำหนิวิมาดาว่าไม่น่าทำแบบนี้เลย เพราะธนูสนับสนุนให้เธอได้รับทุนองค์กรไปเรียนต่ออเมริกา ตนไม่อยากให้พี่สาวกับพี่เขยถึงกับต้องหย่าร้างกัน

“นึกแล้วฉันก็อยากเจอตัวยัยวิมาดานี่จริงๆเลย อยากเอาไมค์ไปจ่อปากสัมภาษณ์ว่าทำบ้านเขาแตกยังงี้ ชีวิตยังมีความสุขอยู่ได้อีกหรือ...ทุเรศ!” สไบนางสบถอย่างไม่พอใจไปกับเพื่อนด้วย

ooooooo

ทะเลาะกับสายทิพย์แล้ว เย็นนี้ธนูก็นัดพบกับวิมาดา พบกันที่ลานจอดรถแต่ไม่กล้าเข้าทักทายกัน ธนูส่งสัญญาณให้รถอีกคันหนึ่งที่วิมาดานั่งอยู่ แล้วต่างคนต่างเดินไปที่ลิฟต์คอนโดฯหรู

เมื่อเข้าไปในลิฟต์ซึ่งมีกันอยู่สองคน วิมาดาสยายผมอย่างเซ็กซี่ ธนูทนไม่ได้เข้าไปกอด ถูกเธอกระแทกออกไปอย่างไม่พอใจบอกว่าลิฟต์มีกล้องวงจรปิด ธนูอ้อนว่าเราไม่มีอะไรต้องปิดแล้วนี่

“นั่นเรื่องของคุณ คุณไม่แคร์ แต่วิแคร์” พูดเสร็จลิฟต์เปิดพอดี เธอรีบเดินออกไปอย่างหงุดหงิดทำท่ารังเกียจธนู ทำให้เขาต้องเอ่ยเบาๆตามหลัง

“ผมขอโทษ”

ooooooo

บารมีจะเดินทางวันนี้แล้ว พ่อลูกนั่งจิบไวน์กันอยู่หน้าบ้าน บารมีถามลูกชายว่าชอบเรือนหอไหม

“ชอบสิครับ เป็นบ้านลูกครึ่ง เหมือนกับผมมีความเป็นไทยจากพ่อครึ่งนึง ความเป็นอาหรับจากแม่อีกครึ่งนึง”

“แกจะคิดยังงั้นก็ได้ แต่คอนเซปต์ที่พ่อวางไว้คือคนไทยที่มีความคิดแบบตะวันตก ซึ่งก็คือตัวแกเหมือนกัน”

อุปมาขอบคุณพ่อถามว่าเมื่อไรตนจะได้เห็นหน้าว่าที่เจ้าสาวเสียที บารมีบอกลูกให้ใจเย็นๆรับรองว่าเจ้าสาวที่พ่อเลือกให้เป็นหญิงไทยที่เพียบพร้อมทั้งชาติตระกูล การศึกษาและหน้าที่การงาน บอกว่า

“รอเวลาอีกนิดเดียวแกได้เจอแน่ ไม่นานเกินรอหรอก” บารมีตบบ่าลูกชายแล้วลุกไปยืนดื่มไวน์รับลมเย็นอย่างสบายอารมณ์ ปล่อยให้อุปมามองพ่ออย่างติดใจสงสัย

ooooooo

ชันษากลับจากระยองซื้อเงาะติดมือมาฝากคุณหญิง เขามุดรั้วเข้ามาจนคุณหญิงตกใจ เมื่อรู้ว่าไปทำงานที่ระยองมา คุณหญิงให้กำลังใจว่า ให้ขยันเก็บ เกี่ยวประสบการณ์เพื่ออนาคต หยอกว่า อีกหน่อยได้เป็นผู้พิพากษาแล้วจะมามุดรั้วแบบนี้อีกไม่ได้แล้วนะ

ชันษาตอบเขินๆว่าคงอีกนาน คุณหญิงให้กำลังใจอีกว่าความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น

ขณะนั้นเอง อาทิตย์ขับรถมาจอดหน้าบ้าน ชันษาจึงขอตัวกลับแต่คุณหญิงอยากแนะนำให้รู้จักกันไว้เผื่อจะได้พึ่งพากันเพราะสายงานใกล้กัน แล้วพาชันษาไปแนะนำให้รู้จักกับอาทิตย์

