ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    รักกันพัลวัน

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    เจนโทร.มาบอกฌอนว่าพ่อผ่าตัดแล้ว พอออกมาก็ซึมลงเรื่อยๆ ตอนนี้ยังไม่รู้สึกตัวเลย จะทำยังไงดี ฌอนช็อก แต่ปลอบแม่ให้ใจเย็นๆ ตนจะรีบไปเดี๋ยวนี้

    ตุลเตรียมงานเปิดตัวบลู ซี เวิลด์ ทั้งตบแต่งสถานที่อาหารและบรรยากาศงานให้เป็นสีฟ้าขาวตามธีมทะเล

    ระหว่างตุลบรรยายการเตรียมงานให้แมตต์ฟังนั้น ฌอนโทร.เข้ามา ตุลส่งโทรศัพท์ให้แมตต์แล้วเดินเลี่ยงไปอย่างมีมารยาท

    ฌอนโทร.มาบอกว่าขณะนี้ตนดีลธุระสำคัญอยู่กับคุณพ่อ อาจจะกลับมาไม่ทันวันเปิดตัวบลู ซี เวิลด์ แมตต์น้อยใจปรี๊ดขึ้นมาพูดประชดว่างานตนเป็นงานเล็กๆ แต่ถึงไม่มีท่านประธานกับรองมาร่วมงาน มันก็ต้องเดินหน้าได้อยู่แล้ว

    แมตต์ระบายอารมณ์ให้ตุลฟังว่า ตนทำงานทุกวันนี้ก็เพื่อให้พ่อภูมิใจว่าตนทำเป็นทำได้อย่างพ่อ แต่พ่อก็ไม่เคยเห็น ไม่เคยคิดว่าสิ่งที่ตนทำมันสำคัญ ตุลปลอบใจว่า

    “คุณทำให้ท่านเห็นว่างานคุณสำคัญ ทำให้ท่านภูมิใจได้โดยที่ท่านไม่ต้องมาค่ะ ฉันจะช่วยคุณเอง”

    แมตต์ฟังแล้วรู้สึกอบอุ่นใจมาก

    ฝ่ายฐานัทที่ไปช่วยโรสดูแลและซื้อของทำข้าวต้มมัดม่วนใจ๋ไฮโซ เห็นวันนี้โรสเงียบเหงาผิดปกติ ถามว่าเป็นอะไร

    โรสพูดถึงวันก่อนที่ไปส่งข้าวต้มมัดให้แนนที่ไปอยู่กับกระทิงชายวัยกลางคนที่เป็นเจ้าของผับหลายแห่งในเชียงใหม่ โรสแสดงความยินดีด้วยที่แรดอย่างเธอได้กับกระทิง ช่างเหมาะสมกันจริงๆ วันนี้เมื่อฐานัทถามว่าเป็นอะไร โรสบอกว่า

    “ในเมื่อยายแรด เอ๊ย...ยายแนนไปอยู่กับเฮียกระทิงแล้ว คุณก็คงไม่มาที่นี่อีกใช่ไหม ที่คุณมาช่วยฉันเพราะอยากให้ฉันกันยายแนนออกไปจากชีวิตคุณแค่นั้นนี่”

    ฐานัทหยอกว่าเธอควงตนไปไหนมาไหนเพื่อหลอกแนนจนคิดอะไรกับตนจริงๆแล้วหรือเปล่า โรสเหมือนถูกจี้ใจดำ เสียงสูงกลบเกลื่อนว่า

    “อย่าเว่อร์ นายน่ะสมมติ ตัวจริงของฉันคือแมตต์ต่างหาก”ขณะนั้นเองตุลเดินเข้ามาเห็นฐานัทอยู่กับโรสก็ชะงัก พอดีบุญลือกับสมฤดีเดินออกมาเห็น บุญลือถามว่ามานานแล้วหรือ ตุลบอกว่าเพิ่งมา เอาการ์ดมาเชิญพ่อกับแม่ไปงานเปิดตัวบลู ซี เวิลด์

    บุญลือกับสมฤดีตื่นเต้นมากที่ได้รับเชิญไปงานใหญ่ เตรียมจะไปตัดสูทและหาซิ่นตีนจก แต่ตุลบอกว่างานจัดแบบสบายๆ เป็นธีมทะเล เดี๋ยวตนจะเอาเสื้อมาแจก ฐานัทบอกตุลว่าเดี๋ยวตนไปส่ง

