รักกันพัลวัน
ตอนที่ 5
เจถูกผลักเซไปพอโงนเงนตั้งตัวได้ก็สะเงาะสะแงะถามตุลว่าเป็นแค่แฟนเก่ามาเกี่ยวอะไรด้วย มะปรางบอกว่าตุลคือแฟนใหม่ตนต่างหาก
เจเข้ามากระชากมะปรางออก ยื้อยุดกันไปมา มะปรางทั้งเตะทั้งถีบไม่ยอมไปด้วย
แมตต์ยืนมองอย่างระอาใจกับเรื่องไร้สาระนี้ พลันมือถือเขาดังขึ้น พอรับสายเขาบอกว่า “ผมจะไปเดี๋ยวนี้” แล้วขึ้นรถขับไปเลย
ฝ่ายตุลยื้อยุดแย่งมะปรางกับเจครู่หนึ่ง เหลือบเห็นฐานัทลากแนนในชุดนอนบางเบามาที่ลานจอดรถ จึงบอกเจกับมะปรางว่าทะเลาะกันให้พอ จะเอายังไงค่อยว่ากันแล้วรีบวิ่งไปทางฐานัทกับแนน
วิ่งไปถึงเห็นฐานัทลากแนนมาที่รถของมูลนิธิท่ามกลางการขัดขืนและตะโกนของแนน...
“ปล่อย...แนนเจ็บ แนนไม่ขึ้นรถขนศพแบบนี้ มีอะไรก็ว่ามา คุยตรงนี้จะได้จบเรื่องกันไป!!”
ฐานัทระเบิดอารมณ์ใส่แนนที่คบกันมาถึงสองปี แนนก็รู้ว่าตนรักแค่ไหน ทำไมถึงทำกันอย่างนี้
“ความรักมันกินไม่ได้นะพี่นัท แนนอยู่กับพี่นัทมาสองปีแล้วแนนได้อะไร แนนคบเฮียแค่สามเดือน เฮียให้แนนทุกอย่าง รถที่แนนใช้ คอนโดนี่เขาก็ซื้อให้แนน”
ฐานัทหัวใจสลาย เขาขอโทษแนนที่ดูแลเธอไม่ดี แต่อยากขอโอกาส บอกว่า
“ถ้าแนนอยากได้บ้านได้รถ พี่จะซื้อให้ พี่ไม่ดีตรงไหนแนนบอกมา พี่จะปรับปรุงตัว...”
“พี่นัทเป็นคนดีค่ะ ดีมาก” แนนตัดบท “แต่แนนไม่อยากรอ ตั้งแต่เล็กจนโตแนนลำบากมามากพอแล้ว รอมามากพอแล้ว แนนไม่อยากพูดกับตัวเองซ้ำๆซากๆว่าเมื่อไหร่จะสบายสักที!!...พี่นัทกลับไปเถอะ แนนออกมานาน เดี๋ยวเฮียจะรอ”
แนนผละจากฐานัทที่ยืนช็อกไป เดินผ่านตุลที่ยืนอยู่อีกมุมหนึ่ง ตุลมองฐานัทที่ยืนนิ่งไร้วิญญาณสงสารจับใจ
แนนกลับไปที่ห้อง นภถามว่ามีเรื่องอะไรกันหรือ เธอโผเข้ากอดเขา อ้อน “พี่เขาชอบแนน ตามตื๊อแนนมาสองปีแล้ว แนนไม่ได้อะไรด้วยสักหน่อย มาอาละวาดหึงบ้าบออะไรไม่รู้”
“บอกไว้ก่อนนะ เฮียไม่ชอบแชร์ผู้หญิงกับใคร”
แนนสะอึก ฉอเลาะกลบเกลื่อน บอกว่าตนไล่ไปแล้ว ตนมีเขาคนเดียว แล้วนัวเนียไปที่เตียง...
ooooooo
แมตต์ได้รับโทรศัพท์ก็รีบกลับไปที่บลู แพลนเนต ตรงไปที่ห้องคอนโทรลของฝ่ายรักษาความปลอดภัยในสวนสัตว์ พบมนตรีกับโตมรกำลังดูภาพจากกล้องวงจรปิดอยู่
ในภาพเป็นเวลาเช้ามืด เห็นเงาตะคุ่มๆของชายคนหนึ่งไปเปิดกรงหมีควาย! มนตรีบอกโตมรให้ซูมเข้าไปอีกจะได้เห็นว่ามันเป็นใคร โตมรบอกว่าซูมได้แค่นี้เอง
“ถ้าเป็นพวกเรากันเอง แสดงว่ามีคนในคิดจะทำลายภาพลักษณ์องค์กร แต่ถ้าเป็นคนนอกแสดงว่าระบบความปลอดภัยของเราล้มเหลวสิ้นเชิง” แมตต์วิเคราะห์ โตมรบอกว่าน่าจะเป็นคนนอก พวกเราจะทำลายภาพลักษณ์ของบริษัททำไม
แมตต์หันไปกำชับมนตรีว่า “คุณต้องดูแลเรื่องความปลอดภัยของสัตว์และเข้มงวดกับการตรวจคนเข้าออกให้มากกว่านี้”
“ครับคุณแมตต์ ผมจะเรียกอบรมพนักงานทุกคนแต่เช้าเลยครับ”
“ห้ามบอกใครว่าเราเห็นหลักฐานที่กล้องวงจรปิดแล้วเด็ดขาด ผมอยากให้คนทำมันย่ามใจ มันลงมือได้ครั้งนึงแล้ว มันต้องลงมืออีก ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูคนอื่น ผมจะไม่สืบสวนว่ารั่วจากใคร แต่จะไล่คุณสองคนออกพร้อมกัน เข้าใจไหม!”
ปรามทั้งสองจนพูดไม่ออกแล้ว แมตต์คิดหนักว่า งานนี้ฝีมือใคร ทำทำไม และ...เพื่ออะไร?
ooooooo
ตุลขับรถของมูลนิธิไปส่งฐานัทที่คอนโด เขาฝากให้เอารถไปส่งมูลนิธิด้วยแล้วขึ้นคอนโดไปเลย
ตุลเป็นห่วง ยังรีรออยู่เห็นไฟที่ห้องเปิด ดูอยู่จนสองทุ่ม...สามทุ่ม เธอขับรถไปส่งมูลนิธิแล้วกลับมา
ยังเห็นไฟที่ห้องฐานัทเปิดอยู่จึงโทร.เข้าไป แต่เขาวางโทรศัพท์ไว้ที่เตียงแล้วลุกเดินไปจึงไม่ได้รับสาย
ตุลเฝ้ามองอยู่ โทร.ไปก็ไม่รับสาย กำลังตัดสินใจจะขึ้นไปเคาะประตูเรียก ก็พอดีพิมมี่โทร.เข้า จึงไปหาพิมมี่ พากันมานั่งที่ร้านไวน์หรูของเพื่อนแมตต์
แมตต์โทร.หาแจคเพื่อนเจ้าของร้านไวน์ถามว่าอยู่ไหน พอรู้ว่าอยู่ร้านก็แวะเข้าไป พลันก็ชะงักเมื่อมองผ่านกระจกร้านเข้าไปเห็นตุลกำลังจับมือพิมมี่ปลอบใจอยู่
พิมมี่เล่าให้ตุลฟังน้ำตาคลอถึงเรื่องฌอนกับแมตต์มีเรื่องกันที่โต๊ะอาหาร ตนกลุ้มนอนไม่หลับเลยรบกวนตุลตอนดึก
พิมมี่เล่าเหตุการณ์ที่โต๊ะอาหารบ้านแมตต์ให้ตุลฟังว่า
“ตุลต้องเห็นหน้าพี่ฌอน ปกติเขาจะนิ่ง จะเก็บอารมณ์ แต่ตอนที่พี่แมตต์คุยกับผู้หญิงคนนั้น พี่ฌอนดูเจ็บปวดจริงๆ แววตาแบบ...ร้าวรานมาก”
ตุลฟังแล้วถามพิมมี่ตรงๆว่าเธอชอบฌอนหรือเปล่า พิมมี่อึกอักแล้วร้องไห้โฮอย่างอัดอั้น
“ร้องไห้ทำไม การที่เราชอบใคร ไม่ใช่เรื่องน่าอายหรือเป็นความผิดซะหน่อย”
“แต่พี่แมตต์กับพี่ฌอนเขาไม่ถูกกัน ยิ่งมาเจอเหตุการณ์เมื่อตอนเย็น พิมมี่รู้เลยว่าเขาไม่มีทางญาติดีกันได้”
“ผู้ชายเขาไม่คิดมากเหมือนผู้หญิงหรอก โกรธกันเอะอะปึงปังเดี๋ยวก็เคลียร์กันได้ ไม่งั้นจะอยู่บ้านเดียวกัน ทำงานที่เดียวกันมาตั้งนานได้ไง...ไม่ร้องนะ”
ตุลเช็ดน้ำตาให้พิมมี่ แมตต์ยืนดูอยู่ในมุมมืด โกรธตาแทบลุกเป็นไฟ
พิมมี่ยังร้องไห้เสียใจ ไม่คิดว่าวันที่ทุกคนมากินข้าวด้วยกันจะเป็นวันที่ผู้ชายสองคนเกือบชกหน้ากัน
ตุลบอกว่าตนก็เคยชกหน้าโตบ่อยๆ บางทีกระโดดถีบด้วยซ้ำ แต่ยิ่งทะเลาะกันก็ยิ่งซี้กัน
“นั่นเพราะเขารักตุลต่างหาก”
“ถ้าโลกนี้เหลือผู้ชายคนเดียวคือมัน ตุลว่าตุลชอบผู้หญิงดีกว่า”
พิมมี่หลุดขำออกมา ถามว่าดีกว่าอะไร ก็เห็นชอบผู้หญิงมาตลอด ตุลถามว่าสบายใจขึ้นแล้วใช่ไหมชวนกลับกันเถอะจะห้าทุ่มแล้ว เอามือขยี้หัวเพื่อนรักหัวเราะกันเบาๆ อาสาจะขับรถไปส่งเอง
แมตต์เห็นตุลเดินโอบไหล่พิมมี่ออกไปก็เดือดปุดๆ
ทนไม่ไหวเดินไปขัดจังหวะสั่งเข้ม
“พิมมี่ กลับบ้านเดี๋ยวนี้!” พิมมี่ตกใจทำอะไรไม่ถูก แมตต์บอก “เดี๋ยวพี่ขับตามไป”
ตุลเกรงจะมีเรื่องกันอีก ทำใจดีสู้เสือเข้าไปอธิบายกับแมตต์ว่า
“คือ...พิมมี่โทร.มา...แล้วฉันเห็นว่า...เอ่อ...”
