ข่าว

วิดีโอ



แรงเงา 2

อ่านเรื่องย่อ

แนว: ดราม่า-โรแมนติก

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: Anonymous

กำกับการแสดงโดย: ชนินทร ประเสริฐประศาสน์

ผลิตโดย: บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: ภูภูมิ พงศ์ภาณุ,เจนี่ เทียนโพธิ์สุวรรณ์

ต้อมสติแตกเพราะเข้าใจว่าพ่อแม่จะหย่ากัน เจนภพร้อนรนมากกล่อมและปลอบประโลมลูกสาวคนเล็กแต่ไม่ได้ผล เช่นเดียวกับนพนภาที่คลั่งหนักอาละวาดทั่วบ้านจนใครก็เข้าหน้าไม่ติด

ต้องลูกสาวคนโตของนพนภาเป็นเดือดเป็นร้อนจะไม่ได้ไปอังกฤษเพราะวางแผนเที่ยวไว้ นพนภาไม่แคร์ประกาศลั่นให้ไปเอง ต้องเซ็งจัด ไม่ต่างจากต่อลูกชายคนกลางที่โดนแม่เล่นงานอย่างหนัก

“นายต่อ...สะใจแกแล้วใช่ไหมให้พ่อแกกับฉันต้องมาลงเอยกันแบบนี้ ได้...นี่ไง...ฉันจัดให้แกแล้ว”

“ผมไม่ได้ต้องการให้แม่หย่า ไม่มีอะไรสะใจผมทั้งนั้น”

“แล้วแกทำไปทำไม ส่งคลิปไปให้พ่อแกดูทำไม”

“แม่จะได้เลิกคบกับไอ้นั่นเสียที”

นพนภาถอนใจเหนื่อยหน่ายอคติลูกชายที่มีต่อศรุต “ฉันนึกว่าแกเป็นลูกฉัน เข้าใจฉัน แกไม่เข้าใจอะไรฉันเลย ทุกอย่างมันจบแล้ว ฉันจะหย่าพ่อแกแน่นอน...พรุ่งนี้ฉันจะปรึกษาทนาย”

ต้องอ่อนใจกับอารมณ์หุนหันพลันแล่นของแม่มาก พยายามท้วง

“แล้วยัยต้อมล่ะคะ พ่อไม่ยอมให้แม่เอายัยต้อมกลับมาหรอก”

“ได้...ถ้าจะต้องแย่งลูกก็ขึ้นโรงขึ้นศาลกันไปเลย ส่วนพวกแก...ไม่พอใจก็ไปอยู่กับพ่อแกทั้งสองคน แต่บอกก่อนนะสมบัติทุกชิ้นของฉันพ่อแกไม่มีสิทธิ์ ก่อนแต่งมาแต่ตัว...เลิกกันก็ไปแต่ตัวน่ะถูกต้องแล้ว”

ต่อเหลืออดตอบประชด “ได้เลยครับแม่ อยากทำอะไรก็ทำเลยถ้ามันเป็นความสุขของแม่”

“ไม่ต้องมาประชด ฉันทำอยู่แล้ว แล้วต่อไปนี้ฉันจะคบผู้ชายคนไหนแกไม่ต้องมาห้ามฉันอีกแล้ว”

“ดีครับ...แม่คบได้เลยแต่ผมไม่ขอรับรู้ บ้านนี้ผมก็จะไม่กลับมาเหยียบอีก!”

สถานการณ์บ้านนพนภาลุกเป็นไฟเพราะอารมณ์หึงหวง ไม่ต่างจากบรรยากาศบ้านมุนินทร์ที่เต็มไปด้วยความอึดอัด วีกิจตัดสินใจกลับไปนอนบ้านสร้อยคำ ทิ้งมุนินทร์ให้เคลียร์กับทัยหรือฤทัยโดยมีสร้อยคำช่วยเป็นพยาน

“หนูขอโทษค่ะพี่นิน หนูสัญญาว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก”

“เธอรู้ใช่ไหม...ฉันไม่ชอบการโกหก ไม่ชอบการปิดบัง...อย่าทำอะไรลับหลังฉันแบบนี้อีก”

ทัยหรือฤทัยพยักหน้ารับ มุนินทร์เห็นดังนั้นก็พยายามข่มอารมณ์ไม่เหวี่ยงอีก

“ดีแล้ว...หลังจากฉันกับคุณกิจกลับจากลอนดอนเราอาจจะให้เธอไปอยู่บ้านสงเคราะห์เด็ก”

การตัดสินใจของมุนินทร์ทำให้ทัยอ้าปากค้าง จะท้วงแต่มุนินทร์ไม่เปิดโอกาส ตัดบท “ไม่มีแต่...ฉันตัดสินใจแล้ว แต่ฉันจะไปดูแลเธอตลอดไม่ทอดทิ้ง เข้าใจฉันนะทัย...ฉันต้องตัดสินใจเพราะมันคือเรื่องครอบครัวของฉัน”

“หนูเข้าใจค่ะ”

สร้อยคำรอจนทัยกลับเข้าห้องจึงหันมาถามมุนินทร์ลูกสะใภ้คนสวย “หนูตัดสินใจดีแล้วนะ”

“ค่ะแม่...หนูเป็นคนสร้างปัญหาขึ้นมาเอง หนูก็ต้องจัดการเด็ดขาดแบบนี้”

“หนูจะลองคุยกับนายกิจเขาก่อนไหม”

“ถ้าเขาอยากคุยให้เขาโทร.มาเองดีกว่าค่ะ”

จนแล้วจนรอดมุนินทร์ก็ทิฐิไม่ลงให้วีกิจตามประสาคนหยิ่งในศักดิ์ศรี สร้อยคำหนักใจมาก ไม่อยากให้ลูกชายกับลูกสะใภ้มีปัญหาทั้งที่เพิ่งแต่งงานไม่กี่วัน ทัยหรือฤทัยแอบได้ยินทุกอย่างจากอีกห้องกำหมัดแน่นพึมพำ

“แกไล่ฉันไปไม่ได้หรอกนังมุนินทร์...นังฆาตกร!”

ooooooo

ทัยหรือฤทัยค่อยๆเผยตัวตนแท้จริง ไม่มีใครสำเหนียกนอกจากมุนินทร์ ลูกศรและปราโมทย์ที่สังเกตความผิดปกติแต่ยังทำให้คนอื่นเชื่อไม่ได้ โดยเฉพาะวีกิจที่ตามมารยาสาไถยเด็กสาวไม่ทัน

ภาพลักษณ์ของทัยหรือฤทัยเหมือนมุตตาอย่างน่าประหลาด ราวกับเป็นเงาของกันและกันจนมุนินทร์อดกลัวไม่ได้เพราะมีปมฝังใจว่าวีกิจอาจชอบผู้หญิงเรียบร้อยแบบมุตตามากกว่าสาวแกร่งอย่างเธอ