    ฐานัทหันมองโรสที่ซึมๆเศร้าๆอย่างเป็นห่วง

    ตุลเห็นสายตาของฐานัทก็สับสนในใจ แต่ไม่รู้สึกหึงหวงหรือเสียใจอย่างที่ควรเป็น

    วันนี้บุญลือปรารภกับสมฤดีว่าวันนี้โรสดูแปลกๆ เพราะตั้งแต่รู้จักกันมาไม่เคยเห็นเธอเศร้าซึมอย่างนั้นสมฤดีเดาว่าท่าทางเหมือนคนอกหัก

    แล้วทุกคนก็แปลกใจเมื่อฐานัทมาที่ร้าน โรสถามว่าวันนี้งานไม่ยุ่งหรือถึงมาได้

    แล้วโรสก็เจ็บลึกในใจ เมื่อฐานัทบอกว่าไม่ได้มาช่วยเธอ แต่มีเรื่องตุลจะให้ช่วย

    ฐานัทมาขอให้โรสไปช่วยเลือกแหวนให้เพราะไม่แน่ใจว่าตุลชอบแบบไหน บอกโรสว่าตนจะทำเป็น แหวนหมั้น โรสเก็บกลั้นความรู้สึก เอาแหวนเพชรแบบเรียบแต่หรู บอกเขาว่า

    “แบบนี้น่าจะเหมาะ 1 กะรัตกำลังดี...คุณชอบไหม”

    ฐานัทกะขนาดนิ้วแล้วบอกว่าอาจพอดีกับเธอแต่ตุลนิ้วเล็กกว่า โรสจะให้ช่างทำให้ใหม่ พรุ่งนี้ตนจะเอาไปให้ จะให้ช่างทำให้สุดฝีมือเลย พอออกจากโรส ฐานัทก็สับสนตัวเองว่า ตัดสินใจถูกแล้วหรือ??

    คืนนี้ ขณะตุลกำลังร่อนแป้งเพื่อทำเค้กส้มให้เป็นของขวัญวันเกิดแมตต์พรุ่งนี้นั้น จู่ๆแมตต์ก็โทร.เข้ามา ตุลนึกว่ามีงานด่วน แมตต์ถามว่าดึกแล้วทำไมยังไม่นอน

    ทำเอาตุลหัวใจฟู่ฟ่าขึ้นมาบอกว่าเพิ่งสองทุ่มเอง ยังไม่ง่วง

    “ไม่ง่วงก็นอนได้แล้ว พรุ่งนี้คุณต้องไปช่วยผมแต่เช้า ห้ามสายแม้แต่วิเดียว”

    ตุลบอกว่าเมื่อรับปากแล้ว ตนไปก่อนเวลาแน่นอน แล้วต่างก็นิ่งเงียบไปในขณะที่หัวใจต่างเต้นตึ้กตั้ก ครู่หนึ่งจึงได้สติ แมตต์แซวว่าเห็นเงียบไปนึกว่าหลับคาเตียงเหมือนทุกครั้งแล้ว ทำเอาตุลเขิน

    ก่อนวางสายแมตต์หยอดคำหวานว่า “คิดถึงนะ” ตุลก็ยิ้มแก้มแทบปริ ตั้งใจทำเค้กส้มเป็นของขวัญวันเกิดแมตต์สุดฝีมือหมดหัวใจ...

    ooooooo

    งานเลี้ยงจัดที่หน้าอาคารบลู ซี เวิลด์ที่สร้างเสร็จสมบูรณ์สุดอลังการ

    พิมมี่สวมเสื้อโปโลยืนต้อนรับแขก แจกพวงมาลัยลีลาวดีคล้องคอแก่แขกที่มาร่วมงาน แมตต์คอยรับกระเช้ากับแจกัน นลินีดูแลและสั่งการเรื่องอาหารในเต็นท์จัดเลี้ยง

    บุญลือกับสมฤดีเอาข้าวต้มมัดจัดใส่กระเช้าเก๋ๆมาเป็นของขวัญ สมฤดีบอกว่ากระเช้านี้พ่อนัทเป็นคนจัดให้ พิมมี่ถามโรสว่าที่พี่โรสพูดถึงคือพี่นัทคนนี้หรือเปล่า โรสร้องอ้าวรีบแก้ว่า