“หุบปาก!!!”
ตุลยกแขนขึ้นตั้งการ์ดโดยสัญชาตญาณ แต่ไม่เห็นเกิดอะไรขึ้น พอลืมตาดูเห็นแมตต์เดินฟึดฟัดไปขึ้นรถตัวเองแล้ว ตุลย์มองงงๆ นึกในใจว่า ชกกันให้รู้แล้วรู้รอดไปยังดีกว่าทำอึมครึมแบบนี้...
ooooooo
คืนนี้...ดารินทร์กับอโนมามานอนฟังตุล
เล่าเรื่องที่เกิดขึ้น ดารินทร์ว่าเรื่องพี่นัทว่าโหดแล้วเจอเรื่องวีพี 3 เข้าไปเรียกว่า ปิดวันของตุลด้วยความพีคเลยจริงๆ
อโนมาบอกว่าพรุ่งนี้ตุลเตรียมลังไปใส่ของกลับบ้านได้เลย ถ้าเขาไม่ไล่ออกก็พระโพธิสัตว์แล้ว
“ไม่!! เขาจะไล่ฉันออกทั้งที่บลู แพลนเนตยังไม่เป็นรูปเป็นร่างไม่ได้ ฉันไม่ยอม!!”
ดารินทร์ถามว่าไม่ยอมแล้วจะทำอะไรได้ ให้ตุลพักเรื่องพี่นัทไว้ก่อนเลย ดีไม่ดีเช้าขึ้นมาพี่นัทไปง้อแนนสำเร็จก็จบ แต่เรื่องวีพี 3 นี่สิ หายนะของจริง!
อโนมาเห็นด้วยเพราะไม่มีรักไม่ตายแต่ตกงานไม่มีเงินซื้อข้าวกิน ตายชัวร์!
“อโน...ทำไมแกถึงมั่นใจว่าวีพี 3 จะไล่ไอ้ตุลออกจริงๆ” ดารินทร์ถาม
“แก๊งไฮโซเชียงใหม่เขาลือกันให้แซดว่า พิมมี่น่ะแก้วตาดวงใจคุณแมตต์เขาเลย แล้วเขาก็ห้ามมันไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ถ้าฉันมีลูกน้องแบบนี้ ฉันไม่เลี้ยงไว้ให้เสียข้าวสุกหรอก ตัดหางปล่อยวัดตั้งแต่มันขัดคำสั่งครั้งแรกแล้ว”
“ไม่!!!!” ตุลร้องลั่น “ฉันเรียกแกสองคนมาช่วยปลอบฉัน ทำให้ฉันสบายใจ แต่แกกลับทำให้ฉันนอนไม่หลับ แกเป็นเพื่อนฉันหรือเป็นญาติวีพี 3 กันแน่วะ ฮือๆๆ”
ตุลร้องไห้ ครู่หนึ่งเด้งตัวขึ้นดูนาฬิกา เป็นเวลาตีหนึ่งแล้ว บ่น “เครียดขนาดนี้ฉันจะนอนหลับไหม”
แต่พอมองที่นอนซ้ายขวา เห็นอโนมากับดารินทร์ หลับปุ๋ยไปแล้ว...
ดึกคืนนี้ฌอนนั่งเครียดอยู่ที่ริมสระว่ายน้ำ พิมมี่เอานมอุ่นๆมาให้บอกว่าป้ากลางให้เอามาให้ ฌอนขอบใจรับไปแล้วนั่งนิ่ง พิมมี่ตัดสินใจถามว่า
“พี่ฌอนมีอะไรให้พิมมี่ช่วยไหมคะ” ฌอนเงียบ “ถึงพิมมี่จะช่วยไม่ได้ แต่พิมมี่รับฟังปัญหาพี่ฌอนได้นะคะ”
“ขอบคุณมากนะพิมมี่ แต่ปัญหาของพี่มันเป็นเรื่องส่วนตัว พี่จัดการเองได้ พิมมี่ไปนอนเถอะ พี่อยากนั่งคิดอะไรคนเดียว” พูดแล้วฌอนนั่งมองน้ำในสระนิ่งเงียบ
พิมมี่จุก รู้สึกตัวเองเป็นส่วนเกินของเขา จึงเดินเลี่ยงออกมา พอเข้าบ้านก็เจอแมตต์ เขาถามว่าดึกแล้วทำไมยังไม่นอน
“กำลังจะไปค่ะ พอดีป้ากลางให้เอานมมาให้พี่ฌอนก่อน พี่ฌอนยังไม่ได้กินอะไรเลย”
“ถ้าห่วงใยกันแบบพี่น้องก็แล้วไป แต่อย่าคิดเกินเลยมากไปกว่านั้น ผู้ชายคนนั้นเป็นคนไม่มีหัวใจ เขาสามารถทำร้ายจิตใจคนที่รักเขาได้อย่างเลือดเย็น พี่เตือนไว้เลย” แมตต์พูดจริงจังแล้วเดินไปเลย
พิมมี่มองแมตต์ แล้วหันกลับไปมองฌอนที่ยังนั่งอยู่ที่ริมสระน้ำอย่างครุ่นคิด...
ooooooo
เช้านี้ตุลเดินหน้าเครียดมาที่โต๊ะทำงาน แล้วก็เครียดยิ่งขึ้นเมื่อเห็นซองขาววางอยู่กลางโต๊ะ!
ตุลไม่กล้าเปิดซองดูเองถือซองวิ่งโร่ไปหาโตมรให้ช่วยเปิดดูให้ที โตมรแสดงความแมนจะเปิดดูให้ ทันใดนั้นมนตรีก็เข้ามาเรียกโตมร ยื่นซองขาวให้บอกว่าคุณแมตต์ฝากมา โตมรหน้าซีดเป็นไก่ต้ม เป็นซองแบบเดียวกับตุลเป๊ะ!