“นี่ชันษาทนายความหนุ่มไฟแรงอนาคตไกล แล้วนี่คุณอาทิตย์เพื่อนเมเขารู้จักกันที่เมืองนอก เพิ่งรู้ว่าใช่คนอื่นไกล พ่อกับพ่อเป็นรั้วของชาติรุ่นพี่รุ่นน้องกันเอง” คุณหญิงจับแขนอาทิตย์อย่างสนิทสนม

ชันษาฟังแล้วยิ่งรู้สึกถึงความต่ำต้อยของตัวเอง แต่พอดีเมธาวีแต่งตัวเสร็จเดินลงมา คุณหญิงจึงบอกว่าชันษาเอาเงาะจากระยองมาฝาก เมธาวีแค่ขอบใจตามมารยาทแล้วชวนอาทิตย์ไปกัน เธอไหว้คุณย่าแล้วไป ส่วนอาทิตย์ไหว้คุณหญิงมองเลยไปทางชันษาแล้วเดินไปเปิดประตูรถคันหรูให้เมธาวีขึ้นนั่ง

ชันษายืนหูอื้อตาพร่าพรายอยู่ตรงนั้น อดรู้สึกเขม่นอาทิตย์ขึ้นมาตงิดๆไม่ได้

จนกระทั่งกลางคืนอาทิตย์ขับรถมาส่งเมธาวีที่บ้านอัคราช เขาทำท่าจะจูบลา เมธาวียกมือห้ามบอกว่าเร็วเกินไป จุ๊บมือตัวเองแล้วเอาไปแตะแก้มอาทิตย์เอ่ย “กู๊ดไนต์ค่ะ” แล้วเดินเข้าบ้าน

ชันษาแอบดูอยู่พูดอย่างสะใจ “สมน้ำหน้าไอ้ฉวยโอกาส”

ooooooo

หลายวันผ่านไป เช้านี้เป็นวันหยุด สไบนางหิ้วถุงให้ระเบียบพายเรือไปส่งที่ท่าน้ำบ้านไทยประยุกต์เดินไปที่หน้าบ้าน เจอป้อมสาวใช้ จึงบอกว่าจะมาพบลุงมี ป้อมบอกว่าท่านไปนอกอยู่แต่ลูกชายท่านจะพบไหม

สไบนางตัดสินใจหิ้วถุงจะกลับ บอกว่าวันหลังค่อยมาใหม่ แต่เดินไปไม่กี่ก้าวก็เจอหัสดินเข้า สไบนางคิดว่าเขาคือ ลูกชายของลุงมีเลยฝากถุงใส่เสื้อผ้าที่หิ้วมาไว้ให้ ในนั้นมีเสื้อยืดกับกางเกงที่ซักคืนให้แล้วยังมีที่ซื้อใหม่สีสันเป็นผู้ดีบอกว่า

“สองตัวนี้ฉันซื้อให้ลุงมีใหม่ อย่าว่าโง้นงี้เลยนะ พ่อคนเดียวคุณน่าหาเสื้อผ้าให้ใส่ดีๆหน่อยไม่ได้เหรอ เก่าเปื่อยเลย อายเขา ทีตัวเองแต่งซะเท่เลย” พูดเสร็จยัดถุงใส่มือหัสดินแล้วหันหลังเดินไป

หัสดินเรียกไว้ถามว่าชื่ออะไร สไบนางบอกว่าชื่อไบแล้ววิ่งไปที่ท่าน้ำเลย

หัสดินมองตามพึมพำทำหน้าเคลิ้ม “เด็กสาววัยรุ่นนี่มันน่าเอ็นดูจริงจริ๊ง...”

