กุหลาบไฟ
ตอนที่ 9
ระหว่างที่ไศลานอนพักฟื้นในโรงพยาบาล เธอเห็นนักพรตท่านหนึ่งยืนหันหลังอยู่ตรงระเบียงห้อง จึงค่อยๆลงจากเตียงไปหา ชายคนนั้นคืออาจารย์ของนักพรตเมฆขาวหันมาเอื้อนเอ่ย
“อย่าลืมที่รับปากกับข้า...ดูแลรักษาเท่าชีวิตของเจ้า”
ไศลาหวนคิดถึงกล่องไม้โบราณเล็กๆที่ท่านมอบให้...ไศลาสะดุ้งตื่นชูชิตยกอาหารมาวางให้จึงทัก “อ้าวไศ... ฟื้นพอดีเลย”
“กล่องนั่น...อยู่ที่” ไศลายังทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น
ชู ชิตแปลกใจถามกล่องอะไร ไศลาชะงักปัดว่าไม่มีอะไร แล้วถามหาสุทธิพงษ์ เขาบอกตามจริงว่ายังโคม่าอยู่ เธอตกใจจะไปดูน้องแต่ร่างกายยังอ่อนแอล้มลง ชูชิตประคองกลับขึ้นเตียง เธอไม่วายถามว่าอรชรรู้เรื่องสุทธิพงษ์หรือไม่ เขาหลบตาไม่อยากให้มากเรื่อง
ด้านอรชร บุกมาตามชูชิตที่บ้านดุลยศักดิ์ เธอตะโกนเรียกอย่างไม่เกรงใจใคร นาถสุดาออกมาต่อว่า พอเห็นความบ้าของอรชรจึงยิ่งยั่วยุ ว่าชูชิตอาจจะกกกอดไศลาอยู่ข้างบน อรชรตกใจเมื่อรู้ว่าพี่สาวยังไม่ตาย เธอบุกขึ้นไปข้างบนเปิดประตูห้องไม่เจอไศลา ก็หงุดหงิดระบายอารมณ์ ด้วยการปาข้าวของหล่นกระจาย นาถสุดาตามขึ้นมาเยาะ
“อ้าว ไม่มีเหรอ หรือเปลี่ยนบรรยากาศไปที่ไหนนะ”
“ทำไมพี่ไศมาอยู่ที่นี่” อรชรกราดเกรี้ยวถาม
“ก็เขากลับมาหาชิตแล้วมาทำงานด้วยกัน นี่ชิตไม่ได้บอกอะไรเธอเลยเหรอ แย่จังนะ”
อรชรยิ่งโกรธที่ไม่มีใครบอก นาถสุดาแกล้งกวนเราไม่ได้สนิทกันถึงต้องบอก แล้วตอนนี้ตนก็ไม่รู้ว่าทั้งสองไปทำงานหรือไปพลอดรักกัน อรชรร้องกรี๊ดๆ เจ็บใจเดินออกไปจากห้อง นาถสุดายิ้มสะใจ พลันเห็นกล่องไม้โบราณของไศลาตกอยู่ที่พื้น
“กล่องอะไร...สวยดีจัง ฉันขอละกันนะชิ้นนี้” นาถสุดาถือวิสาสะหยิบไป
ขณะนั้นชูชิตกำลังป้อนข้าวไศลาอยู่ อรชรโทร.หาเขาไม่สนใจ อรชรหงุดหงิด เดินชนโยคีศิลาดำที่มาขวาง ยิ่งทำให้เธอเซ็ง เขาถามอยากให้ช่วยไหม เธอชะงักผลักเขาออกห่าง แต่โยคีก้าวเข้าประชิดเอามือจับเธอเหมือนจะใช้สมาธิดูให้ แต่อรชรไม่เข้าใจ ตบหน้าเขาเต็มแรง
“แกนี่มันเลวจริงๆ เอาแต่ฉวยโอกาส”
โยคีนิ่งกัดฟันพูด “ไอ้ผู้ชายคนที่เจ้าตามหาอยู่ อยู่ที่โรงพยาบาลกับ...พี่สาวเจ้าไง”
ได้ยินอย่างนั้น อรชรแทบปรี๊ดแตก โยคีรีบถามอยากให้ตนช่วยอะไรไหม เธอมองเขาอย่างเหยียดๆปฏิเสธอย่างหมดเยื่อใย ผลุนผลันออกไป โยคีมองตามด้วยความหลงใหล
ooooooo
ธิดารัตน์ถูกพวกเฉินจับฉีดยาเสพติด เพื่อไม่ให้คิดหนีไปไหน...ในขณะที่ธีรธรพยายามตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดว่า หลานสาวเข้าไปเที่ยวปาร์ตี้เซฟเฮาส์นั่นหรือเปล่า จ่านิดแนะนำให้ไปถามไศลา ธีรธรนึกถึงภาพชูชิตฟุบหลับข้างเตียงไศลาแล้วเครียด
