ข่าว

วิดีโอ



รักนี้เจ้จัดให้

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก-คอมเมดี

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: จอมยุทธ เคน-นายนุกูล

กำกับการแสดงโดย: เสกวสุ, สิปปกร ภควัชร

ผลิตโดย: บริษัท พุด-เดิ้น จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: พัชฏะ นามปาน, ภีรนีย์ คงไทย

ลูกจันเดินตัวปลิวตามพอลไปอย่างตื่นเต้นมาก ไปถึงลานถักอวน เห็นชาวบ้านจับกลุ่มฟังหวินอย่างตื่นเต้นเช่นกัน

“มีคนโทร.มาที่โรงแรม บอกว่าเห็นกระเป๋าที่จันทำลงหนังสือพิมพ์ เขาเลยจะขอสั่งไปขายที่เมืองนอก ลอตแรกจะลองดูสัก 500 ใบก่อน”

ลูกจันฟังหวินตาปริบๆแล้วหันถามพอลที่ยืนฟังอย่างตื่นเต้นอยู่ข้างๆว่า

“เอ่อ...ที่ไปตามมานี่ คือให้มาฟังเรื่องนี้?” พอลพยักหน้า ลูกจันหน้าเสียถามว่า “แล้วที่บอกรอไม่ไหว??”

“ก็...อยากให้จันรีบมาสอนคนอื่นๆทำกระเป๋าไง ต่อไปกระเป๋าอวนจะได้กลายเป็นสินค้าโอทอป ทุกคนจะได้มีรายได้มากขึ้นไงจัน”

พอลพูดอย่างตื่นเต้นมาก ลูกจันฟังแล้วเซ็ง!!

เวลาเดียวกันนั้น ในป่าที่ลูกจันเอาหุ่นฟางไปฝังไว้ ปรากฏว่าเหลือแต่หลุมเปล่า!

ที่ใกล้หลุมนั้น ลิงตัวที่เคยหลอกลูกจันกินผลไม้พิษตัวนั้น ดึงทึ้งหุ่นฟางจนขาดสะบั้น กำลังสนุกกับการโยนหุ่นฟางเล่น

โธ่...ไอ้ลิงเวร!

ooooooo

ลูกจันผิดหวังกับการทำเสน่ห์ เช้านี้มาสอนทำกระเป๋าให้ชาวบ้านก็ยังเซ็งอยู่ อ้อยรายงานข่าว ประจำวันตามเคย วันนี้เป็นข่าวคืบหน้าเรื่องยายสามีผัวคราวหลานต่อ

“พอยายสาแกตื่นมาตอนเช้า ก็ปรากฏว่าไอ้ผัวเด็กหายไปแล้ว...ขนสมบัติยายสาไปซะเกลี้ยงบ้าน ยายสาแกถึงกับลมใส่เลยล่ะ...แหม...เราก็นึกว่าไอ้หนุ่มนั่นมันจะหลงยายสาเพราะถูกเสน่ห์ที่ไหนได้...มันกะจะมาหลอกเอาเงินตั้งแต่แรกแล้ว เฮ้อ...เซ็งแทนยายสานะ”

ลูกจันฟังแล้วแอบเซ็งยิ่งกว่า นั่งเงียบราวกับไม่ได้เอาปากมา...แต่พอเหลือบเห็นพอลเดินคุยมากับตังเกหนุ่มหล่อล่ำคนหนึ่งอย่างร่าเริง ก็ตาขวางเหวี่ยงใส่ทันที

“พร! กลับบ้าน!!”

พอลกับตังเกหนุ่มมองกันงงๆว่าเกิดอะไรขึ้น พอกลับถึงกระท่อม ลูกจันจ้องหน้าถาม

“บอกมา จันกับผู้ชายคนนั้น รักใครมากกว่ากัน?!”

“รักจันสิ”

“งั้นกอดจันซิ” พอลงงๆแต่ก็กอด พอพอลกอด ก็สั่งอีก “จูบด้วย!”

พอลตกใจผละออกมา ลูกจันมองหน้าพอลพูดจริงจัง จริงใจ “จันรักพีท” พอลมองค้างกับคำสารภาพรักของลูกจัน

คืนนี้พอลไปนั่งเหม่ออยู่ริมทะเล คิดถึงเหตุการณ์เมื่อกลางวันอย่างพยายามจะทำความเข้าใจ...

เมื่อลูกจันบอกรัก เขาติงว่าเราก็เป็นเพื่อนรักกันมาตั้งนานแล้วนี่ เธอย้ำชัดๆว่า “จันรักพีทแบบแฟน”

“แน่ใจเหรอว่าจันรักพีทแบบแฟน?” เธอพยักหน้า เขาย้ำว่า “แต่...พีทเป็นเกย์นะ”

“ก็เพราะพีทเป็นเกย์ไง จันถึงได้รัก ถ้าพีทเป็นผู้ชาย จันก็ไม่มีวันรักหรอก”

พอลหน้าสลด อึ้งไปเลย...

ooooooo

เพื่อจะให้พีทรักตน ลูกจันหยิบกรรไกรมาตัดผมตัวเองเพื่อให้เหมือนผู้ชาย พอลจับมือไว้ขอร้องว่า

“จันไม่ต้องทำอะไรหรอก เป็นแบบนี้แหละดีแล้ว” พอลประคองหน้าลูกจันด้วยสองมือ มองลึกลึกเข้าไปในดวงตาเธอด้วยความรัก ลูกจันมองพอลที่เธอคิดว่าเป็นพีทอย่างรักหมดหัวใจ ร้องไห้บอกเขาว่า

“จันเข้าใจว่าพีทคงไม่ได้อยากมีอะไรกับจัน...เราไม่ต้องมีอะไรกันก็ได้...ขอแค่ให้เราได้อยู่ด้วยกันตลอดไปก็พอ...จันรักพีทนะ” ลูกจันโผเข้ากอดพอลไว้แน่น

คิดถึงความจริงเมื่อกลางวันแล้ว พอลถอนใจรำพึง...

