ข่าว

วิดีโอ



ระบำมาร

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: ตุณย์

กำกับการแสดงโดย: รอน บรรจงสร้าง

ผลิตโดย: ปริษัท นีโน่บราเดอร์ส จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: วีรภาพ  สุภาพไพบูลย์, ทัศนียา การสมนุช,อาทิตย์  ตั้งวิบูลย์พาณิชย

ถวิกาสังเกตสาทินี เห็นว่าเมียน้อยคนนี้เป็นคนนิ่งๆไม่สู้คน โสภายังจะให้สาทินีกราบขอโทษชลิตา พอดีรัชดากลับมา เขาเข้ามายืนปกป้องพี่สาว ถวิกาหน้าเจื่อนเมื่อรู้ว่า เขาเป็นน้องชายสาทินี ชลิตาจึงกล่าวกับรัชดาว่าให้เตือนพี่สาวอย่าล้ำเส้น ที่ผ่านมาตนยอมให้มากพอแล้ว

คืนนั้นชลิตาเล่าให้อัสดมฟังว่าสาทินีเป็นเพื่อนกับสุวิกา อัสดมไม่เชื่อและขอร้องจะไม่พูดถึงสุวิกาอีก ชลิตามั่นใจว่าสุวิกายังไม่ตายและเป็นคนยุให้สาทินีส่งรูปมาให้ อัสดมตัดบทจูงมือภรรยาไปนอนปลอบโยนว่า เธอเจอเรื่องหนักๆมาเยอะน่าจะนอนพัก และถ้าฝันร้ายตนจะกอดเธอไว้เพื่อเปลี่ยนฝันร้ายให้เป็นฝันดี ชลิตาคลายความโกรธลงเมื่อเจอไม้นี้ของสามี

ล้วในคืนนั้น ถวิกาก็ฝันถึงพี่สาวอีก เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นทั้งที่ยังหลับอยู่ เปรียวกับโจต้องเข้ามาปลุกและปลอบ ถวิกาสะอื้นรำพันว่า

“พี่แววมาขอโทษที่ทิ้งฉันไป ฉันต่างหากต้องขอโทษ ถ้าฉันดูแลพี่ดีกว่านี้ พี่ก็คงไม่ตาย”

ถวิกานึกถึงวันที่สุวิกาเอาแต่เศร้าซึม ถวิกาพยายามเลือกชุดให้พี่ใส่เพื่อออกไปเดินเที่ยวกัน แต่สุวิกาก็ไม่เลือกซักชุด พอถวิกาถามว่าพี่อยากไปไหนตนจะพาไปทุกที่ เธอกลับตอบว่า

“พี่อยากไปหาคนที่พี่รักที่สุด...ความตายเท่านั้นที่จะทำให้พี่ได้เจอเขา”

ถวิกาไม่ได้เฉลียวใจกับคำพูดของพี่สาวเลย จึงเสียใจมาก ถ้าตนเฝ้าพี่ พี่ก็คงไม่ไปฆ่าตัวตาย...ถวิกาเอาความรู้สึกนี้มาเป็นพลังในการแก้แค้น

วันต่อมา ถวิกาสวมชุดทำงานเชยๆ เกล้าผมเรียบๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้น มองภาพถ่ายสุวิกาแล้วพูดว่า “วันนี้การแก้แค้นของเราจะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการแล้วนะพี่แวว ฉันจะหลอกล่อให้นายอัสดมหลงรัก แล้วฉันก็จะทิ้งเขา เหมือนที่เขาทิ้งพี่ให้เจ็บปวด เอาใจช่วยฉันด้วยนะพี่แวว” ว่าแล้วก็หยิบแว่นหนาเตอะมาสวมอำพรางดวงตาคู่สวยของตัวเอง

วันนี้เป็นวันแรกที่ถวิกาจะได้ทำงานในบริษัทเอวีเอ็นฟู้ดส์ของอัสดม โสภาจัดโต๊ะทำงานให้ใกล้ๆกันเพื่อสะดวกในการสอนงาน เวลาอยู่ต่อหน้าโสภาแล้วเจออัสดม ถวิกาจะไม่มองหน้าเขา ทำตัวเชยๆ ทำให้เขาไม่สนใจเธอสักนิด แล้วเธอก็ทำทีบ่นกับโสภา

“คุณอัสดมไม่ชอบหนูอ่ะพี่โสภา ไม่ยอมคุยกับหนูเลย”