    “ใช่...ก็มีส่วนล่ะนะ” กอดแขนแมตต์อ้อนว่า “แต่คนนี้มีส่วนที่สุด ที่โรสตั้งใจทำงานก็เพราะแมตต์นะคะที่เป็นแรงบันดาลใจ”

    ฐานัทเห็นก็แอบหึง เฉไฉถามหาตุลกลบเกลื่อน

    ในงานนี้ตุลโชว์การให้อาหารปลาในแท็งก์ บุญลือกับสมฤดีตื่นเต้นมากที่เห็นลูกสาวตนเก่งเท่ขนาดนี้

    ดารินทร์ถามอโนมาว่าคนไหนคือโตมร อโนมาชี้ให้ดูอย่างตื่นเต้นเลยถูกดารินทร์แซว เพราะพักหลังคู่นี้ต่างสนใจและหยอกล้อกันเป็นพิเศษ

    ในงานเลี้ยงนี้ ฐานัทถามตุลว่าจะกลับดึกไหมเดี๋ยวตนจะพาพ่อกับแม่ไปส่งบ้าน ตุลกะว่าบ่ายๆคงเสร็จ เพราะพรุ่งนี้ถึงจะเปิดเป็นทางการ ถามว่าทำไมหรือ

    ดารินทร์กับอโนมาหัวเราะกันคิกคักเป็นนัย บอกว่าเดี๋ยวพี่นัทก็โทร.บอกเองแหละ

    ที่แท้ดารินทร์กับอโนมารู้กันกับฐานัทว่าจะทำเซอร์ไพรส์ตุล พอเลิกงานตุลก็สะพายกระเป๋าวิ่งออกจากออฟฟิศไป แมตต์เดินคุยกับมนตรีและโตมรอยู่พึมพำว่าจะรีบไปไหนของเขานะ โตมรปากไวบอกว่ารีบอย่างนี้จะมีก็แต่เรื่องพี่นัทเรื่องเดียวแหละ แมตต์หน้าตึงเดินเข้าห้องไปเลย

    ตุลกลับถึงบ้านไม้กลางบึงบัวแล้ว ได้รับโทรศัพท์จากฐานัท ถามว่าหกโมงเย็นไปเจอกันที่รีสอร์ตของพ่อ อโนมาสะดวกไหม พอตุลตอบรับ ดารินทร์ที่ยืนอยู่ข้างๆฐานัทก็ถามว่าทำไมไม่บอกให้ตุลแต่งตัวสวยๆ เพราะนี่เป็นโอกาสพิเศษ

    ฐานัทกลัวบอกก่อนจะไม่เซอร์ไพรส์ ดารินทร์จึงอาสาจะบอกเอง รับรองเรื่องไม่แตกแถมเซอร์ไพรส์แน่นอน

    พอ 5 โมงเย็น อโนมากับดารินทร์ก็ไปหาตุลที่บ้านไม้กลางบึงบัว ลากออกจากครัวให้เปลี่ยนชุดใหม่บอกว่างานนี้พี่นัทจัดเป็นพิเศษเพื่อตุลโดยเฉพาะ ต้องแต่งตัวเป็นพิเศษให้สมกับงานหน่อย

    “มานี่...เดี๋ยวฉันจะแต่งหน้าให้แกสวยจนพี่นัทตะลึงเลย คอยดู” ดารินทร์ลากตุลออกไป

    ooooooo

    โรสให้ช่างซ่อมแหวนเสร็จ ก็เอาแหวนมาให้ฐานัท ผู้ชายที่ตนชอบเพื่อให้เขามอบให้หญิงสาวที่เขารัก มันเป็นความรู้สึกเจ็บปวดที่ทรมาน ฐานัทขอบคุณที่เอามาให้ทันเวลาพอดี

    ฐานัทชมว่าเธอเป็นเพื่อนที่ดี เป็นผู้หญิงที่ดีมากคนหนึ่งเท่าที่ตนรู้จัก โรสมองเขาน้ำตารื้นถามว่า

    “แต่ไม่ดีพอจะเป็นผู้หญิงของคุณใช่ไหม” ฐานัทไม่ตอบ โรสทนใจตัวเองไม่ได้ จู่โจมจูบจนฐานัทอึ้ง แต่ที่ช็อกคือตุล ดารินทร์กับอโนมาที่มาเห็นเต็มตา ทั้งสามถอยไปโดยอัตโนมัติ

    ครู่หนึ่งโรสรู้สึกตัวค่อยๆถอยออกมา ตีหน้าชื่นแสดงความยินดี อวยพรให้เขามีความสุข แต่ฐานัทช็อก ยืนแข็งทื่อ มองโรสที่เดินเช็ดน้ำตาออกไปอย่างรู้สึกผิดมาก...