“ถ้าคุณรู้ว่าผมไม่ใช่พีท คุณจะยังรักผมไหม... ลูกจัน” พอลเหม่อมองไปในทะเลเหมือนจะหาคำตอบ

รุ่งขึ้นลูกจันทักพอลเสียงใส “มอร์นิ่งจ้ะ” เขย่งหอมแก้มเขาแล้วถาม “แค่นี้พีทคงไม่รังเกียจใช่ไหม เมื่อก่อนจันก็เคยหอม” พอลดึงลูกจันเข้าไปกอด ลูบผมเบาๆอย่างอ่อนโยน

พอลถอดสร้อยที่คอตัวเองออกมา บอกลูกจันว่า “มันไม่มีราคาหรอก...แต่มันมีค่ามากสำหรับความรู้สึก”

ลูกจันขอบคุณ สัญญาว่าจะดูแลให้ดีที่สุด ต่างมองตากันด้วยความรัก...

ooooooo

ในที่สุด ณัฐก็รู้ว่าลูกจันอยู่ที่ไหน เมื่อเขาเห็นคอลัมน์แนะนำการท่องเที่ยวในหนังสือพิมพ์ มีรายละเอียดเกี่ยวกับเกาะแห่งหนึ่งที่เงียบสงบ มีกระเป๋าถักจากอวนที่สวยงาม ที่สำคัญมีภาพคนขายที่หน้าดำกำลังเงยหน้ายื่นกระเป๋าให้ลูกค้า

ณัฐหยิบรูปโพลารอยด์หน้าดำของลูกจันมาเทียบกับรูปในหนังสือพิมพ์ เขายิ้มเหี้ยมบอกตัวเองว่า ใช่เลย!

อาร์ตโทรศัพท์คุยกับตำรวจที่เป็นเพื่อน บอกว่าตนจะไปดักไว้ก่อนแล้วให้เพื่อนตามไป พอคุยเสร็จเขากดหาชื่อจุ้มจิ้ม แต่แล้วก็เปลี่ยนใจเป็นกดหาต๋อย

“พี่ต๋อย ผมจะขอลางาน”

“อะไรของอาร์ตเนี่ย จู่ๆ ก็โทร.มาลาไปต่างจังหวัดกะทันหัน...เหลวไหลจริงๆ” ต๋อยบ่นขณะนั่งอยู่กับจุ้มจิ้ม

จุ้มจิ้มนิ่งคิดอะไรบางอย่าง พอเห็นอาร์ตกำลังจะออกไปก็ไปดักถาม “จะรีบไปไหน” อาร์ตไม่ตอบ เธอถามย้ำว่าจะไปไหน อาร์ตหลบสายตาคาดคั้นของจุ้มจิ้มบอกว่า

“เราจะไปหาพี่ลูกจัน”

“ไหนเคยบอกว่าจะพาเราไปด้วย” จุ้มจิ้มโกรธจนน้ำตาคลอ อาร์ตบอกว่าอันตรายตนเป็นห่วง “แต่เราจะไปไม่ใช่นายคนเดียวหรอกที่รักพี่ลูกจัน”

อาร์ตฟังแล้วพูดไม่ออก

ooooooo

คืนนี้ ลูกจันนอนฝันร้ายว่าพอลถูกยิงที่ช่องท้องจนทรุด เธอโผเข้าประคองร้องไห้โฮ

“พีท...ไม่นะพีท...อย่าเป็นอะไรนะพีท...”

พอลสะดุ้งตื่น ปลุกลูกจันถามว่าฝันร้ายหรือ กอดโอ๋ลูกจันที่ยังร้องไห้อยู่ พอลูกจันตื่นรู้ว่าตนฝัน ก็มองหน้าพอลที่กอดโอ๋ตนอยู่ วิงวอน “สัญญานะว่าจะไม่ทิ้งจันไป”

พอลสัญญา ลูกจันยิ้มทั้งน้ำตา เขาบอกให้เธอนอนต่อพลางลูบผมเบาๆ

“จันรักพีท...” ลูกจันหลับตารำพึงเบาๆ

“แต่พอลรักจัน” พอลรำพึงเบาๆเช่นกัน

ooooooo

เพราะวันนี้พอลรับปากกับน้าหงัดไว้ว่าจะไปช่วยออกทะเล ลูกจันเป็นห่วงถามว่าไม่ไปไม่ได้หรือ พอลบอกว่าตนรับปากกับน้าหงัดไว้แล้ว ปลอบว่าไม่ต้องห่วงและค่ำนี้จะให้อ้อยไปส่งเธอที่บ้าน

แต่พอลูกจันหันเดินกลับ ก็ถูกมือหนึ่งมาจับไหล่ไว้ ลูกจันนึกว่าพอลกลับมา แต่พอหันมองก็ตะลึงงัน เพราะมันคือมือของณัฐ!

“สวัสดีค่ะลูกจัน” ณัฐทักอ่อนหวานแต่เอาปืนจี้ที่เอวลูกจัน เขาบังคับลูกจันให้เดินไปที่มุมเปลี่ยว ที่นั่น

ลูกจันเห็นพอลถูกจับมัดไว้กับต้นไม้อยู่แล้ว เธอลืมกลัว พุ่งไปหาเขา พอลถามณัฐว่าเขาต้องการอะไร ณัฐพูดคำเดียว “เงิน!”