โตมรไม่กล้าเปิดดูเอง ส่งให้ตุลแลกกันเปิดดูกลัวเป็นซองไล่ออก
“ไอบ้า ไล่ออกอะไรกัน!! ฉันนี่แหละเป็นคนทำจดหมาย แจกคนอื่นเขาได้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว คุณแมตต์สั่งให้แจ้งพนักงานทุกคนว่าจะมีประชุม MOU ที่หัวหิน ให้เตรียมเสนอปัญหาของแต่ละแผนกเข้าที่ประชุมด้วย”
ตุลกับโตมรรีบเปิดจดหมายออกอ่านแล้วกระโดดกอดกันด้วยความดีใจที่ไม่ใช่จดหมายไล่ออก
“ตุลญาณา!!” แมตต์เสียงเข้ม จอดรถกอล์ฟสั่ง “ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ”
อีกแล้ว!!! ตุลครางในใจ แล้วเดินไปขึ้นรถ ถูกแมตต์ถามประชดว่าจะให้ตนขับให้นั่งหรือ แมตต์ลงรถเดินอ้อมมา ตุลขยับไปนั่งที่คนขับแทน บ่นอุบอิบ “ลวดลายฉิบ....” แล้วขับรถกอล์ฟผ่านมนตรีกับโตมรไป โตมรถามว่าทำไมคุณแมตต์ทำหน้าอย่างนั้นล่ะ มนตรีบอกว่าสงสัยตุลยั่วอะไรอีกแน่ เตือนกี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้จักจำ
ระหว่างขับรถกอล์ฟไป ตุลบอกว่าถ้าเขาไม่สบายใจเรื่องเมื่อคืนตนอธิบายได้ แมตต์กระชากเสียงว่าไม่ต้อง สิ่งที่ตนเห็นเล่าเรื่องได้จริงกว่าสิ่งที่เธอจะพูด ตุลถามว่า ไม่ฟังแล้วจะไล่ตนออกหรือเปล่า ถ้าเขาไล่ตนออกด้วยเรื่องส่วนตัวแบบนี้ ไม่ได้ ตนไม่ยอม!
“แต่ถ้าเธอทำงานที่ฉันสั่งไม่สำเร็จ ฉันก็มีสิทธิ์จะไล่เธอออกเพราะบกพร่องในหน้าที่จริงไหม...จอด!!! ฉันจะลงตรงนี้...ก่อนเที่ยงไปพบกันที่ห้อง ฉันมีงานให้เธอทำ”
พอจอดรถ แมตต์เดินไปตรวจดูส่วนแสดงสัตว์ที่คอกข้างหน้า ตุลมองเครียดว่าเขาจะมาไม้ไหนอีก?
ooooooo
ตรวจงานแล้ว แมตต์ให้ตุลไปที่ห้องทำงานของตน ตุลนั่งรอคำสั่งเจี๋ยมเจี้ยมอยู่หน้าโต๊ะ
แมตต์สั่งงานตุลหน้านิ่งขรึมเข้ม เรื่องแรก ตนต้องการรู้ข้อมูลปัญหาของทุกแผนก ให้รวบรวมทุกอย่างมา เรื่องที่สอง ต้องการข้อมูลเกี่ยวกับสัตว์ทุกตัวที่นี่ และต้องเป็นข้อมูล ณ วันนี้ เธอในฐานะหัวหน้าต้องลงไปนับด้วยตัวเอง ถ้าทำไม่ได้จะได้หาคนอื่นมาแทน แต่ถ้าคิดว่าตัวเองดีพอก็พิสูจน์มา และข้อ 3 ให้แปลข้อ 1 กับข้อ 2 เป็นภาษาอังกฤษส่งภายในพฤหัสฯนี้
ตุลติงว่านี่มันเที่ยงวันอังคารแล้ว ก็ถูกยื่นคำขาดว่าถ้าทำไม่ได้ก็ให้ลาออกเสีย! ครั้นตุลจะขอให้มนตรีกับโตมรช่วยรีเช็กข้อมูลให้ก็ไม่ยอม สั่งเข้ม “เธอต้องทำงานนี้คนเดียว!!!”
“คุณไม่ได้ต้องการดูความสามารถฉัน คุณบีบฉันต่างหาก” ตุลเหลือทน
“แล้วแต่จะคิด เธอจะทำยังไงก็ได้ แต่ต้องไม่มีใครช่วยและต้องเสร็จตามกำหนด”
ตุลเดินกัดฟันออกไป แต่แล้วก็ต้องเบรกกึกเมื่อแมตต์สั่งตามหลังว่า เพื่อป้องกันไม่ให้ตุกติกให้เธอย้ายโต๊ะมาทำงานในห้องนี้
ขณะตุลจะเดินออกไป นลินีก็เคาะประตูเข้ามาพร้อมแฟ้มในมือรายงานแมตต์ว่า
“หน่อยเอาโปรเจกต์ บลู ซี เวิลด์มาเสนอค่ะ”
ตุลหูผึ่ง แล้วก็ห่อเหี่ยวทันทีเมื่อแมตต์สั่งให้นลินีจัดโต๊ะทำงานให้ตุลในห้องนี้ด้วย
ooooooo
ที่บริษัทของฐานัท...อโนมาถือถ้วยกาแฟออกมาเจอฐานัทสะพายกระเป๋าโน้ตบุ๊ก มือถือช่อดอกไม้กำลังจะเอางานที่แก้ไปพรีเซนต์ลูกค้า ดารินทร์ถามว่าหอบดอกไม้ไปซื้อใจลูกค้าด้วยหรือ
ฐานัทบอกว่าดอกไม้จะเอาไปให้แนน ดารินทร์ติงว่าเมื่อกี๊เจอพิงค์บอกว่าแนนยังไม่เข้า ฐานัทจึงฝากดอกไม้ไว้กับอโนมา ถ้าแนนเข้าเมื่อไหร่ฝากเอาให้ด้วย
จนบ่ายเมื่อฐานัทกลับมา ดารินทร์เอาดอกไม้ไปให้บอกว่าอโนมาฝากดอกไม้มาคืน เพราะแนนลาออกแล้ว
ฐานัทช็อก ดารินทร์ดูแล้วเห็นใจสุดๆ
ฝ่ายตุลต้องเช็กยอดปัจจุบันกับยอดในเอกสารเพื่อรายงานแมตต์ตามคำสั่ง โตมรจะช่วย ตุลบอกว่าแมตต์สั่งให้ตนทำคนเดียว มนตรีถามว่าทำไมเขาต้องจ้องหาเรื่องตุลนัก
“เปล่า! เขาอยากบีบให้ตุลลาออกน่ะ” ตุลบอก โตมรครวญว่าทำไมต้องทำกันแบบนี้ “เพราะฉันสนิทกับพิมมี่ไง เขาไม่อยากให้น้องคบกับทอม โคตรไม่มีเหตุผล” บ่นแล้วตุลขอไปทำงานก่อน
บ่ายวันเดียวกัน ฌอนมาหาแมตต์ที่ห้องทำงาน นลินีบอกว่าแมตต์ไปตรวจงานที่สวนสัตว์ตนจะโทร. ตามให้ ฌอนบอกไม่ต้อง เดี๋ยวตนเขียนโน้ตไว้ให้ก็ได้
ขณะนั้นเอง เสียงสัญญาณโทร.เข้าด้วยโปรแกรมสไกป์ ฌอนดูที่หน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานของแมตต์ เขาสะอึกอึ้งไปชั่วขณะเมื่อเห็นวีดิโอคอลเข้ามาคือนาตาลี! ฌอนรวบรวมความกล้าแล้วกดรับ
นาตาลีเห็นแต่เพียงรูปร่างผู้ชายสวมสูทยืนอยู่แต่ไม่เห็นหน้า เธอคิดว่าเป็นแมตต์ จึงทำเสียงเลียนเสียงลีโอทักทายมาอย่างน่ารัก ฌอนจ้องนาตาลีกับลีโออึ้ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นรูปเคลื่อนไหวของทั้งสองหลังจากแยกทางกัน
นาตาลียังคงทำเสียงพูดแทนลีโอ ทักทายแมตต์อย่างน่ารักเล่ากิจกรรมว่ายน้ำวันนี้ ขอให้แมตต์ให้กำลังใจด้วย เห็นอีกฝ่ายเงียบก็ทักว่าทำไมวันนี้เงียบจัง แล้วนาตาลีก็จับมือน้อยๆของลีโอในวัยสามเดือนโบกทักทาย อุ้มลีโอเข้ามาหน้ากล้อง ฌอนเห็นความน่ารักของลีโอถึงกับเข่าทรุดนั่งลง ทำให้เห็นหน้าเขาในจอ
นาตาลีหยอกกับลูกแล้วหันมองกล้อง เธอผงะ เมื่อเห็นว่าคนที่อยู่หน้าจอคือฌอน ไม่ใช่แมตต์! นาตาลีกดปุ่มวางสายการสไกป์ทันที ฌอนใจหาย นั่งอึ้ง น้ำตารื้น หยิบโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋าโทร.ออก
“ไฮ!!! สตีฟ...” แล้วลุกเดินผลักประตูเข้าไปในห้องทำงานตัวเอง คุยโทรศัพท์โดยไม่เห็นว่าพิมมี่นั่งอยู่ในนั้น “ใจคอจะไม่ให้เห็นหน้าเลยรึไง สตีฟ มันเจ็บ...ยูเข้าใจไหม...มันเจ็บโคตรๆเลย!!!”