“ก็ดีแล้วนี่ แต่งตัวแบบนี้มาทำงานทุกวันนะถวิกา”

“ทำไมพี่โสภาถึงย้ำเรื่องแต่งตัวจังคะ”

โสภาปัดว่าให้ทำตามคำสั่ง ถวิการับคำแล้วขอตัวไปชงกาแฟไปให้อัสดม...พอเอากาแฟมาให้ที่ห้อง ถวิกาก็เริ่มอ่อยอัสดมด้วยการวางแก้วกาแฟ เขาไม่สนใจ จึงแกล้งบ่นดังๆว่าแว่นมัว ถอดออกมาเช็ด ทำให้อัสดมเห็นดวงตาคู่สวยของถวิกา เขาเริ่มสนใจเด็กคนนี้ขึ้นมา

เผอิญรัชดาเคาะประตูแล้วเปิดเข้ามา เห็นสายตาอัสดมที่มองถวิกาก่อนที่เขาจะกลบเกลื่อนสายตา ถวิกามองรัชดาอย่างเย็นชาแล้วสวมแว่นกลับเข้าไปก่อนจะขอตัวกลับออกไป

“เลขาใหม่เหรอครับ แต่คุณโสภาก็ยังอยู่นี่ครับ”

“ฉันเพิ่งรับมาให้เป็นผู้ช่วยโสภา”

“นึกว่ารับมาให้เป็นอาหารตาคุณซะอีกครับ”

“นายมันคิดอกุศล แล้วมาหาฉันมีอะไร”

รัชดาต่อว่าที่ชลิตาพาคนไปราวีพี่สาวถึงร้าน อัสดมจึงบอกว่าเพราะสาทินีแกล้งส่งรูปคนตายมาให้ก่อน รัชดาแก้ตัวแทนพี่สาวว่าไม่จริง และที่ตนมาเพราะต้องการปกป้องพี่สาว

“ผมรู้ พี่สาวผมทำผิดต่อภรรยาคุณ แต่ภรรยาคุณไม่มีสิทธิ์ไปรังแกพี่ผม คนกลางต่างหากที่ผิด เป็นต้นเหตุให้ผู้หญิงทะเลาะกัน ผู้ชายไร้คุณธรรมหนึ่งคน ทำลายผู้หญิงได้หลายคน”

“พูดจบหรือยัง จบแล้วก็ไปทำงาน ฉันไม่ได้ให้เงินเดือนนายร่วมแสนเพื่อมาสอนฉัน”

“ผมบอกไว้ตรงนี้เลยนะครับ ที่ผมยังทำงานกับคุณ ไม่ใช่เพราะแค่เงินเดือนที่ผมต้องใช้เลี้ยงชีพ ผมอยู่เพื่อเฝ้าดูคุณ ไม่ให้คุณทำร้ายพี่สาวผมไปมากกว่านี้”

อัสดมมองน้องเมียอย่างไม่ค่อยพอใจ แต่แววตาเขาแฝงด้วยอำนาจที่เหนือกว่า...ขณะนั้น โสภามอบหมายงานพิมพ์รายงานการประชุมให้ถวิกาทำ ตัวเธอจะไปทวงสัญญาซื้อขายที่ฝ่ายกฎหมาย และย้ำว่าถ้าอัสดมเรียกก็เข้าไปแทน ถวิการับคำแข็งขัน

รัชดาเดินมาได้ยินชื่อที่โสภาเรียกถวิกาก็ชมว่าเพราะดี แล้วแดกดันที่เธอไปช่วยเจ้านายรุมพี่สาวตนเมื่อวาน ถวิกาตอกกลับทันที

“เมื่อกี้พี่โสภาเล่าเรื่องคุณให้ฟัง คุณเป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาด พี่น้องบ้านนี้เก่งนะคะ น้องชายมีหัวการค้า พี่สาวมีหัวเรื่องแย่งสามีคนอื่น คุณต้องภูมิใจพี่สาวมากเลย”

“คุณไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรก็อย่าพูดเลยครับ”

“เรื่องนี้ไม่ได้ซับซ้อนตรงไหนนี่คะ พี่สาวเป็นเมียน้อย น้องชายทำงานกับสามีพี่สาว ชัดเจนว่าน้องเห็นดีเห็นงามกับพี่”

“ห้ามพูดอย่างนี้อีกนะครับคุณถวิกา คุณไม่รู้ตื้นลึกหนาบางเรื่องในครอบครัวผม เพราะคุณมีความคิดแย่ๆชอบตัดสินคนอื่นอย่างนี้นี่เองคุณอัสดมถึงรับคุณเข้าทำงาน ทัศนคติคล้ายกัน”