ไศลาให้ชูชิตพาไปเยี่ยมสุทธิพงษ์ เขายังอยู่ห้องไอซียู เธอเห็นสภาพน้องชายแล้วน้ำตาไหลพราก สุทธิพงษ์เพ้อเรียกชื่อไก่น้อย แต่ไม่มีใครฟังออก เข้าใจว่าเพ้อเรื่องที่ประสบมา ไศลาร้องไห้สงสารน้อง ชูชิตดึงเธอมากอด ปลอบ อรชรโผล่มากระชากชูชิตออกและผลักพี่สาวล้มลง
“มีความสุขกันมากเลยสินะ ทั้งที่พงษ์นอนปางตายอยู่ตรงนี้”
“มันไม่ใช่แบบนั้นนะอร”
“แล้วที่พงษ์เป็นแบบนี้ เพราะพี่อีกใช่ไหม”
ชูชิตขอให้ออกไปคุยกันนอกห้อง เขาเข็นรถเข็นไศลาออกไปทันที อรชรตามออกไปอย่างไม่พอใจ กลับมาที่ห้องพักฟื้นของไศลา อรชรก็ระเบิดอารมณ์อีกหาว่าชูชิตไม่สนใจตนบ้าง ทั้งที่ตนก็ไม่สบาย ไศลารีบถามด้วยความเป็นห่วงน้องว่าเป็นอะไรมากไหม อรชรตวาด
“ไม่ต้องมาห่วง ห่วงตัวเองก่อนเถอะ”
“ทำไมพูดกับพี่ตัวเองแบบนั้น” ชูชิตเอ็ด
“แล้วมันควรจะพูดดีๆไหมล่ะ อยากจะทิ้งครอบครัวไปก็ทิ้งไป ยายดาตายไปคนนึงแล้ว นี่พงษ์ก็เจ็บหนักอีก ทั้งหมดนี่เพราะใครล่ะ”
ไศลาร้องไห้เสียใจพร่ำขอโทษ อรชรกลับบอกให้เธอไปตายเสีย ชูชิตโกรธไล่อรชรกลับ เธอไม่ยอมถ้าเขาไม่ไปด้วย ไศลาจึงขอร้องชูชิตให้กลับไปกับอรชร แต่เขายืนกรานจะอยู่
“พี่ชิต...ก็ได้...อรจะดูว่า ถ้าอรอยู่แล้วฆ่าพี่ไศให้ตาย พี่ชิตจะกลับไหม” อรชรเจ็บใจกระชากไศลาขึ้นมา แล้วผลักล้มลง
ธีรธรเปิดประตูเข้ามา เห็นอรชรกำลังจะลงไปซ้ำไศลาที่กองอยู่กับพื้น เขาเอาตัวเข้ากันทันที ชูชิตกระชากอรชรมาตบฉาด อรชรยิ่งแค้นใจที่ทุกคนพร้อมจะปกป้องไศลา ชูชิตลากอรชรออกไปอย่างหงุดหงิด...ออกมาได้ ทั้งสองก็โต้เถียงกันตลอดทาง ชูชิตบอกอรชรว่า เขายอมให้เธอทำอะไรก็ได้ที่บ้านของเขา ยังต้องการอะไรอีกเธอโต้ต้องการไม่ให้เขายุ่งเกี่ยวกับไศลาอีก ชูชิตตอบว่าทำไม่ได้ เธอกราดเกรี้ยวถามว่าตนเป็นได้แค่เมียน้อยเมียเก็บใช่ไหม
“ถ้าอรยังเรียกร้องอยู่แบบนี้ อรจะไม่ได้อะไรเลย จำไว้” ชูชิตเดินจ้ำหนี
อรชรกำหมัดแน่นเข่นเขี้ยว “ถ้าไม่มีพี่ไศ...แกจะพูดกับฉันแบบนี้ไหม”...
ไศลาต่อว่าธีรธรไม่น่ามาที่นี่ ธีรธรน้อยใจ “คุณคง อยากจะพลอดรักกับแฟนเก่าสินะ”
“ฉันกลัวเขาจะสงสัยได้ ว่าทำไมฉันยังติดต่อกับตำรวจอยู่”
ธีรธรพาลไม่สนใจ ไศลาพยายามอธิบายว่าจะเสียงานที่ตนกำลังทำ เรากำลังจะได้หลักฐานเอาผิดทั้งแก๊ง ชายหนุ่มให้เธอรับรองว่าไม่คิดกลับไปหาแฟนเก่า
“นี่ตกลงคุณห่วงหรือหวงฉันกันแน่”
“ก็ทั้งสองอย่าง”
ไศลาหน้าร้อนผ่าว พยายามปัดความรู้สึกขอให้เขากลับไปก่อนจะมีคนสงสัย แต่ธีรธรเปลี่ยนเรื่องมาถามว่าเธอเห็นธิดารัตน์ในปาร์ตี้เซฟเฮาส์นั่นบ้างหรือเปล่า ไศลาพยายามนึก และรับปากจะช่วยตามหา...ธีรธรอดใจไม่ไหว ดึงเธอเข้ามากอด
