วันศุกร์ที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

ระบำมาร

อ่านเรื่องย่อ อ่านตอนที่ 7 ทั้งหมด

แนว: โรแมนติก-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: ตุณย์

กำกับการแสดงโดย: รอน บรรจงสร้าง

ผลิตโดย: ปริษัท นีโน่บราเดอร์ส จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: วีรภาพ  สุภาพไพบูลย์, ทัศนียา การสมนุช,อาทิตย์  ตั้งวิบูลย์พาณิชย

ถวิกาเป็นห่วงรัชดามาก จึงแวะมาดูที่บ้าน เห็นบ้านปิดเงียบ เพื่อนข้างบ้านบอกว่าบ้านปิดเงียบมาหลายวันแล้ว ถวิกากังวลว่าเขาเตลิดไปไหน

ถวิกามาวัดที่ราชบุรีเพื่อทำบุญครบรอบวันตายร้อยวันของสุวิกา เธอวางถังสังฆทานสามชุด ชุดหนึ่งมีที่กรวดน้ำซึ่งกรวดแล้ววางข้างๆพร้อมซองเงินบนถัง

อีกสองถังเป็นของเธอกับพ่อ หลวงพ่อเห็นสีหน้าถวิกาเคร่งเครียดก็เตือนว่า วันนี้ทำบุญควรทำจิตใจให้เป็นกุศล

“หลวงพ่อคะ หนูจะอโหสิให้คนที่ฆ่าพี่สาวหนูได้ยังไงคะ”

“พี่สาวโยมฆ่าตัวตาย ไม่ได้ถูกฆ่า”

“แต่ผู้ชายคนนั้นเป็นต้นเหตุค่ะ สังฆทานชุดนี้หนูให้เขาแตะมาแล้ว...ถือว่าเขาถวายสังฆทานชุดนี้ให้หลวงพ่อนะคะ วิญญาณพี่สาวหนูจะได้บุญกุศลจากคนใจบาปคนนั้นบ้าง”

“ความโกรธความเกลียดมันเหมือนไฟเผาใจเราดับมันได้เมื่อไหร่ ใจเราก็ร่มเย็นเมื่อนั้น”

ระหว่างฟังหลวงพ่อเทศน์มีเสียงสุนัขเห่า พระลูกวัดสามรูปเดินขึ้นมานั่งรอสวด สุนัขยังเห่าต่อ หลวงพ่อรู้ว่ามีคนมาทำบุญ ถวิกาคิดว่าเป็นพ่อเพราะพ่อไปไหว้

อัฐิปู่ย่าที่โบสถ์ แต่พอหันมองต้องตะลึง เมื่อเห็นรัชดาถือถังสังฆทานเดินขึ้นมา พอตั้งสติได้ก็รีบดึงเขาหลบมุมคุย

“คุณมาได้ยังไง! คุณรู้เรื่องพี่ฉันจากใคร! ฉันไม่เคยหลุดปากบอกคุณเลย”

“วันที่ผมไปทำเรื่องลาออกจากบริษัท พี่ผู้จัดการฝ่ายบุคคลบอกผม คุณใช้เอกสารปลอมสมัครงาน...ประกันสังคมแจ้งมาว่านามสกุลไม่ตรงกับนามสกุลในทะเบียนราษฎร และข้อมูลในใบสมัครงานมีพิรุธหลายอย่าง” รัชดาบอกอีกว่า พี่ผู้จัดการแจ้งตนเพราะเห็นว่าเป็นแฟนกัน

รัชดาได้สำเนาบัตรประชาชนจริงของถวิกามา จึงค้นในอินเตอร์เน็ตจนเจอชื่อเอนก กลางลำไพร เป็นอดีต อบต.ที่ราชบุรี บ้านนักการเมืองท้องถิ่นหาไม่ยาก

“บ้าน คือตัวตนของเรา ความลับของคุณถูกเก็บไว้ที่บ้าน แม่เลี้ยงคุณเล่าเรื่องพี่สาวคุณให้ผมฟัง พี่สาวคุณเป็นเมียน้อยคุณอัสดม เลยช้ำใจฆ่าตัวตาย” รัชดาพูดถึงที่จวงเล่าให้ฟัง

ถวิกาต่อว่า “ตอนคุณหายไป ฉันเป็นห่วงคุณมาก ไปหาคุณที่บ้านแต่คุณแอบมาบ้านฉัน ทำบุญบูชาโทษแท้ๆเลย น้าจวงก็ไม่ถูกกับฉันอยู่ เลยไม่บอกว่าเจอคุณ”

“ผมขอร้องแม่เลี้ยงคุณอย่าบอกใครน่ะถวิกา ที่คุณทำไปทั้งหมด ก็เพื่อแก้แค้นให้พี่สาว”

“หนึ่งชีวิตที่เสียไป ต้องมีคนชดใช้” ถวิกายังเคียดแค้น

รัชดาพยายามเตือนสติว่า สุวิกากระโดดลงไปเอง อัสดมไม่ได้เป็นคนผลัก ถวิกายังโทษถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนผลักดันให้พี่สาวตนต้องฆ่าตัวตาย ตนจะทำให้เขาเหมือนตายทั้งเป็น

ขณะที่ทั้งสองคุยกัน ทางอัสดมกำลังได้รับเคราะห์กรรม เมื่อชลิตารู้สึกปวดท้องมากจนต้องส่งโรงพยาบาล แล้วหมอก็บอกทั้งสองว่า เราเสียเด็กไปแล้ว ชลิตาร้องไห้โฮ อัสดมน้ำตาเอ่อจนต้องเบือนหน้าไปทางอื่น ไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตาลูกผู้ชาย...

ด้านรัชดาพยายามพูดให้ถวิกาได้คิด ว่าการอยู่กับความแค้นมันมีแต่จะเป็นทุกข์ ปล่อยให้เวรกรรมทำหน้าที่ของมัน อย่างไรเสียคนไม่ดีก็ต้องได้รับกรรม ถวิกาไม่ยอม เพราะตนมีหน้าที่ผนึกกำลังเวรกรรม เอาคืนคนเลวให้พี่สาว...หลวงพ่อเรียกทั้งสองให้ทำพิธี เดี๋ยวจะไม่ทันเพล ทั้งสองจึงกลับมานั่งพนมมือทั้งที่อารมณ์ยังขุ่นมัว

ooooooo

รสลินชวนส้มซ่ามาโรงพยาบาล เพราะโทร.หาอัสดมที่บ้านแล้วแม่บ้านบอกว่าชลิตาเข้าโรงพยา-บาล มาถึงก็ได้ยินอัสดมปลอบชลิตาว่า พอเธอแข็งแรงเราค่อยทำกิฟต์ใหม่ จึงรู้ว่าแท้ง

ชลิตาเห็นรสลินเข้ามาในห้องก็ไม่พอใจ รู้ว่ามาเยาะเย้ย อัสดมโกรธระคนสงสารชลิตาจึงไล่รสลินให้กลับไป ถ้าเธอพูดอะไร ตนจะจับเธอโยนออกไปทางหน้าต่าง รสลินตกใจไม่เคยได้ยินเขาพูดจารุนแรงขนาดนี้ ส้มซ่าแหยงรีบวางกระเช้าเยี่ยมแล้วดึงเพื่อนออกไป...