ถวิกาปรี๊ดแต่รัชดาเดินหนีไปเสียก่อน จึงได้แต่บ่นอุบ แล้วเขาไม่ด่วนตัดสินคนอื่นหรือ

ooooooo

รสลินเดินเลือกกระเป๋าแบรนด์เนมอย่างมีความสุข โดยมีส้มซ่าเดินตามอิจฉาเล็กๆที่เพื่อนมีเสี่ยเลี้ยงสบาย รสลินให้ส้มซ่าเลือกได้หนึ่งใบแค่กระเป๋าสตางค์เท่านั้น แต่พอให้พนักงานรูดบัตรเครดิตกลับไม่ผ่าน รสลินหน้าเจื่อนรีบโทร.ไปหาโสภาบอกให้โอนเงินมาด่วน

โสภาใส่ยับ “ได้เงินเดือนเดือนละตั้งสองแสนไม่เคยพอใช้ ผลาญเงินสามีคนอื่นเป็นว่าเล่น”

“แล้วทำไม ฉันจะผลาญเงินคุณอัสกี่แสนกี่ล้าน แกมายุ่งอะไรด้วยฮึ นังเลขาหน้าปลาดุก”

“นังเมียน้อยหน้าเงิน! คุณอัสดมจับได้ว่าแกส่งคนไปป่วนงานเลี้ยง เลยโทร.ไประงับบัตรเครดิตแก แล้วก็สั่งฉัน เดือนนี้ไม่ต้องโอนเงินให้แก...อยู่ดีไม่ว่าดี อยากรนหาที่เอง เดือนนี้ไม่มีเงินใช้ แกก็ไปเร่ขายตัวแล้วกันรสลิน” โสภาหัวเราะเยาะแล้ววางสายใส่

ถวิกาเงี่ยหูฟังอย่างสนใจ แล้วแย็บถามว่าอัสดมคงรักเมียคนนี้น่าดูถึงให้เงินใช้เดือนตั้งสองแสน โสภาคิดว่าเป็นความถูกใจมากกว่า เพราะอัสดมชอบผู้หญิงเซ็กซี่ ถวิกาเก็บข้อมูลทันที

ด้านรสลินเสียหน้าเป็นอย่างมาก ร้อนใจกลัวอัสดมโกรธนานจึงรีบโทร.หาเพื่อจะขอโทษ แต่เขากลับไม่รับสาย...ในขณะที่อัสดมกำลังจะขึ้นรถที่หน้าบริษัท เห็นโสภากับถวิกาเดินคุยกันมาก็ชวนให้ไปทานข้าวกลางวันด้วยกัน ถวิกาแสร้งทำตื่นเต้นดีใจ โสภาสะกิดให้สำรวม

“หนูขอโทษค่ะ หนูดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ ก็ตั้งแต่เช้าคุณอัสดมแทบไม่ได้คุยกับหนูเลย จนหนูคิดว่าคุณอัสดมไม่ชอบหนูซะอีกค่ะ”

โสภาเอ็ดว่าเจ้านายไม่ใช่เพื่อนเล่นจะได้ชวนคุย อัสดมปรามไม่เลิกดุ แล้วชวนซ้ำให้ทั้งสองขึ้นรถ

แต่โสภาปฏิเสธขอเดินไปกันเอง แล้วเธอก็เดินอบรมถวิกาไปตลอดทาง อัสดมมองตามยิ้มๆอย่างสนใจถวิกาขึ้นมามาก

ค่ำวันนั้น ถวิกาแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดมาเที่ยวผับกับเปรียวและโจ เพราะต้องการตีสนิทรสลิน แล้วก็ได้เห็นรสลินเต้นอย่างเมามันกับส้มซ่าเพื่อนสนิท เปรียวเห็นแล้วทึ่งกับท่าเต้นเรียกแขกของสาวพริตตี้ผู้นี้

ชักหวั่นใจถ้าเพื่อนจะทำตัวแบบเปรียว ถวิกากลับบอกว่าถ้าทำตัวเหมือนกันแล้วอัสดมจะชอบหรือ ตนจะต้องเซ็กซี่พอประมาณแบบให้เขาต้องการค้นหา ว่าแล้วก็ให้โจไปจัดการชิงความสนใจจากรสลิน โจยิ้มย่องเดินนำหน้าไปหารสลินทันที