    ที่จุดโชว์ให้อาหารฉลามในบลู ซี เวิลด์ จู่ๆฌอนก็เอากล่องของขวัญมาให้แมตต์ แมตต์รับไปอย่างไม่ยินดียินร้าย ฌอนบอกว่าที่พ่อไม่มาวันนี้ พ่อมีเหตุผล แมตต์ที่มีอคติอยู่แล้วสวนไปทันทีว่า เหตุผลที่คนอื่นสำคัญกว่าลูกตัวเองเสมอ

    ฌอนบอกว่าเขากำลังเข้าใจผิด แมตต์โพล่งว่า

    ไม่ต้องอธิบาย!! แล้วระเบิดความอัดอั้นออกมาน้ำตาคลอว่า

    “นอกจากเขาจะไม่เคยสนใจสิ่งที่ฉันทำ เขายังไม่สนใจสิ่งที่ฉันเป็น สิบปีที่แล้วเขาไปงานเลี้ยงครบรอบแต่งงานกับแม่นายทั้งที่ฉันเป็นไข้นอนซมที่อังกฤษ! สามปีก่อนเขาเลือกที่จะไปตีกอล์ฟกับเพื่อนแทนที่จะไปงานรับปริญญาฉัน! แล้ววันนี้...เขาก็เลือกไปเปิดงานน้ำหอมของแม่นาย แทนที่จะอยู่ดูความสำเร็จของฉัน! เขาจะอยู่หรือไม่อยู่ มันก็ไม่สำคัญอะไรสำหรับฉัน!!!”

    ฌอนโกรธมาก ผลักแมตต์จนเซ กล่องของขวัญหลุดจากมือ บอกแมตต์ว่ารู้ไหม พ่อรักเขามากแค่ไหน ที่แมตต์ว่าพ่อไปฉลองครบรอบแต่งงานกับแม่นั้น ที่จริงพ่อประชุมอยู่ที่ฝรั่งเศส ที่ว่าเขาป่วยก็ไม่ไปดูนั้น พ่อไปแล้วแต่เขาสลบไม่รู้เรื่อง ส่งเขาถึงมือหมอแล้วพ่อก็กลับมาประชุมต่อ ส่วนที่ไม่ไปในวันรับปริญญาของเขานั้น เพราะตอนนั้นการเงินบริษัทกำลังแย่ ฌอนพูดเสียงสั่นเครือว่า

    “แล้ววันนี้...ก็ไม่มีงานเปิดตัวน้ำหอมอะไรทั้งนั้น เพราะพ่อเข้าผ่าตัดสมอง แกรู้บ้างไหม!!!”

    แมตต์ช็อกเมื่อรู้ความจริง ฌอนบอกว่าพ่อไม่ให้บอกเขาเพราะไม่อยากให้เขาเป็นห่วง ทุกข์ใจ วันนี้พ่อก็อยากมา แต่ยังนอนไม่รู้สึกตัวในไอซียู เห็นแมตต์อึ้ง ฌอนถามว่า

    “แกไม่เห็นไลน์ที่ฉันส่งให้แกเมื่อเช้ารึไง ถ้าแกเปิดดูตั้งแต่เช้า แกคงไม่พูดแบบนี้!!”

    แมตต์อึ้ง ฌอนมองหน้าเขาแล้วหุนหันเดินออกไป ปล่อยให้แมตต์หมดแรงทรุดนั่งอยู่ใต้ตู้ปลา...

    ooooooo

    ฌอนมาถึงหน้าออฟฟิศก็เจอตุลถือกล่องเค้กส้มที่ทำเองจะมาให้เป็นของขวัญวันเกิดแมตต์ ฌอนบอกว่าแมตต์ไม่ได้อยู่ที่นี่ ตุลถามว่าเขาอยู่ไหน...