สายวันนั้น ถวิกา พ่อและรัชดาเสร็จจากการทำบุญที่วัด พากันกลับมาบ้าน จวงเห็นรัชดาก็ลอยหน้าลอยตาต้อนรับ พูดจากระแนะกระแหน

“เจอคุณอีกแล้ว ฉันไม่ได้บอกใครนะว่าคุณมาบ้าน คุณน่ะดูดี๊ดี นึกยังไงถึงได้เอาลูกเลี้ยงฉันเป็นเมีย”

“ผมกับถวิกาเป็นเพื่อนกันครับ” รัชดารีบอธิบาย

“คนเรานี่หนา หาผัวไว้เกาะกิน เลยคิดว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนตัวเอง” ถวิกาตอกกลับ

จวงปรี๊ดหันไปฟ้องเอนกว่าลูกสาวเขาด่าตน

เอนกไม่ค่อยรักลูกสาวคนเล็กประกอบกับหลงเมีย จึงบังคับให้ลูกขอโทษเมีย ถวิกาไม่มีวันลงให้ แถมบอกให้พ่อตาสว่างเสียที หมดเงินไปกี่แสนกับผู้หญิงคนนี้

เอนกยิ่งโกรธบอกว่าจะกี่แสนก็เต็มใจเพราะรัก

ถวิกาหาว่าพ่อหลงจนหน้ามืดตามัว เอนกโมโหเงื้อมือจะตบ รัชดาจับมือยื้อไว้ เตือนว่านี่ลูกสาวเขา เอนกยิ่งโกรธสวนว่าเพราะเป็นลูกถึงจะตบ และไล่เขาที่เป็นคนนอกออกไปจากบ้าน ถวิกาขอให้รัชดากลับไปก่อน แถมบอกว่าตนโดนตบมาแต่เล็กจนชินแล้ว ชายหนุ่มยังห่วงบอกว่าจะไปพักที่โรงแรม มีอะไรให้โทร.หาจะรีบมารับ

จวงหมั่นไส้หาเรื่องทันที “ผัวเอ็งน่ะดูเป็นคนดีใช้ได้เลย ไม่น่ารอดมาถึงมือเอ็ง นี่เอ็งยุ่งกับผัวชาวบ้านสินะนังวาว! สันดานเหมือนพี่เอ็งไม่มีผิด!”

ถวิกาโกรธจะตบ จวงร้องลั่นรีบไปหลบหลังเอนก เขากลับปกป้องเมีย เอ็ดตะโรใส่ลูกสาว ถวิกาสุดจะเสียใจ...

บ่ายวันนั้นรสลินโทร.หากาก้าให้มาช่วยเล่นงานชลิตาเพราะเพิ่งจะแท้งลูก ถวิกาตกใจกับข่าวที่ได้รับ ตั้งสติได้ก็บอกรสลินว่าตนไปไม่ได้เพราะอยู่ต่างจังหวัด ...หลังจากนั้นถวิกาไม่รู้สึกสาแก่ใจเลย กลับสังเวชใจที่ชลิตาได้รับกรรม พอดีสาทินีไลน์มาถามถวิกาว่า อัสดมบ่นถึงตนบ้างไหม ถวิกาไม่ได้ตอบแต่บอกเรื่องชลิตาแท้งลูก...สาทินีอ่านข้อความแล้วดีใจ รีบบอกลูก

“จีน่าลูก เรามีหวังแล้วนะ เสี้ยนหนามชิ้นนั้นหลุดไปแล้ว หนูเจอลุงอัสเมื่อไหร่ ต้องทำตัวดีๆอ้อนลุงอัสให้มากๆ ลุงอัสจะได้รักหนูคนเดียว”

จีน่ากลับบอกว่าอยากเจอพ่อ สาทินีเอ็ดที่ลูกเอาแต่ร้องหาพ่อ อุตส่าห์พามาอยู่บ้านเพื่อนที่เขามีลูกเล็กๆเหมือนกัน ให้เป็นเพื่อนเล่นกัน แต่จีน่าก็เอาแต่ร้องหารัชดา

เย็นวันนั้น อัสดมกลับบ้าน ให้โสภาอยู่เฝ้าชลิตา แต่ก็หมั่นโทร.ถามข่าวคราว เขานั่งมองห้องลูกที่จัดไว้ด้วยความรู้สึกเสียใจ...จากนั้นก็มาหาจีน่าที่บ้านสาทินี กลับพบว่าบ้านปิดไม่มีใครอยู่ โทร.หาสาทินีก็ไม่รับ จึงฝากข้อความไว้ว่าให้พาลูกกลับบ้านเดี๋ยวนี้ อย่าเอาลูกมาต่อรอง เพราะเธอจะไม่ได้อะไรเลย

ooooooo

โสภาเจ็บแค้นแทนเจ้านาย จึงจ้างคนไปทำร้ายรสลิน ยิ่งสร้างความแค้นให้ผู้เป็นเมียน้อย ในขณะที่ชลิตาเสียใจที่อัสดมไม่อยู่เฝ้า คิดว่าเขาโกรธที่ตนแท้งลูก โสภาปลอบใจว่าถึงแท้งก็ทำกิฟต์ใหม่ได้

ชลิตาส่ายหน้า ไม่อยากได้รับความสูญเสียอีก โสภาพร่ำปลอบ

“อย่าเพิ่งหมดหวังสิคะ คุณชลิตาชอบพูดว่าความฝันสูงสุดของคุณก็คือมีทายาทให้สามี”

ในเวลานั้น ถวิกานอนหลับในห้องสุวิกา ฝันว่าเห็นพี่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง ก็ดีใจวิ่งเข้าไปกอด สุวิกาใช้สองมือประคองใบหน้าน้องแล้วพูดว่า เคยเห็นริ้วรอยนี้บนใบหน้าพี่ เป็นริ้วรอยแห่งความทุกข์...ถวิกาบอกตนทุกข์ไม่ถึงครึ่งของพี่ สุวิกากลับกล่าวว่า

“ปล่อยพี่ไปเถอะ จงมีชีวิตของตัวเอง จงยิ้ม จงหัวเราะ จงเป็นวาวคนเดิมที่ร่าเริงสดใส”

“ฉันจะหัวเราะได้ยังไง ทั้งที่ในใจฉันร้องไห้”

“อโหสิเมื่อไหร่ น้ำตาก็หยุดไหลเมื่อนั้น”

คำพูดพี่สาวทำให้ถวิกาสะดุ้งตื่น มองไปรอบห้องแล้วพึมพำว่า “พี่แวว พี่ไม่อยากให้ฉันแก้แค้นเหรอ...”

รุ่งเช้าถวิกามาหาหลวงพ่อที่วัดเพื่อเล่าความฝันให้ท่านฟัง ท่านชี้ทางธรรมหนทางปลดทุกข์ให้ว่า การแก้แค้นไม่ใช่หนทางบรรเทาทุกข์ ทั้งยังเป็นบาป โยมบาป พี่สาวโยมก็บาปด้วย

ถวิกาเถียงว่ากรรมที่ตนทำไม่เกี่ยวกับพี่ หลวงพ่อย้อนถามว่า ในฝัน สุวิกาหน้าตายิ้มแย้มอิ่มบุญไหม เธอบอกว่าพี่เศร้ามาก หลวงพ่อจึงเทศน์ย้ำ

“ตอนมีชีวิตอยู่ก็เป็นทุกข์ ตายไปก็เป็นทุกข์ โยมคนเดียวเท่านั้น จะช่วยปลดเปลื้องความทุกข์ให้พี่สาว” คำสอนหลวงพ่อลดทอนจิตใจใฝ่แค้นของถวิกาให้เบาลง

รัชดาไปหาถวิกาที่บ้านจึงรู้ว่าเธอมาวัด เขาตามมาเห็นเธอนั่งเศร้า ถวิกาเล่าเรื่องความฝันให้ฟัง แต่ตนคิดว่าคนเลวไม่ได้รับกรรม...กฎแห่งกรรมก็ไม่มีจริง รัชดาแย้ง

“ทุกคนมีกรรมเป็นของตัวเอง ไม่ว่าจะคนดี คนเลว คนดีอาจได้รับกรรมเบาหน่อย ส่วนคนไม่ดีถึงเวลาต้องชดใช้ จะได้รับกรรมหนักหนาสาหัสเหมือนที่เคยทำไว้กับคนอื่น...สักวันคุณอัสดมก็ต้องชดใช้กรรม” ...ถวิกาเริ่มคล้อยตามคำของรัชดา