ถวิกากับเปรียวนั่งดูโจเต้นสุดสวิง กระทบรสลินจนหันมาโวยวายหาว่าเป็นเก้งหรือช้างกันแน่ โจทำหน้าเหวอขอโทษขอโพย แล้วถอยออกมาเต้นเบาๆข้างโต๊ะเพื่อนสาว

“แก...ยกธงขาวค่ะ นางแรงมาก”

“โจร้อยผัวกลัวอะไร แรงก็สู้ดิพี่โจ!” ถวิกาผลักโจกลับไปกระแทกรสลิน

รสลินโวยวายอีก คราวนี้โจชี้ไปที่ถวิกาว่าเป็นคนผลัก ถวิกาสวมบทคนเมาร้องไห้ฟูมฟายถูกแฟนทิ้ง รสลินถามโจว่าเพื่อนเป็นอะไร โจบอกว่าโดนเทแล้วเข้าปลอบ “ทำใจนะกาก้า”

ถวิกาแอบเหวอที่โจเรียกว่ากาก้า แล้วกลบเกลื่อนฟูมฟายว่าจะเมาให้ตายไปเลย พูดไปก็ยกแก้วซดรวดเดียวหมด รสลินท้วงว่าที่ดื่มไปน่ะน้ำเปล่า

“อ้าวเหรอ! มิน่าล่ะ กลิ่นบริสุทธิ์เชียว”

“เธอก็ออกจะสวย หาแฟนใหม่สิ เอาให้หล่อๆ รวยๆกว่าแฟนเก่าไปเลย” รสลินปลอบ

“แฟนนะ ใช่สินค้าออนไลน์ จะได้โทร.สั่งซื้อได้”

“สวยสั่งตาย จะสั่งแฟนออนไลน์ให้ดู” ว่าแล้วรสลินก็ปรายตามองไปทางหนุ่มหล่อกลุ่มหนึ่ง เต้นเลื้อยไปรอบตัวหนุ่มหล่อคนหนึ่ง

ส้มซ่ากระซิบบอกถวิกาให้คอยดูวิธี ถวิกาถามไม่กลัวแฟนตัวเองรู้หรือ ส้มซ่าจอมเม้าท์อยู่แล้วแฉหมดเปลือกว่า รสลินมีผัวเป็นบางวัน ผัวเสี่ยเลี้ยงดีแต่ไม่ค่อยมา วันไหนนางเบื่อก็จะออกมาเที่ยวสีหนุ่มๆแบบนี้ แต่ไม่เคยเอาจริงเพราะยังกลัวแฟนเสี่ยตัดหางปล่อยวัด ถวิกา โจ และเปรียวทึ่งที่รสลินยังมีดีอยู่บ้าง

ไม่ทันไรมีสาวสวยคนหนึ่งเข้ามาสาดน้ำใส่หน้า รสลิน บอกโทษฐานอ่อยแฟนเธอ ถวิกาให้ส้มซ่าไปช่วยเพื่อน แต่เธอกลับบอกว่าแค่นี้รสลินเอาอยู่ ถวิกาเห็นรสลินเริ่มโดนรุมก็ทนไม่ได้ จึงเข้าช่วย โดยใช้แม่ไม้มวยไทยจัดการสาวๆพวกนั้นวิ่งหนีกระเจิง

รสลินหันมาผูกไมตรีกับกลุ่มถวิกา แล้วเล่าอดีตของตัวเองให้ฟัง ว่าแต่เล็กเห็นพ่อตบตีแม่จนแม่หนีไปมีผัวใหม่ ตนต้องมาอยู่กับยาย แล้วก็เห็นตาตบตียายอีก จึงหนีออกจากบ้านมาใช้ชีวิตเอง ส้มซ่าเสริมว่า รสลินมีผัวตั้งแต่อายุ 15 ปี ปีละ 2 คน จนอายุ 25 ถึงมาเจออัสดม ถวิกาหูผึ่ง

“แฟนคนนี้รวยไหม หล่อไหม นิสัยเป็นยังไง”

“ถามเป็นชุดเลยนะแก แฟนฉันคนนี้คุณสมบัติ ครบถ้วน หล่อ รวยแอนด์มีเมียแล้ว ส่วนนิสัยก็ใจดี ไถเงินง่าย”

“โห บุญหล่นทับ ได้แฟนรวยแล้วยังหลอกง่ายอีก อยากมีมั่งจัง นอกจากสวยเซ็กซี่แล้ว อะไรทำให้เสี่ยนั่นถูกใจแกอ่ะ” ถวิกาเลียบเคียงถาม