“เดี๋ยวก็ติดคุกหรอกไอ้หัส” อุปมาเตือน เขาลงมาเพราะป้อมบอกว่าเมื่อกี้คุยกับเพื่อนคุณท่านคาดว่าคงเป็นวัยรุ่นแถวนี้ บารมีเลยอยากดูเพื่อนวัยรุ่นของพ่อ แต่ลงมาก็ไม่เห็นแล้วเพราะสไบนางลงเรือไปแล้ว แต่ยังไม่ไกลแต่พอสไบนางหันมองมาอีกทีเห็นอุปมายืนคุยกับหัสดินอยู่ก็นึกสงสัยว่า ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ที่คุยอยู่กับลูกชายลุงมีคือใคร

ooooooo

ใกล้เที่ยง อาทิตย์ขับรถพาคุณหญิง เมธาวี และบังอรกลับจากไปทำบุญ มาถึงบ้านสวนคุณหญิงก็ถามถึงสไบนาง พอรู้จากยายจันทร์ว่าไปบ้านไทยประยุกต์มาก็บ่นว่าไปทำขายหน้าอะไรไว้อีกรึเปล่า บอกให้ไปตามตัวมา ส่วนเมธาวีก็ยังคงหาจุดหาแง่ตำหนิสไบนางได้ทุกเรื่องทุกแง่ทุกมุม ไม่เพียงตำหนิเรื่องอุปนิสัยแต่ยังลามไปถึงกับพูดว่าเป็นสันดานดิบและรากฐานของแต่ละคนด้วย

อาทิตย์ฟังแล้วสะดุดหูสะดุดใจแต่ไม่แสดงกิริยาอะไร จนเมื่อเธอชวนไปเดินเล่นกันเขาจึงเดินตามไป

ทั้งคู่เดินคุยกันไปในสวนริมคลอง แต่ยิ่งคุยกันอาทิตย์ก็ยิ่งรู้สึกและเห็นความแตกต่างระหว่างเขากับเธอ โดยเฉพาะในแง่การใช้ชีวิตและทัศนคติในการดำรงชีวิต ฝ่ายหนึ่งทะเยอทะยานถือตัวบอกว่าตนต้อง “รักษาอิมเมจ” ของตัวเองไว้ แต่อีกฝ่ายสบายๆ ไม่ต้องการมีชีวิตแบบหุ่นยนต์อย่างที่เธอทำ

เดินคุยกันไปจนล่วงล้ำเข้าไปในเขตบ้านไทยประยุกต์ ต่างมองบ้านที่ใหญ่โตกันอย่างทึ่ง รู้ตัวอีกทีเจ้าของบ้านคืออุปมาก็เดินมาทักทายด้วยความยินดีที่ได้มีเพื่อนบ้านคนแรก

ทันทีที่ได้ทักทายและแนะนำชื่อเสียงเรียงนามกัน ทั้งอุปมาและเมธาวีต่างรู้สึกต้องชะตากันอย่างประหลาด อุปมาเลียบเคียงถามจนได้รับความกระจ่างจากอาทิตย์ว่าเขากับเมธาวี เป็นแค่เพื่อนกัน จึงแอบหวังอยู่ในใจ

จนเมื่อเมธาวีชวนกลับเพราะเกรงคุณย่าจะเป็นห่วง อุปมาก็ยังมองตามใจเคลิ้มกับความสวยสง่าของเมธาวี ส่วนเมธาวีก็ติดใจในความหล่อคมมีเสน่ห์ของอุปมา

อุปมายืนอยู่ตรงนั้นจนกระทั่งหัสดินต้องมาตามเพราะขนกระเป๋าเตรียมไปพัทยาเสร็จแล้วถามว่าจะไปไหม อุปมาไม่ตอบคำถามแต่กลับพึมพำ “ฉันว่าสาวไทยนี่น่ารักน่ากอดที่สุดในโลกเลยว่ะ” พูดแล้วเดินนำกลับบ้าน จนหัสดินมองงงๆ บ่นเพื่อนว่า “อารมณ์ไหนของมันวะ” แล้วเดินตามไป

ooooooo

คุณหญิงตามไปดุสไบนางที่ชวนระเบียบไปกระโดดน้ำคลองเล่นเป็นทะโมนที่ท่าน้ำ พอกลับมาสไบนางก็แกล้งเก็บตัวเงียบในห้องจนคุณหญิงต้องให้บังอรไปตามเพราะต้องกลับบ้านอัคราชกันแล้ว