เช้าวันเดียวกัน อัสดมรอจีน่าที่บ้านสาทินีจนเช้า เขาชักหวั่นใจว่าเธอจะเอาลูกหนีไปจริงๆ จึงโทร.ฝากข้อความเข้าเครื่องสาทินีอีกว่า “นี คุณพาลูกกลับมาหาผมเถอะ ผมจะอยู่รอคุณที่บ้าน เรามานั่งจับเข่าคุยกัน หาทางออกที่ดีที่สุดเพื่อลูก”

ไม่นานเกินรอ สาทินีขับรถกลับมาบ้าน อัสดมดีใจแต่พอไม่เห็นจีน่าก็ผิดหวัง สาทินีคิดว่าตัวเองเป็นต่อจึงตั้งกฎให้อัสดมทำ

“ต่อไปนี้คุณอัสต้องมานอนค้างบ้านนี้ทุกวันเสาร์ ห้ามมีข้ออ้าง เสาร์ไหนไม่มา เสาร์หน้าต้องชดเชย อยู่กับนีทั้งเสาร์ อาทิตย์”

“เอาเป็นว่า ผมจะมาหาคุณให้บ่อยขึ้นแล้วกัน” อัสดมสะกดอารมณ์โกรธไว้เพื่อลูก

“บ่อยของคุณกับบ่อยของนี ดีกรีไม่เท่ากันค่ะนีต้องการความสม่ำเสมอ”

“ก็ได้ ผมจะมานอนค้างบ้านนี อาทิตย์ละวันส่วนจะเป็นวันไหนแล้วแต่ผมสะดวก” สาทินียอม อ้างว่าเพื่อลูก แล้วโผเข้าสวมกอดด้วยความคิดถึงเขาอย่างมาก แต่อัสดมกลับมีทีท่าชังพฤติกรรมเธอขึ้นทุกวัน...เมื่ออัสดมยอมทำตามเงื่อนไข สาทินีก็ให้เพื่อนพาจีน่ามาส่ง อัสดมเจอหน้าลูกก็ดีใจอุ้มมากอดจูบ สาทินียิ่งสาแก่ใจที่มีลูกเป็นเครื่องมือต่อรองอย่างดี

ooooooo

วันนี้โสภาพาชลิตาออกจากโรงพยาบาล เธอหน้าเศร้าเพราะอัสดมไม่ได้ไปรับกลับ ไม่ทันไรสาทินีวิดีโอคอลเข้ามา สีหน้ายิ้มเย้ย กำลังเปลี่ยนผ้าปูที่นอนบนเตียง แล้วเยาะว่า

“ฉันเปลี่ยนผ้าปูใหม่ รอคุณอัสมานอนน่ะ คุณอัสจะมาค้างบ้านฉันอาทิตย์ละวัน”

ชลิตาถากถางกลับ “อัสจะไปหาเธอแต่ละที ยังต้องแอบไป เกรงใจฉัน หมอนเธอดูนุ่มน่าหนุนดีนะ เหมาะกับการนอนหลับ...ฝันค้าง”


“คนที่ฝันค้างน่ะคือเธอ อดเป็นแม่คน”

ชลิตาตกใจที่สาทินีรู้เรื่องแท้ง สาทินีได้ทีแดกดันว่าไม่ใช่แค่ฝันค้าง แต่ฝันสลายเลย โสภาทนไม่ได้เถียงแทนเจ้านายว่าอย่างน้อยอัสดมก็พยายามมีลูกกับเมียหลวง แต่ไม่ยอมพลาดมีลูกกับเมียน้อย สาทินีหัวเราะ เย้ยหยันก่อนจะตัดสาย

“ชลิตา เธอจำภาพเตียงฉันไว้นะ นี่คือสถานที่ที่ฉันกับคุณอัสจะพยายามมีลูก”...

ชลิตาหน้าเศร้าลง หวั่นใจอย่างมากว่าอัสดมมีลูกกับเมียน้อยเมื่อไหร่คงทิ้งเมียหลวงอย่างตน โสภาเศร้าไปด้วยไม่รู้จะปลอบอย่างไรเพราะตัวเองก็เกรงว่าจะเป็นอย่างนั้น...

เย็นวันนั้นถวิกาพยายามเอาใจ คดข้าวให้พ่อที่เอาแต่มึนตึงใส่ แต่แล้วเอนกก็อดถามถึงรัชดาไม่ได้ ว่าเขามีเมียแล้วจริงหรือ ไม่อยากให้ลูกไปเป็นเมียน้อยอย่างสุวิกา ถวิกาแก้ข่าวว่าพี่โดนหลอกจึงพลาดเป็นเมียน้อย ต้องโทษผู้ชายที่ทำให้พี่ต้องฆ่าตัวตาย เอนกถอนใจส่งจดหมายฉบับหนึ่งให้ บอกว่าจวงเข้าไปเก็บของในห้องสุวิกาแล้วเจอจดหมายลงวันที่ฆ่าตัวตาย ถวิกาตกใจ แสดงว่าเป็นจดหมายลาตาย เอนกบอกอีกว่าจดหมายไม่ได้เขียนถึงถวิกา

ถวิการับจดหมายมาดู หน้าซองจ่าถึงอัสดม ข้อความว่า “ฉันจำวินาทีที่เห็นคุณครั้งแรกได้ คุณเดินเข้ามาในห้องสัมมนา คนทั้งห้องหันไปมองคุณ คุณเหมือนพระเอกหลุดออกมาจากนิยาย...คุณอัสดมคะ ถึงฉันรู้ล่วงหน้าว่านิยายเล่มนี้ต้องจบลงด้วยโศกนาฏกรรม ฉันก็ยังอยากเป็นนางเอกของคุณ ที่ฉันเลือกจากไปเพราะฉันอ่อนแอเอง ที่รักของฉัน จงเข้มแข็ง อย่าโทษตัวเอง รักคุณเสมอ...สุวิกา” ถวิกาอ่านแล้วสลดใจที่พี่โดนทำร้ายขนาดนี้ยังให้อภัยเขา

ในขณะที่ชลิตานอนทุกข์ระทม แท้งลูก ยังโดนเมียน้อยเยาะเย้ยว่าจะมีลูกกับสามีตัวเองอีก อัสดมกลับมา ชลิตาร้องไห้ตัดพ้อ “ตาคิดว่าอัสจะค้างบ้านสาทินีซะอีกค่ะ เขาไลน์มาเยาะเย้ยตาที่แท้งลูก เขาว่าเขาจะมีลูกให้อัส” อัสดมตกใจโอบกอดปลอบ ตนไม่มีวันผิดสัญญามีลูกกับคนอื่น ชลิตาไม่เชื่อเพราะมีลูกไม่ได้เสียที เขาต้องผิดหวังซ้ำซาก ผู้ชายที่ไหนจะทนได้

“ก็ผู้ชายที่รักเมียมากไงจ๊ะ ตารู้ไหม ผมภูมิใจมากแค่ไหน ที่ตายอมเป็นภรรยาผม”

อัสดมนึกถึงอดีตที่ชลิตาเป็นสาวสวยรวยเก่ง ลูกสาวเจ้าของบริษัท ขับรถมาบีบแตรไล่ เพราะเขากำลังจอดรถที่ผู้บริหาร เขาตกหลุมรักเธอตั้งแต่วันนั้น ส่วนชลิตาชื่นชมเขาที่เป็นคนหนุ่ม เก่ง บุคลิกดีและกล้าตำหนิเธอเวลาทำผิดระเบียบ

สองสามีภรรยานอนคุยกันถึงอดีต ชลิตายอมรับว่าทั้งรักและเทิดทูนสามีมาก ส่วนอัสดมซาบซึ้งใจที่ผู้หญิงสูงส่งไม่รังเกียจคนจนอย่างเขา ยอมเป็นภรรยาเขาจนทุกวันนี้ ชลิตาเหน็บ

“เขาว่าดูผู้ชายให้ดูตอนรวย วันนี้อัสมีทุกอย่างแล้ว ไม่มีตา อัสก็อยู่ได้”