มุนินทร์เครียดมาก ต้องหาทางปลีกวิเวกสักพัก เช่นเดียวกับต้องกับต่อที่ตัดสินใจออกจากบ้านเพราะไม่อยากเจอหน้านพนภาแม่แท้ๆ ต้องเลือกไปหาแทนไทเพราะอยากมีเพื่อนคุย

“ไม่อยากอยู่บ้าน เบื่อแม่ แม่ทำเสียเรื่อง ทุกอย่างกำลังดีแล้วเชียว ฉันกำลังจะไปเที่ยวลอนดอน...พังหมด”

“ที่จริงผมว่าคุณน่าจะอยู่เป็นเพื่อนคุณแม่นะครับ ต่อกับพี่ก้องไม่อยู่ มีคุณคนเดียวจะเป็นที่ปรึกษาให้ท่านได้”

“เป็นที่ปรึกษา...ตลก แม่เกลียดฉันจะตาย ฉันกับแม่ไม่มีวันคุยกันรู้เรื่องหรอก”

แทนไทส่ายหน้าก่อนเตือนสติ “นั่นมันตอนเด็ก ตอนนี้คุณเป็นผู้ใหญ่แล้วนะครับ คุณคงต้องปล่อยวางแล้วมองท่านอย่างทำความเข้าใจและพยายามเยียวยาท่านมากขึ้น”

ต้องนิ่วหน้า ทั้งอึ้งทั้งทึ่งที่แทนไทมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่าที่คิด หนุ่มเนิร์ดเห็นเธออ่อนท่าทีจึงกล่อมให้ลองคิดถึงนพนภาในอีกมุมที่มีบางอย่างเหมือนเธอ

“นายนี่วิเคราะห์เก่งเหมือนกันนะ”

“ผมอาจจะเนิร์ดแต่ไม่ได้โง่นะครับ”

“ก็ใช่...บางทีฉันก็รู้สึกไร้ค่าจนต้องเป็น...แม่ค้าต้อง...เก่งกล้าสามารถสารพัดให้ตัวเองมีค่าในสายตาแฟนคลับ”

“ทำไมรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าล่ะครับ”

“ผู้หญิงที่ไม่มีโอกาสใช้คำว่านางสาว...จากเด็กหญิงแล้วข้ามมาเป็นนางเลยน่ะคงไม่เหลือความภูมิใจในคุณค่าตัวเองสักเท่าไหร่หรอก”

น้ำเสียงเศร้าๆของต้องทำให้แทนไทสงสาร จำท่าทางผิดปกติของเธอได้ตั้งแต่งานแต่งของวีกิจกับมุนินทร์ว่าหนุ่มใหญ่ที่ชื่อประพงษ์อาจเป็นตัวการทำให้เธอโตเร็วกว่าเด็กสาววัยเดียวกัน กระนั้นเขาก็ไม่มีท่าทีรังเกียจ ยิ้มบางๆให้ก่อนให้กำลังใจด้วยเสียงอ่อนโยน

“อยากให้คุณระลึกไว้เสมอว่าคุณค่าอยู่ที่ตัวเราสร้างขึ้น ไม่มีใครหรืออะไรมาสร้างหรือทำลายได้เด็ดขาด และไม่ว่าเด็กหญิง นางสาวหรือนาง...มันก็เป็นแค่ชื่อนำหน้า คุณค่าที่แท้อยู่ที่ชื่อ...แม่ค้าต้อง...คนนี้ต่างหาก”

ooooooo

ต่อไม่กลับบ้านเพราะโกรธแม่ นพนภาร้อนใจด้วยความเป็นห่วง แม้จะเคืองลูกชายแค่ไหนแต่ไม่เคยคิดตัดขาดอย่างที่ลั่นวาจาก่อนหน้า วีกิจก็ไม่กลับเรือนหอ นพนภาอึ้งมาก ทั้งงงทั้งหงุดหงิดที่ทุกคนรอบตัวมีแต่ปัญหาไม่จบไม่สิ้น

มุนินทร์ช้ำใจที่วีกิจไม่กลับบ้าน แต่ทิฐิไม่ยอมง้อ แถมทำมึนตึงกับทัยหรือฤทัยจนบรรยากาศในบ้านยิ่งอึมครึม ฤทัยต้องตีหน้าเศร้าสวมบทเด็กสาวน่าสงสารจนมุนินทร์ใจอ่อนลงยอมคุยด้วย ก่อนมอบของขวัญส่วนตัวซึ่งเตรียมไว้ให้เด็กสาวตั้งแต่เมื่อวาน

ฤทัยเห็นตุ๊กตาหมีในกล่องของขวัญของมุนินทร์ก็ข่มใจไม่ให้กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ด้วยมีความหลังฝังใจเกลียดตุ๊กตาหมีเพราะเกษมพ่อเลี้ยงใจทรามมักถือเข้ามาเวลาบุกห้องเธอ!

มุนินทร์ไม่ได้สังเกตแววตาดุดันของทัย ออกจากบ้านไปทำงานเจอวีกิจมาดักรอ

“ไงคะ...ทำไมไม่กลับบ้าน”

“ผมขอเวลาส่วนตัวบ้าง...ไว้คิดทบทวนเรื่องทั้งหมด”

“ได้ข้อสรุปไหมคะ”

“ไม่ได้...ผมถึงต้องมาถามคุณที่นี่ เกิดอะไรขึ้น ...อยู่ดีๆคุณก็หึงหวงผมกับทัยอย่างไม่มีสาเหตุแล้วยังแสดงออกต่อหน้าแขกเหรื่ออย่างอานภาหรือคุณศรุตอย่างไม่ให้เกียรติผม”

“ฉันไม่ได้หึงค่ะ แต่ประเด็นเดิม...ทำไมไม่พูดความจริง ทำไมต้องโกหก คุณก็ไม่ให้เกียรติฉันเหมือนกัน”

“ผมโกหกอะไร”

วีกิจถามหน้านิ่ง มั่นใจว่าภรรยาไม่รู้เรื่องเขากับทัยเด็กสาวในอุปการะ แต่ต้องผงะเมื่อมุนินทร์โพล่งลั่น

“อย่านึกว่าฉันไม่รู้ไม่เห็น...เมื่อคืนวันที่มีพายุคุณอยู่ในห้องกับเด็ก...โอบยัยทัยพาลงนอนบนเตียง...จะเถียงไหมคะว่าไม่จริง”

มุนินทร์หัวเสีย อาการอ้ำอึ้งของสามีทำให้มั่นใจว่าทุกอย่างที่สงสัยมีเค้า วีกิจถอนใจยาว พยักหน้ายอมรับ

“ใช่...ผมยอมรับผมโกหก เรื่องบางเรื่องมันอาจทำให้เด็กเสื่อมเสีย ทำให้คุณต้องวุ่นวายใจ ผมก็เลือกจะไม่พูด นิน...เราไม่ได้อยู่ด้วยความเชื่อใจกันอีกแล้วเหรอ”