“ผมขอบคุณที่คุณยอมเสี่ยงอันตราย คุณไม่ต้องทำอะไรอีกแล้ว ที่เหลือผมจัดการเอง”
ชูชิตเปิดประตูกลับเข้ามา กระชากธีรธรมาชกเปรี้ยง ธีรธรตั้งสติได้ชกกลับ ไศลาร้องห้ามไม่มีใครฟัง กลัวจะเสียแผนก็กลัว ตัดสินใจ เอาตัวเข้าปกป้องชูชิตแล้วไล่ธีรธรกลับ ชูชิตยืดตัวกร่างหัวเราะเยาะ ธีรธรช้ำใจที่เห็นคนรักปกป้องแฟนเก่า เขายอมกลับไปอย่างผู้แพ้
ooooooo
หลังจากที่นาถสุดาเก็บกล่องไม้โบราณของไศลาไว้ โยคีศิลาดำก็รู้สึกแปลกๆทุกครั้งที่อยู่ใกล้กับเธอ เหมือนมีพลังบางอย่างทำให้เขาร้อนรุ่ม จนคิดว่านาถสุดาคิดเป็นปฏิปักษ์กับตน
ด้วยความเคียดแค้น ทำให้อรชรกลับมาขอความช่วยเหลือจากโยคีศิลาดำ เขาขำที่พี่น้องคิดฆ่ากันเองและขอข้อแลกเปลี่ยน เขามองเรือนร่างเธออย่างโลมเลีย อรชรหวาดหวั่น แต่เพราะความริษยาทำให้ตัดสินใจตกลง ในใจคิดว่าตัวเองจะหาทางเอาตัวรอดได้เมื่อถึงเวลานั้น
ไศลามานั่งมองสุทธิพงษ์ที่ยังหลับไหล เธอพยายามจะใช้พลังจิตช่วยแต่ร่างกายเธออ่อนแอเกินไป ดวงตาที่สามจึงไม่เปิดออก จู่ๆ สุทธิพงษ์ก็เพ้อหาไก่น้อย ไศลานึกถึงคืนนั้น ตอนที่เขาจะเข้าไปตามหาเพื่อนที่มาด้วยกัน ไศลาชักมั่นใจว่า ธิดารัตน์มากับน้องชาย เธอรีบเข็นรถตัวเองกลับห้อง แต่แล้วต้องตกใจเมื่อเจอดุลยศักดิ์มาขวาง
“เก่งนี่ที่รอดชีวิตมาได้ โดยไม่บุบสลายเอาซะเลย”
“ที่ฉันโดนยิงอยู่นี่ เรียกว่าไม่บุบสลายยังไง”
“แต่เรื่องอื่น...พวกมันก็ไม่ได้แตะต้องเธอ ไม่ใช่เหรอ”
“นี่คุณส่งฉันไปเป็นนางบำเรอ โดยที่ไม่บอกกันซักคำ”
“ถ้าฉันบอกเธอ ฉันจะรู้ศักยภาพของเธอจริงๆได้เหรอ หรือถ้าฉันบอกเธอ ฉันก็จะไม่รู้ว่าตกลงเธอยังเป็นสายให้ตำรวจรึเปล่า บอกตรงๆว่าฉันไม่คิดว่าเธอจะรอดกลับมาได้ โดยที่ไม่มีตำรวจโผล่หัวมาช่วยซักคน”
ไศลาหน้านิ่ว “หมายความว่ายังไง”
“ก็หมายความว่า ต่อจากนี้ ฉันจะให้เธอเป็นคนของฉันจริงๆ”
ไศลากลืนน้ำลายเอื๊อกนึกว่าโดนจับได้เสียแล้ว เธอรีบรับปากจะไม่ทำให้เขาผิดหวัง...
ในขณะที่ นาถสุดาแอบพาเทพมาอยู่ที่โรงแรมเปลี่ยวแห่งหนึ่ง เธอลอบมาพบเขาด้วยความคิดถึง รับปากจะฆ่าดุลยศักดิ์ให้ได้ แต่เทพกลับขอร้องอย่าถึงกับฆ่าแกง แค่เพียงเธอวางมือแล้วหนีไปใช้ชีวิตด้วยกันที่อื่นก็พอ ทั้งสองนัดแนะกันว่า พรุ่งนี้จะหนีไปด้วยกัน โดยไม่รู้เลยว่าตลอดเวลา สมุนของดุลยศักดิ์สะกดรอยตามนาถสุดามาตลอด
หลังจากนาถสุดากลับไป สมุนดุลยศักดิ์ก็ลอบเข้ามาฆ่าเทพ ดุลยศักดิ์ตามมา เขาแอบหยิบเสื้อคนไข้ในห้องไศลามาด้วย เขาดึงเชือกที่เสื้อมาใส่มือศพเทพ หวังป้ายความผิดให้ไศลา
ooooooo
ไศลาออกจากโรงพยาบาล ลอบเข้ามาในเซฟเฮาส์ ตามหาธิดารัตน์ ได้ยินพวกสมุนคุยกันถึงเด็กสาวคนหนึ่ง ว่าทั้งสดและซิงพอที่จะส่งให้เสี่ย...ด้านธีรธรครุ่นคิดลำดับเหตุการณ์ เขายังแปลกใจว่าทำไมพิกัดโทรศัพท์ที่เขาโทร.หาหลานสาวถึงอยู่ที่เซฟเฮาส์นั่น จึงมาตรวจ สอบอีกที