พอกดวางสาย ฌอนเห็นพิมมี่นั่งอยู่ ถามว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ พิมมี่ได้ยินหมดแล้ว เธอปรับสีหน้าเป็นปกติ หยิบกล่องอาหารให้บอกว่า
“พี่ฌอนยังไม่ได้กินอะไรเมื่อเช้า ก็เลยแวะเอาผักโขมอบชีสมาให้ พิมมี่ทำเอง พี่ฌอนชิมเลยนะคะ”
“พี่ยังไม่หิว พิมมี่เอาไปให้คุณหน่อยใส่ตู้เย็นไว้ก่อนนะ ถ้าจะแวะไปหาแมตต์ เขาตรวจงานอยู่ที่สวนสัตว์ไม่ได้อยู่ที่ห้อง”
ฌอนไล่กลายๆแล้วไปนั่งที่โต๊ะเปิดคอมพิวเตอร์ทำงานไม่สนใจพิมมี่อีกเลย พิมมี่มองกล่องอาหารหน้าจ๋อยก่อนเดินออกไปเงียบๆ
ooooooo
พิมมี่เสียใจไปหาตุลที่สวนสัตว์บลู แพลนเนต ในส่วนแสดงนกฟลามิงโก้ที่ตุลกำลังตั้งหน้าตั้งตานับนกอยู่ พอเห็นพิมมี่ตุลตกใจมองซ้ายมองขวากลัวแมตต์เห็น บอกว่าอย่าเข้ามา เราควรห่างกันสักพัก
พิมมี่บอกว่าตอนนี้ตนกลุ้มใจมาก ไม่รู้ว่าสตีฟทำอะไรให้ฌอนเสียใจ เขาเศร้ามากเลย ตุลบอกว่าตนเศร้ายิ่งกว่า ตนกำลังเดือดร้อน เหลียวซ้ายแลขวาแล้วชวนพิมมี่ไปคุยกันในที่ลับตา
ทั้งสองไปนั่งคุยกันหลังคัตเอาต์ขนาดใหญ่ที่เขียนเชิญชวนให้คนเข้ามาเที่ยวสวนสัตว์ สองสาวปรับทุกข์กันในเรื่องของตัวเอง
ขณะนั้นเอง แมตต์เดินเข้ามากับมนตรีและโตมร เขาเห็นคัตเอาต์กับสแตนดี้หมีแพนด้าสองตัววางคู่กันก็ตำหนิว่าวางติดกันเป็นพรืดไปหมด สั่งให้จัดใหม่
พิมมี่กับตุลนั่งหันหลังให้คัตเอาต์คุยกันคิดว่าพ้นสายตาและปลอดภัยแล้ว พิมมี่บ่นว่า
“คิดดูสิ จู่ๆพี่แมตต์ก็มาจับผิดเรื่องพิมมี่ชอบพี่ฌอน”
“เขาก็จับถูกแล้วนี่ พิมมี่ชอบคุณฌอนจริงๆนี่นา ทำไมไม่บอกคุณแมตต์ไปเลยว่าชอบ”
“พี่แมตต์ได้ฆ่าพิมมี่น่ะสิ เขาทั้งห้ามทั้งเตือนไม่ให้คบพี่ฌอนเด็ดขาด”
ขณะสองสาวกำลังปรับทุกข์กันนั้น มนตรีกับโตมรก็มาช่วยกันยกคัตเอาต์ออกแต่ยังบังสองสาวที่นั่งหันหลังคุยกันอยู่ แมตต์เดินมาดูจึงไม่เห็นสองสาว แมตต์สั่งให้มนตรีกับโตมรย้ายที่ตั้ง มนตรีกับโตมรทำตามแล้วตะโกนถาม “โอเคไหม คุณแมตต์”
พิมมี่กับตุลสะดุ้งโหยง หันมองเห็นแมตต์ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสี่เมตร แต่โชคดีที่แมตต์มัวแต่สนใจการตั้งคัตเอาต์เลยไม่เห็นสองสาว
กว่าจะเอาตัวรอดได้วันนี้ ก็เล่นเอาพิมมี่กับตุลแทบหัวใจวายตาย...
กลับไปถึงออฟฟิศ มนตรีบ่นตุลว่าแมตต์สั่งแล้วสั่งอีกไม่ให้ยุ่งกับน้องสาวเขาก็ไม่ฟัง อยากให้เขาเห็นจะจะรึไง ตุลบอกว่าพิมมี่มาหาตนเองต่างหาก
แมตต์กลับเข้ามาในห้อง โตมรอาสาจะช่วยตุล ถูกแมตต์ไล่กลับไป มนตรีอาสาจะช่วยบ้าง ถูกแมตต์ไล่กลับไปอีกคน บอกว่า งานนี้ตุลญาณารับผิดชอบคนเดียว
พอมนตรีกับโตมรกลับไปแล้ว แมตต์ก็หันมาจ้องหน้าตุลจับตาดูการทำงานของตุลเขม็ง!
ฐานัทเสียใจที่แนนลาออกโดยไม่บอกตนสักคำ ค่ำนี้จึงชวนดารินทร์กับอโนมาไปดื่มกัน ฐานัทดื่มจน เมามายไม่ได้สติ ดารินทร์กับอโนมาไม่รู้จะทำยังไงจึงโทร.เรียกตุลมาช่วยอีกคน
ตุลถูกแมตต์คุมตาไม่กะพริบ ไม่กล้ากระดิกทำอะไรแม้แต่โทรศัพท์ที่อโนมาโทร.มาก็ไม่กล้ารับ โทรศัพท์เรียกไม่หยุดก็เปลี่ยนเป็นระบบสั่น มันก็สั่นไม่หยุดอีก เลยปิดเสียเลย ซ้ำผลักไปไกลๆด้วย
ooooooo
แมตต์นั่งคุมตุลทำงานจนถึงห้าทุ่ม เขาเก็บของเตรียมกลับ ตุลเก็บบ้าง ถูกเขาเบรกทันทีว่า
“งานเธอเสร็จแล้วเหรอ ทำให้เสร็จ ฉันจะกลับก่อน” ตุลบอกว่าตนอยู่ไม่ได้เพราะกลัวผี แมตต์เดินเข้ามายืนจ้องหน้าถาม “ถ้างานไม่เสร็จ อยากรู้ไหมว่าผีกับฉัน อะไรน่ากลัวกว่ากัน!!!”
แมตต์เดินออกไปแล้ว ปล่อยให้ตุลนั่งเกร็งอยู่คนเดียว เธอหยิบโทรศัพท์โทร.หาอโนมา พอดีอโนมาโทร.มาจากร้านเหล้า อโนมาถามว่ามัวทำอะไรอยู่ ทำไมต้องปิดเครื่อง
“วีพี 3 เรียกฉันมาทำงานที่ห้องน่ะสิ ใช้งานอย่างกับทาส นี่กลับไปแล้ว ฉันถึงได้กล้าเปิดเครื่อง ว่าจะโทร.หาแกพอดี” อโนมาบอกให้มาดูพี่นัทหน่อย ตุลตกใจถามว่าพี่นัทเป็นอะไร!! พอฟังอโนมาเล่า ตุลบอกว่าจะออกไปเดี๋ยวนี้ ให้อโนมารออยู่ที่หน้าประตู วางสายแล้วรีบเก็บของปิดคอมพ์ลิ่วไปเลย
ที่หน้าออฟฟิศบลู แพลนเนต...แมตต์กำลังสตาร์ตรถ เขาชะงักกึกเมื่อเห็นตุลวิ่งผ่านรถเขาไปอย่างเร็ว เขาเขม้นมองตาเขียวปั้ด คำรามในคอ...
“ฮึ่ม! นี่ฉันยังไม่ทันพ้นออฟฟิศด้วยซ้ำ!!!”
แมตต์ขับรถตามตุลไปทันที ตุลขับรถไปจอดที่หน้าร้านเหล้า อโนมารับแล้วพากันวิ่งเข้าไปในร้านเลย แมตต์จ้องเขม็งพึมพำ!