“ผมจะทิ้งผู้หญิงที่เห็นค่าผม ในวันที่ผมไม่มีค่าได้ยังไง เราสองคนจะอยู่เป็นคู่ทุกข์คู่ยากกันจนวันตาย” อัสดมกอดชลิตาแนบแน่นจริงใจ

ความวัวไม่ทันหาย ความควายเข้ามาแทรก รสลินเจ็บใจที่โดนทำร้าย จึงแก้แค้นด้วยการเอาปัสสาวะคนท้องมาหยดใส่ชุดตรวจตั้งครรภ์ แล้วส่งไปให้ชลิตาดู บอกว่าเดือนก่อนตนแอบเจาะถุงยางตอนอัสดมมานอนด้วย ชลิตาเห็นแล้วร้องกรี๊ด เจ็บใจที่กลัวสามีจะมีลูกกับสาทินี กลับกลายเป็นรสลินที่ท้อง...รสลินตั้งกฎให้อัสดมมาหาวันไหนบ้าง ถ้าเขาไม่มา จะพาลูกในท้องหนี อัสดมอึ้งไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรดี โสภาเจ็บแค้นเมื่อเห็นเจ้านายเสียใจ

ooooooo

ระหว่างเรื่องวุ่นวาย ถวิกายังอยู่ที่บ้านราชบุรี เธอครุ่นคิดว่าจะหยุดแก้แค้นดีหรือไม่ คำตักเตือนของหลวงพ่อและรัชดาดังก้องหู แต่พออ่านจดหมายของพี่อีกก็ให้แค้นใจอกแทบระเบิด

รัชดายังรอถวิกาอยู่ที่ราชบุรี โทร.หาสาทินีเพื่อถามไถ่ถึงจีน่า พอถวิกามาก็วางสาย หญิงสาวดักคอว่าโทร.เล่าเรื่องตนให้พี่สาวฟังหรือ รัชดาปฏิเสธ

“พี่นีคงไม่อยากรู้หรอก ผู้ชายที่รักไปมีผู้หญิงอีกคน...คุณโทร.หาผมบอกว่าคุณสับสน หาทางออกไม่ได้ อยากให้ผมช่วย...คุณยอมรับไหม คุณอัสดมหลอกพี่คุณก็จริง แต่พี่คุณเป็นคนเลือกจบชีวิตตัวเอง”

ถวิกาบอกว่าพี่สาวเลือกจากไปเพราะอ่อนแอ แต่พอรัชดาถามว่า เธอยอมรับไหมว่าพี่สาวทำผิดต่อเธอ เท่านั้นถวิกาก็น้ำตาเอ่อ กลั้นไม่ให้มันไหลออกมา เธอยอมรับว่าน้อยใจที่พี่ทิ้งไปเพราะผู้ชายคนเดียว รัชดาแทรกว่า เธอได้คำตอบแล้ว ถวิกาสวน

“แต่เขาพรากคนเดียวในโลกที่รักฉันไป ความทรงจำดีๆของฉันทั้งหมด มาจากพี่”

“ไม่มีใครพรากความทรงจำไปจากคุณได้”

“ฉันกับพี่ เราช่วยกันเก็บเงินจะดาวน์คอนโดที่กรุงเทพฯ แล้วฉันจะย้ายไปอยู่กับพี่ นายอัสดมดับความฝันฉัน!”

รัชดาเห็นว่าถวิกายังสับสน จึงให้แง่คิดว่า เวลาสับสนมากๆ ควรหยุดคิดเรื่องนี้ไว้ก่อน...ถวิกาพารัชดาเดินหาร้านข้าว เผอิญจวงเดินสวนมาอดที่จะหาเรื่องไม่ได้ ทำทีเข้ามาพูด

“วาวลูกรัก แม่ขอโทษนะลูก เมื่อวานซืนแม่ไม่ได้ไปทำบุญร้อยวันให้พี่เอ็ง แต่ทำบุญร้อยวันเอ็งน่ะ แม่จะกรวดน้ำไปให้”

“แหมดีใจจัง มีแม่สองคน แม่แท้ๆฉันตาย ก็ยังมีแม่เลี้ยงใจทรามมาช่วยผลาญสมบัติ” จวงหัวเราะร่า “อื้อหือ หัวเราะซะปากกว้างเห็นไปถึงกระเพาะ ดูสิเงินพ่อฉันเต็มกระเพาะเลย หลอกกินไปเยอะ” จวงหัวเราะลอยหน้าลอยตาใส่จนถวิกาอยากตบ รัชดาต้องรีบดึงตัวเดินไป

จวงไม่หยุดตามราวี พาดพิงไปถึงบุญวาสนาที่แม่ถวิกาไม่มี ถวิกาโกรธมากมองหาของฟาดหน้าจวง เห็นคนกำลังเติมน้ำกลั่นรถ จึงไปแย่งมาจับจวงจะกรอกปาก รัชดารีบห้ามเพราะเห็นว่ามันอันตราย น้ำกลั่นมีฤทธิ์เป็นกรด จวงหุบปากแน่นทำให้น้ำไหลลงแขนร้องลั่นว่าแสบ ถวิกายังจับหน้าจวงเงยให้คนที่มามุงดูถ่ายคลิป แถมพูดประจานว่าจวงเป็นชู้กับพ่อตนจนแม่ต้องตรอมใจตาย ย้ำว่าเห็นผู้หญิงคนนี้ที่ไหนตบได้ที่นั่น...จวงพอโดนประจานก็อับอายวิ่งหนี

เรื่องนี้ทำให้เอนกโกรธมาก ขนของลูกสาวมากองหน้าบ้าน พอถวิกากลับมาพร้อมรัชดา เอนกก็ด่าว่าลูกที่ทำร้ายเมียรัก จวงให้มากราบเท้าขอโทษ ถวิกาสวนว่ากราบควายยังดีกว่า มันยังมีประโยชน์ใช้ไถนา ไม่เกาะคนกินเหมือนเห็บเหา จวงเต้นเร่าๆที่โดนด่า

เอนกยิ่งโกรธตัดพ่อตัดลูกไล่ออกจากบ้าน ถวิกาน้ำตาร่วง แต่ก็ยังบอกให้พ่อดูแลสุขภาพ ที่ปวดหัวเข่าก็ต้องไปหาหมออย่าปล่อยจนเข่าเสื่อม เอนกพยักหน้ารับรู้ ถวิกาขอเอาอัฐิสุวิกาไปด้วย

แต่พอเข้ามาเอาในห้อง จวงก็แกล้งแย่งโกศจากมือทำให้หล่น ผงกระดูกหกกระจาย ถวิกาสะเทือนใจมาก ร้องไห้ค่อยๆกอบผงอัฐิพี่สาวใส่โกศ ล้วงมือเข้าไปใต้เตียงจึงพบสมุดบันทึกของสุวิกา ก็ลองเปิดอ่านแล้วเจอเรื่องราวไม่คาดฝัน

หลายเดือนก่อนสุวิกาเขียนบันทึกว่าได้บากหน้าไปหาอัสดมที่บริษัท แต่เจอชลิตา ก็เจียมเนื้อเจียมตัวบอกผู้เป็นเมียหลวงว่า ไม่ได้คิดแย่งสามี เธอจะกลับราชบุรี แค่มาบอกให้อัสดมรู้ว่า...เธอท้อง ชลิตาแทบช็อกที่เมียน้อยท้อง จึงให้เงินไปทำแท้ง พออัสดมรู้กลับเกรี้ยวกราดใส่ ที่ไปบอกให้เมียเขารู้เรื่องท้อง สั่งให้ไปเอาลูกออกเช่นกัน

สุวิกาไม่ยอม ตั้งใจจะกลับบ้านราชบุรีพร้อมลูกในท้อง แต่แล้วโสภามาหา ทำทีเห็นอกเห็นใจจะพาไปส่งท่ารถแต่กลับพาไปทำแท้งที่คลินิก สุวิกาพยายามหนี ทั้งหมอ ผู้ช่วยและโสภาช่วยกันจับลากเข้าไปแล้วฉีดยาสลบจัดการเอาเด็กออก จากนั้นก็พามาทิ้งที่หน้าอพาร์ตเมนต์ เธอตกเลือดปวดท้องแทบตาย เธอรำพันในสมุดบันทึก