ธิดารัตน์ยังเมายาเพ้อเรียกหาสุทธิพงษ์ ชายชุดดำโผล่เข้ามา คิดจะลวนลาม ไศลาเดินหาทุกห้อง เปิดประตูมาเจอชายชุดดำกำลังจะปล้ำธิดารัตน์พอดี จึงเข้าช่วย เกิดการต่อสู้กันอย่างดุเดือด ดวงตาที่สามเธอเปิดขึ้น ชายชุดดำตกใจ ชักปืนยิงใส่
ระหว่างนั้น ธีรธรได้รับโทรศัพท์จากทางโรงพยาบาลว่าไศลาหายตัวไปก็ตกใจ พลันได้ยินเสียงปืน เขาจึงรีบบุกเข้าไปในเซฟเฮาส์นั่น...ไศลาประคองกึ่งแบกธิดารัตน์ออกมา พร้อมต่อสู้กับพวกสมุนปกป้องธิดารัตน์ จนเลือดซึมออกจากแผลที่โดนยิงเดิม ธีรธรโผล่เข้ามายิงชายชุดดำขณะที่เขากำลังจะยิงไศลา ธีรธรเข้าประคองไศลา แต่เธอให้ช่วยธิดารัตน์ก่อน
ธีรธรเร่งขับรถหนีพวกสมุน ไศลานอนเหยียดยาวที่เบาะหลัง ธิดารัตน์นั่งเพ้อเจ้อไม่รู้เรื่องราว ไศลา บอกธีรธรว่าเธอโดนฉีดยา คงต้องรอให้ยาหมดฤทธิ์ก่อน ชายหนุ่มแค้นใจกำหมัดทุบพวงมาลัยรถ ไศลาเตือนอย่าเพิ่งเอาแต่โมโห เขาโต้
“ไม่ให้ผมโมโหได้ยังไง คุณมาที่นี่คนเดียว ไม่บอกผม แล้วคุณก็เป็นแบบนี้อีก” ธีรธรขับรถไปอย่างหงุดหงิด ไศลาอ่อนแรงลงทุกทีเพราะเสียเลือดมาก...
ด้านนาถสุดา เก็บข้าวของเตรียมหนีไปกับเทพ โยคีศิลาดำมาเจอ ยิ่งเข้าใจว่าเธอกำลังหักหลังตนและ เขาก็สัมผัสพลังบางอย่างในตัวเธอ นาถสุดาไม่เข้าใจพยายามบอกว่า
“อาจารย์ไม่เคยมีความรัก อาจารย์ไม่เข้าใจหรอก”
โยคีโกรธใช้พลังกำหลาบ นาถสุดาจำต้องสู้ ด้วยมนต์ของในกล่องไม้ที่นาถสุดาเก็บไว้ทำให้ปกป้องเธอจากพลังโยคีศิลาดำได้ พลังนั้นสะท้อนกลับใส่ตัวเขา โยคีเจ็บหนัก เธอจึงหนีมาได้...นาถสุดาลากกระเป๋าเข้ามาที่โรงแรมด้วยสีหน้าเบิกบานจะได้ไปใช้ชีวิตกับเทพ นาถสุดาก้าวเข้าไปในลิฟต์ ขณะที่ดุลยศักดิ์กับพวกเดินออกมาจากลิฟต์อีกตัว ทำให้ทั้งสองไม่ทันเห็นกันดุลยศักดิ์สั่งให้สมุนเอาเสื้อคนไข้ไปคืนที่ห้องไศลาตามเดิม
ooooooo
สองสาวถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉิน ชูชิตตามมาชกธีรธรหาว่าทำร้ายไศลา ธีรธรไม่มีแก่ใจจะตอบโต้ด้วยเป็นห่วงไศลากับธิดารัตน์...นาถสุดาเข้ามาในห้องพักของเทพ รู้สึกแปลกๆชอบกลไม่ทันไรก็เห็นสภาพศพเทพ ในมือกำสายชุดคนไข้ แทบช็อก ปราดเข้าประคองเทพละล่ำละลัก
“เทพ เทพอย่าเป็นอะไรนะ ไหนว่าเราจะหนีไปด้วยกันไง ชีวิตแบบที่เราฝันไว้ไงเทพ เทพอย่าทิ้งนาถไปนะ ขอร้องล่ะ แล้วนาถจะอยู่กับใคร...เทพ ใครทำเทพแบบนี้ เทพบอกนาถสินาถจะไปจัดการมันเอง” นาถสุดาเห็นสายชุดโรงพยาบาลในมือเทพ “แกใช่ไหมที่ฆ่าเทพ...แก...เทพไม่ต้องห่วง นาถจะแก้แค้นให้เทพเอง มันต้องไม่ตายดี คอยดู”...