“ทิ้งงานมากินเหล้ากับผู้หญิงนี่เอง!”
พอวิ่งเข้าไปในร้าน ตุลกวาดตามองหาถามว่าพี่นัทอยู่ไหน ดารินทร์เพิ่งออกจากห้องน้ำรีบเข้ามาสมทบ ชี้ไปที่โต๊ะหนึ่ง “โน่น...สลบเหมือดอยู่โน่น” แล้วสามสาวก็วิ่งไปที่โต๊ะนั้นทันที แต่พอไปถึงเห็นแต่ขวดเบียร์กับแก้ววางระเกะระกะเต็มโต๊ะ
“เฮ้ยยย! ไปไหนแล้ว ฉันลุกไปห้องน้ำแป๊บเดียวเอง” ดารินทร์กวาดตามองหา
“เมาขนาดนั้นเกิดเดินสะเปะสะปะไปโดนรถชนจะทำยังไงวะ” อโนมาบ่น
ตุลฟังแล้วเครียด ดารินทร์ถามว่าแจ้งความดีไหม ตุลบอกว่าอย่าเพิ่งเลยเดี๋ยวเป็นเรื่องใหญ่ ชวนไปดูที่คอนโดก่อนอาจกลับไปแล้วก็ได้ ทั้งสามหันกลับรีบออกจากร้านไป
“ไปต่อที่ไหนอีก คืนนี้อีกยาวไกลสินะ” แมตต์ซุ่มดูแล้วขับรถตามไปทันที
อโนมาขับรถไปจอดที่ลานจอดรถคอนโด โดดลงจากรถ ดารินทร์กับตุลลงแล้ววิ่งตามกันเข้าไปในคอนโด ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทั้งสามชะงักกึกต่างหยิบโทรศัพท์ขึ้นดู ตุลถามว่าพี่นัทหรือเปล่า? ทั้งอโนมาและ ดารินทร์ส่ายหน้า ตุลมองที่โทรศัพท์ตัวเองแล้วรีบกดรับ “ฮัลโหล...”
“ยังอยู่ที่ห้องฉันรึเปล่า” แมตต์นั่งอยู่ในรถจ้องสามสาวเขม็ง
“คุณมีอะไรก็ว่ามา” ตุลเลี่ยงที่จะตอบ ย้อนถามถ่วงเวลาหาทางแก้ตัวว่าจะบอกยังไงดี แมตต์ถามว่างานเสร็จหรือยัง ตุลตอบไม่เต็มเสียงว่า “เสร็จแล้ว...”
“ดี!!” แมตต์เสียงเข้มแล้วกดวางสายทันที ตุลบ่นว่าวางสายเฉยเลย แต่ไม่สนใจชวนสองสาวให้รีบไปดูพี่นัทกัน แล้วพากันจะเข้าไปในคอนโด
“กล้าดียังไงมาโกหกฉัน!!!” ตุลนั่งดูอยู่ในรถลมออกหู กัดฟันกรอด
ooooooo
สามสาววิ่งมาถึงประตูกระจกกั้นก่อนถึงลิฟต์ ดารินทร์ถามว่าไม่มีคีย์การ์ดจะเข้าไปได้ยังไง อโนมาถามตุลว่าถึงเข้าไปได้แล้วรู้หรือว่าพี่นัทอยู่ชั้นไหน ห้องไหน
“ไม่รู้ได้ไง เมื่อวานตอนขับรถมาส่งแอบถามแล้ว แต่จะขึ้นไปยังไงนี่สิ” ตุลเครียด อโนมาบอกให้ลองโทร.หาอีกทีไหมเผื่อรับ ตุลหยิบโทรศัพท์โทร.ออก เปิดสปีกเกอร์ให้ได้ยินกัน พอปลายสายรับ ตุลดีใจถาม “ฮัลโหล...พี่นัท!!! อยู่ไหนเนี่ย”
“ข้างหลังเราสามคนไง”
สามสาวหันขวับ เห็นฐานัทยืนตาเยิ้มอยู่ ดารินทร์ถามว่าหายไปไหนมา พวกเราเป็นห่วงแทบแย่
“ตื่นมาไม่เห็นใคร คิดว่ากลับกันหมดแล้ว พี่เลยเดินออกมาเรียกแท็กซี่...มาววม่ายยยขับ...”
สามสาวมองหน้ากันโล่งอก ตุลเห็นในมือเขาหิ้วอะไรอยู่ ถามว่าหิ้วอะไรมาเยอะแยะ เขาบอกว่าเบียร์จะได้หลับๆ ขอบใจสามสาวที่แวะมาดู ตนไม่ตายง่ายๆหรอก ให้กลับไปนอนกันเสียดึกแล้ว พลางล้วงคีย์การ์ดเดินโงนเงนไปที่ประตูกระจก
“ตาม...ไม่ตาม?” อโนมาถามเพื่อนๆ ตุลมองแล้วบอกเพื่อนๆว่ากลับมาครบ 32 แบบนี้ ไม่ต้องตามแล้วล่ะ อโนมากับดารินทร์มองหน้าถามกันด้วยสายตาว่า...เอางั้นเหรอ?
เห็นอาการสะเงาะสะแงะของฐานัทแล้ว สามสาวตัดสินใจตามเขาเข้าไป ฐานัทหันบอกให้กลับไปเถอะ ตุลบอกว่าให้เราไปส่งถึงห้องก็แล้วกัน แล้วช่วยกันหิ้วปีก หิ้วเบียร์เดินไป
พาฐานัทเข้าไปในห้องแล้ว ตุลมองเบียร์ที่หิ้วมาถามเพื่อนทั้งสองว่าทำยังไงจะให้เขาหยุดดื่ม เพราะพรุ่งนี้จะต้องไปทำงานอีก มองไปอีกทีฐานัทฟุบที่โซฟาคาแก้วเบียร์ ตุลปลุกให้เข้าไปนอนข้างในแต่เขาหลับเป็นตายไปแล้ว
ดารินทร์เห็นฐานัทหลับไปแล้วก็ชวนเพื่อนๆกลับ ตุลติงว่าจะดีหรือ เกิดตื่นมาเดินไปตกระเบียงหรือคลุ้มคลั่งฆ่าตัวตายขึ้นมา พวกเราไม่บาปแย่หรือ อโนมาเสนอว่าไหนๆก็ไหนๆแล้ว นอนเฝ้าผู้ชายสักคืนคงไม่เป็นไรมั้ง ตุลสบโอกาสจัดแจงจัดการทันที...
“งั้นแกนอนตรงนี้เลยดา เผื่อพี่นัทลุกไประเบียงแกจะได้คว้าไว้ ส่วนอโน แกไปนอนขวางประตู ห้ามปล่อยพี่นัทเดินออกไปโดนรถชนที่ไหนเด็ดขาด ฉันจะเสียสละนอนตรงพื้นข้างโซฟานี่เอง พี่นัทลุกไปไหนยังไงก็ต้องเหยียบหรือเตะฉันก่อน...โอเคนะ...แยกย้าย”
ooooooo
ตุลตั้งนาฬิกาปลุกไว้ 04.30 น. พอนาฬิกาปลุก ตุลเด้งขึ้นกดปิดและเปิดไฟ อโนมากับดารินทร์เมาขี้ตาขึ้นมาถามว่าเช้าแล้วหรือ ยังมืดอยู่เลย อโนมาบ่นว่าจะตื่นมาทำไมตีสี่ครึ่ง
“ฉันต้องบวกเวลากลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อที่บ้านด้วยเว้ย ไม่ได้มีตู้เสื้อผ้าไว้ท้ายรถแบบแกนี่หว่าจะนอนต่อก็นอน อย่าลืมปลุกพี่นัทไปทำงานด้วยล่ะ” ตุลลุกไปหยิบกระเป๋าสะพายไป
อโนมากับดารินทร์ลุกขึ้นเอามือจับเอว บ่นนอนไม่ไหวแล้วปวดหลังไปหมด ดารินทร์ถามว่าจะออกไปพร้อมตุลหรือ อโนมาบอกว่าเปล่า จะไปนอนที่เตียงพี่นัท ดารินทร์เห็นด้วย สองสาวเดินไปห้องนอนฐานัทเปิดประตูเข้าไปไม่สนใจใครเลย
ตุลไปถึงหน้าออฟฟิศบลู แพลนเนตเพิ่งตีห้าครึ่ง เดินสะดุดโตมรที่นอนเฝ้าหน้าห้องเกือบหัวทิ่ม
โตมรงัวเงียตื่นขึ้นมาถามว่างานเสร็จแล้วหรือชวนกลับบ้านกันเถอะ พอรู้ว่าตีห้าครึ่งแล้วก็ต่อว่าตุลที่ปล่อยให้ตนนอนคนเดียวทั้งที่รู้ว่าตนกลัวผี
“แกรีบไปอาบน้ำแล้วรีบมาเลย ถ้าเข้างานสาย เจอคุณแมตต์แกจะขนหัวลุกยิ่งกว่าเจอผีอีกนะ”ว่าแล้วเปิดประตูเข้าไป ทิ้งให้โตมรยืนเอ๋ออยู่ตรงนั้น
ooooooo
ตุลเข้าไปในห้องทำงานก็ถอนใจโล่งอกที่เพิ่ง 05.35 น.เท่านั้น แต่พอไปเปิดไฟก็ชะงักเหมือนถูกผีหลอกเมื่อเห็นแมตต์นั่งจ้องเหมือนจะกินเลือดกินเนื้ออยู่ ตุลตกใจกลัวจนท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด
“เธอกล้าดียังไงถึงขัดคำสั่งฉัน!!! กล้าทิ้งงาน ทั้งๆ ที่ฉันยังไปไม่พ้นออฟฟิศด้วยซ้ำ!!”