“เชื่อค่ะ...แต่ความเชื่อมันเริ่มสั่นคลอนเมื่อคุณร่วมมือกับทัย ช่วยกันโกหกฉันเหมือนอย่างครั้งที่คุณไม่บอกความจริงฉันที่คุณไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับยัยรัชนก”

“นิน...อย่าใช้ประเด็นนี้มาต่อว่าผมเพราะคุณเอง ก็เคยโกหกผมเหมือนกันเรื่องไปหาอาภพที่ลอนดอน”

“เป็นอันว่าเราหายกันงั้นเหรอคะ...ฉันทำได้คุณก็ทำได้”

“อย่าเปลี่ยนประเด็นนะนิน คุณกำลังไร้เหตุผลขึ้นทุกที อย่าลืมนะว่าคุณเป็นคนพาเด็กทัยเข้ามาในบ้านเองทั้งที่ผมคัดค้าน คุณอ้างเรื่องมนุษยธรรม เรื่องเด็กถูกข่มขืน แล้วก็มาสร้างปัญหาให้ผม”

“มันมีเหตุผลอยู่ค่ะ...เหตุผลที่ฉันเห็นใจที่เด็กผู้หญิงโดนกระทำ...เด็กที่ถูกข่มขืน”

“เหตุผลอะไร...คดีเด็กถูกข่มขืนมีให้เห็นอยู่ทุกวัน มันสะเทือนใจอะไรคุณนักหนา”

“เพราะฉันรู้น่ะสิว่าการที่ผู้หญิงถูกข่มขืนมันเจ็บปวดแค่ไหนโดยเฉพาะจากคนที่เรารัก...คุณลืมหมดแล้วใช่ไหม...ลืมหมดแล้วว่าครั้งนึงคุณเคยข่มขืนฉัน!”

ในที่สุดมุนินทร์ก็โพล่งสิ่งที่ติดค้างในใจ แม้จะรักเขามากแต่ไม่เคยทำใจได้กับวีรกรรมหักหาญน้ำใจของเขาในอดีต วีกิจอึ้งมาก ไม่คิดว่าเรื่องนั้นจะเป็นปมในใจภรรยาขนาดนี้

“นิน...ผมทำไปเพราะผมรักคุณ ตอนนั้นผมรู้แค่ว่า ผมอยากให้คุณเป็นของผมคนเดียว...ไม่ใช่อาภพ”

“ด้วยการขืนใจฉัน...ใช้กำลังข่มขืนฉัน”

“ถ้ามันทำให้คุณติดค้างมาถึงทุกวันนี้...ผมก็ขอโทษ”

วีกิจอึนมากขอตัวกลับไปทำงานดื้อๆ มุนินทร์แอบรู้สึกผิดนิดๆรั้งเขาไว้เพื่อบอกสิ่งที่ตนเพิ่งตัดสินใจ

“เดี๋ยวค่ะ...ฉันตัดสินใจแล้ว เพื่อยุติปัญหาทั้งหมด...เรากลับจากลอนดอนฉันจะส่งทัยไปอยู่บ้านสงเคราะห์เด็ก”

“ทำทุกอย่างที่คุณเห็นสมควรเถอะครับ ผมไม่มีความเห็นอะไรอีกแล้ว”

จบคำวีกิจก็ผละไป ทิ้งมุนินทร์ให้มองตามทั้งน้ำตา ไม่รู้เลยว่ามาร์คกับปริมแอบได้ยินบทสนทนาทุกอย่าง อึ้งปนทึ่งไปตามๆกันเพราะไม่คิดว่าคู่รักแห่งปีอย่างวีกิจกับมุนินทร์จะมีเรื่องบ้าบอแบบนี้

ooooooo

มาร์คนัดเจอปริมเสมอ วันนี้ก็เช่นกันที่สองหนุ่มสาวรวมหัวกันเล่นงานวีกิจกับมุนินทร์ด้วยการแอบถ่ายคลิปบทสนทนาทั้งหมดโดยเฉพาะเรื่องวีกิจเคยข่มขืนมุนินทร์

ไม่ใช่แค่มาร์คกับปริมที่คิดแฉเรื่องราวของวีกิจกับมุนินทร์ ทัยหรือฤทัยก็คิดเอาคืนมุนินทร์ด้วยการยั่วยวนวีกิจทำให้ครอบครัวร้าวฉานเหมือนที่ตนเคยโดนจนกลายเป็นเด็กกำพร้าพ่อ เด็กสาวกำตุ๊กตาหมีที่มุนินทร์มอบเป็นของขวัญแน่น พึมพำกับกระจกที่สะท้อนเงาของตัวเองเสียงเหี้ยม

“แผนการของฉันยังไม่สำเร็จ แกจะเฉดหัวฉันไปไม่ได้หรอกนังฆาตกร ฉันต้องทำให้แกกับผัวแตกกันให้ได้!”

นพนภาประสาทเสียมาก ต่อยังไม่ยอมกลับบ้านแถมต้องก็มึนตึงใส่ ไหนจะต้อมที่เป็นเด็กมีปัญหาจนสามีต้องพาไปรักษาตัวที่อังกฤษ ส่วนสามีอย่างเจนภพก็ท้าหย่าตลอดจนเธอคิดจริงจังจะตอบตกลง

กระนั้นความรักที่มีต่อลูกกับสามีก็ทำให้นพนภาต้องบากหน้ามาปรึกษาศรุตถึงบ้านเขา

“ฉันตัดสินใจหย่าค่ะ ฉันรู้ว่าคุณต้องท้วง  แต่ฉันแน่ใจแล้วว่าคุณภพไม่ได้รักฉัน ไม่มีความจำเป็นต้องยื้ออีก”

“ผมไม่ห้ามอะไรคุณหรอกครับ ผมเคารพในการตัดสินใจของคุณ”

“คุณศรุตคะ...ตอนนี้ฉันต้องการให้คุณเป็นที่ปรึกษา ฉันเหมือนเดิม”

ศรุตถอนใจยาว ไม่อยากให้ครอบครัวเธอมีปัญหามากกว่าจึงพยายามบ่ายเบี่ยง “คุณนภาครับ...ผมยืนยันอีกครั้งและคุณก็ควรจะรับได้ ตอนนี้สภาพจิตคุณดีขึ้นมาก คุณไม่จำเป็นต้องพึ่งพาผมอีกแล้ว”

“ไม่จริงค่ะ...สภาพจิตใจฉันแย่มากต่างหาก นายต่อ ก็ออกจากบ้านไปแล้ว ยัยต้องก็ไม่สนใจฉัน พี่สร้อยก็ไปดูแลอยู่กับตากิจหนูนิน ฉันไม่เหลือใครแล้ว ฉันเหลือ แต่คุณเท่านั้นคุณศรุต นะคะ...อย่าทิ้งฉันไปอีกคนเลย”