หน้าห้องฉุกเฉิน นพรัชเดินออกมา ทั้งธีรธรและชูชิตปราดเข้าถามอาการไศลา นพรัชบอกว่าเธอเสียเลือดมาก ต้องการเลือดกรุ๊ปโอ ชูชิตโมโหที่ใช้เลือดของตนไม่ได้ ธีรธรเสนอตัวทันทีเพราะเขาเลือดกรุ๊ปโอ ชูชิตจะไม่ยอม นพรัชถามไม่ต้องการให้ไศลารอดหรือ จึงยอมถอย
นิ่มนวลจูงวงทองเข้ามาพร้อมกมลาและพันธ์พงษ์ กมลาบ่นหาธีรธรต้องรู้เรื่องลูกสาว ชูชิตได้ยินฉวยโอกาสเข้าแนะนำตัวว่าตนเป็นเพื่อนธีรธรและบอกว่าธีรธรอยู่ข้างใน นิ่มนวลตกใจคิดว่าธีรธรบาดเจ็บไปด้วย ชูชิตถอย ออกห่างออกมายิ้มกระหยิ่มใจ ที่ได้เห็นหน้าครอบครัวธีรธร
หลังจากให้เลือดเรียบร้อย ธีรธรยังนั่งเฝ้าไศลาไม่ห่าง กมลากับทุกคนตามเข้ามาเห็นกมลาโวยวาย หลานตัวเองจะเป็นจะตายยังมาห่วงผู้หญิงอื่น ธีรธรสุดกลั้น
“ถ้าพี่แก้วยังไม่รู้เรื่อง ผมว่าพี่แก้วอยู่เฉยๆดีกว่าครับ”
“นี่ธีกล้าพูดกับพี่แบบนี้เหรอ”
นพรัชเข้ามาขัด “คุณไศเป็นคนช่วยไก่น้อยไว้ ร่างกายเลยเป็นแบบนี้ครับ”
กมลาจ๋อยลง พันธ์พงษ์แสดงความห่วงใย นิ่มนวลชักสีหน้าไม่พอใจ วงทองถามหาหลานสาว นพรัชมองหน้าธีรธรไม่อยากให้เห็นสภาพเธอตอนนี้...แต่พอทุกคนมาที่ห้องพักฟื้นของธิดารัตน์ ก็ต้องสลดใจ กมลาอดโวยไม่ได้อีกว่าลูกสาวเข้าไปสถานที่แห่งนั้นได้อย่างไร ธีรธรบอกว่าต้องรอหลานฟื้นมาถาม
ส่วนไศลา บุรุษพยาบาลกำลังเข็นเตียงพาเธอเข้าห้องพักฟื้น นาถสุดาเดินเข้ามาในมือถือสายเสื้อ ไม่เห็นไศลานอนบนเตียงที่เข็นผ่านไป เธอไปสอบถามเคาน์เตอร์...พยาบาลจัดการเปลี่ยนเสื้อให้ไศลา โดยไม่ทันมองว่าชุดที่หยิบมาใส่สายขาดไปเส้นหนึ่ง
ธิดารัตน์ฟื้นขึ้นมา เห็นหน้าพ่อแม่ก็ดีใจ จะโผกอดจึงรู้ว่าตนโดนมัดมือติดเตียง
“พ่อจ๋าทำไมต้องผูกไก่น้อยไว้ด้วย ไก่น้อยร้อนไปหมดทั้งตัวเลย”
พันธ์พงษ์จะแก้มัดให้ลูก ธีรธรห้ามและขอร้องให้เชื่อหมอ แล้วปลอบหลานต้องอดทน
“ทำไมทุกคนต้องมัดหนู น้าธีช่วยหนูออกมาไม่ใช่เหรอ ทำไมยังต้องมัดหนูเหมือนพวกนั้น หนูอึดอัด พงษ์ล่ะคะ พงษ์อยู่ไหน พงษ์เป็นอะไรรึเปล่า”
กมลาแว้ดทันทีว่าพงษ์คือใคร ธิดารัตน์ถามธีรธรอีกครั้งว่าสุทธิพงษ์ปลอดภัยหรือเปล่า ไม่ทันไรเธอก็รู้สึกร้อนจนทนไม่ไหว ดิ้นอาละวาดร้องให้พ่อแม่ช่วย ธีรธรรีบเรียกพยาบาลมาดูแลและพาทุกคนออกไปรอข้างนอก นาถสุดาสวมแว่นดำโพกผ้าเดินผ่าน ธีรธรสะดุดตาหันมองแต่ไม่เอะใจอะไร...นาถสุดาเข้ามาในห้องไศลา ในมือกำสายเชือกไว้
“ไศลา ถ้าเป็นฝีมือเธอล่ะก็ ฉันจะฆ่าเธอซะตรงนี้เลย ฉันสาบาน” นาถสุดาเดินเข้ามาข้างเตียง มองเสื้อของไศลา พบว่ามีสายขาดไปสายหนึ่งจริงๆ “ฉันคิดอยู่แล้วว่าต้องเป็นแก ฝีมือเทพไม่ได้จะมีใครฆ่าได้ง่ายๆ แล้วคนที่เทพจะไว้ใจให้เข้าห้องก็มีไม่มาก เป็นแกจริงๆ”
นาถสุดารวบรวมความแค้นใช้ฝ่ามือจะฟาดใส่ไศลา พลังจากกล่องไม้โบราณในกระเป๋าเธอ แผ่ออกปกป้องไศลา แรงจากนาถสุดาสะท้อนกลับทำตัวเองล้มลง นาถสุดาแปลกใจเกิดอะไรขึ้น ชูชิตเดินเข้ามาพอดีรีบถามเข้ามาทำไม นาถสุดาชะงักลุกขึ้นย้อนว่ามาเยี่ยมไม่ได้หรือ
“จัดการเรื่องงานแต่งงานเสร็จแล้วเหรอ”
“ทำไม เกิดอยากแต่งงานกับฉันขึ้นมาจริงๆแล้วเหรอ ถึงได้ถาม”
“ใครอยากจะแต่งงานกับเธอ ฉันแค่ไม่อยากมีปัญหากับนายก็แค่นั้น หรือเธออยากตายก็ลองขัดคำสั่งนายดู งานใหญ่ซะด้วย ถ้าพลาดละก็...”