ตุลปากคอสั่นถามว่าเห็นตนออกไปด้วยหรือ? เมื่อคืนเขายังอยู่ออฟฟิศหรือ?
“เปล่า ฉันอยู่หน้าคอนโดที่เธอควงผู้หญิงสองคนขึ้นห้องต่างหาก จะต้องให้ลงรายละเอียดไหมว่าออกไปกับคนไหน ไปรับใครที่ร้านเหล้า ควงทีละสอง ฉลองอะไรไม่ทราบ!!!”
ตุลโมโหถามว่าเขาสะกดรอยตามตนหรือ แมตต์บอกว่าตนแค่ไม่ไล่ใครออกโดยไม่มีหลักฐาน
“คุณไม่มีสิทธิ์ไล่ฉันออก”
“ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์ ในเมื่อเธอบกพร่องในหน้าที่ เธอทิ้งงานทั้งๆที่ยังทำไม่เสร็จ เพราะฉะนั้นจะเซ็นใบลาออกเองหรือจะให้ฉันเอารูปเมื่อคืนติดบอร์ดโชว์หน้าออฟฟิศก่อนดีล่ะ”
ตุลขู่ว่าจะฟ้องเขาข้อหาหมิ่นประมาททำให้ตนเสียชื่อเสียงทั้งที่ตนไม่ผิด แมตต์ถามว่าตนหมิ่นประมาทเธอเรื่องอะไร
“เรื่องที่คุณกล่าวหาว่าฉันทำงานไม่เสร็จน่ะสิ ฉันส่งงานให้คุณเมื่อคืน คุณไม่เช็กแต่กลับมาไล่ตามฉันจนถึงตอนนี้...เปิดคอมพ์ทำไม เปิดทิ้งไว้เก๋ๆงั้นเหรอ คุณเข้ามาทำงานแต่เช้า แต่คุณไม่เช็กงานลูกน้อง คุณเป็นเจ้านายประสาอะไร!!!” ตุลได้ทีขี่แพะไล่ฉอดๆ
แมตต์นั่งปึง! ขยับเม้าส์คลิกเปิดเมลในคอมพ์ ที่หน้าจอเห็นกล่องข้อความในอีเมลของออฟฟิศมีเมลเข้าจากตุลญาณาตอนดึกเมื่อคืน หัวข้อ “ส่งงาน MOU ค่ะ” แมตต์คลิกไปไล่อ่าน
ตุลถามอย่างเป็นต่อว่าเป็นไง งานประณีตบรรจงครบถ้วนไหม ประชดว่าไม่ต้องขึ้นเงินเดือนให้หรอก ขอแค่เลิกหาเรื่องตนก็พอ แมตต์พูดไม่ออกพาลหาเรื่องว่าเธอยังไม่ได้แปลเอกสารพวกนี้เป็นภาษาอังกฤษหวังว่าจะไม่ลืม
“ไม่ลืมค่ะ แต่คุณให้เดดไลน์ฉันวันพฤหัสฯ นี่มันวันพุธ เพราะฉะนั้นไม่ต้องห่วง ฉันทำเสร็จแน่”
แมตต์เถียงไม่ออกเดินหน้าตึงไปนั่งที่โต๊ะทำงาน แอบหรี่ตามองตุลอย่างขัดใจที่ไล่ผู้หญิงคนนี้ไม่จนมุมสักที...ฮึ่ย!
ooooooo
อโนมากับดารินทร์พาฐานัทที่ยังแฮงก์อยู่ขึ้นรถไป เขานั่งเบาะหลัง จู่ๆก็โผล่หน้ามาระหว่างสองสาวถามว่าจะพาตนไปไหนทำไมทางไม่คุ้น
อโนมาบอกว่าไม่คุ้นได้ไงก็พี่นัทขับรถไปทำงานทุกวัน ดารินทร์เปรยว่าท่าทางจะไม่ไหวเพราะพี่นัทจะต้องพรีเซนต์งานตอน 11 โมงด้วย ทำไงดี? อโนมาเสนอให้แวะซื้อกาแฟให้ดื่มก่อนเผื่อจะตาสว่าง
“ดีๆแวะปั๊มหน้านี่เลย” ดารินทร์ชี้ไปที่ปั๊ม อโนมาเลี้ยวรถเข้าไป ลงจากรถแล้วฐานัทขอไปเข้าห้องน้ำ
ดารินทร์ไปซื้อกาแฟ ส่วนอโนมามองคนขายลอตเตอรี่ที่ขี่จักรยานเข้ามาจอด หยิบกระเป๋าสตางค์ตรงไปที่คนขายลอตเตอรี่
เวลาเดียวกัน โรสขับรถมาพลางคุยโทรศัพท์กับแมตต์ถามว่าทำไมวันนี้เขามาทำงานเช้าจัง วันนี้ตนมีถ่ายแบบให้ลูกค้าแถวแม่ริม ตนจะแวะดื่มกาแฟที่บลูแพลนเนตก่อนนัดเดี๋ยวเจอกัน แต่เหลือบเห็นน้ำมันจะหมด เห็นปั๊มอยู่ข้างหน้าก็โล่งใจ เตรียมเลี้ยวเข้าไปเติมน้ำมัน
ดารินทร์ซื้อกาแฟกลับมาเห็นอโนมากำลังเลือกลอตเตอรี่เอาจริงเอาจังก็แซวว่าเพิ่งรู้ว่าบ้าหวยด้วย
อโนมาบอกว่าพ่อเลี้ยงวันชัยฝากซื้อ ขืนไม่ซื้อให้เดี๋ยวได้ตัดพ่อตัดลูกกันอีก
ขณะนั้นเอง มือถือดารินทร์มีสายเข้า จึงส่งกาแฟให้อโนมาถือแล้วควานหามือถือรับสาย เป็นสายจากพี่จุ๋มโทร.มาเร่งให้รีบเข้า วันนี้มีประชุมทุกฝ่ายก่อน 8 โมง ดูนาฬิกา 07.30 น. แล้วเร่งรีบไปด่วนจี๋เลย
สองสาวรีบขึ้นรถขับออกไปเลย ครู่หนึ่งฐานัทเดินมาไม่เห็นรถแล้ว เลยเดินหาไปรอบปั๊ม
โรสเลี้ยวรถไปเติมน้ำมัน ฐานัทเดินสะเงาะสะแงะมาเสียหลักล้มหน้าคว่ำบนกระโปรงรถ
ผู้คนเอะอะกันว่ารถชนคน โรสตกใจตะโกนว่าตนไม่ได้ชน แต่สายตาคนแถวนั้นเห็นฐานัทหน้าคว่ำ ที่กระโปรงรถก็ฟันธงว่าเธอชน!
เด็กปั๊มเข้าไปดู เห็นฐานัทแน่นิ่งเสนอให้รีบส่งโรงพยาบาลดีกว่า โรสปฏิเสธว่าตนไม่ได้ชน วิ่งเข้าไปดู พอเห็นหน้าฐานัทก็ผงะ
“ห๊ะ!! นายอีกแล้ว เดินภาษาอะไร ทำไมต้องมาล้มหน้ารถฉัน” จับคอเสื้อเขย่าอย่างแรง ให้เขาบอกทุกคนว่าล้มใส่รถตนเอง ฐานัทที่ยังเมาค้างอยู่ ถูกจับเขย่าก็อ้วกใส่โรสเต็มๆ
“กรี๊ดดดด!!!” โรสช็อก ขยะแขยงแทบกลั้นใจตาย
อโนมากับดารินทร์ขึ้นรถรีบไปออฟฟิศพลางดื่มกาแฟ กาแฟเกินมาถ้วยหนึ่งจึงนึกได้ว่าลืมฐานัทไว้ที่ปั๊มน้ำมัน!