เรียกอย่างไรสไบนางก็ไม่ยอมเปิดประตูไม่ยอมพูดคุยด้วย สงสัยกันว่าคงไม่สบาย อาทิตย์จึงอาสาปีนหน้าต่างเข้าไปดู แต่พออาทิตย์ปีนหน้าต่างเข้าไปสไบนางก็ผลักเขาล้มแล้วปีนหน้าต่างหนีลงมา

เจ้ากรรม! บันไดที่พาดหน้าต่างล้มครืนลง สไบนางตกลงไปกระแทกพื้นดังอั้กหมดสติไป อาทิตย์ต้องรีบอุ้มส่งโรงพยาบาล ปรากฏว่าหัวแตก ทุกคนตกใจแต่เมธาวีกลับสมน้ำหน้าหาว่าซนจนได้เรื่อง

แต่พอทำแผลเสร็จ สไบนางก็ฉอเลาะคุณหญิงเสียจนหายโกรธ อาทิตย์กระเซ้าว่าดิ่งพสุธาสนุกไหม สไบนางย้อนถามกวนๆ หน้าตายว่า

“คุณเป็นใครคะ” ทำให้คุณหญิงดุว่าเขาช่วยตัวเองแท้ๆ ยังทำปากดีอีก “บีต้องเจ็บตัวเพราะเขามากกว่า กลับบ้านเถอะค่ะคุณย่า บีเล่นน้ำคลองไม่ได้แล้ว” ว่าแล้วจูงย่าควงแขนบังอรเดินไปเลย

อาทิตย์มองตามยิ้มขำๆอย่างเอ็นดู อึดใจเดียวสไบนางก็เดินย้อนกลับมาวางมาดบอกว่า

“คุณเป็นเพื่อนคนแรกของพี่เมที่ฉันยอมคุยด้วย นับว่าคุณมีเกียรติพอใช้นะ ขอบใจนะที่ช่วยฉันไว้” ว่าแล้วก็วิ่งไปคล้องแขนย่าและบังอรพากันเดินต่อ อาทิตย์เห็นแล้วส่ายหน้าหัวเราะขำๆ

ooooooo

หัสดิน อุปมาพากันไปท่องราตรีที่พัทยา เจอวิมาดาเข้าโดยบังเอิญ อุปมาพยายามเดินเลี่ยงไปแต่วิมาดาตามล่าจนเจอถามว่ายังโกรธตนอยู่หรือ อุปมาบอกว่าเธอไม่ควรมาเจอตนอีก

ตอนที่ 3

เรื่องราวเมื่อสามสิบปีก่อนกลับมาทำให้คุณหญิงสะเทือนใจอีกครั้ง

เวลานั้นบารมีในวัยหนุ่มรุกเร้าถามรุจาในกลางดึกคืนนั้นว่า พ่อแม่ตนเป็นอะไรตาย ใครยิงพ่อกับแม่ตน รุจาเวลานั้นได้แต่ตาแดงก่ำสีหน้าหวาดกลัว เร่งแต่ให้บารมีรีบหนีไปก่อน บารมีถามว่าแล้วศรีอำไพอยู่ไหน ตนอยากเจอหน้าน้องอีกสักครั้ง

ตอนที่ 4

เป็นความบังเอิญที่วันนี้สายทิพย์ไปเจอวิมาดาที่ห้างสรรพสินค้าในแผนกเสื้อผ้าสตรีที่ทั้งคู่ไปเลือกซื้ออยู่ พอเห็นสายทิพย์วิมาดาก็เดินเลี่ยงไป สายทิพย์เรียกไว้บอกว่าไม่ต้องกลัวตนไม่ด่าหรือตบเธอหรอก

วิมาดายังจะเดินเลี่ยงไป สายทิพย์บอกให้เธอเลือกซื้อที่นี่เสียตนจะไปร้านอื่นเองเพราะไม่อยากใส่เสื้อผ้าแบรนด์เดียวกับเมียน้อย วิมาดาโมโหพูดดูถูกธนูว่าตนไม่ได้พิศวาส อะไรเลย หวงนักก็จับมัดไว้ที่บ้านเสีย

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

มายาเสน่หา EP.8 คีย์ ขอร้องให้ ตุลยา ที่มีสัมผัสพิเศษช่วยให้ได้คุยกับมน
15 เม.ย. 2564

06:10 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 15 เมษายน 2564 เวลา 08:05 น.