ท่าทางสิ้นหวังของนพนภาทำให้ศรุตใจอ่อนตอบตกลงในที่สุด

“ผมไม่ทิ้งคุณหรอก แต่ว่า...คงไม่มีเรื่องทำให้ลูกชายคุณเข้าใจผิดอีกนะครับ”

“สัญญาค่ะ...ฉันห้ามนายต่อไว้แล้วไม่ให้มายุ่ง”

“อีกอย่าง...ผมคงไม่เหมาะจะไปบ้านคุณอีกแล้ว”

“ไม่มีปัญหาค่ะ ฉันพร้อมมาที่นี่...ทุกวันเลยยังได้”

นพนภาตอบรับด้วยความยินดีและเต็มใจ ท่าทางกระตือรือร้นจนศรุตอดหวั่นใจไม่ได้ กระนั้นก็ทำได้แค่ยิ้มเจื่อนๆให้ นพนภาไม่ได้คิดมาก มัวตื่นเต้นที่เขายอมบำบัดเธออีกครั้ง

“เห็นไหมคะ...แค่ได้คุยกับคุณฉันก็รู้สึกมีหวังมีแรงกับชีวิตขึ้นมาแล้ว คุณทิ้งคนไข้คนนี้ไม่ได้หรอกค่ะ”

ooooooo

ในที่สุดวีกิจก็ตัดสินใจกลับไปนอนเรือนหอ สร้อยคำรออยู่แล้วซักถามเรื่องปรับความเข้าใจกับมุนินทร์แต่ลูกชายคนเดียวไม่มีอารมณ์เล่าเพราะยังเคลียร์กับภรรยาไม่เรียบร้อย

ทัยหรือฤทัยแอบได้ยินบทสนทนาระหว่างแม่ลูก ยิ้มสะใจที่ทำให้วีกิจแตกคอกับมุนินทร์ได้ แถมสร้อยคำจะกลับบ้านไปอยู่เป็นเพื่อนนพนภาเพราะต่อยังไม่กลับบ้าน เปิดโอกาสให้เธอได้เข้าหาวีกิจอีกครั้ง...

ศรุตคิดหนักเรื่องนพนภา ลดาป้าของเขาที่อาศัยบ้านเดียวกันเดาอาการได้แต่ก็อยากถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง

“คิดหนักใช่ไหมคะ...เรื่องหนูนพนภา”

“ป้ารู้ทุกเรื่องเลยนะ”

“รู้สิคะ...เพราะมันเป็นเหตุการณ์ซ้ำๆที่เคยเกิดกับบรรดาสาวใหญ่สาวน้อยทั้งหลายที่มาขอให้คุณเป็นที่ปรึกษา”

ลดาพูดตามประสาที่อยู่กับเขามานาน ศรุตได้แต่ถอนใจหนักหน่วง

“ป้าก็รู้ว่าผมไม่เคยคิดอะไรกับพวกเธอมากกว่าความปรารถนาดี ผมไม่เคยล้ำเส้นและให้เกียรติพวกเธอ ทุกคน”

“ทราบค่ะ...ก็เพราะคุณไม่ล้ำเส้นและให้เกียรติพวกเธอนี่ละค่ะ ที่คุณเธอพวกนั้นหลงใหลในเสน่ห์ตรงนี้ของคุณ อยากให้คุณทั้งล้ำทั้งก้าวข้ามเส้นเลยล่ะ แล้วคุณนพนภาก็กำลังทำเช่นนั้นอยู่”

“ทราบครับ...ผมถึงต้องบอกเธออยู่ตลอดว่าผมเป็นแค่เพื่อนนะ...คุณนพนภาก็รับรู้”

“ถึงป้าไม่ได้เรียนจิตวิทยาแต่พอจะรู้วิสัยหญิงเหงาๆพวกนี้ดีค่ะ ถึงจะรับรู้แต่ก็ยังอยากล้ำเส้นคุณอยู่ดี”

“ป้าก็รู้ว่าผมไม่มีใครอีกแล้วนอกจากอารยาคนเดียว”

พูดจบก็ทำหน้าเศร้าเพราะคิดถึงอารยา ภรรยาแสนดีที่จากโลกนี้ไปแล้วอย่างไม่มีวันหวนกลับ...

แม้จะเคืองมุนินทร์ที่ยกเรื่องเก่าๆมาพูดแต่วีกิจก็เป็นห่วงเธอตามประสาสามีที่ดี เขารอกินมื้อค่ำด้วยกันเพราะรู้ดีว่าเธอเลิกงานดึกเสมอ ทัยหรือฤทัยเก็บตัวในห้องเงียบๆแต่รอจังหวะมุนินทร์จะถึงบ้านแกล้งสวมเสื้อผ้าบางเฉียบลงจากห้องมาเผาตุ๊กตาหมีของขวัญจากมุนินทร์

วีกิจเห็นฝนตกหนัก ฟ้าร้องเสียงดังก็ให้บัวไปอยู่เป็นเพื่อนทัย แต่ไม่ทันทำตามนั้นเขาก็ต้องวิ่งตามเด็กสาวในอุปการะไปนอกบ้าน เห็นเธอยืนเผาตุ๊กตาหมีก็ข้องใจคิดจะถามแต่อีกฝ่ายก็วิ่งหนีออกจากบ้านเสียก่อน

ทัยหรือฤทัยตีบทแตกจะหนีออกจากบ้าน วีกิจตามไปรั้งข้อมือไว้

“อย่ามายุ่ง...หนูจะหนี หนูไม่ยอมไปอยู่บ้านสงเคราะห์นั่นหรอก ถ้าพวกคุณไม่เลี้ยงหนูจะไปเอง”

“เธอจะไปไหน เงินทองก็ไม่มี แถมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร พ่อแม่อยู่ที่ไหน”

“หนูเอาตัวรอดได้...ไม่ต้องมายุ่ง!”

ขาดคำก็วิ่งหนีฝ่าสายฝน วีกิจตามไปจับตัว “ฉันไม่ให้เธอไปไหนทั้งนั้น!”

“พี่นินเอ่ยปากไล่หนูแล้ว คุณเองก็เคยรับปากกับหนูว่าจะไม่ทิ้งหนู คุณก็ไม่ทำตามสัญญา”

“ฉันยังไม่ได้บอกเธอเลยนะว่าฉันจะส่งเธอไปอยู่ที่อื่น นั่นมันความคิดของนินคนเดียว”

“หมายความว่าคุณจะให้หนูอยู่ต่อใช่ไหม”

“ฉันเป็นผู้ปกครองเธอ ฉันจะทิ้งเธอได้ยังไง”

วีกิจตามมารยาสาไถยเด็กสาวอย่างทัยไม่ทันตามเคย ปล่อยให้เด็กสาวในชุดบางจ๋อยสวมกอดร้องไห้กับอก ไม่รู้เลยว่ามุนินทร์ขับรถผ่านมาเห็นภาพบาดตาบาดใจนี้อย่างจัง!

ooooooo

วีกิจไม่กล้าผลักไสทัยที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน นั่งนิ่งท่ามกลางสายฝนให้กอด  กระทั่งมุนินทร์ทนไม่ไหวจอดรถมาโพล่งถามเสียงเข้ม

“บอกได้ไหมว่านี่เกิดบ้าอะไรขึ้น!”