เมื่อโรสพาฐานัทไปโรงพยาบาล ทั้งสองเปื้อนอ้วกกลิ่นโฉ่ โรสที่แต่งตัวเตรียมไปถ่ายแบบชุดหรูถูกฐานัทอ้วกใส่ก็แทบคลั่ง ทางโรงพยาบาลจึงเอาชุดคนไข้มาให้เปลี่ยน ทั้งสองเปลี่ยนเป็นใส่ชุดคนไข้แต่ใส่รองเท้าหรูและโรสก็หน้าผมเป๊ะ จึงดูเป็นหัวมังกุท้ายมังกรน่าขำทั้งคู่
โรสจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้แล้วก็เดินเชิดไปขึ้นรถ ทิ้งให้ฐานัทเดินเป๋หาทางกลับเอง เขาเดินมาที่ถนนใหญ่โบกรถแดงแต่ไม่มีคันไหนจอดรับ โรสมองทางกระจกหลังเห็นก็เวทนาจึงถอยหลังมารับ
“สภาพเหมือนคนบ้าหนีออกจากโรงพยาบาลแบบนี้ใครจะรับ รีบขึ้นมาไวๆจะไปส่ง แต่จะไม่ไปส่งในเมืองเพราะฉันมีงาน” ฐานัทจึงขอยืมโทรศัพท์จะโทร.บอกเพื่อนให้มารับ ขณะนึกเบอร์กดโทรศัพท์นั่นเอง เขามองไปนอกรถเห็นแนนเปิดประตูรถที่จอดอยู่หน้าโชว์รูมรถหรูลงมา
“แนน!!!” ฐานัทตะลึงหันบอกโรสให้จอด โรสตกใจเบรกทันที ฐานัทเปิดประตูรถก้าวพรวดออกไป โรสมองงงๆ สักครู่นึกได้ว่าเขาถือโทรศัพท์ของตนไปด้วยก็ตะโกน
“เฮ้ย! โทรศัพท์ฉัน!!” โรสตามไปทวงโทรศัพท์คืน ไปถึงได้ยินฐานัทกำลังตัดพ้อง้อแนนอยู่ เว้าวอนขอให้นึกถึงสองปีที่เรารักกัน แนนพูดใส่หน้าว่า
“แนนไม่เคยรักพี่นัท!!”
นภออกมาถามฐานัทว่าได้ยินชัดหรือยัง บอกแนนว่าจะกลับไปหาเขา ตนก็ไม่ว่า ตนไม่มีปัญหา แต่ถ้าอยากได้รถใหม่ก็ตามมา แนนบอกว่าตนออกจากงานมาอยู่กับเสี่ยก็ชัดอยู่แล้วว่าตนไม่เคยมีตัวเลือกอื่นนอกจากเสี่ยคนเดียว แล้วเข้าไปออดอ้อนควงกันเข้าไปในโชว์รูมรถหรู โดยไม่แม้แต่จะมองฐานัทที่ยืนอึ้งอยู่
โรสสงสารฐานัทจับใจ เมื่อชายหนุ่มหันมา เธอรีบออกตัวว่า
“ฉันไม่ได้อยากรู้อยากเห็นเรื่องของนายนะ แค่ตามมาเอามือถือคืน”
ฐานัทเอามือถือใส่มือคืนให้โรสแล้วเดินทื่อจากไปเหมือนคนไร้วิญญาณ โรสมองตามอย่างเป็นห่วงแล้วลงจากรถไปยืนกางมือขวางไว้ถามว่าจะไปไหน ฐานัทตอบเลื่อนลอยว่า “ไปเรื่อยๆ”
โรสกลัวเขาโดนรถชนถามว่าออฟฟิศอยู่ไหนจะไปส่ง เห็นฐานัทยังทื่ออยู่ก็สั่งด้วยสายตาพิฆาตว่า
“ขึ้นรถ!! เดี๋ยวนี้!!!”
ooooooo
ที่ทางเดินด้านหน้าบลู แพลนเนต...มะปรางคลั่งไคล้ใหลหลงตุล จะลุยเข้าไปหาถูกโตมรห้ามก็เอะอะเสียงดังจนมนตรีต้องออกมาบอกว่าตุลติดงานออกมาไม่ได้ ไว้เลิกงานแล้วค่อยมาหา
มะปรางไม่ฟังเสียงยังเอะอะโวยวายหาว่าโตมรกับมนตรีรวมหัวกันโกหกตน ดันทุรังจะเข้าไปให้ได้
ที่ห้องทำงานของแมตต์...เขากำลังหงุดหงิดตุลมากที่แปลเอกสารพิมพ์ภาษาอังกฤษผิดมากมายหลายที่ จิ้มๆให้ตุลดู สั่งให้แก้ไขให้ถูกต้อง
ขณะนั้นเองวอล์กกี้ทอล์กกี้ที่วางบนโต๊ะตุลดังขึ้นเป็นเสียงเรียกจากมนตรีบอกว่ามีผู้หญิงชื่อมะปรางมาหา ให้หลบคุณแมตต์ออกมาเคลียร์หน่อยได้ไหม ตุลหน้าเจื่อนเพราะแมตต์ฟังอยู่ด้วย พอมนตรีถามว่าทำไมเงียบไป ตุลบอกว่าตนอยู่ห้องคุณแมตต์ เขาได้ยินพร้อมๆกับตนหมดแล้ว บอกแล้ววางวอล์กกี้ทอล์กกี้ไว้ที่เดิม
“ฉันให้เวลาครึ่งชั่วโมงไปจัดการแก้ปัญหาให้เรียบร้อย อย่าให้เรื่องชู้สาวของเธอมาทำให้ภาพลักษณ์องค์กรเสียหายเด็ดขาด ไม่งั้นจะหาว่าฉันใจร้ายไม่ได้นะ!!”
ตุลถอนใจหนักหน่วงที่พักนี้ปัญหาถาโถมเข้ามาไม่เว้นแต่ละวันจนอยากจะบ้าตาย!
มะปรางยังดิ้นจะเข้าไปหาตุลให้ได้ พอตุลหลบออกมาพบได้ก็พุ่งเข้ากอดรัดฟัดเหวี่ยงจนโตมรแอบด่าอย่างหมั่นไส้ “ออเซาะ ฉอเลาะระดับนี้ แรดจริงๆยังต้องหลีกทางให้เลย”
ฝ่ายแมตต์ที่ยืนดูอยู่ถึงกับส่ายหน้าขัดหูขัดตามาก
มะปรางกอดรัดฟัดเหวี่ยงตุลพร่ำเพ้อว่าตุลยังหวานเหมือนเดิม ตุลบอกว่าหวานกว่าเดิมอีก มะปรางเพ้อว่าอย่างนี้ไม่เรียกหวาน เขาเรียกเท่ เท่มาก หล่อมาก แมนมาก
“ไม่อ่ะ ตอนนี้พี่อยากหวาน ไม่อยากเท่ ไม่อยากหล่อ ไม่อยากแมน ไม่อยากเป็นผู้ชายแล้ว พี่อยากเป็นผู้หญิงมากกว่า”
มะปรางหัวเราะระริกหาว่าตุลอำตนเล่น แต่ตุลหน้าเครียดบอกว่าตนไม่ได้พูดเล่น ตนชอบผู้หญิงมาพักหนึ่งแล้ว ที่จริงตนอาจไม่ได้ชอบผู้หญิงตั้งแต่ต้นก็ได้แต่ไม่รู้ตัว...จนกระทั่ง...