“รักตัวกลัวตายซะจริง ฉันอยากรู้จัง ถ้านังนี่ต้องตาย แกจะยอมตายแทนไหม” เห็นชูชิตอึกอัก “ฉันว่าแล้ว คนอย่างแกน่ะ...”
ชูชิตตัดบท ถามซ้ำว่าจัดงานเรียบร้อยหรือยัง นาถสุดาตอบว่าเรียบร้อย แต่ระวังตัวเขาจะตายก่อนวันงาน ถ้ายังซุกหัวอยู่ที่นี่ ชูชิตหวาดหวั่นเช่นกันจึงตามนาถสุดากลับไป นาถสุดาแอบเจ็บใจที่ทำอะไรไศลาไม่ได้ในวันนี้ แต่ถึงอย่างไร ตนไม่ปล่อยเธอไว้แน่
ooooooo
กลางป่าเต็มไปด้วยหมอกควัน ไศลาเดินฝ่าเข้ามาเห็นนักพรตเมฆขาวนั่งบำเพ็ญเพียรอยู่บนโขดหิน ก็ดีใจวิ่งเข้าไปหา นักพรตลืมตาขึ้นมาเห็นก็ตกใจ ไศลารีบถามว่าตนผิดปกติไปหรือ
“เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า ตาที่สามเจ้าหายไปไหน เจ้าไปทำอะไรมา”
“ไศ...ไศไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ”
นักพรตซักไซ้ว่าฆ่าคนมา หรือไปผิดประเวณีหรือเปล่า เธอปฏิเสธหนักแน่น
“ถ้างั้นเพราะอะไร ทำไมดวงตาที่สามจึงหายไป แล้วพลังของเจ้าก็ลดน้อยลงไปมาก”
นักพรตทดสอบประฝีมือด้วย ไศลาไม่อาจรับไหว “เจ้าราวกับเป็นคนธรรมดาที่ไม่ได้ถูกเลือก”
“ไศไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ”
“มันต้องมีบางอย่าง บางอย่างของคนธรรมดาเข้ามาทดแทนในร่างกายเจ้า ทำให้พลังเจ้าสูญเสียไป”
“แล้วคืออะไรล่ะคะ...” ไศลาครุ่นคิดงุนงง
ในขณะที่พยาบาลเอาถุงเลือดมาเปลี่ยนให้ไศลาแล้วบอกธีรธรว่า หมดถุงนี้เธอคงดีขึ้น เขานั่งกุมมือไศลาไม่ห่าง นิ่มนวลตามมาเห็นเกิดความอิจฉาจนทนไม่ไหว ถามเขาไม่ไปเฝ้าหลานตัวเองบ้างหรือ ธีรธรเห็นว่ามีคนเฝ้าเยอะแล้ว
“แล้วทำไมพี่ธีไม่ไปพักผ่อนล่ะคะ พี่ธีไม่ได้กลับบ้านมาตั้งหลายวันแล้ว”
“นี่คือการพักผ่อนของพี่”
“จะให้นิ่มตอบคุณแม่พี่ธีแบบนี้ใช่ไหมคะ เพราะแม่พี่ธีให้นิ่มมาตามพี่ธี”
ธีรธรจึงบอกว่าเดี๋ยวจะตามไป เขาหันมากระซิบข้างหูไศลาว่าเดี๋ยวตนกลับมา นิ่มนวลน้ำตารื้น น้อยใจเดินออกไป...พอธีรธรเข้ามาในห้องหลานสาว กมลาก็โวยวายถาม
“ไอ้พงษ์นี่มันเป็นใคร ทำไมฉันไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน มันคือพวกขี้ยาที่มาหลอกลูกสาวฉันแน่ๆ”
พันธ์พงษ์ปรามจะโวยวายทำไม กมลาเข่นเขี้ยวจะจับคนชื่อพงษ์ส่งเข้าคุกให้ได้ ธีรธรไม่สนใจถามวงทองอยากกลับบ้านแล้วหรือ ตนจะไปส่ง กลมาแว้ดใส่ให้เขาจัดการเรื่องนี้
“พี่แก้วครับ ก่อนที่พี่แก้วจะเที่ยวหาว่าใครผิด รอให้ไก่น้อยมาอธิบายก่อนไหมครับ ว่าเรื่องมันเป็นยังไง หรือจะให้ดีกว่านั้น ควรจะมีใครขอบคุณไศลาหน่อยนะครับที่ช่วยไก่น้อยได้ ไม่งั้นก็ไม่รู้ไก่น้อยจะเป็นยังไง”
พันธ์พงษ์จึงถามอาการไศลา ธีรธรตอบว่ายังไม่ฟื้นเพราะเสียเลือดไปมาก กมลานิ่งอึ้งธีรธรชวนวงทองกลับ
ไศลายังคงอยู่กลางป่าทึบ เธอเริ่มหวาดกลัวเดินไปเรื่อยๆ เจอกองไฟจุดไว้กลางป่า จึงรีบวิ่งเข้าไปร้องเรียกอาจารย์ แต่ปรากฏว่าเป็นโยคีศิลาดำ เธอตกใจถามเขามาทำไม
“ข้ามาตามหายอดวิชาขั้นสุดท้าย ข้าสัมผัสได้ว่าคัมภีร์อยู่ที่เจ้า”
“ฉันไม่รู้เรื่อง” ไศลาจะหนีกลับโดนโยคีปล่อยพลังฝ่ามือใส่จนกระเด็นไป
ไศลาสะดุ้งตื่น พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล ก็ถอนใจโล่งอก พลันได้ยินเสียงเปิดน้ำในห้องน้ำ จึงร้องถามว่าใคร พยาบาลเดินออกมา