ทัยหรือฤทัยยิ่งตีบทโศกร้องไห้ไม่หยุด วีกิจทำตัวไม่ถูก ได้แต่ปลอบเสียงอ่อน

“ทัย...ไม่มีอะไรแล้วล่ะ หยุดร้องเถอะ”

พูดพลางช่วยประคองให้ลุก มุนินทร์งงมาก อดสงสัยไม่ได้ว่าสามีทำอะไรกับเด็กในอุปการะ

“คืออะไรคะกิจ...ทัยเธอเป็นอะไร”

“อย่าเพิ่งถามเลย เด็กยังไม่มีสติจะตอบอะไรทั้งนั้น เข้าบ้านก่อนเถอะ เดี๋ยวค่อยคุยกัน”

ถึงกระนั้นกว่าสามีภรรยาจะได้คุยกันก็หลังจากทัยหลับโดยมีบัวนอนเป็นเพื่อน วีกิจสำรวจข้าวของที่ทัยหอบหิ้วออกจากบ้านเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติ จะมีก็แค่ตุ๊กตาหมีของขวัญของมุนินทร์ที่โดนเผา

มุนินทร์มองข้าวของทัยนิ่งๆก่อนเอ่ยกับสามีเสียงเย็น

“ฉันไม่ติดใจเรื่องพวกนี้หรอกค่ะ แต่ที่ติดใจจริงๆ ก็คือทำไมต้องเอาตุ๊กตาหมีที่ฉันให้ไปเผาทิ้ง และติดใจที่สุดก็คือเธอช่างหาจังหวะเหมาะเจาะเหลือเกินจะหนีออกจากบ้านตอนฉันกลับมาพอดี”

“นี่คุณกำลังจะพูดอะไร”

“จะพูดว่ามันเป็นความตั้งใจน่ะสิ เพื่อให้ฉันเห็นฉากกอดกันกลางสายฝนเนื้อแนบเนื้อขนาดนั้น”

“มาเรื่องหึงหวงอีกแล้วนะนิน”

“คุณกิจ...ฉันไม่ได้คิดไปเองนะ เด็กคนนี้มีแผนอะไรไม่รู้ที่จะเข้าหาคุณอยู่ตลอดเวลา เธอสร้างสถานการณ์แบบนี้มากี่ครั้งแล้วคุณไม่รู้สึกบ้างเหรอ”

“สิ่งที่ผมรู้สึกคือคุณทำกับเด็กอย่างสุดขั้ว พอจะรักจะเวทนาก็ทุ่มสุดตัว แต่พอเด็กไม่เป็นอย่างที่คิดก็เกลียดชัง อคติเด็กถึงที่สุด...เมื่อกี้เด็กกำลังหนีออกจากบ้าน เพราะคุณออกปากไล่เธอ จิตใจเด็กน่ะกระเจิดกระเจิงไปหมดแล้ว นี่คือสิ่งที่คุณควรจะคิดถึงไม่ใช่มาหึงหวงเด็กอยู่แบบนี้”

วีกิจหมุนตัวจะกลับห้องแต่มุนินทร์ไม่ยอม รั้งไว้

“เดี๋ยวคุณกิจ...ฉันกำลังเตือนคุณนะว่าเด็กคนนี้ไม่ปกติ เธอมีปัญหาทางจิตแน่ๆและเธอกำลังล่อลวงคุณอยู่”

“พอเถอะนิน...ผมเหนื่อยกับการตีความของคุณเต็มทีแล้ว ทั้งเรื่องเด็กทั้งเรื่องที่คุณกล่าวหาว่าผมข่มเหงทำร้ายคุณ ถ้ามันคือการข่มขืนและคุณเจ็บปวดกับมันนักคุณยอมแต่งงานกับผมทำไม!”

จบคำก็ผลุนผลันกลับห้อง ทิ้งมุนินทร์ให้มองตามเขา ด้วยน้ำตา พึมพำตอบไล่หลัง

“เพราะฉันรักคุณไง...ฉันรักคุณ”

ooooooo

มุนินทร์สะเทือนใจมากที่วีกิจไม่เข้าใจเธอ กระนั้นก็ตั้งสติได้เชิญศรุตมาช่วยคุยกับทัยเช้าวันต่อมา ทัยหรือฤทัยตีหน้าเศร้าบอกว่าหนีออกจากบ้านเพราะไม่อยากถูกส่งไปบ้านสงเคราะห์เด็ก

“แล้ว...คิดหรือเปล่าว่าเธอจะไปอยู่ที่ไหน ไปอยู่กับใคร”

“ไม่รู้ค่ะ...ถ้าคุณนินไม่เลี้ยงหนู คุณกิจไม่เลี้ยงหนูแล้วหนูจะไปอยู่ลำพังของหนูเอง”

ฤทัยตีบทแตก แทบไม่มีใครเห็นความผิดปกติ นอกจากมุนินทร์ที่เชื่อสัญชาตญาณตัวเอง ยิ่งเด็กสาวในอุปการะเผาตุ๊กตาหมีที่เธอให้เป็นของขวัญยิ่งปักใจว่าอาจมีบางอย่างปิดบัง

“หนูเกลียดตุ๊กตาหมี”

“เกลียดเพราะฉันเป็นคนให้เธอใช่ไหม เธอไม่ได้เกลียดตุ๊กตาหมีแต่เธอเกลียดฉัน!”

น้ำเสียงและท่าทางเหมือนจับผิดของมุนินทร์ทำให้ทัยหน้าเสีย ศรุตกับวีกิจต้องช่วยกันห้ามและทำหน้าที่ถามคำถามแทนมุนินทร์ ฤทัยแสร้งทำหน้าเสียใจก่อนเล่าสาเหตุที่เกลียดตุ๊กตาหมีว่าเพราะพ่อเลี้ยงชอบถือติดมือเวลาที่เข้าหาเธอในห้องนอน มันทำให้เธอนึกถึงความโหดร้ายและน่าขยะแขยงที่เคยโดนกระทำ

มุนินทร์ไม่ยอมแพ้คาดคั้นให้ทัยเล่าวีรกรรมเลวทรามของพ่อเลี้ยง ศรุตกับวีกิจอยากท้วงแต่ทัยก็ยอมเล่าทั้งน้ำตาว่าถูกทำร้ายแบบไหนบ้าง เรื่องราวของเด็กสาว ทำให้ทุกคนสลดหดหู่ โดยเฉพาะวีกิจที่ภูมิต้านทานอ่อนแอกับเรื่องแบบนี้ มีเพียงมุนินทร์ที่แม้จะเห็นใจเด็กสาว แต่ก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง...เหมือนมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

ทัยกลับขึ้นห้องไปแล้ว ทิ้งศรุตให้สรุปความการพูดคุยกับมุนินทร์และวีกิจ

“ผมว่ามันเป็นแนวโน้มที่ดีนะ...นี่คืออดีตที่บาดเจ็บแต่เธอคืนความทรงจำกลับมาได้ ผมเสนอให้พวกคุณดูแลเธอไปก่อน ให้ความรัก ความเข้าใจเธอมากๆ เดี๋ยวเธอก็จะจำอดีตทั้งหมดได้เอง คุณก็จะหมดภาระ”

“แต่เราไม่รู้เลยนะคะว่าเมื่อไหร่เด็กจะจำได้ แล้วถ้าเด็กไม่พูดความจริงล่ะคะ เด็กไม่อยากกลับไปอยู่บ้านอีกแล้ว เด็กอยากอยู่กับเราที่นี่ อาจจะแกล้งทำเป็นจำไม่ได้...”