พอลต่อรองให้ปล่อยตนกับลูกจันไปก่อนแล้ว

จะไปกดเงินให้ ณัฐหัวเราะเยาะถามว่าจะกดได้ทีละกี่สตางค์ ตะคอกว่า

“กูต้องการ 30 ล้านโว้ย รีบเซ็นเช็คให้กูเลย” พอลบอกว่าตนไม่ได้เอาเช็คมา ณัฐบอกว่าตนเอามา ลูกจันถามว่าเขาเอาเช็คของพีทมาได้ยังไง “โถ...ลูกจันคนเก่ง

จนป่านนี้ยังไม่เข้าใจอีกเหรอว่าถูกเพื่อนรักทรยศมาตลอด”

ณัฐหันถามพอลว่า “ว่าไงพีท ไม่สารภาพกับเพื่อนหน่อยเหรอว่าคุณรักผมขนาดไหน”

พอลมองณัฐอย่างแค้นใจเมื่อรู้ความจริงว่าณัฐเป็นคนทำร้ายและโกงเงินของพีทไป 30 ล้านบาท

ณัฐแกะเชือกที่มัดพอลออก แต่ยังเอาปืนจี้เขาไว้ ส่งสมุดเช็คและปากกาสั่งให้เซ็นเสียอย่าตุกติกไม่อย่างนั้นลูกจันตาย!

พอลรับสมุดเช็คและปากกาไป ค่อยๆจดปากกาลงที่สมุดเช็ค

ที่อีกมุมหนึ่งของทะเล อาร์ตกับจุ้มจิ้มซุ่มดูอยู่ อาร์ตพูดอย่างเสียดายว่าเรามาช้าไปนิดเดียว จุ้มจิ้มเร่งให้รีบไปช่วยลูกจันกับพีท อาร์ตตอบทันทีว่าไม่ได้ จุ้มจิ้มถามว่าเขาไม่ห่วงลูกจันกับพีทหรือ?

“ห่วงสิ...อาร์ตห่วงทั้งพี่ลูกจัน ทั้งพี่พีท แต่...อาร์ต ห่วงจุ้มมากกว่า ถ้าจุ้มเป็นอะไรไป อาร์ตจะมีชีวิตอยู่ได้ยังไง?”

จุ้มจิ้มอึ้งกับประโยคสุดท้ายที่เหมือนสารภาพรัก นิ่งไปอย่างพูดไม่ออก

ooooooo

ลูกจันพยายามหว่านล้อมณัฐให้ยอมมอบตัวเสียแล้วค่อยเริ่มต้นชีวิตใหม่ เพราะเขาจะหนีอย่างนี้ไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก ณัฐสวนทันควันว่าช้าไปแล้ว...สายไปแล้ว...

พอลบอกณัฐว่าเซ็นเช็คเสร็จแล้ว พลางยื่นให้ ณัฐหันมารับลืมเอาปืนจี้ลูกจัน พอลบิดข้อมือณัฐจนปืนร่วง พริบตานั้น จุ้มจิ้มวิ่งมาคว้าแขนลูกจันพาวิ่งหนีไป ลูกจันยังห่วงพอลหันมอง เห็นเขาพุ่งไปหยิบปืน แต่ณัฐไวกว่าคว้าปืนไปได้เอาปืนจ่อพอลทันที!

ลูกจันเป็นห่วงพอลพุ่งเข้าเอาตัวบังเขา เป็นจังหวะที่ณัฐลั่นไกพอดี ลูกจันร้องสุดเสียงทรุดลง พอลทรุดประคองลูกจันน้ำตาไหลพราก ณัฐเล็งปืนใส่พอลด้วยความแค้น

เสียงปืนดังขึ้นหลายนัด ร่างณัฐค่อยๆล้มลงจมกองเลือด พร้อมกับตำรวจ 3 นายเดินมาดูศพณัฐที่นอนตายลืมตาโพลง!!

ooooooo

จัดการกับณัฐแล้ว อาร์ตขอบคุณสารวัตรที่เป็นเพื่อนโดยมีจุ้มจิ้มยืนฟังอยู่ด้วย

อาร์ตชวนว่างๆมาเที่ยวที่นี่บ้าง เลยถูกเพื่อนขู่ว่าไม่ต้องห่วงมาล้มทับเขาแน่ แล้วลากลับ พอดีหวินหน้าตื่นมาถาม

“นายน้อยเป็นไงมั่งครับ” อาร์ตบอกน้าหวิน

ไม่ต้องห่วงตนปลอดภัยดี จุ้มจิ้มหันมองหวิน จำได้ว่าคือคนที่มาดูแลตนตอนเจ้าของเกาะให้มาถ่ายรูปไปโฆษณา

อาร์ตหน้าจ๋อยรู้ว่าจุ้มจิ้มต้องโกรธตนแน่ ละล่ำละลักอธิบายกับเธอตนไม่ได้ตั้งใจจะหลอกเธอแค่ยังไม่มีโอกาสจะบอกความจริง ขอร้อง “จุ้มอย่าโกรธอาร์ตนะ”

“จุ้มจะโกรธทำไม อาร์ตอุตส่าห์ช่วยชีวิตแม่ของจุ้มเอาไว้ จุ้มเป็นหนี้บุญคุณอาร์ตต่างหาก ขอบคุณนะอาร์ต”

อาร์ตยิ้มแป้น บอกว่าไม่เป็นไร ตนเต็มใจ แต่จุ้มจิ้มไม่ยอม ยังไงตนก็ต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลแม่ก่อน “แต่ตอนนี้จุ้มยังไม่มีเงิน ขอจ่ายแค่นี้ก่อนนะ” ว่าแล้วเขย่งหอมอาร์ตฟอดหนึ่ง พอเธอเดินหนีเขินๆ อาร์ตก็ตะโกนเรียก

“จุ้ม...จุ้มจ่ายเกินนะ กลับมาเอาตังค์ทอนก่อน” แล้ววิ่งตื๋อไปทอนตังค์ ด้วยการจูงมือจุ้มจิ้มคุยกันกะหนุงกะหนิงไปตามชายหาด

ooooooo

พอลอุ้มลูกจันที่เอาตัวไปรับกระสุนแทนตน เข้าไปนอนในกระท่อม เขาเฝ้าอย่างเป็นห่วง ครู่เดียวลูกจันก็รู้สึกตัว พึมพำเหมือนละเมอ พอเห็นหน้าพอลที่ก้มมองอย่างเป็นห่วงก็ตาโต

“พีท...จันยังไม่ตายหรือ” พอลพยักหน้าทั้งน้ำตาดีใจที่เธอรู้สึกตัวแล้ว

ที่แท้กระสุนแค่แฉลบท้องโตของเธอที่เอาขันยัดไว้เท่านั้นเอง แต่เธอตกใจเลยเป็นลม

“ขอบคุณนะลูกจัน” พอลมองลูกจันด้วยความรัก บอกเธอว่า “ผมรักคุณ...”