“ฟื้นแล้วเหรอคะ มีคนรอเยี่ยมคุณอยู่ที่ระเบียงแน่ะค่ะ ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ”
พยาบาลเดินออกไป ไศลาหันไปมองทางระเบียง เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาข้างใน คือโยคีศิลาดำนั่นเอง เธอพยายาม จะลุกหนีแต่ไม่มีแรง โยคีเสียงกร้าว หนีอย่างไรก็ไม่พ้น
ด้านนอก นาถสุดากลับมาที่โรงพยาบาลด้วยความคับแค้นใจ หมายจะกำจัดไศลาให้ได้ พอเปิดประตูเข้าไป เห็นโยคีศิลาดำยืนจ้องไศลาอยู่ก็ตกใจรีบหลบ ได้ยินโยคีถาม
“ส่งหน้าสุดท้ายของตำรามาให้ข้าซะเถิด อย่า โกหกหน่อยเลย ตำราหน้าสุดท้ายอยู่ไหน”
“แกพูดอะไรของแก” ไศลางงงัน
“ตามตำนานกล่าวว่า เคล็ดลับวิชาสูงสุดขนาดเปลี่ยน สีดำให้เป็นสีขาว ชุบชีวิตคนจากความตายได้...อยู่ไหนหน้าสุดท้ายของตำรา”
นาถสุดาตาโพลงเมื่อได้ยินว่าชุบชีวิตคนตายได้ ไศลายืนยันว่าแม้ฆ่าตนให้ตายตนก็ไม่รู้เรื่อง โยคีหาว่าเธอท้าทาย จึงซัดเธอด้วยพลังอีกครั้ง เกิดแสงวาบจากกล่องไม้ในกระเป๋านาถสุดาพลังโยคีสะท้อนกลับเข้าตัว เขาตกใจ เข้าใจว่าไศลาฝึกวิชาหน้าสุดท้ายนั่นแล้ว
“เจ้าพูดเองเออเองอยู่คนเดียวทั้งน้ัน” ไศลาโต้กลับ
“ไม่จริง พี่เมฆาสอนให้เจ้า...ตำราหน้าสุดท้ายอยู่ไหน” โยคีโกรธจนแผ่ความอำมหิตออกมา แต่พลังจากกล่องไม้ทำให้มือของเขาเย็นจนเป็นน้ำแข็งเกาะ เขายิ่งตกใจว่าวิชาอะไร
“ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย” ไศลาแอบเอื้อมมือไปกดปุ่มเรียกพยาบาล
เสียงพยาบาลตอบรับทำให้โยคีชะงัก ไม่ทันไร พยาบาลโผล่เข้ามา นาถสุดารีบหลบออกไป พยาบาลบอกไศลาว่าเดี๋ยวคุณหมอจะมาตรวจ โยคีศิลาดำทำทีพูดกับไศลาให้รักษาตัวให้ดี แต่สื่อสายตาว่าจะกลับมาอีกแน่
ooooooo
ทางห้องธิดารัตน์ เธอยังคงดิ้นทุรนทุรายอาละวาด เพราะต้องการยา ธีรธรกอดปลอบหลานให้อดทนไว้ ขณะเดียวกัน สุทธิพงษ์ค่อยลืมตาขึ้นมาลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสักพัก ก็นึกถึงธิดารัตน์ทันที
พอพยาบาลกับหมอดูอากาารไศลาเรียบร้อยกลับออกไป นาถสุดาโผล่มาอีกครั้ง พร้อมปืนในมือ ไศลาไม่เข้าใจว่าอะไรกันนักหนา นาถสุดาว่าตนมาทวงชีวิตเทพคืน ไศลาโต้ว่าเธอพาเขาไปนานแล้ว นาถสุดาปรี๊ดใส่ อย่ามาตีหน้าซื่อ หาว่าไศลาตามไปฆ่าเทพทั้งที่เขาเป็นคนดี
“ฉันว่าต้องมีอะไรเข้าใจผิดกันแน่ๆ ฉันไม่รู้เรื่องนั้น”
“อย่ามาทำใสซื่อหลอกฉัน ถ้าฉันไม่มีหลักฐานฉันไม่ตามมาได้ถึงนี่หรอก”
ไศลาอ่อนใจอยากฆ่าก็ฆ่าเลย ตนไม่มีอะไรจะอธิบายแล้ว นาถสุดาถามหาตำราชุบชีวิตที่โยคีต้องการ ไศลายิ่งไม่รู้เรื่อง นาถสุดาหาว่าโกหก ตนต้องการตำรานั่นไปชุบชีวิตเทพ
“ถ้าฉันมี ฉันคงจะชุบชีวิตพ่อแม่ฉัน น้องสาวฉันขึ้นมาแล้ว”
“ฉันไม่สนว่าแกจะมีหรือไม่มี แต่แกต้องหามาให้ฉัน ไม่งั้นฉันจะฆ่าน้องแกทีละคน”
ไศลาห้ามไม่ให้ยุ่งกับน้องๆตน แต่นาถสุดาให้เวลาเจ็ดวัน ไศลากลัดกลุ้ม...ไม่นาน ธีรธรแวะมาเยี่ยม ไศลารีบถามว่า คงไม่ได้เอาเรื่องอะไรมาให้ตนอีกใช่ไหม ชายหนุ่มตอบว่าตนเป็นห่วง เธอสบถว่าตนไม่ตายง่ายๆ เขาก็น่าจะรู้
“แต่ถ้าคุณไม่ได้เลือดผมไปเมื่อคืน ป่านนี้ก็คงแย่นะ ตอนนี้ในตัวคุณมีเลือดผมอยู่นะ เราเหมือนคนๆ เดียวกันแล้ว”
ไศลาตกตะลึง มองถุงเลือดที่ห้อยอยู่ เธอพึมพำ “คุณไม่รู้หรอกว่าคุณทำอะไรลงไป...”