    แมตต์เอาโทรศัพท์มาเปิดดูไลน์ที่ฌอนส่งมา เห็นคลิปวีดิโอเป็นภาพแบรดใส่ชุดคนไข้พูดก่อนการผ่าตัด... แมตต์รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรแล่นขึ้นมาจุกที่หน้าอก พยายามกลั้นน้ำตาดูคลิป...

    ในภาพ แบรดพูดไปยิ้มไปเหมือนมองเขาอยู่ตรงหน้า...

    “ในที่สุดก็มาถึงวันที่เราสองคนรอคอย แกรอคอยที่จะทำตามความฝันของแก พ่อก็รอคอยที่จะได้เห็นความฝันของลูกเป็นความจริง กว่าจะถึงวันนี้ ไม่รู้ใครทรมานมากกว่ากันนะ...ที่พ่อเคี่ยวเข็ญแกมาตลอดก็เพราะอยากให้แกแกร่ง ยืนได้ด้วยตัวเอง วันนี้แกพิสูจน์ให้พ่อเห็นแล้วว่า ต่อให้ไม่มีพ่อ แกก็อยู่ได้ แมตต์...ลูกไม่ได้มีความสุข ไม่ได้ดีใจ ไม่ได้ภูมิใจคนเดียวนะลูก พ่อก็มีความสุข... ดีใจ...ภูมิใจไปกับลูกด้วย ไม่ว่าพ่อจะมีโอกาสไปแสดงความยินดีกับลูก ได้เห็นรอยยิ้มของลูกหรือไม่ก็ตาม พ่ออยากให้ลูกรู้ไว้ว่า...พ่อยินดีและพร้อมสนับสนุนลูกเสมอไอ้ลูกชาย...” แบรดยิ้มอย่างมีความสุข เอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นอ่อนโยนว่า “พ่อรักลูกนะแมตต์”

    แมตต์น้ำตาไหลพราก สุดท้ายก็กลั้นไม่อยู่ร้องไห้โฮออกมา ตุลเดินมาได้ยินเสียงเธอมองหา พอเห็นแมตต์ซบหน้ากับเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนเด็ก ตุลวางกล่องเค้กถลาเข้าไปเรียก

    “คุณแมตต์...”

    พอแมตต์เงยหน้าอาบน้ำตาขึ้นมอง ตุลทรุดนั่ง ตรงหน้าเขา โผกอดด้วยความสงสารจับใจ แมตต์น้ำตาทะลัก กอดตุลแน่น...ทั้งสองกอดกันเหมือนจะหลอมหัวใจไว้เป็นดวงเดียวกัน...

    เวลาเดียวกัน ฐานัท ดารินทร์ และอโนมา ต่างร้อนใจโทร.หาตุลไม่หยุดแต่ตุลไม่รับสาย ฐานัทถามสองสาวว่าจะทำยังไงดี ดารินทร์บ่นว่า

    “จะยังไงได้ล่ะคะ จะขอหมั้นไอ้ตุล แต่ดันไปจูบกับคุณโรสซะงั้น แล้วจะให้ตุลมันเข้าใจว่ายังไง มันไม่วิ่งไปชกหน้าพี่นัทก็ดีเท่าไหร่แล้ว”

    ฐานัทชี้แจงว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่ตุลคิด มันไม่มีอะไรเลย อโนมาตัดบทว่า

    “พี่นัทไม่ต้องมาอธิบายให้เราฟังหรอกค่ะ หาไอ้ตุลให้เจอแล้วไปเคลียร์กับมันเองแล้วกันว่าพี่รู้สึกยังไงระหว่างไอ้ตุลกับคุณโรส...พี่นัทรักใครกันแน่”

    “แต่ปัญหาคือ ตอนนี้จะไปหามันได้ที่ไหน” ดารินทร์ถาม ฐานัทอึ้ง ตื้อไปหมด...

    ooooooo

    แมตต์ยังนั่งอยู่กับตุลที่ตู้ปลาอย่างรู้สึกผิดกับอดีตที่ตนเข้าใจพ่อผิดและต่อต้านพ่อโดยไม่รู้เลยว่าพ่อต้องเผชิญกับปัญหาอะไรบ้าง