ลูกจันหลับตาพริ้ม รอรับจูบ รำพึงเคลิ้ม “พีท...”

พอลที่กำลังจะก้มจูบก็ชะงักอย่างผิดหวัง เปลี่ยนเป็นจูบที่หน้าผากแทนเพราะทำใจไม่ได้ที่จะจูบในขณะที่ลูกจันคิดว่าตนคือพีท...

ooooooo

ที่กรุงเทพฯ พีทเอาดอกไม้ไปวางที่หลุมศพณัฐ พูดเสียงเครือ...

“ผมอโหสิกรรมให้คุณ...ผมรักคุณนะ” พอพีทลุกไป ก็มีลมพัดมาวูบหนึ่งใบไม้ปลิวม้วนอยู่หน้าหลุมศพ ดวงวิญญาณณัฐมองพีทเศร้า สำนึกผิดกับชีวิตที่ไม่อาจย้อนกลับไปได้อีกแล้ว

ส่วนดาวิกาเรียกมินตราไปตำหนิเรื่องงานที่ยอดขายเซเลบตกมาตลอด มินตราขอโอกาสอีกครั้ง

“สายไปแล้วมินตรา เธออย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ไม่เห็นเรื่องการทำงานของเธอ บก.เอาแต่ออกงานสังคมทุกวันจะมีเวลาที่ไหนมาทำงานของตัวเอง ฉันไม่แปลกใจหรอกนะที่ตั้งแต่เธอมาเป็น บก.ยอดขายเซเลบก็ตกต่ำลงทุกเล่ม โดยเฉพาะเล่มที่เธอลงทุนใส่ชุดว่ายน้ำขึ้นปก ยอดขายต่ำสุดในประวัติศาสตร์เลยทีเดียว”

มินตราทั้งอายทั้งเสียใจ วิมาดามองหน้าบอกว่าโตๆกันแล้วคงไม่ต้องพูดอะไรมาก แล้วยื่นซองขาววางไว้ตรงหน้า

มินตราน้ำตาร่วงรับซองขาวเดินออกไป เห็นบรรดาพนักงานกำลังคุยกันอย่างสนุกสนานก็ก้มหน้าเดินผ่านไป ต๋อยบอกทุกคนให้ไปทำงานต่อแล้วแยกย้ายกันไป ไม่มีใครแยแสเธอเลย

“มิน...” ปีโป้เรียกเบาๆพูดน้ำตาคลอ “โชคดีนะ ถ้าเดือดร้อนจริงๆก็โทร.มาแล้วกัน ฉันก็ไม่ค่อยมีเงินหรอก แต่ก็พอจะแบ่งให้ ‘เพื่อน’ ได้ มินตราน้ำตาพรูโผกอดปีโป้ซึ้งใจที่ในยามนี้ยังมีปีโป้ที่กลับมาเป็นเพื่อนแท้ดังเดิม...

ooooooo

หลังจากลูกจันบอกพอลที่เธอคิดว่าเป็นพีทขอเปลี่ยนสถานะจากเพื่อนมาเป็นแฟนแล้ว เธอเอารูปพีทที่เคยถ่ายแบบมาดูอย่างปลื้มความหล่อเท่ของพีทจนพอลขัดใจ บอกว่าไม่เห็นหล่อเลยแล้วเอารูปที่ตัวเองถ่ายในชุดมวยไทยให้ดู

“อันนี้หล่อกว่าอีก” แล้วหอบกองหนังสือที่พีทเคยถ่ายแบบไว้ออกไป ทำเอาลูกจันงง

พอลทนไม่ได้ไปหาพีทที่คอนโดป้าภา บอกพีทเขินๆว่า “เรารักลูกจัน” พีทฟังแล้วหัวเราะ จนพอลถามว่าขำอะไร

“ก็ขำนายไง ไหนตอนแรกบอกว่าลูกจันน่ารำคาญ ตอนนี้ดันรักเขาเสียแล้ว” พอลแก้เกี้ยวว่าสงสัยผีผลัก “เหรอ??? ลูกจันก็อีกคน เป็นเพื่อนกันอยู่ดีๆ จะมากลายเป็นพี่สะใภ้เราซะแล้ว”

“ลูกจันเขาไม่อยากเป็นพี่สะใภ้นายหรอก เขาอยากเป็นเมียนายต่างหาก”

“บ้า! ผิดผีที่สุด!!” พีททำท่าขนลุกขนพอง

พอพอลกลับไปบ้านพัก ลูกจันเล่าอย่างมีความสุขที่ดาวิกาเรียกตนกลับไปทำงาน พอลให้กำลังใจที่เธอบอกว่าจะทำยอดขายให้กลับมาเหมือนเดิมให้ได้

“ลูบหัวให้กำลังใจจันหน่อยสิ” ลูกจันอ้อนพอลลูบหัวเธออย่างอ่อนโยน ในขณะที่ใจก็คิดถึงสิ่งที่ได้คุยกับพีทก่อนหน้านี้ที่ตนเล่าความอิจฉาที่ลูกจันพร่ำเรียกตนว่าพีทและแสดงความรักอย่างแฟน พีทเลยอาสาจะวางแผนให้เขาพิชิตใจลูกจันให้ พอลบอกไม่เอาดีกว่า จะบอกความจริงกับลูกจันให้หมด

“แล้วนายไม่กลัวลูกจันโกรธเหรอ” พอลบอกว่ากลัว แต่ไม่อยากโกหกคนที่ตนรักต่อไป

คิดแล้วตัดสินใจว่าโอกาสนี้เหมาะที่สุด แต่พอทำใจกล้าจะบอก ปรากฏว่าลูกจันหลับไปแล้ว