พูดไม่ทันจบวีกิจก็ขัดขึ้น ไม่เชื่อว่าทัยจะเสแสร้งตบตา ศรุตเห็นท่าไม่ดีพยายามไกล่เกลี่ยขอให้สองสามีภรรยาช่วยดูแลทัยอีกสักพักเผื่อจะเรียกความทรงจำได้มากกว่านี้

วีกิจแยกตัวไปแล้ว ทิ้งหน้าที่ส่งศรุตให้มุนินทร์

“ใจเย็นๆนะครับคุณนิน เรื่องของเด็กผู้หญิงที่กำลังก้าวผ่านจากเด็กมาเป็นสาวแบบทัย แล้วยังมีประสบการณ์ร้ายๆถูกทำร้ายทางเพศแบบนี้เราต้องปฏิบัติกับเธออย่างเข้าใจและละเอียดอ่อนมากๆ”

“ค่ะ...แต่คุณศรุตคะ...ฉันไม่เข้าใจท่าทีของเธอกับคุณกิจแบบนั้น มันเห็นชัดว่าเธอกำลังให้ท่ากับเขา”

“คุณคงเคยได้ยินมาบ้างเรื่องเด็กสาวหลงรักหนุ่มใหญ่จนยอมตกเป็นเมียเก็บของเขาทั้งๆที่เขามีครอบครัวแล้ว นั่นแหละครับเด็กผู้หญิงขาดความรักจากพ่อมากๆ...บางทีก็โหยหาแบบนี้”

คำพูดวิเคราะห์ของศรุตทำให้มุนินทร์ฉุกใจคิดถึงมุตตา ปมในใจที่พยายามเก็บกดไว้ถูกสะกิดอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้จนต้องเอ่ยปากขอคำปรึกษากับเขาเป็นการส่วนตัว

“ฉันอยากคุยเรื่องพวกนี้อีก ฉันอาจจะเข้าใจทัยได้มากขึ้น จะให้คำปรึกษาฉันบ้างได้ไหมคะ”

“ยินดีครับ ที่ไหน เมื่อไหร่บอกมาเลย”

“ฉัน...เอ่อ...อยากปรึกษาเรื่องชีวิตสมรสฉันด้วย มันค่อนข้างส่วนตัวและฉันไม่อยากให้คุณกิจทราบเรื่องนี้”

“ได้ครับ...ไม่มีปัญหา งั้นผมกลับก่อนนะครับ”

ooooooo

สร้อยคำรับฟังเรื่องราวของทัยด้วยสีหน้าตกใจ อยากพาไปแจ้งความแต่วีกิจไม่เห็นด้วยเพราะอาการเด็กสาวยังไม่หายดี ความทรงจำยังไม่ฟื้น ทัยหรือฤทัยตีหน้าเศร้าเคล้าน้ำตา

“ที่จริงหนูไม่อยากจำได้หรอกค่ะ หนูไม่อยากกลับไปอยู่บ้านอีกแล้ว ที่บ้าน...แม่เกลียดหนูแล้วแม่จะออกไปจากบ้านทุกคืนที่มันเข้าหาหนู แม่รู้เห็นเป็นใจกับมัน อย่าส่งหนูกลับบ้านหรือส่งไปอยู่ที่อื่นเลยนะคะ ...หนูกลัว”

สีหน้าและแววตาน่าสงสารจนวีกิจกับสร้อยคำใจอ่อนยวบ ต่างจากมุนินทร์ที่คิดว่าเด็กสาวมัดมือชกพวกตน

“กล้ามากนะที่พูดแบบนี้...อ้อ...ถ้าไม่ยอมจะหนีเหมือนอย่างที่ทำเมื่อคืนใช่ไหม แล้วรู้ไหมผลมันออกมาเป็นยังไง ถ้าเธอถูกจับหรือสร้างคดีอะไรเข้าคนที่เดือดร้อนคือฉันกับคุณกิจเพราะเราเป็นผู้ปกครองเธอ เราต้องตามล้างตามเช็ดสิ่งที่เธอทำ ฉันคิดผิดแท้ๆเลยที่รับเธอมาอยู่ด้วย”

ทัยร้องไห้โฮ วีกิจพยายามห้ามแต่กลับทำให้มุนินทร์ยิ่งหัวเสีย

“ทำไมคะคุณกิจ จะปกป้องเด็กงั้นเหรอ”

“ใช่...เพราะคุณทำเกินกว่าเหตุแล้ว คุณศรุต

ก็บอกว่าให้เราดูแลต่อเพราะเด็กกำลังจะหายป่วยคุณไม่ได้ยินรึไง”

“ได้ยินค่ะ...แล้วคุณก็คงได้ยินที่ฉันพูดใช่ไหมว่าเด็กอาจไม่ได้ป่วย ไม่ได้ลืมความจำ แต่แกล้งทำเป็นลืม”

มุนินทร์อารมณ์ขึ้นแล้ว หันไปคาดคั้นเด็กสาวในอุปการะเสียงเข้ม

“บอกความจริงมาทัย...เธอแกล้งทำทั้งหมดใช่ไหม เธอวางแผนจะอยู่ที่นี่ถาวร สร้างเรื่องว่าถูกทำร้าย ทำเป็น น่าสงสารแล้ววางแผนยั่วยวนคุณกิจไปด้วย พูดความจริงมา ...ฉันดูออกนะว่าเธอเสแสร้งทุกอย่าง...พูดความจริงมา!”

วีกิจเห็นเรื่องไปกันใหญ่โพล่งลั่นใส่ภรรยา

“คุณเป็นบ้าไปแล้วเหรอนิน...เด็กแค่ขอร้องจะอยู่กับเราคุณก็ตีความไปใหญ่โตว่าเด็กเสแสร้ง”

“ฉันไม่ตีความ ไม่ได้คิดไปเอง คุณกำลังโดนเด็กผู้หญิงคนนี้หลอก ไม่รู้ล่ะ...หลังเรากลับจากลอนดอนเด็กต้องไปอยู่บ้านสงเคราะห์ทันที!”