    ตุลปลอบว่าเขาทำเพราะไม่รู้แต่เมื่อรู้แล้วไม่มีประโยชน์ที่จะมานั่งโทษตัวเอง ปลุกใจเขาว่า

    “คุณลุกขึ้นมาเริ่มใหม่ทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเพื่อคุณแบรดสิคะ” แมตต์พึมพำว่าเริ่มใหม่ในขณะที่พ่อนอนไม่รู้สึกตัวหรือ...“วันนี้ท่านยังไม่ฟื้น แต่พรุ่งนี้ต้องดีกว่าวันนี้แน่ค่ะ คุณเริ่มเปลี่ยนตัวเองรอท่านนะคะ ท่านตื่นขึ้นมาจะได้ดีใจ”

    แมตต์เงียบ แต่เริ่มมีกำลังใจที่จะลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงตัวเอง ครู่หนึ่งเขาลุกขึ้นอย่างเร็วบอกตุลว่า “ผมจะไปหาพ่อ” ตุลถามว่าจะไปยังไง ไปเครื่องไฟลท์สุดท้ายก็ไม่ทันแล้ว แมตต์บอกว่าจะขับรถไป

    “คุณขับรถไปอย่างไม่มีสติแบบนี้ไม่ได้นะคะ ถ้าคุณเป็นอะไรไปไม่ใช่แค่บลู ซี เวิลด์ที่จะมีปัญหาแต่ บลูแพลนเนต ด้วยนะคะ คุณกลับบ้านไปพักผ่อนก่อนดีกว่า พรุ่งนี้ค่อยไปไฟลท์เช้า...นะคะ”

    แมตต์บอกให้ตุลกลับไปก่อน ตนขอนั่งคิดอะไรอีกสักพัก พอตุลเดินไป แมตต์ก็ลุกเดินไปที่อุโมงค์ปลา ครู่เดียวตุลก็กลับมาพร้อมเค้กส้มมีเทียนปักอยู่ตรงกลาง เอ่ยเสียงสดชื่น...

    “สุขสันต์วันเกิดค่ะคุณแมตต์”

    “ตั้งแต่ไม่มีแม่ ก็ไม่เคยมีใครอยู่ข้างๆผมในวันเกิดเลย...จนวันนี้...ที่มีคุณ”

    ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างอบอุ่นในหัวใจ ที่เวลานี้ เวลาที่มีกันและกันคอยเป็นกำลังใจอยู่เคียงข้าง...

    ooooooo

    ฐานัทไปหาโรสที่บ้าน เขายืนคุยกับโรสอยู่นอกรั้วเพื่อบอกเธอว่าตุลเห็นเราสองคนที่อยู่ในสวน ตอนนี้ตนติดต่อตุลไม่ได้เลย โรสขอโทษที่ทำให้ตุลโกรธเขา พรุ่งนี้ตนจะเคลียร์ให้ตุลเข้าใจเอง

    เช้าวันนี้ โรสได้ยินบุญลือกับสมฤดีปรารภกันถึงความห่างเหินของตุลกับฐานัทแต่กลับใกล้ชิดสนิทสนมกับโรส มันยังไงกัน สมฤดีบอกว่าสี่คนนี้มันจะพัลวันไปถึงไหน เอาไม่ออกว่าจะลงเอยยังไง

    “มันต้องมีใครสักคนที่กล้าพูดความในใจออกมา ไม่งั้นมันก็พัลวันพัลเกไม่จบไม่สิ้น” บุญลือเอ่ย

    โรสฟังแล้วฉุกคิดว่า คนที่กล้าพูด ต้องเป็นตน คิดได้แล้วก็ไปหาแมตต์ที่ออฟฟิศบลู แพลนเนต เจอแมตต์กำลังจะรีบไปเยี่ยมพ่อที่กรุงเทพฯ บอกโรสว่ามีอะไรไว้วันหลังได้ไหม

    เป็นเวลาเดียวกับที่ฐานัทไปหาตุลที่บลู แพลนเนตเช่นกัน เขาชี้แจงเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ให้โรสช่วยไปเลือกแหวนให้ จนเมื่อวานเป็นวันที่เรามาเจอกันครบรอบปี ตนตั้งใจจะสวมแหวนวงนี้ให้