“มีผู้ชายคนหนึ่งที่พี่แอบรักเขามานาน พอมาเจออีกครั้งพี่เลยรู้ตัวว่าความรู้สึกแอบรักมันยังอยู่ มันไม่ได้หายไปไหน แล้วมันก็มากขึ้นกว่าเดิม...พี่พูดได้เต็มปากว่า...พี่-ชอบ-ผู้ชาย”
มะปรางสติแตกร้องกรี๊ดวิ่งเตลิดไป ปากก็ตะโกน “เป็นไปไม่ได้...มะปรางไม่เชื่อ...มะปรางไม่เชื่อ!!!”
ooooooo
ที่ออฟฟิศ Plan 66 Architact ของฐานัท จุ๋มหัวหน้าแผนกสถาปนิกร้อนใจมากที่ลูกค้าวอล์กอินที่เข้ามาใหม่นัดมาฟังการพรีเซนต์งานแต่ฐานัทหายตัวไป อโนมาเสนอให้หาคนช่วยพรีเซนต์แทน
“ไม่ได้จับงานตั้งแต่แรกมันยากนะ ใครจะอาสาพรีเซนต์ให้ล่ะ ถ้าไม่มีใครอาสาก็ต้องเลื่อนลูกค้า”
“ไม่ต้องเลื่อนครับ ผมพรีเซนต์เอง” เสียงฐานัท แทรกขึ้น พร้อมกับเดินเข้ามาในชุดคนไข้โรงพยาบาล จุ๋มถามว่าหนีโรงพยาบาลมาหรือ ไหวแน่นะ
“ไหวครับ” ฐานัทตอบหนักแน่น อโนมากับดารินทร์ มองหน้ากันโล่งอกที่เขากลับมาอย่างปลอดภัย
ฝ่ายโรส เมื่อส่งฐานัทที่ออฟฟิศแล้วก็ไปที่ร้านของพิมมี่เพื่อเลือกชุดเปลี่ยนไปทำงาน ระหว่างนั้นคุยกันถึงการถ่ายแฟชั่นที่พิมมี่เคยขอให้โรสเป็นนางแบบให้ โรสจึงเสนอให้แมตต์มาเป็นนายแบบคู่กัน
“ยอมที่ไหนล่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะพิมมี่ให้เด็กที่ร้านเลือกนายแบบฮอตฮิตไว้แล้ว 6-7 คน หล่อๆทั้งนั้น ในนั้นมีน้องน่านด้วย” โรสติงว่าน้องน่านเขาแต่งงานแล้ว แต่งกับผู้ชายชื่อ สตีฟ เจ้าของฟิตเนสไง พิมมี่ถามว่าสตีฟเพื่อนพี่ฌอนหรือ โรสบอกว่าเพื่อนซี้เลยล่ะ
พิมมี่จึงรู้ว่าที่แท้ฌอนไม่ได้เป็นเกย์ เธอดีใจสุดชีวิต จนโรสถามว่าดีใจอะไรนักหนา พิมมี่รู้สึกตัวรีบปรับเปลี่ยนท่าที ชวนโรสเลือกชุดอย่างร่าเริงมีความสุข ที่พี่ฌอนที่ตนหลงรักไม่ได้เป็นเกย์
ooooooo
ฌอนเตรียมจะบินไปหานาตาลีกับลีโอ แต่เขาต้องเปลี่ยนใจกะทันหันเมื่อแบรดเดินทางมาเมืองไทยโดยไม่บอกล่วงหน้าเพื่อร่วมประชุม MOU ที่หัวหิน
แมตต์รู้ว่าพ่อมาจากนลินีที่จองห้องพักที่หัวหินให้สามห้อง และแบรดสั่งให้จัดรถตู้ไปรับที่บ้าน
แมตต์บอกว่าตนจะขับรถไปเอง สั่งนลินีให้จองห้องพักให้ตนเพิ่มอีกหนึ่งวัน ตนจะไปเตรียมการประชุมล่วงหน้า นลินีรับปากแล้วซวนเซจะล้ม ตุลถลาเข้าไปรับไว้ทัน
เมื่อพานลินีไปหาหมอ หมอตรวจแล้วบอกว่าเธอท้องได้ 3 เดือนแล้ว ทั้งแมตต์และตุลต่างอึ้ง
นลินีขอบคุณทั้งสองที่พามาหาหมอ ไม่อย่างนั้นตนก็ยังไม่รู้ตัวว่าท้อง เป็นข่าวดีจริงๆ
ooooooo
วันนี้ ตุลดีใจมากที่แก้งานแล้วแมตต์บอกว่าผ่าน เธอจะได้ย้ายออกจากห้องนี้สักที แล้วก็เฉาไปทันทีเมื่อแมตต์บอกว่า งานผ่าน ส่วนคนต้องดูอีกเยอะ พูดแล้วเดินออกจากห้องไปเลย
ขณะตุลยืนเซ็งอยู่นั้น อโนมาโทร.มาบอกว่าเจอพี่นัทแล้ว เขากลับมาพรีเซนต์งานผ่านฉลุย สุดยอดจริงๆ ตุลดีใจที่งานของตนก็ผ่านงานของพี่นัทก็ผ่าน บอกอโนมาว่าวันนี้ตนโชคดีสองเด้งเลย
ดารินทร์บอกว่าโชคดีกว่านั้นคือพี่จุ๋มให้พี่นัทลาพักร้อนหนึ่งอาทิตย์ อโนมาแทรกทันทีว่า แต่ที่โชคร้ายคือ ตอนนี้ไม่รู้ว่าพี่นัทหายไปไหน! ตุลเป็นห่วงโทร.หาฐานัทไม่หยุดแต่เขาก็ไม่รับสาย แล้วจู่ๆเขาก็รับสายบอกว่าตนพักร้อนอยู่ทุกอย่างโอเค เพียงแต่อยากคิดอะไรเงียบๆคนเดียว ขอบใจแล้ววางสายเลย
วันต่อมาตุลไปหาอโนมากับดารินทร์ในสภาพทรุดโทรมสุดๆ บอกเพื่อนรักว่าตนไม่ไหวแล้ว พี่นัทหายไปสองวันสองคืนตนนอนไม่หลับเลย ถ้าวันนี้ไม่รู้ว่าพี่นัทอยู่ไหนตนจะไม่ยอมไปจากที่นี่เด็ดขาด
อโนมากับดารินทร์ช่วยกันคิดหัวแทบแตก พลันอโนมาเด้งขึ้นมาบอกว่านึกออกแล้ว ต้องให้โจ้โทร.เพราะพี่นัทรักงานที่สุด เขาอาจคิดว่าโจ้มีปัญหาเรื่องงาน คิดแล้วไปหาโจ้ที่ห้องกาแฟให้โทร.หาพี่นัท โจ้โทร.เป็นสิบเที่ยวแต่เขาก็ยังไม่รับสายอยู่ดี ดารินทร์ลุ้นให้โจ้โทร.อีกเพราะนี่ยังเช้าอยู่
โจ้โทร.อีกที คราวนี้ฐานัทรับสาย เสียงงัวเงียถามว่า “มีไรวะ” โจ้ตั้งหลักไม่ทันหันถามเพื่อนสาวว่าจะตอบว่าไงดี ทุกคนอึ้ง โจ้เลยถามว่า “พี่...กินข้าวยัง?”
ฐานัทบอกว่ายัง กะว่าจะไปกินร้านเจ๊ไข่หน้าคอนโด โจ้บอกว่าให้พี่ไปกินก่อน ตนคิดปัญหาได้เมื่อไหร่จะโทร.หาอีก แล้ววางสายเลย
แบรดชวนพิมมี่ไปเที่ยวหัวหินเพราะตนมีประชุมที่นั่น ทีแรกพิมมี่ขอเช็กงานก่อนแต่พอรู้ว่าฌอนกับแมตต์ไปด้วยเธอก็หูผึ่งเปลี่ยนเป็นตอบรับทันที ซ้ำยังชวนโรสไปด้วย แม้โรสจะเบื่อหัวหินแต่พอรู้ว่าแมตต์ไปด้วยก็บอกพิมมี่ให้จัดชุดว่ายน้ำให้ด้วย
ตุลกำลังดีใจดี๊ด๊าที่โชคดีสองเด้ง เมื่อรู้ว่าฐานัทจะไปกินข้าวต้มหน้าคอนโด ก็รีบไปหา แต่ยังไม่ทันเจอตัวก็ได้รับโทรศัพท์จากแมตต์ให้จัดแฟ้มข้อมูล 20 ชุดที่ต้องเอาเข้าที่ประชุมให้ด่วน ตุลจุกบอกว่าไม่ทราบว่าจะเอาแฟ้มด้วย
“ตอนนี้ทราบแล้วนี่ ทราบแล้วก็รีบกลับมาจัดการให้เสร็จสิ ไปยืนทำอะไรตรงนั้น!”
ตุลชะงักกึก ช็อกเมื่อหันมองเห็นแมตต์จอดรถที่ริมถนน สบถในใจว่าตนทำงานกับแวมไพร์กระหายเลือดรึไง...หนีทีไร...เจอทุกที!!!
ooooooo