“เขาทิ้งฉันให้ตายข้างถนน แต่ดวงฉันยังไม่ถึงฆาต มีคนผ่านมาเห็น...เขาน่าจะปล่อยให้ฉันตาย ฉันจะได้ไปอยู่กับลูกฉัน”

ถวิกาอ่านมาถึงตรงนี้ เพิ่งเข้าใจว่าที่พี่สาวชอบพูดว่า พี่อยากตายจะได้ไปเจอเขา...ความตายเท่านั้นที่จะทำให้พี่ได้เจอเขา...พี่ไม่ได้หมายถึงอัสดม แต่หมายถึงลูก...ถวิกายิ่งแค้นใจ

ooooooo

สาทินีโทร.ตามอัสดมให้มาค้างที่บ้าน เขาเป็นห่วงชลิตาจึงบอกว่าจะไปตอนหนึ่งทุ่ม เธอรบเร้าให้เขามาสี่โมงเย็น เพราะลูกเข้านอนสองทุ่ม จะได้อยู่กับพ่อแป๊บเดียว เขาตัดความรำคาญ

“สี่โมงก็สี่โมง นี คุณรู้ได้ยังไงว่าเมียผมแท้งลูก คุณไลน์มาเยาะเย้ยตาเขา คุณมันใจร้าย!”

สาทินีรู้เรื่องจากถวิกาแต่โยนความผิดให้รสลินว่าเป็นคนโทร.ส่งข่าว...อัสดมต้องโกหกชลิตาว่าพาลูกค้าไปค้างพัทยา ชลิตาหวั่นใจว่าเขาโกหก ไม่ทันไรสาทินีขับรถมารับ ชลิตาโกรธที่เขาโกหกจริงๆ สาทินีเยาะให้คิดว่าตนเป็นลูกค้าก็ได้ อัสดมไม่พอใจ

“ผมเปลี่ยนใจแล้ว วันนี้วันอาทิตย์ นอนกอดเมียอยู่บ้านดีกว่า”

“คุณแน่ใจนะคะ จะไม่ไปกับนี” สาทินีใช้สายตาข่มขู่ “กฎมีไว้ให้ทำตาม ไม่ทำตามก็ต้องถูกทำโทษ”

อัสดมกลัวสาทินีพาลูกหนี จึงรีบตามไปกระซิบว่าห้ามพาลูกหนี เธอกระซิบตอบจะบอกเมียเขาดีไหมว่าเรามีลูกด้วยกัน เผื่อเขาจะเลือกง่ายขึ้น อัสดมโกรธพูดเบาๆว่า

“คนที่สำคัญที่สุดในชีวิตผม ก็คือเมียผม รองลงมาก็จีน่า จะบีบให้ผมเลือกอีกไหม...การยอมของผมมันมีลิมิต มันอยู่บนเงื่อนไขที่ว่า ต้องไม่กระทบเมียผม”

“ความอดทนของนีก็มีลิมิตค่ะ ส่วนผล คุณก็รู้อยู่แล้ว เกินลิมิตเมื่อไหร่ จะเกิดอะไรขึ้น”

สาทินีมองผ่านไปจ้องชลิตาอย่างเคียดแค้น ก่อนจะกลับไปขึ้นรถ อัสดมหันมาบอกชลิตาว่าตนไม่ไปแล้ว ขอโทษที่โกหกว่าไปกับลูกค้า ชลิตาข่มอารมณ์โกรธไว้ไม่อยากกดดันสามีอีก โสภามาจับตัวรสลินขึ้นรถตู้จะพาไปทำแท้ง รสลินจึงต้องสารภาพว่าไม่ได้ท้อง อัสดมโกรธมาก เรื่องนี้ทำให้ทั้งอัสดมและชลิตาหวนคิดถึง

สุวิกา...ชลิตาทุกข์ระทมใจอีกครั้ง อัสดมปลอบชวนไปเที่ยว แต่เธอส่ายหน้าแล้วคร่ำครวญว่าที่แท้งลูกเพราะเวรกรรมที่ทำกับสุวิกา เขาจึงบอกว่าถ้าเวรกรรมมีจริง เราก็ทำกรรมร่วมกัน เพราะใจจริงอัสดมเสียใจมากที่ให้สุวิกาทำแท้ง

รัชดาช่วยถวิกาขนของจากราชบุรีกลับมาไว้ที่คอนโดเปรียวในกรุงเทพฯ เขาอดถามไม่ได้ว่าตอนเข้าไปเอาอัฐิทำไมถึงหายไปนาน เกรงว่าทะเลาะกับแม่เลี้ยง ถวิกาดวงตากร้าวบ่นว่าถ้าฆ่าคนตายไม่ผิดกฎหมายตนฆ่าไปแล้ว รัชดาคิดว่าหมายถึงจวงจึงบอกว่า

“ปล่อยแม่เลี้ยงคุณไปเถอะ อย่าให้เขามามีอิทธิพลกับคุณ”

“ฉันไม่มีวันปล่อย! เขาพรากคนในครอบครัวที่ฉันรักไป ชีวิตฉันไม่เหลือใครให้รัก แล้วก็ไม่มีใครรักฉัน” พูดแล้วก็ทำนบน้ำตาแตก

รัชดาสงสารเข้าสวมกอดปลอบ “ถวิกา...คุณยังมีผมนะ”

ถวิกาไม่ได้รับรู้ความรักที่รัชดาถ่ายทอด เพราะในใจเต็มไปด้วยความแค้นลุกโชน

ooooooo

รสลินกับส้มซ่ากดกริ่งบ้านสาทินี มาต่อว่าที่ตอแหลไปบอกอัสดมว่าตนส่งข่าวชลิตาแท้งลูกจนโดนด่าเละ สาทินีสะใจตอกกลับด้วยคำเจ็บแสบจนรสลินกับส้มซ่าทึ่ง

“โหยนังนี่! พอธาตุแท้โผล่ สกิลการด่าก็พุ่งไปเลเวลสูงสุด”

สาทินีสวนว่า เคยได้ยินคำว่าแพะรับบาปไหม ส้มซ่าจี๊ด ยุรสลินให้ตบเลย สาทินีท้าให้เข้ามาตบ แต่รสลินรู้ทันไม่ก้าวเท้าเข้าไปในบ้านให้โดนข้อหาบุกรุก ท้าให้ออกมาตบกันหน้าบ้าน...รัชดาขับรถกลับมาถึง รีบลงไปห้ามทัพ ขู่รสลินว่าเพิ่งโดนจับเข้าห้องขังยังไม่เข็ดหรือ รสลินกับส้มซ่ากลัวยอมล่าถอย สาทินีรีบถามว่ารสลินโดนจับข้อหาอะไร รัชดาปัดว่าจำไม่ได้ กลัวจะสาวไปถึงถวิกาที่ปลอมเป็นกาก้าไปตีสนิทรสลิน

รสลินเจ็บใจที่โดนรัชดาขู่จึงโทร.ไปฟ้องกาก้าเพราะเข้าใจว่ารัชดาเป็นสามีเธอ ถวิกายังเสียใจเรื่องสุวิกา พอรสลินบอกว่าพรุ่งนี้ล่อพี่สาวสามีออกมาให้

ส้มซ่าตบ ถวิกาปัดว่าไม่ว่างและรัชดาก็ไม่ใช่สามีตน รสลินโวยทีคราวท้องตนยังช่วย ถวิกาสวนว่าไม่ได้ท้อง อ่านฉลากบนชุดตรวจตั้งครรภ์ผิด นึกว่าขีดเดียวคือท้อง แล้วตัดสายไปดื้อๆ รสลินยิ่งโกรธหาว่าเพื่อนเฮงซวย