มุนินทร์สวนอย่างไม่ยอมแพ้ วีกิจเหลืออดมากประกาศกร้าว

“ผมตัดสินใจแล้ว ผมไม่ไปลอนดอนกับคุณ”

ไม่ใช่แค่มุนินทร์ที่ตะลึง สร้อยคำก็พลอยอึ้ง

วีกิจเห็นดังนั้นก็อธิบายแม่กับภรรยา

“ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น ผมจะส่งทัยไปอยู่บ้านสงเคราะห์เองแล้วจะคอยดูแลจนกว่าทัยจะคุ้นกับบ้านใหม่”

“ไม่ได้นะคุณกิจ เราวางแผนกันไว้แล้วว่าเราจะไปฮันนีมูน”

“ไม่มีฮันนีมูนอะไรทั้งนั้นถ้าเรายังขัดแย้งกันทุกเรื่องแบบนี้”

“ทำไมมันเป็นแบบนี้”

“มันต้องเป็นแบบนี้เพราะคุณ...ทุกอย่างมันมาจากคุณ!”

ooooooo

สร้อยคำอยากช่วยแก้ปัญหาให้วีกิจกับมุนินทร์จึงเสนอตัวรับทัยไปอยู่ที่บ้านตัวเอง วีกิจจะได้หมดห่วงไปฮันนีมูนกับมุนินทร์ที่อังกฤษ  แต่วีกิจปฏิเสธและผลุนผลันออกจากบ้าน

มุนินทร์เสียใจมาก บากหน้าไปปรึกษาศรุตที่เชื่อว่าวีกิจต้องกลับมาหาเธอตามคำสัญญาในวันแต่งงาน

“พูดจริงๆนะครับ...ผมไม่เคยเห็นสามีคนไหนเทิดทูนภรรยาเท่าเขา อีกเหตุผลที่ผมยืนยันว่าเขาต้องกลับมาปรับความเข้าใจกับคุณแน่ๆคือคำสาบานในวันแต่งงานของคุณสองคนไงครับ...รักของเราไม่มีวันหมดอายุ”

สีหน้ามุนินทร์ดีขึ้นเมื่อคิดถึงคำสัญญาของสามี

“ใช่ค่ะ...รักของเราไม่มีวันหมดอายุ เขาเคยพูดว่าเขาไม่เคยหมดรักในตัวฉัน...ยิ่งรักเพิ่มขึ้นทุกวันด้วยซ้ำ”

“จำคำเขาไว้นะครับและเชื่อมั่นมากๆ มันจะทำให้คุณไม่หวั่นไหวและสับสนในความรักของเขาที่มีต่อคุณอีก”

มุนินทร์รู้สึกดีขึ้นมากหลังคุยกับศรุต ไม่รู้เลยว่าเวลาเดียวกันนั้นเองวีกิจที่กลับไปอยู่บ้านสร้อยคำกำลังตกตะลึงเพราะดันเห็นทัยยืนเปลือยในห้องน้ำ!

สภาพเปลือยเปล่าของทัยทำให้วีกิจเกิดอารมณ์กำหนัดอย่างช่วยไม่ได้ แต่เขาก็พยายามข่มใจไว้และหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเด็กสาวในอุปการะให้มากที่สุดเพราะไม่อยากทำผิดกับมุนินทร์

นพนภายังตามหาต่อไม่พบแถมเรื่องเจนภพก็ยังไม่เคลียร์ จึงแวะไปหาศรุตให้เขาบำบัดทุกวัน แต่วันนี้ระหว่างทางดันเห็นรถของมุนินทร์ขับสวนมาจากทางเข้าบ้านศรุต เรียกความสงสัยแก่สาวใหญ่มาก...มุนินทร์มาทำอะไรที่นี่

ต่อไม่กลับบ้านแต่ตระเวนเมาไปทั่ว ทั้งโกรธแม่งอนก้องที่หายหน้าหายตาไปหลายวัน ก้องเบื่อหน่ายที่โดนตามจิกแต่ไม่ยอมบอกความจริงว่าที่ตนหายหน้าหายตาไม่ได้ไปทำงานแต่แอบไปอยู่กับชู้อย่างพงศกร

ต้องเป็นห่วงต่อไม่น้อยลากแทนไทไปตามหาและเจอน้องชายในบาร์เกย์ที่มักไปประจำกับก้อง มังกรคู่ปรับก้องเห็นต่อก็ถูกใจพยายามจีบและเผยความลับเจ้าชู้ของก้องจนเกิดเรื่องตีกันชุลมุนวุ่นทั้งบาร์!

แทนไทกับต้องช่วยกันพาต่อในสภาพสะบักสะบอมไปทำแผลที่โรงพยาบาลแล้วกลับบ้าน เมื่อนพนภารู้เรื่องก็ลืมเรื่องน่าสงสัยที่เห็นมุนินทร์แถวบ้านศรุต ผลุนผลันกลับบ้านโดยมีศรุตตามไปด้วยเพราะเธอขอร้อง

นพนภาหัวใจแทบสลายเมื่อเห็นสภาพต่อ ยิ่งได้ยินเรื่องก้องนอกใจยิ่งสงสารลูก ศรุตเห็นต่ออาการไม่ดีบ่นอยากตายเลยถือโอกาสช่วยบำบัด

“น้องต่อครับ...เราต้องอยู่ให้ได้ครับ เราอยู่เพื่อความรักไงครับ”

“ก็พี่ก้องเขาไม่รักผมแล้ว คุณจะพูดอีกทำไม”

“ความรักที่ผมว่าคือความรักที่คุณแม่ คุณพ่อ พี่ต้อง น้องต้อมมีให้คุณไงครับ”

ต่อนิ่งฟัง ศรุตเห็นดังนั้นก็สำทับ “นั่นคือความรักที่มั่นคงที่สุด บริสุทธิ์ที่สุดและไม่มีอะไรจะทำลายหรือเปลี่ยนแปลงได้ ต่อต้องอยู่เพื่อรักษาทะนุถนอมความรักนี้ไว้เพราะมันมีค่าที่สุดในชีวิตเราแล้วครับ”

ooooooo

กำหนดการเดินทางไปอังกฤษใกล้เข้ามาทุกที มุนินทร์ทนอึดอัดใจไม่ไหวบุกไปเจอวีกิจที่กระทรวงโดยมีลูกศรไปเป็นเพื่อน แต่ก็คลาดกันกับวีกิจเพราะถูกพวกมาร์คกับปริมรวมหัวกันแกล้ง

วีกิจก็เข้าใจผิดมุนินทร์เพราะโดนพวกมาร์คกับปริมปั่นหัว เมาแอ๋กลับบ้านสร้อยคำในคืนเดียวกัน ปราโมทย์เป็นคนหอบร่างเพื่อนรักไปส่งด้วยตัวเองและถือโอกาสลอบสังเกตท่าทางของทัยที่ดูไม่น่าไว้ใจ