    ตุลถามความสัมพันธ์ระหว่างเขากับโรส ฐานัทบอกว่าเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน และโรสก็มีแมตต์อยู่แล้ว ฐานัทขอโทษถ้าเหตุการณ์เมื่อคืนทำให้ตุลไม่สบายใจ ขอให้เรามาเริ่มต้นกันใหม่ด้วยแหวนวงนี้ แล้วหยิบแหวนจะสวมให้ตุล

    ฐานัทกำลังจะสวมแหวน เสียงโรสก็เอ่ยแสดงความยินดีกับทั้งสอง ขอให้มีความสุข แล้วแมตต์ก็ตามโรสเข้ามา เขาฝืนยิ้มแววตาตัดพ้อ เอ่ยแสดงความยินดีด้วยเช่นกัน โรสเร่งให้รีบไปเดี๋ยวตกเครื่อง แล้วทั้งสอง ก็รีบขึ้นรถออกไป

    ฐานัทยังถือแหวนค้างในมือ ตุลขอเวลาอีกนิดถ้าตนพร้อมเมื่อไหร่จะเป็นคนขอให้เขาสวมแหวนให้เอง ฐานัทอึ้ง วินาทีนั้น เขาไม่รู้ว่าตัวเองเสียใจหรือโล่งใจที่ตุลขอยืดเวลาออกไป

    ooooooo

    ระหว่างนั่งรถไปสนามบินด้วยกัน แมตต์ถามโรสว่าจำได้ไหม ที่ตนเคยบอกว่ารักเธอแบบเพื่อน

    โรสร้องเสียงสูงว่าทำไมจะจำไม่ได้ ตอนนั้นตนอกหักจนไปไม่เป็นเลย ดีที่คิดได้ว่าต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง

    “คุณมีค่าในแบบของคุณอยู่แล้วโรส เราจะลองมาคบกันดูไหมโรส มันอาจจะเป็น right time, right moment ของเราก็ได้นะตอนนี้”

    “จริงสิ ช่วงเวลาดีๆอาจจะมาตอนที่เรารู้สึกแย่ที่สุดก็ได้” โรสยิ้มดีใจ ยื่นมือไปหาแมตต์ “ห้ามบอกเลิกโรสก่อนนะ ไม่งั้นเที่ยวนี้โรสกระโดดขัวเหล็กจริงๆด้วย”

    แมตต์จับมือโรสทั้งเอ็นดูทั้งขำ ขับรถมุ่งไปข้างหน้าอย่างตั้งใจ

    ooooooo

    แมตต์ไปเยี่ยมแบรดที่โรงพยาบาล แบรดยังไม่รู้สึกตัว แต่เขาก็ได้พูดกับพ่ออย่างรู้สึกผิดกับความเข้าใจในอดีต บอกพ่อว่าผลสำเร็จในงานของตนได้มาเพราะพ่อ บอกแบรดว่า

    “ผมไม่รู้ว่าถ้าไม่มีพ่อแล้วชีวิตจะเป็นยังไง ตื่นขึ้นมาให้ผมได้ทำอะไรตอบแทนพ่อบ้าง พ่ออยากเห็นผมประสบความสำเร็จในชีวิตไม่ใช่หรือครับ ถ้าพ่อไม่ตื่น พ่อจะเห็นได้ยังไง ได้โปรดเถอะครับพ่อ ได้โปรด...” แมตต์ซบหน้ากับฝ่ามือของแบรด

    เหมือนมีปาฏิหาริย์ นิ้วแบรดกระดิกเบาๆ แมตต์ดีใจมาก ตะโกนเรียกหมอและวิ่งออกไปทันที

    พยาบาลเข้ามาเช็กสายน้ำเกลือ บอกแมตต์กับเจนที่เฝ้าอยู่ว่าคนไข้ฟื้นตัวเร็วมากแต่ยังต้องพักผ่อนมากๆ จะได้กลับไปพักฟื้นที่บ้าน เจนขอบคุณแมตต์บอกว่าตั้งแต่แมตต์มาพ่อดีขึ้นมาก