คืนนั้นอัสดมรอจนชลิตาหลับถึงออกมาที่บ้านสาทินีทั้งชุดนอน และบอกว่าจะต้องกลับตอนตีสี่ ก่อนที่ชลิตาจะตื่น เขานั่งมองจีน่าที่นอนหลับไหลอย่างเอ็นดู สาทินีเห็นแล้วเข่นเขี้ยว จะต้องทำให้ลูกเป็นที่หนึ่งในใจเขาให้ได้...อัสดมให้สาทินีเอาหมอนกับผ้าห่มมาให้ เขาจะนอนกับลูก เธอผิดหวังที่เขาไม่คิดจะนอนกับเธอ แถมยังพูดให้น้อยใจว่าที่มาเพราะคิดถึงลูก

ขณะเดียวกันถวิการ้องไห้เสียใจจนเปรียวกับโจต้องถามว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเล่าเรื่องในสมุดบันทึกพี่ให้เพื่อนทั้งสองฟัง สองเพื่อนเจ็บแค้นไปด้วย ยุส่งว่าแรงมาก็ต้องแรงไป

พอตีสามอัสดมออกจากห้องลูกลงมาข้างล่าง รัชดากำลังทำแซนด์วิชกินต้องแปลกใจ ถามเขามาทำอะไรบ้านตนตอนตีสาม

“ฉันมานอนกับลูก อีกเดี๋ยวก็กลับแล้ว ยินดีด้วยว่าที่คุณพ่อคนใหม่ เมียที่แอบซุกไว้ท้องกี่เดือนแล้วล่ะ” รัชดาแปลกใจ “กาก้าชื่อคุ้นไหม นายชอบด่าฉันมักมาก นายเองก็ไม่เบานะทำเด็กเที่ยวท้อง ทางพ่อแม่ผู้หญิงเขาเอาเรื่องไหม บังคับให้แต่งงานหรือเปล่า”

“ผู้ชายอย่างผมน่ะไม่ทำผู้หญิงท้องก่อนแต่งหรอกครับ ผมให้เกียรติผู้หญิง ส่วนคุณไม่คิดจะแต่งก็ทำให้ท้อง”


“ฉันไม่ได้ตั้งใจมีจีน่า จีน่าเกิดจากความผิดพลาด” อัสดมโพล่งออกมา

“ห้ามพูดแบบนี้อีก! จีน่าเกิดมาเป็นของขวัญ เป็นอัญมณี เป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดของผม”

อัสดมได้สติ ละอายใจกล่าวขอโทษไม่ได้ตั้งใจพูด สาทินีเข้ามาเห็นสีหน้าสามีก็หาว่าน้องชายพูดอะไรไม่ดี อัสดมรีบบอกว่าตนเองที่เข้าใจรัชดาผิดแล้วลากลับอ้างว่าน้องเธอคงไม่อยากให้อยู่นาน สาทินีหันไปส่งสายตาตำหนิรัชดา เขายิ่งหงุดหงิดโมโหอัสดมไม่หาย

ooooooo

เช้าวันใหม่ชลิตาซึมเศร้าไม่แตะต้องอาหาร อัสดมพยายามป้อน คนรับใช้เอากล่องพัสดุมาให้ชลิตาบอกมีคนเอามาส่ง ไม่ได้บอกชื่อ อัสดมระแวงรับมาเปิดเอง พอเห็นของในกล่องต้องผงะ จะเอาไปทิ้ง ชลิตาดึงกล่องมาดูแล้วต้องร้องกรี๊ดโยนทิ้ง เป็นตุ๊กตาเด็กทารกโชกเลือด

ชลิตาช็อกจนเป็นลม อัสดมถามสาวใช้ว่าคนเอามาให้หน้าตาอย่างไร สาวใช้บอกว่าได้ยินเพื่อนที่มาด้วยเรียกชื่อ...รส...อัสดมโกรธมาก มาเล่นงานรสลินที่ห้องพักทันที รสลินงัวเงียต้องตาสว่างไม่รู้ว่าเขาพูดเรื่องตุ๊กตาอะไร อัสดมขอกุญแจรถคืนแล้วกำชับ

“ถ้าคุณแกล้งเมียผมอีก ผมจะไม่แค่ยึดรถคืน ผมจะยึดห้องคืน ให้คุณกลับไปซุกหัวนอนในคอนโดเล็กๆของคุณเหมือนเดิม”

รสลินมึน มองอัสดมเดือดดาลกลับไป ส้มซ่าที่นอนอยู่ห้องโถงรีบเข้ามาถามว่าสามีเป็นอะไร รสลินบอกเขาหาว่าตนส่งตุ๊กตาไปให้เมียเขา ส้มซ่ารู้ทันทีว่าเพื่อนโดนแทงข้างหลัง ให้คิดดูว่าน่าจะเป็นใคร...รสลินคิดสักครู่ก็มีคนเดียวที่น่าสงสัยคือสาทินี...สองสาวรีบออกไปหาที่บ้าน แต่บ้านปิดเงียบไม่มีใครอยู่ รสลินเข่นเขี้ยว วันนี้ดวงสาทินียังไม่ถึงฆาต

วันนี้รัชดาพาถวิกามาพบผู้จัดการฝ่ายบุคคลเรื่องเอกสารปลอมสมัครงาน ถวิกาอ้างว่าโดนแม่เลี้ยงแจ้งความว่าขโมยทองที่บ้าน ทั้งที่ทองนั้นเป็นของแม่ตน ตนจึงไม่กล้าใช้บัตรประชาชนจริง กลัวเจอคดีติดตัว ผู้จัดการบอกว่าไม่มีใครรู้หรอกถ้าตำรวจไม่แจ้งมา รัชดาช่วยพูดว่าเขาไปดูที่บ้านถวิกามาแล้ว เธออยู่ตัวคนเดียว ถ้าไม่ทำงานคงลำบาก ถ้ารายงานอัสดมหรือแจ้งความเธอคงหมดอนาคต ผู้จัดการจึงยอมไม่แจ้ง ถวิกามอบเอกสารจริงให้ใหม่

เสร็จจากเรื่องนี้รัชดาเตือนถวิกาอย่าลืมที่สัญญาไว้ว่าสิ้นเดือนจะลาออกไปทำงานที่ใหม่กับเขา ไปเป็นผู้ช่วยเลขา ถวิกาต้องขอบคุณที่เขาช่วยทุกเรื่องและยังช่วยหางานใหม่ให้อีก

รัชดายังหวั่นใจว่าถวิกายังไม่เลิกแก้แค้น แล้วความกังวลของเขาก็เป็นจริง...ถวิกาทำทีซื้อของมาเยี่ยมชลิตาที่บ้าน โสภากับอัสดมกำลังคะยั้นคะยอให้เธอกินข้าว ถวิกาโผล่มาสวัสดีแล้วหยิบกล่องชุดขวดนมเด็กอ่อนในถุงส่งให้ ชลิตาเห็นแล้วปัดกระเด็น โสภาต่อว่าว่าเธอแกล้ง

“แกล้งอะไรกันคะ ก็คุณชลิตากำลังจะมีลูก หนูเลยซื้อขวดนมมาให้” ถวิกาแสร้งทำงง

อัสดมถือกล่องขวดนมเดินมาส่งถวิกาที่หน้าบ้าน แล้วส่งคืนให้ ถวิกาตีหน้าเศร้าขอโทษ บอกตนไม่รู้จริงๆ

ว่าชลิตาแท้งลูก อัสดมหลงเชื่อ บ่นว่าสภาพจิตใจชลิตาแย่มาก เมื่อเช้าก็มีคนส่งตุ๊กตามาให้ ถวิกาแอบยิ้มเพราะเป็นฝีมือตัวเอง ถวิกาจะกลับ อัสดมพูดขึ้นว่า

“เรื่องของเราน่ะพักไว้ก่อนนะ ฉันต้องดูแลเมีย”