ธีรธรงงเหมือนตนทำอะไรผิด เขาเปลี่ยนเรื่องมาขอบคุณไศลาที่ช่วยหลานตนไว้ ไศลานึกได้ถามไถ่อาการ ธีรธรบอกว่ายังไม่ค่อยดี เธอถามถึงแต่พงษ์ตนไม่รู้ว่าเป็นใคร ไศลาหน้าตื่นให้เขาพาไปที่ห้องไอซียู พบว่าน้องชายฟื้นแล้ว ธีรธรมองอย่างพินิจ พอสุทธิพงษ์เห็นหน้าธีรธรก็ตกใจหาว่าพี่สาวพาตำรวจมาจับตน
“พงษ์...คุณธีเขาคือน้าแท้ๆของไก่น้อย”
สุทธิพงษ์ชะงัก ธีรธรบอกว่าเขาลุกไหวเมื่อไหร่ จะพาไปเยี่ยมธิดารัตน์ สีหน้าสุทธิพงษ์ดีขึ้น ไศลาคิดในใจว่าจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายน้องอีก...
คืนนั้น จิตไศลาไปที่กลางป่า เหมือนโดนบางอย่างโยนใส่จึงถามว่าใคร นักพรตเมฆขาวปรากฏตัวขึ้น “เจ้ามองไม่เห็นข้าแล้วจริงๆ ไศลา เจ้าสูญเสียตาที่สามและพลังเหนือธรรมชาติของเจ้าไป...ของเหลวที่ไหลเวียนในตัวเจ้าเปลี่ยนไป ความสมดุลก็เปลี่ยน”
ไศลาตอบว่าคงเพราะรับเลือดจากคนอื่นมา นักพรตจึงเตือนว่า ต้องใช้เวลาพักใหญ่กว่าร่างกายจะปรับสมดุลคืนมา ระหว่างนี้ให้ระวังตัวจากคนที่ปองร้าย ไศลารับคำแล้วถามนักพรตถึงตำราที่โยคีกับนาถสุดาถามถึง นักพรตพอจะเข้าใจ
“สิ่งนั้นมันหายไปตั้งนานแล้ว แม้แต่ข้าเองก็ยังไม่เคยได้เห็น อาจารย์ของข้าบอกกับข้าว่า ได้เก็บมันไว้กับคนที่ไว้ใจได้ แต่ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร เพราะข้าก็ไม่เคยเห็นอาจารย์ใกล้ชิดกับใครมาก่อน แล้วป่านนี้ก็ไม่รู้ว่าตำรานั่นจะเป็นตายร้ายดียังไง”
ไศลาได้ยินว่าฝากไว้กับคนที่ไว้ใจได้ ก็คาดว่าต้องเป็นกล่องไม้โบราณนั่นแน่ๆ...ไศลาสะดุ้งตื่นขึ้นมา เธอรีบโทร.หาชูชิตกลางดึก เพื่อขอให้เขาเก็บของทั้งหมดของตนในบ้านดุลยศักดิ์มาให้ ชูชิตแปลกใจแต่ก็ไม่อยากถามอะไรมาก
นาถสุดากลับมาที่โรงแรม เธอเก็บศพของเทพ แช่น้ำแข็งไว้ หวังจะชุบชีวิตเขาขึ้นมาให้ได้ เธอพูดคุยกับร่างเทพเหมือนคนเสียสติ นาถสุดาค้นของในกระเป๋าเจอกล่องไม้โบราณของไศลาก็เอามาเปิด แต่เปิดอย่างไรก็เปิดไม่ออก จึงขว้างทิ้งไปบนพื้น
ด้านสุทธิพงษ์อาการดีขึ้น ธีรธรเข็นรถเข็นพาเขามาที่ห้องธิดารัตน์ ระหว่างทาง สุทธิพงษ์ขอบคุณที่ไม่จับตน และไม่บอกไศลาเรื่องที่จับตนได้วันนั้น ธีรธรย้อนถาม รู้ไหมว่าสิ่งที่ทำนั้นทำให้พี่สาวเสียใจแค่ไหน ขอให้เลิกเสีย สุทธิพงษ์นิ่งอึ้ง ธีรธรจึงบอกว่า เมื่อเขาได้เห็นธิดารัตน์เขาจะรู้เองว่าทำไมควรเลิก
ooooooo