รุ่งขึ้น พอลชงกาแฟหอมกรุ่นให้ลูกจัน เธอชมว่าหอมจัง พอลตัดสินใจจะบอกความจริง แต่พอเขาจะเอ่ยปาก ลูกจันก็ร้องโอ๊ย...บอกว่าปวดท้อง แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปเลย พอลเซ็งที่จะบอกรักสาวทีไรมีอุปสรรคทุกที!!

ooooooo

ลูกจันออกจากห้องน้ำยิ้มหวานบอกว่าเสร็จแล้ว มีอะไรให้ว่ามาเลย พอลเกริ่นยังไม่ทันจบ โทรศัพท์ลูกจันก็ดังขึ้น ทีแรกเธอยังไม่รับ แต่พอลมัวแต่เกริ่นอยู่ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีก เธอจึงรับสาย

ปรากฏว่าเป็นสายจากคุณยาย ลูกจันดีใจมาก คุยกับคุณยายอย่างตื่นเต้น พอลได้แต่นั่งลุ้นว่าเมื่อไหร่จะวางหูเสียที

พอคุยกับคุณยายเสร็จ ลูกจันบอกว่า “ยายบอกว่าปีชง นอกจากจะไหว้พระแล้วก็ให้แก้เคล็ดด้วยการเผาของเก่าๆ ถือเป็นการเผาเคราะห์...คราวนี้จะได้มีแต่เรื่องดีๆเข้ามาแทน” บอกพอลให้รอแป๊บนึงแล้วรีบลุกไปหาของเก่ามาเผาทันที

วันนี้พีทบอกป้าภาว่าตนคงกลับค่ำเพราะหลังจากนั่งสมาธิแล้วก็จะช่วยทำความสะอาดวัดด้วย ป้าภายินดีด้วยเพราะจิตใจจะได้สงบ ป้าภาฝากพีทว่า

“ขอพรพระให้หนูลูกจันรับรักตาพอลเร็วๆ ด้วยนะ ป้าคิดถึงบ้านแล้ว”

ขณะพีทกวาดลานวัดอย่างขะมักเขม้นนั่นเอง มีเสียงคนตะโกนบอกกันว่าไฟไหม้บ้าน ชาวบ้านมามุงดูกันมากมาย หญิงเจ้าของบ้านตะโกนอย่างตระหนกว่าลูกตนยังติดอยู่ในบ้าน ขอร้องให้ชายฉกรรจ์สามคนที่ยืนดูอยู่ให้ช่วยลูกตนด้วย ชายทั้งสามเกี่ยงกันไปมาสุดท้ายไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วย

บ้านพังลงมาแถบหนึ่ง หญิงคนนั้นจะวิ่งเข้าไปช่วยลูกก็ถูกชาวบ้านช่วยกันรั้งไว้กลัวเข้าไปแล้วไม่ได้ออกมา

ทันใดนั้นพีทตัดสินใจวิ่งฝ่าเปลวไฟเข้าไป ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ตกใจร้องเฮ้ย!!

ที่บ้านไฟไหม้ มีนักข่าวมารายงานสดอยู่ใกล้ๆ นักข่าวรายงานอย่างตื่นเต้นว่า...

“ตอนนี้รถดับเพลิงยังเข้ามาไม่ถึงนะคะ ใน

ขณะที่ไฟยังไหม้อย่างต่อเนื่อง ชาวบ้านเล่าให้เราฟังว่ามีพลเมืองดีวิ่งเข้าไปช่วยเด็กที่ติดอยู่ในบ้าน แต่ถึงขณะนี้ยังไม่ออกมาค่ะ”

ทันใดนั้นเสียงชาวบ้านร้อง “เฮ้ย!!!” นักข่าวมองไป แล้วรายงานอย่างตื่นเต้นสุดๆ

“ท่านผู้ชมคะ พลเมืองดีที่เข้าไปช่วยเด็กออกมาแล้วค่ะ” แล้วพูดกับกล้อง “ซูมเลย...ซูมเลย...” แล้วหัน

ไปรายงานต่อว่า “ท่านผู้ชมคะ เด็กปลอดภัยค่ะ ว้าย...ท่านผู้ชมคะ พลเมืองดีที่เสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยเด็กคือคุณพีทค่ะ!”

ลูกจันเผาของเก่าเสร็จกลับมาถามพอลว่ามีอะไรจะบอกตนหรือ พอลก็ยังอึกอักพูดไม่ออก พลันเสียงนักข่าวที่รายงานไฟไหม้อยู่ก็ร้องขึ้นมา

“ว้าย...ท่านผู้ชมคะ ข่าวด่วนค่ะ คุณพีท ฤทธาเดช เพิ่งจะเสี่ยงชีวิตไปช่วยเด็กออกมาจากกองไฟค่ะ”

ทั้งลูกจันและพอลหันมองทีวี พอลตกใจ ส่วนลูกจันหัวเราะขำว่าก็พีทนั่งอยู่ตรงนี้จะแยกร่างไปช่วยเด็กตอนไหน

นักข่าวเข้าไปหาพีทที่ท่าทางอ่อนเพลียมาก ถามว่ารู้สึกอย่างไรที่ช่วยเด็กออกมาได้ พีทบอกว่าดีใจครับ แม่ของเด็กเดินเข้ามากราบพีทด้วยความซาบซึ้งใจ นักข่าวสาวรายงานอย่างชื่นชมว่า

“เขาไม่ใช่แค่พระเอกในจอ แต่วันนี้เขาคือฮีโร่ตัวจริง คุณพีท ฤทธาเดช”

ในทีวี เห็นชาวบ้านพากันไปรุมล้อมพีทด้วยความชื่นชม

ภาพสดๆ ชัดๆ ในทีวี ทำให้พอลยิ่งลำบากใจ พยายามจะบอกความจริงลูกจัน แต่ถูกเธอจ้องหน้าเขม็งตวาดถาม

“คุณเป็นใคร?!”