ปราโมทย์จำต้องกลับบ้านหลังส่งวีกิจ ทัยหรือฤทัยรอจังหวะอยู่แล้วแอบเข้าไปเช็ดตัวให้เขา วีกิจเริ่มสร่างเมาสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นเด็กสาวในอุปการะอยู่ในห้องกับเขาในสภาพล่อแหลม

ทัยหรือฤทัยย่ามใจ สัมผัสได้ว่าท่าทางลุกลี้ลุกลนของวีกิจเป็นเพราะเขาหวั่นไหวกับเสน่ห์เด็กสาวของเธอ พยายามลูบไล้และยั่วยวนเต็มที่  แต่วีกิจไม่สนใจแถมไล่ออกจากห้องอีกต่างหาก

วีกิจอึดอัดใจมาก ไม่อยากอยู่ลำพังกับเด็กสาวในอุปการะ ทัยหรือฤทัยไม่ยอมออกแต่แกล้งถามเรื่องสายคาดเสื้อคลุมของเขาที่เธอเก็บได้หน้าห้องเมื่อคืน

“หนูแค่อยากถามว่าคุณเห็นหนูรึเปล่า ตอนนั้นหนูเปลี่ยนเสื้อผ้า คุณคงไม่ได้แอบดูหนูนะคะ”

แววตาใสซื่อไม่ทำให้วีกิจใจอ่อนในครั้งนี้ โพล่งลั่นเพราะถูกกดดัน

“ใช่! ฉันเห็นเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่ฉันไม่ได้ตั้งใจแอบดู มันบังเอิญที่ฉันเห็น แล้วเธอนั่นแหละที่เปิดประตูห้องไว้เหมือนเธอ...ตั้งใจ ฉันขอเตือนนะทัย...เธอเป็นสาวแล้ว อย่าทำประเจิดประเจ้อให้มันมาก ไม่งั้น...”

ทัยหรือฤทัยยิ้มยั่ว แกล้งย้อนถาม “ไม่งั้นอะไรคะ”

“ไม่งั้นเธอจะเป็นอย่างที่นินเขาสงสัย...เธอกำลังให้ท่าฉัน...เอ๊ะ...หรือว่าที่เธอทำทั้งหมดเธอตั้งใจยั่วฉัน!”

ท่าทางเกรี้ยวกราดของวีกิจทำให้ฤทัยต้องเปลี่ยนแผน แสร้งโอดครวญ

“หนูคิดว่าคุณกิจคงไม่แอบมองหนูเหมือนผู้ชายคนอื่น...ไม่ฉวยโอกาสกับหนู ไม่คิดร้ายกับหนูเหมือนอย่างไอ้พ่อเลี้ยง เพราะหนู...หนูไว้ใจคุณ หนูรักคุณกิจเหมือนพี่ชาย เหมือนพ่อ เวลาหนูอยู่กับคุณหนูรู้สึกปลอดภัย”

วีกิจพ่ายมารยาเด็กหญิงอีกครั้ง จนด้วยเหตุผลจะค้านเพราะยังเชื่อจริงๆว่าเธอป่วย

ฤทัยลอบยิ้มร้ายก่อนแกล้งบีบน้ำตา “หนูแค่สงสัยว่าคุณคิดไม่ดีกับหนูรึเปล่า...ตอนนี้หนูรู้แล้วว่าคุณไม่เคยคิดดีกับหนูเลย ได้ค่ะ...ถ้าคุณเห็นว่าหนูทำไม่ดี ยั่วยวนคุณ ให้ท่าคุณ หนูจะอยู่ห่างจากคุณให้มากที่สุด... หนูขอโทษค่ะ”

ทัยพูดจบก็ผลุนผลันกลับห้อง ทิ้งวีกิจให้กุมขมับ เริ่มเชื่อแบบมุนินทร์ว่าเด็กสาวในอุปการะมีบางอย่างน่าสงสัย โดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ตนคิดเป็นจริงเพราะแท้จริงแล้วทัยหรือฤทัยเป็นเด็กสาวที่รัชนกจงใจส่งมาป่วน

เหตุการณ์ปะทะอารมณ์กับทัยเมื่อคืนทำให้วีกิจคิดถึงมุนินทร์ จึงตัดสินใจเดินหน้าง้อเมื่อรู้จากปราโมทย์ว่าพวกมาร์คกับปริมวางแผนแกล้งไม่ให้เขาเจอภรรยาที่มาหาถึงกระทรวงเมื่อวันก่อน

วีกิจไม่รอช้าบุกหามุนินทร์ถึงห้องทำงานเช้าวันที่เธอจะเดินทาง มุนินทร์เซอร์ไพรส์มาก ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อว่าสามีจะมาเหมือนที่ศรุตคาดทุกอย่าง วีกิจไม่รู้เรื่องเธอไปปรึกษาศรุตอย่างลับๆ เปิดฉากง้อพร้อม มอบช่อดอกไม้

“เมียจะจากไปตั้งหลายวันไม่มาส่งก็คิดถึงแย่ นิน... ผมขอโทษนะที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวดเรื่องนั้น ผมนึกไม่ถึงหรอก มันคงเป็นความเห็นแก่ตัวของผู้ชาย”

“ถ้าคุณจะประณามตัวเองอย่างนั้นฉันเองก็ต้องประณามตัวเองด้วยเหมือนกัน ฉันก็เห็นแก่ตัวเหลือเกินที่คิดแต่เรื่องของตัว รับเด็กมาอยู่ในบ้านเรือนหอโดยไม่แคร์ความรู้สึกคุณสักนิด ฉันลืมไปว่าเราเป็นคู่ชีวิตกันแล้วจะนึกแบบคนโสดอีกต่อไปไม่ได้...ขอโทษคุณเหมือนกันค่ะ”

“นี่ไงมุนินทร์ของผม...คนที่มีเหตุผล เข้มแข็งและ...เซ็กซี่ที่สุด”

“ฉันน่ะเหรอเซ็กซี่”

“ความสตรองของคุณนี่แหละที่ผมหลงใหล เพราะฉะนั้นเชื่อมั่นเถอะว่าสาวใสซื่อหรือมาแนวอ่อนโลกอ่อนเยาว์ ไม่ทำให้ผมรู้สึกรู้สมเลยสักนิด”

คำสารภาพของเขาทำให้มุนินทร์ร้องไห้ วีกิจตกใจดึงเธอมากอด “นิน...ร้องไห้ทำไม”

“มันคือความจริงนะคะกิจ”

“จริงแท้แน่นอนครับ...ยืนยันอีกครั้ง...รักของเราไม่เคยเก่า ไม่เคยล้าสมัย และ...ไม่มีวันหมดอายุ...เชื่อผมนะ”

ooooooo


ละครแรงเงา 2 ตอนที่ 8 อ่านแรงเงา 2ติดตามละครแรงเงา 2 ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย ภูภูมิ พงศ์ภาณุ,เจนี่ เทียนโพธิ์สุวรรณ์ 19 พ.ค. 2562 07:34 2019-05-22T00:09:27+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