“สำหรับคุณอัสดม หนูรอได้ค่ะ” ถวิกาส่งสายตาเย้ายวน แต่อัสดมไม่มีแก่ใจจะสนใจ

ถวิกากลับถึงคอนโดก็จุดธูปไหว้อัฐิพี่สาว “พี่แวว ชลิตาเริ่มเข้าสู่กระบวนการแก้แค้นแล้วนะพี่ นี่เพิ่งศาลชั้นต้น ถึงศาลฎีกาเมื่อไหร่ ฉันจะตัดสินโทษประหาร!”

ooooooo

วันต่อมาถวิกากลับจากกินข้าวกลางวันโดนโสภาเล่นงานว่ากลับมาช้า ผู้จัดการโรงงานรออยู่ เธอก็รู้ว่าจะต้องเข้าโรงงาน พอดีโทรศัพท์ดัง โสภารับสายแล้วบอกว่าวันนี้คุณอัสดมไม่เข้าบริษัท ถวิกาหยิบกระเป๋าเตรียมตัว ผู้จัดการไม่ให้เอากระเป๋าไปจะถือลำบากเพราะต้องใส่ถุงมือ

“ถุงมืออะไรคะพี่”

“ถุงมือป้องกันเชื้อโรคครับ ในตัวโรงงานต้องสะอาดร้อยเปอร์เซ็นต์”

ถวิกาสนใจทันที เพิ่งรู้ว่าเชื้อโรคจากคนจะติดตัวกุ้งได้ด้วย ผู้จัดการโรงงานบอกว่าสินค้าถูกตีกลับมาหลายครั้งเพราะเขาตรวจเจอสารปนเปื้อน ถวิกายิ่งสงสัยว่าสารปนเปื้อนมีอะไรบ้าง

“ก็พวกเชื้อโรค สารพิษต่างๆ บางโรงงานนี่แอบใส่ฟอร์มาลินลงไป แต่โรงงานเราไม่เคยทำครับ” ถวิกาเก็บข้อมูลยิ้มอย่างมีเลศนัย

ในเวลานั้นอัสดมอยู่กับจีน่าที่บ้านเพราะไม่ค่อยสบายจึงไม่ได้ไปโรงเรียน จีน่าลุกขึ้นเอาพวงมาลัยมากราบอัสดม บอกพอรู้ว่าลุงจะมาจึงให้ป้านีซื้อพวงมาลัยมาให้ อัสดมไม่เชื่อรู้ว่าสาทินีเป็นคนจัดการทุกอย่าง แต่เขาก็อดเอ็นดูจีน่าไม่ได้ ดึงตัวเข้ามากอด สาทินียิ้มสมใจ

เย็นวันนั้นถวิกากลับมาเล่าให้เปรียวกับโจฟังเรื่องที่โรงงาน เธอมีความคิดอยากจะเอาฟอร์มาลินใส่กุ้งให้บริษัทอัสดมเจ๊งไปเลย แต่ก็กลัวว่าผู้จัดการโรงงานจะเดือดร้อน...เปรียวอยากรู้ว่าสุวิกาโดนกระทำอย่างไรบ้าง เพื่อนถึงได้แค้นมากขนาดนี้ ถวิกาเอาสมุดบันทึกมาอ่านให้ฟัง

“คุณอัสดมมาหลอกให้ฉันรักก็เพื่อให้ฉันขโมยรายชื่อลูกค้าบอสไปให้เขา...” ถวิกายิ่งแค้นใจที่อัสดม หลอกพี่สาวตนเพื่อผลประโยชน์ เปรียวยุให้ขโมยรายชื่อลูกค้าอัสดมไปให้บริษัทอื่นบ้าง ถวิกาคิดว่าเสี่ยงต่อการติดคุกเกินไป

ระหว่างที่ครุ่นคิดหาวิธีทำลายอัสดม รัชดาโทร.เข้ามาบอกว่ารออยู่หน้าคอนโด ถวิกาลงมาหาเขาเอาแบบฟอร์มสมัครงานบริษัทใหม่มาให้เธอกรอก เธออ้างว่าไม่มีที่เขียน รัชดาหันหลังก้มลงเป็นโต๊ะให้เธอเขียน ถวิกาทึ่งที่เขาทุ่มเทเพราะอยากให้ไปทำงานด้วยกัน ในใจเธอหวั่นหวิว ถ้ารัชดารู้ว่าเธอหลอกเขาไม่ได้คิดจะไปจริง เขาคงโกรธเธอมาก

ooooooo

อัสดมให้สาวใช้ขนของห้องลูกจะเอาไปบริจาค ชลิตาเห็นโวยวายไม่ยอม สั่งให้เอาเก็บไว้ที่เดิมให้หมด และต่อว่าอัสดมไม่เสียใจเลย อัสดมบอกไม่ใช่ว่าตนจะไม่เสียใจ แต่ตนไม่ยึดติด และอยากให้เธอทำใจเสียบ้าง

ที่บริษัทถวิกาเห็นโสภาออกไปธุระข้างนอกก็เกิดความคิดจะทำลายบริษัทโดยให้โสภาเป็นแพะรับบาป เป็นการเอาคืนที่เธอจับพี่สาวตนไปทำแท้ง...รีบเข้าไปเปิดคอมฯที่โต๊ะโสภา พยายามจะเข้าเมลของเธอแต่ไม่รู้พาสเวิร์ด จนปัญญาต้องโทร.ให้เปรียวช่วย

“แกจะเข้าเมลเขาเพื่ออะไร”

“ฉันจะใช้อีเมลเขาเมลไปหาลูกค้าที่อเมริกา แจ้งยกเลิกส่งสินค้า โสภาต้องโดนลงโทษ แล้วที่สำคัญ นายอัสดมต้องเสียลูกค้ารายใหญ่”

เปรียวจึงบอกว่าพาสเวิร์ดในที่ทำงานส่วนใหญ่จะตั้งกันยากๆ ป้องกันคนอื่นเข้า จนบางทีลืมเองต้องจดไว้ ถวิกาจึงพยายามหาว่าโสภาจดไว้ที่ไหน แล้วก็พบสมุดโน้ตในลิ้นชัก จำได้ว่าโสภามักจะบ่นว่าลืมพาสเวิร์ดแล้วเปิดสมุดนี้ และแล้วก็เจอ เปรียวรีบห้ามส่งเมล เพราะมันสามารถเช็กได้ว่าเมลฉบับนี้ส่งมาจากคอมฯเครื่องไหน ยิ่งเรานั่งข้างๆจะตกเป็นผู้ต้องสงสัยแน่

“เจ้าแม่ไอทีอย่างแกมีทางอื่นไหม” ถวิกาถาม เปรียวให้ส่งพาสเวิร์ดโสภามา

เปรียวใช้คอมพิวเตอร์ที่ร้านกาแฟส่งเมล โจกลัวถูกเช็กเจอ เปรียวอธิบาย “เขาจะเช็กได้แค่ว่าเราส่งจากที่ไหน อธิบายง่ายๆ พี่เขียนจดหมายไปด่าแฟนเก่า แต่พี่ไม่ลงชื่อ ลงแต่ที่อยู่”

“ผัวเก่าพี่ก็ตามมาถูกบ้าน แต่ไม่รู้ว่าพี่เป็นคนเขียนจดหมายไปด่า”...เปรียวชมว่าหัวไว

บ่ายวันนั้นอัสดมนั่งทำงานอยู่ที่บ้าน ได้รับโทรศัพท์จากลูกค้ารายใหญ่ทางอเมริกา ต่อว่าที่ยกเลิกส่งสินค้ากะทันหัน อัสดมตกใจรีบหาทางแก้ปัญหาว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด

อัสดมรีบมาที่บริษัท ถวิกานั่งทำงานอยู่ทำทียิ้มดีใจที่เขามา อัสดมถามทันทีว่าเธอใช้อีเมลโสภาบ้างหรือเปล่า ถวิกาบอกว่าไม่รู้พาสเวิร์ดจะใช้ได้อย่างไร พออัสดมบอกเรื่องที่เกิดขึ้น ถวิกาใส่ไคล้ว่าเมลโสภาก็แสดงว่าเธอเป็นคนส่ง อัสดมส่ายหน้าเพราะโสภาอยู่ที่บ้านเขา ถวิกาหน้าเจื่อนรีบปรับสีหน้า อัสดมให้ไปตามรัชดาโดยลืมไปว่าเขาลาออกแล้ว

“งั้นไปตามรองผู้จัดการฝ่ายการตลาดมา”

ถวิกาหายไปสักพักกลับมา “รองผู้จัดการฝ่ายออกไปหาลูกค้า พี่พนักงานเลยมาแทนค่ะ”

พนักงานฝ่ายไอทีเข้ามาสมทบ อัสดมสั่งการให้ฝ่ายการตลาดไปร่างจดหมายแสดงความเสียใจ และขอโทษกับความผิดพลาดครั้งนี้ เรายังยินดีทำธุรกิจร่วมกับลูกค้ารายนี้ ให้หาเหตุผลบอกลูกค้าไปด้วย เสร็จแล้วส่งมาให้ตนตรวจก่อนที่จะส่งไปให้ลูกค้า

พอพนักงานออกไป ถวิกาก็รีบออกตัวว่าตนนั่งคุยโทรศัพท์อยู่ที่โต๊ะตลอด ไม่เห็นมีใครมาใช้คอมพ์ของโสภาเลย อัสดมบอกอีเมลถูกส่งไปตอนบ่ายโมงสิบและส่งจากที่อื่น ฝ่ายไอทีแจ้งว่าได้เช็กดูแล้ว พบว่ามีการเข้าจีเมลจากไอพีโน้ตบุ๊ก ต้องใช้เวลาตรวจสอบว่าจากที่ไหน ถวิกากังวลใจแต่ก็ทำทีเร่งให้หาตัวคนทำให้ได้เร็วๆ

โสภาโทร.หาอัสดมบอกว่าตนสงสัยถวิกา เพราะเด็กคนนี้หน้าซื่อใจคด เคยทรยศชลิตาผู้มีพระคุณ...

ไม่นานถวิกาเอาร่างจดหมายที่ให้การตลาดพิมพ์มาให้อัสดมตรวจสอบ แย็บถามว่าเขาสงสัยใคร อัสดมมองถวิกาอย่างจับพิรุธก่อนจะบอกว่าต้องเป็นพนักงานในบริษัท ถวิกาทำเป็นแปลกใจ พนักงานบริษัทจะทำทำไม บริษัทขาดทุนพวกเขาก็ไม่ได้โบนัส

“นั่นสิ หนูพอจะช่วยฉันหาเหตุผลได้ไหม”

“หนูนึกไม่ออกเลยค่ะ เขาทำไปทำไม” ถวิกายิ้มอ่อนหวานให้อัสดมเชื่อ

เย็นวันนั้นถวิกากลับมาถึงคอนโด เจอรัชดาพูดคุยอยู่กับเปรียวและโจ สองเพื่อนรีบหลบฉากไปปล่อยทั้งสองคุยกันเอง รัชดารู้เรื่องอีเมลโสภาจากลูกน้องเก่า เขาเชื่อว่าเป็นฝีมือถวิกา หญิงสาวไม่อาจหลอกเขาได้ จึงยอมรับว่าต้องการทำลายอัสดมและเมียให้ย่อยยับ รัชดาคิดว่าเธอจะเลิกแก้แค้น ถวิกาบอกเพิ่งรู้บางอย่างที่ผลักดันความแค้นขึ้นมาจนถึงขีดสุด

“ชลิตาให้พี่สาวฉันไปทำแท้ง พี่ฉันถูกโยนทิ้งไว้ข้างถนน ตกเลือดเกือบตาย นายอัสดมไม่ได้มีสำนึกความเป็นพ่อ เขาให้พี่ฉันไปเอาลูกออกเพราะเมียเขาจะหย่า”

รัชดาตกใจ “เขารักเมียเขามาก มากกว่าลูกในไส้ตัวเอง ถวิกา คุณจะไม่ลาออกสินะ”

“ศัตรูต้องเก็บไว้ใกล้ตัว กำจัดศัตรูได้ไม่ครบทุกตัว ฉันก็ไม่หยุด!”

รัชดาเห็นใจเพราะอัสดมทำรุนแรงกับพี่สาวเธอ แต่ก็ไม่อยากให้คนที่เขารักทำบาป...

ooooooo

เช้าวันต่อมาถวิกาชงกาแฟมาให้อัสดมแล้วถามเขาว่า จับตัวคนส่งอีเมลได้หรือยัง อัสดมตอบนิ่งๆว่ารอให้เจ้าตัวสารภาพอยู่ ถวิกาชะงักทำทีถามว่ารู้ตัวแล้วหรือ อัสดมจ้องหน้า

“ถวิกา ฉันไม่ได้บอกหนูเรื่องนึง ฝ่ายไอทีเช็กคอมพิวเตอร์คุณโสภาพบว่ามีคนพยายามเข้าจีเมลเธอหลายครั้ง...เมื่อวานหนูบอกว่าหนูนั่งอยู่ที่โต๊ะตลอดไม่เห็นใครมา หนูคิดว่าใครล่ะ”

ถวิกาใจหล่นมาที่ตาตุ่ม แก้ตัวหน้าตาย “หนูเพิ่งนึกออกค่ะ หนูลุกไปเข้าห้องน้ำ แล้วนี่ฝ่ายไอทีรู้หรือยังคะ อีเมลส่งมาจากไหน”

“อันนี้ฉันต้องถามหนู หนูให้ใครส่งอีเมล” ถวิกาตาโตทำทีไม่เข้าใจ อัสดมหมดความอดทนฉุนเฉียวใส่ “เลิกทำเป็นใสซื่อได้แล้ว! ฉันรู้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วว่าเป็นหนู ฉันรอให้สารภาพเอง แต่หนูก็เป็นผู้ร้ายปากแข็ง! หนูเจตนาทำลายบริษัทฉัน หนูเกลียดอะไรฉันนักหนาฮึถวิกา!”

ถวิกาหน้าซีด โกหกเอาตัวรอด “หนูไม่ได้หักหลังคุณค่ะ หนูเอาคืนพี่โสภา! ก็พี่โสภาชอบหาเรื่องหนู หนูเลยใส่ร้ายเขา ให้เขาโดนไล่ออกค่ะ”

อัสดมชั่งใจแต่ยังโกรธเพราะการกระทำนี้กระทบบริษัท ถวิกาอ้างว่าไม่ทันคิดแล้วอ้อนให้เขาอย่าโกรธ อัสดมไม่ไว้ใจ ต่อไปถ้าเธอไม่พอใจอะไรก็คงจะทำร้ายเขาเช่นกัน หญิงสาวทำเป็นงอนว่าคนรักกันถ้าไม่ไว้ใจกันก็คือหมดรัก ตนก็ขอลาออก อัสดมสวนเสียงเข้ม

“หนูไม่ต้องลาออกหรอกถวิกา...ฉันไล่หนูออก! ออกไปซะวันนี้เลย ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งความจับหนู ข้อหาที่แฮ็กอีเมลเลขาฉัน ผิด พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ และผิดสัญญาว่าจ้าง!”

ถวิกาพยายามอ้อนว่าไม่ได้ตั้งใจ อัสดมตวาดให้หยุดพูด ไล่ให้รีบไปก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจโทร.หาตำรวจ เอาเธอเข้าคุก!...ถวิกาใจเสียไม่คิดว่าเขาจะโกรธมากขนาดนี้

ooooooo


ละครระบำมาร ตอนที่ 7 อ่านระบำมารติดตามละครระบำมาร ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย วีรภาพ  สุภาพไพบูลย์, ทัศนียา การสมนุช,อาทิตย์  ตั้งวิบูลย์พาณิชย 21 ก.ย. 2561 05:18 2018-09-02T00:16:04+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