“เวลาเขาไม่มาหา  ฉันก็ไม่โทร.ตาม พูดง่ายๆฉันไม่จิก โอ๊ย ลำพังโดนเมียหลวงเซ้าซี้โทร.จิก เขาก็เซ็งจะตายอยู่แล้ว”

ถวิกาเก็บข้อมูลเพิ่มขึ้น แล้วรู้สึกว่ารสลินเป็นคนที่หลอกถามอะไรง่ายมาก

ooooooo

วันต่อมา ถวิกานั่งรออัสดมมาทำงาน พอเห็นเขาเดินมาก็รีบสยายผม ถอดแว่นออกให้ดูเซ็กซี่พอประมาณ สายตาอัสดมจับจ้องที่เธอด้วยแววตาเจ้าชู้ ถวิกาทำเป็นรู้สึกตัวรีบรวบผมตึงกลับมาเป็นแบบเชยๆ แล้วสวัสดีเขาถามรับกาแฟไหม ชายหนุ่มพยักหน้าแต่เน้นว่าไม่เอาหวาน

“เมื่อวานเผลอใส่น้ำตาลไปสามก้อนค่ะ พี่โสภาให้หนูท่องจนขึ้นใจแล้วค่ะ กาแฟของคุณอัสดมมีสูตรดังนี้ กาแฟสองช้อน น้ำตาลหนึ่งก้อน คอฟฟีเมตสองช้อน ถูกต้องไหมคะ”

อัสดมรับว่าใช่ แล้วมองเธออย่างค้นหาว่าเธอเป็นแบบไหนกันแน่ โสภาเดินเข้ามาถามเจ้านายว่า ถวิกาทำอะไรไม่ถูกใจ เขากลบเกลื่อนตำหนิว่าถวิกาปล่อยโต๊ะรกไม่เป็นระเบียบ โสภางงๆแต่ก็จัดการช่วยเก็บให้เป็นระเบียบ

เมื่อไม่มีเงินเดือน รสลินก็ไม่มีเงินเที่ยวเตร่ ที่สำคัญโดนเจ้าของคอนโดทวงค่าเช่าห้องอีก เธอพยายามโทร.หาอัสดม เขาก็ไม่รับสาย

ขณะเดียวกัน อัสดมแกล้งโยนรายงานการประชุมทิ้ง แล้วโวยวายโสภาไม่ส่งงาน สั่งให้เธอเป็นคนพิมพ์มาใหม่ไม่ต้องใช้ถวิกา...จากนั้นก็มาสั่งถวิกาให้ไปพบลูกค้ากับเขาแทนโสภา ถวิกาทำทีตื่นเต้นที่ได้นั่งรถหรู อัสดมตะล่อม

“ชอบของหรูๆเหรอ แสดงว่าต้องชอบพวกกระเป๋าเสื้อผ้ารองเท้าแบรนด์เนม”

“อืม...ก็ไม่นะคะ ต่อให้มีตังค์หนูก็ไม่ซื้อค่ะ มันของฟุ่มเฟือย กระเป๋าใบเป็นแสน หนูเอาเงินไป ดาวน์บ้านดีกว่า” ถวิกาปั่นหัวให้อัสดมสนใจอยากค้นหาตัวตนมากขึ้น

ระหว่างนั่งรอลูกค้าที่ร้านอาหาร อัสดมตั้งคำถามเพื่อให้รู้จักถวิกามากขึ้น ถามทำไมถึงมาทำงานกรุงเทพฯ ถวิกาปั้นเรื่องว่าไม่อยากขอเงินพ่อ ที่บ้านค้าขายและที่ราชบุรีไม่ค่อยมีงานออฟฟิศ อัสดมดักคอคงชอบแต่งหน้าแต่งตัวเป็นสาวออฟฟิศ และว่าเคยเห็นเธอแต่งหน้า ท่าทางแต่งเป็นตนดูออก ถวิกาบอกว่าเพื่อนแต่งให้เพราะหาว่าตนเชย

“งั้นเพื่อนหนูต้องไม่เห็นมุมอื่นของหนูเหมือนที่ฉันเห็น”

พลันเสียงรัชดาแทรกถาม “มุมไหนเหรอครับ?”