    ทั้งแมตต์และเจนดีใจจนผวาเข้าไปที่เตียงเมื่อแบรดเปล่งเสียงแหบแห้งเรียกแมตต์ คำแรกที่แบรดถามคือ “บลู ซี เวิลด์เปิดแล้วใช่ไหม” พอแมตต์ตอบครับ แบรดยิ้ม “พ่อภูมิใจในตัวลูกนะ”

    แต่ทักษะที่ทนเห็นความสำเร็จของบลู ซี เวิลด์ไม่ได้ เขาไปหานลินี ทำทีจะรับรองบุตรแต่ขอให้เธอทำอะไรบางอย่างให้ก่อน นลินีน้ำท่วมปากพูดไม่ออก

    แต่ทักษะก็นัดตุลมาพบ เสนอเงื่อนไขดีๆมากมายโดยเฉพาะเงินเดือนที่จะให้มากมายมหาศาลถ้าเธอมาทำงานกับตน ตุลนิ่งฟัง เมื่อทักษะพูดจบ เธอบอกเขาว่า

    “ขอบคุณค่ะ แต่ฉันไม่ทำงานกับคนที่ไม่มีจริยธรรม แค่เริ่มต้นคุณก็ขโมยความคิดคนอื่น ต่อไปก็คงทำชั่วโดยไม่ละอายใจได้อีก ทีหลังไม่ต้องนัดฉันออกมาแล้วนะคะ เสียเวลางานที่บลู ซี เวิลด์ค่ะ”

    พูดจบ ตุลลุกไปอย่างไม่แยแส ทักษะได้แต่มองตามอย่างโมโหมาก

    ooooooo

    แม้แมตต์จะอยู่เฝ้าพ่อที่โรงพยาบาล แต่เขาก็โทร.ถามการเคลื่อนไหวของตุลกับมนตรีและโตมร ทั้งสองรู้ใจแมตต์ จึงจะทำความดีตอบแทน

    เมื่อเห็นตุลกับฐานัทใกล้ชิดกัน มนตรีกับโตมรก็หาทางกีดกัน คอยเป็น ก.ข.ค. จนฐานัทมีโอกาสใกล้ชิดกับตุลน้อยลง

    ฝ่ายโตมรกับอโนมานับวันก็ใกล้ชิดกัน วันนี้ก็หยอกกันรุนแรงจนโตมรหัวแตกต้องพาส่งโรงพยาบาล เป็นวันที่จะมีโชว์การให้อาหารปลากับน้องๆนักเรียน แต่ปรีชาที่จะต้องลงไปโชว์กับตุลเกิดท้องเสีย ตุลไม่ให้ลงเพราะผิดกฎ บอกปรีชาว่าเดี๋ยวตนจัดการเอง

    ตุลจะเรียกโตมรให้มาแทนปรีชา แต่มนตรีบอกว่าโตมรหัวแตกกำลังทำแผลอยู่ที่โรงพยาบาล ตุลจึงตัดสินใจลงไปโชว์คนเดียว โดยมีมนตรีเป็นพิธีกรคอยบรรยายอย่างมีชีวิตชีวา อวยตุลกับบรรดาน้องๆที่มาชมว่า ผู้หญิงเก่งไม่แพ้ผู้ชาย ให้อาหารปลาคนเดียวได้ด้วย

    เด็กๆปรบมือชื่นชมแต่เด็กอีกคนบอกว่าไม่ใช่คนเดียว พลางชี้ไปที่ใครคนหนึ่งในชุดดำน้ำที่เพิ่งเข้ามา มนตรีกับโตมรหันมองถึงกับตาเหลือก ร้องพร้อมกัน

    “เฮ้ย!!! นั่นมันคุณแมตต์นี่นา!!!”

    ภาพที่ปรากฏในเวลาต่อมา ตุลกับแมตต์แหวกว่ายอยู่ท่ามกลางปลาใหญ่น้อยแหวกว่ายผ่านไปมา เป็นความจริงที่สวยงาม ที่เหมือนล่องลอยอยู่ในโลกแห่งความฝัน...

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    สมบัติมหาเฮง EP.8 เมธีและพวก ตามหาบันทึกจนเจอ แต่ถอดความไม่ได้

    สมบัติมหาเฮง EP.8 เมธีและพวก ตามหาบันทึกจนเจอ แต่ถอดความไม่ได้
    30 ก.ย. 2563

    03:15 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันพุธที่ 30 กันยายน 2563 เวลา 07:36 น.