ooooooo

ร้อนถึงพีทต้องกลับมาเคลียร์ บอกลูกจันว่าพอลเป็นน้องชายฝาแฝดของตน ลูกจันอึ้ง ถามเสียงเครือ

“แสดงว่าที่ผ่านมาแกกับ...ผู้ชายคนนั้นหลอกฉันมาตลอด”

“ฉันผิดเองลูกจัน ฉันไม่กล้าบอกความจริงกับแกเพราะกลัวแกจะเกลียดฉัน ที่ฉันแอบคบกับคุณณัฐ”

“ไม่มีวันที่ฉันจะเกลียดแกหรอกพีท...และก็ไม่มีอะไรที่สำคัญไปกว่าความเป็นเพื่อนของเรา...แต่ฉันเสียใจที่ฉันไม่ได้อยู่ใกล้ๆ แกในเวลาที่แกมีทุกข์ที่สุด...ฉันขอโทษนะ”

“ฉันสิต้องขอโทษแก...ขอโทษนะลูกจัน” พีทน้ำตาร่วง ต่างโผเข้ากอดกันร้องไห้อย่างซึ้งใจในความเป็นเพื่อน

แต่พอผละออกมา ลูกจันบอกพีทว่า “ฉันยกโทษให้แกคนเดียว!!” พีทถึงกับหน้าเจื่อน

ข่าวพีทเสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยเด็กในกองไฟ กลายเป็นข่าวครึกโครม จนนักข่าวไปสัมภาษณ์ครูลิลลี่

“น่าชื่นชมมากค่ะ คุณพีทเป็นตัวอย่างของคำว่าคนดี คนดีคือคนที่ทำความดีโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน ความเสียสละของคุณพีทครั้งนี้ทำให้ทุกคนได้เข้าใจว่า...จะเกิดมาเป็นคนเพศไหนก็ไม่สำคัญหรอกค่ะ เพราะคนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่คนเราเลือกที่จะทำความดีได้”

“ค่ะ...และนั่นคือความคิดเห็นจากคุณครูลิลลี่นะคะ เกี่ยวกับข่าวการเสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยเด็กออกจากกองไฟ สำหรับคุณผู้ชมที่ถามไถ่กันถึงสุขภาพของคุณพีท ไม่ต้องห่วงนะคะ คุณพีทปลอดภัยดีค่ะ ตอนนี้ก็เตรียมตัวจะถ่ายละครต่อ แถมได้ยินว่ามีงานโฆษณาติดต่อมาอีกเพียบเลย แหม...ทำดีได้ดีจริงๆค่ะ”

ooooooo

ดึกคืนนี้ พอลนั่งเศร้าคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา เมื่อลูกจันรู้ว่าพอลกับพีทเป็นฝาแฝด ก็ถอยห่างหมางเมินทำเหมือนคนแปลกหน้าไม่พอ ยังแสดงความรังเกียจหาว่าพอลโกหกตน

พีทเลยต้องมาเป็นกาวใจ เขาโทร.บอกพอลว่าลูกจันเป็นคนทิฐิแรง คงต้องใช้เวลาอีกหน่อยขอให้ใจเย็นๆ

เมื่อกลับไปทำงานที่เซเลบ ลูกจันได้รับการ

ต้อนรับอย่างอบอุ่น ปีโป้ขอโทษในเรื่องที่ผ่านมา ลูกจันให้อภัยขอให้ทำงานให้ดีต่อไป ลูกจันขอบคุณทุกคนที่ต้อนรับตนอย่างดี ชวนเย็นนี้ไปหาอะไรอร่อยๆกินกันจะได้คุยกันยาวๆ

อุ่นเรือนเข้ามาขอโทษลูกจัน บอกว่าความโง่ของตนทำให้ลูกจันเดือดร้อน

“เธอไม่โง่หรอกแอนนี่ เธอแค่ไว้ใจคนที่เธอรักมากเกินไป ทั้งที่ผู้ชายน่ะไว้ใจไม่ได้!” แล้วบอกให้ไปทำงานเสียถ้ารู้สึกผิดกับตนก็ให้ชดใช้ด้วยการขยันทำงานให้มากแล้วกัน อุ่นเรือนยิ้มดีใจที่ลูกจันให้อภัย

พออุ่นเรือนออกไป ลูกจันหันมองรอบห้อง คิดถึงช่วงเวลาที่เคยมีพอลนั่งอยู่ด้วยกันในห้องนี้...แต่แล้วก็บอกตัวเอง

“ไม่...เราต้องไม่คิดถึงเขา ผู้ชายไว้ใจไม่ได้...จำไว้นะลูกจัน!!!”

ooooooo

รุ่งขึ้น พอลเอาใจลูกจัน ทำอาหารอร่อยมานั่งกินด้วยกัน ลูกจันถามว่ายังหลอกตนไม่พอใช่ไหม ย้ำว่าตนรักพีทไม่ได้คิดอะไรกับเขา พอลขอโทษ สัญญาอย่างหัวใจสลายว่า ต่อไปจะไม่มาให้เห็นหน้ารบกวนเธออีก

ลูกจันไม่เพียงไม่ห้าม หากยังถอดสร้อยที่ร้อยแหวนคืนให้เขา พอลบอกว่าตนให้แล้วไม่รับคืน ถ้าไม่อยากได้ก็ทิ้งไปเสีย ลูกจันขว้างออกไปทันที พอลมองอย่างเจ็บปวดตัดใจเดินจากไป ลูกจันนั่งร้องไห้อย่างอัดอั้น พีทเดินเข้ามาถามว่าแน่ใจหรือว่าจะรักตนแบบแฟน ลูกจันบอกว่าใช่ พีทจึงเสนอให้มาทดลองกันว่าจะเป็นไปได้ไหม

พีทกอดและพยายามจะจูบลูกจัน แต่ทำไม่สำเร็จเพราะต่างรู้สึกว่าไม่ใช่! พีทถามอีกทีว่าแน่ใจเหรอว่าคนที่ลูกจันรักคือตน ลูกจันหลบตาพีท หน้าจ๋อยอย่างยอมรับความจริง...

ooooooo

หลังเหตุการณ์ไฟไหม้ที่พีทกลายเป็นวีรบุรุษที่บุกเข้าไปช่วยเด็กในกองไฟ จากนั้นบรรดางานที่เคยแคนเซิลก็พากันกลับมาทั้งยังมากกว่าเดิมด้วย แต่ป้าภาดูเขาไม่มีความสุขเท่าที่ควรจนป้าภากังวลใจ

แต่แล้ววันหนึ่ง พอลก็โทร.มาบอกพีทให้รีบไปที่คอนโดป้าภาด่วน พีทรีบไปเพราะตกใจคิดว่ามีเรื่องร้ายแรงอะไร

พอไปถึง พีทเห็นคุณพ่อรออยู่ ต่างมองกันอึ้งๆ พีทยังเจ็บปวดกับที่ถูกพ่อรังเกียจตน ครู่เดียวคุณพ่อก็น้ำตารื้น พีทน้ำตาไหลพรากทันที คุณพ่อบอกว่ารู้เรื่องราวของพีทหมดแล้ว พ่อขอโทษที่ทิ้งให้พีทต้องแก้ปัญหาอยู่คนเดียว บอกพีทว่า

“เรื่องร้ายๆ ลืมมันไปนะลูก มาเริ่มต้นชีวิตกันใหม่นะพีท” พีทก้มกราบพ่อด้วยความซึ้งใจ “อีกอย่าง พ่อภูมิใจในสิ่งที่พีททำนะลูก ไม่ว่าลูกจะเป็นอะไร แต่ความกล้าหาญและความเสียสละที่ลูกทำไป มันคือหัวใจของลูกผู้ชาย!! พ่อภูมิใจในตัวลูกมากจริงๆ พ่อรักพีทนะลูก...”

พีทน้ำตาร่วงพรูเอ่ยปนสะอื้น... “พีทรอฟังคำนี้จากพ่อมาเป็น 10 ปี พีทคิดว่าพีทจะไม่ได้ยินมันอีกแล้ว ขอบคุณนะครับพ่อ...พีทก็รักพ่อครับ” สองพ่อลูกกอดกันร้องไห้ พอลที่แอบดูอยู่ ยิ้มทั้งน้ำตา...

หลังจากนั้น พอลบอกป้าภาว่าถ้าปิดจ๊อบภาพถ่ายเมืองไทยแล้วตนคงต้องไปถ่ายรูปประเทศอื่นต่อ ป้าภาถามว่าแล้วลูกจันล่ะ พอลพูดเศร้ามากว่า “เขาคงไม่สนใจหรอกครับว่าผมจะอยู่รึจะไป... ผมขอตัวนะครับ” ป้าภามองอย่างสงสารจับใจ

ป้าภาโทร.ไปเล่าให้พีทฟัง พีทบอกว่าทางลูกจันก็อาการไม่แพ้กัน รับปากว่าตนจะลองคิดแผนดู วางหูจากป้าภาไม่นานพีทก็ดีใจสุดๆ เมื่อคิดแผนออก

พีทบอกลูกจันว่าตนจะกลับไปอยู่เมืองนอกกับพ่อเพื่อชดเชยช่วงเวลาที่ผ่านมา ลูกจันใจหายถามว่าจะไปเมื่อไหร่ ไปนานแค่ไหน พีทบอกว่าหลังปิดกล้องละครก็ไปเลย อาจจะไม่กลับมาแล้วก็ได้ ลูกจันถามว่าไม่เสียดายหรือที่ตอนนี้เขากลายเป็นพระเอกฮีโร่ ทั้งชื่อเสียงและเงินทองกำลังไหลมาเทมา

“ไม่เสียดายเลย!! เพราะสำหรับฉัน การได้อยู่กับคนที่รัก สำคัญกว่าทุกอย่าง!!” ความมุ่งมั่นของพีททำให้ลูกจันอึ้ง

ooooooo

เช้าวันต่อมา ลูกจันไปที่เซเลบ บรรยากาศที่นั่นทำให้เธอเหงา เพราะ...แซนดี้พาแฟนหนุ่มมาและชงกาแฟให้กินเหมือนกับที่ตัวเองเคยชงให้พอลกิน ต๋อยพาสามีมาถ่ายรูปเพื่อจัดงานครบรอบวันแต่งงาน อุ่นเรือนพาแฟนมาแต่บอกลูกจันว่าเป็นเพื่อน ปีโป้ก็ควงเด็กหนุ่มมากะหนุงกะหนิงกัน

จุ้มจิ้มหนักกว่าเพื่อน ควงอาร์ตมาพากันลาออกจากงานบอกว่าจะไปแต่งงานแล้วช่วยกันดูแลเกาะที่นั่นต่อไป

วันนี้...ลูกจันนั่งในห้องทำงานด้วยความรู้สึกที่เคว้งคว้างเดียวดาย...

ไม่ว่าจะไปที่สวนสาธารณะ หรือที่ร้านอาหาร ก็เจอแต่คนมากันเป็นคู่ คุยกันหวานแหวว ซ้ำยังเปิดเพลงเหงาทำให้ยิ่งเหงาจับใจ แต่เธอก็ยังบอกกับตัวเองว่า “ไม่...เราไม่เหงา”

กลับถึงบ้าน พีทถามว่าเป็นอะไรเหงาๆ เธอก็ปฏิเสธเสียงสูงว่า “เปล๊า...ไม่เหงา” พีทจึงขอไปคุยโทรศัพท์กับพ่อต่อ เขาถามพ่อว่าติดต่อพอลได้ไหม ตนติดต่อไม่ได้เลย และขอที่อยู่ของพอลจะไปหาเพราะกลัวพอลเหงาเดี๋ยวไปคว้าสาวๆแถวนั้น เพราะพอลเคยบอกว่าสาวๆที่นั่นสวยเสียด้วย

พีทจดที่อยู่ของพอลแล้วลุกไป ลูกจันแอบไปจดที่อยู่ของพอลก่อนย่องกลับเข้าห้องตัวเอง หารู้ไม่! พีทแอบดูอยู่ เขายิ้มอย่างสมใจ

ooooooo

ลูกจันเดินทางไปตามที่อยู่ที่แอบจด ไปถึงก็ให้ชาวเขานำทางไป เดินจนขาลากแต่ก็ยังบอกว่าไปไหว แต่ชาวเขากลับบอกว่าท่าทางตนจะไม่ไหวแล้ว

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวลูกจันไปเอง” หัวใจเธอเวลานี้เด็ดเดี่ยวมุ่งมั่นที่จะไปให้ถึงที่อยู่ของพอลให้ได้

พอแยกจากชาวเขา ลูกจันก็ถูกพอลหลอกทำเสียงเสือขู่โฮกๆ เธอตกใจวิ่งป่าราบ แต่ก็หนีไม่รอด ถูกพอลไล่ทัน พอเห็นหน้ากัน ต่างก็โผกอดกันด้วยความคิดถึงอย่างไม่รู้ตัว กอดกันนิ่ง...นาน...จนต่างก็เคลิ้มในอ้อมกอดของกันและกัน

พอคลายกอด พอลทำจมูกฟุดฟิดถาม “เอ่อ...ลูกจัน นี่คุณตั้งใจทำกลิ่นมาให้เข้ากับป่าใช่ไหม” เธอทำหน้าเง้าถามว่า หาว่าตนเหม็นใช่ไหม “เปล่า...ผมชื่นชมคุณต่างหากที่ปรับตัวเข้ากับป่าได้ดี...แบบนี้อยู่กับผมได้” พอลทำตาเจ้าชู้

ลูกจันทำเขินด่าว่าบ้าใครจะอยู่กับเขา แล้วแถ “ฉัน...ฉันจะมาดูโลเกชั่นถ่ายแบบต่างหาก” พอลสลดวูบ รีบขอโทษว่าตนเข้าใจผิด ลืมไปว่าเธอรักพีทไม่ใช่ตน พอลูกจันเห็นท่าทีเขาจะถอย เธอรีบพูดแบบไม่แคร์อะไรอีกแล้วว่า

“แล้วก็...ฉันก็อยากมาหาคนช่วยรักษาโรคปวดท้องของฉันด้วย”

“ไหนคุณบอกว่าช็อกโกแลตซีสต์ต้องมีลูกถึงจะหาย” พอลพาซื่อ เห็นลูกจันเขินรีบถาม “หมายความว่า??”

“แล้วฉันก็อยากให้เจ้าของแหวน” เธอชูนิ้วนางที่ใส่แหวนให้ดูบอกว่า “มันหลวมไปนิดนึงอ่ะ”

พอลยิ้มเต็มหน้าเดินเข้าหาทำตาหวานรับปากจะตัดให้พอดีนิ้วให้ แต่ตอนนี้ชวนตาเยิ้ม...

“เราจะรักษาโรคช็อกโกแลตซีสต์ก่อนหรือจะลดขนาดแหวนก่อนดีนะ”

“แล้วแต่...แต่อยากหายปวดท้องเร็วๆแล้วอ่ะ” เธอเขินจัด พอลก้มจูบอย่างดูดดื่ม

เจ้ากรรม! มือถือเขาดังขึ้น ป้าภาบอกว่าพีทประสบอุบัติเหตุตกม้าขณะถ่ายละครให้รีบกลับมา พอพอลกลับไปถึงป้าภาเล่าหน้าเศร้าว่า พอพีทตกหลังม้าหัวกระแทกพื้นก็ดูแปลกไป ลูกจันถามว่าแปลกยังไง?

พีทปรากฏตัวขึ้น พูดแบบนักเลงใหญ่ “เฮ้ย! กลับมาแล้วเหรอวะพอล” พอลกับลูกจันหันไปมอง เห็นพีทใส่เสื้อโชว์กล้ามดูแมนสุดๆ ป้าภาถามทั้งสองว่าแปลกไหมล่ะ แล้วขอตัว ให้เคลียร์กันเองเพราะป้ามึนแล้ว

“ไม่เจอกันไม่เท่าไหร่ สวยขึ้นเยอะนะลูกจัน” พีทเอื้อมมือจับมือลูกจันขึ้นจูบทำกรุ้มกริ่ม แล้วโอบลูกจันหันยักคิ้วท้าทายพอล “เอาตรงๆ แบบลูกผู้ชายเลยนะพอล...ผู้หญิงคนนี้เราชอบว่ะ ใครดีใครได้นะไอ้น้อง!”

พอลพุ่งเข้าไปยืนอีกข้างของลูกจัน ประกาศกร้าว “ไม่ยอมเว้ย!!!” พีทดึงลูกจันไปถามว่าไม่ยอมได้ไง ลูกจันรู้จักตนมาก่อน พอลดึงลูกจันกลับไป อ้างว่าลูกจันก็รักตนเหมือนกัน

พี่น้องฝาแฝดอ้างกันไปอ้างกันมาว่าลูกจันรักตน พูดทีก็ดึงไปที ทึ้งกันไปทึ้งกันมาจนร่างลูกจันแทบฉีกเลยโวยลั่น

“หยุดดดดด” สองหนุ่มตกใจหยุดไปทั้งคู่ ลูกจันประกาศ “เอาทั้งคู่นั่นแหละ!!!” พร้อมกับชูสองนิ้ว

“หา????” สองหนุ่มร้องพร้อมกัน แทบช็อกกับการตัดสินใจสู้ของลูกจัน

ooooooo

–อวสาน–


ละครรักนี้เจ้จัดให้ ตอนที่ 13(ตอนจบ) อ่านรักนี้เจ้จัดให้ ติดตามรักนี้เจ้จัดให้ ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย พัชฏะ นามปาน, ภีรนีย์ คงไทย 7 ก.ค. 2557 08:15 2014-07-09T01:12:20+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