อัสดมเงยหน้ามองเห็นรัชดายืนยิ้มกวนๆ ก็หงุดหงิดจะมาทำไม รัชดาอ้างว่าไปหาเขาที่ห้องไม่เจอ โสภาบอกว่าออกมาหาลูกค้า ตนจึงคิดว่าควรมาช่วยคุยกับลูกค้า

“ลูกค้าคนนี้ฉันดีลเองมาตั้งแต่แรก นายไม่จำเป็นต้องมาคุย”

“ในฐานะผู้จัดการฝ่ายการตลาด ผมว่าผมควรมาครับ”

ถวิกาเริ่มอึดอัดจึงขอตัวไปห้องน้ำ...พอออกมาจากห้องน้ำ รัชดาดักรอ ต่อว่าเธอไม่ควรออกมากับอัสดมสองต่อสอง เพราะเขาเป็นผู้ชายอันตราย ถวิกากวนกลับว่า เขาห่วงงานหรือห่วงคนกันแน่ รัชดาบอกตามตรงว่าไม่อยากเห็นผู้หญิงคนไหนเป็นเหยื่ออัสดมอีก และตนได้เตือนลูกน้องที่ฝ่ายไปหลายคนแล้ว ถวิกายืดอก

“ฉันไม่ต้องการคำเตือนของคุณค่ะ แล้วฉันต่างหากที่ควรเป็นฝ่ายเตือนคุณ กรุณาอย่ามายุ่งกับฉันค่ะ ฉันดูแลตัวเองได้” พูดจบก็เดินหงุดหงิดกลับไปที่โต๊ะ

อัสดมเห็นสีหน้าหญิงสาวก็ถาม ใครทำให้อารมณ์เสีย รัชดาเดินตามเข้ามารับว่าตนเอง อัสดมเคืองติงว่าเขาไม่ควรทำเกินหน้าที่ รัชดาถามตนทำอะไรเกินหน้าที่

“ฉันเป็นเจ้าของบริษัท ฉันรู้ ลูกน้องทำอะไร หรือพูดอะไรที่กระทบถึงฉันบ้าง นายทำงานของนายไปเท่านั้นพอ” รัชดาไม่หวั่นกลับโต้อีกว่า

“หน้าที่การงานก็ส่วนนึงครับ หน้าที่ในฐานะเพื่อนมนุษย์ก็ส่วนนึง มนุษย์เราโดยปกติเวลาเห็นใครอยู่ในภาวะเสี่ยง เรามักยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ”

“แล้วนายไม่คิดมั่งเหรอ คนบางคนเขาก็อยากเสี่ยง เสี่ยงแล้วรวย เสี่ยงแล้วก้าวหน้า นายต้องรู้จักปล่อยวาง ปล่อยให้คนรอบข้างเขาเลือกเส้นทางของตัวเอง”

“แต่ผมรู้อยู่แล้วว่าเส้นทางนั้นขรุขระ เต็มไปด้วยหลุมด้วยบ่อ ผมก็ต้องปักป้ายเตือน ถนนเส้นนี้ห้ามเข้า”

ถวิกาฟังสองหนุ่มใช้วาจาเชือดเฉือนกันยิ่งอึดอัดใจ โชคดีที่ลูกค้ามาถึง สองหนุ่มปรับสีหน้าท่าทางยิ้มแย้มทักทายลูกค้าทันที

ooooooo

เย็นวันนั้น ถวิกากลับคอนโดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มจนโจแปลกใจ เธอเล่าว่าทำให้อัสดมหลงเสน่ห์ได้ โจข้องใจว่าเชยๆแบบนี้ทำสำเร็จด้วยหรือ หญิงสาวบอกคืนนี้จะเปิดตัวแกรนด์โอเพนนิง

คืนนี้มีงานเปิดตัวสินค้าใหม่ของบริษัทอัสดม ทั้งชลิตา รัชดาและอัสดมยิ้มแย้มทักทายลูกค้าในงาน โสภาปลีกตัวมาดูแลความเรียบร้อย ส่วนถวิกาซักซ้อมคิวงานบนเวทีกับพิธีกรและทีมงาน

พอเห็นโสภาเดินมา ถวิกาก็รี่เข้าไปหาบอกพริตตี้กำลังจะมาถึง โสภาจะไปรับ ถวิการีบบอกว่าพริตตี้คนนี้เรื่องมาก เกรงเธอจะรำคาญ ตนจะดูแลเอง โสภาจึงพยักหน้าตามใจ

ถวิกาเดินมาที่ล็อบบี้ โทร.ถามพริตตี้ถึงไหนแล้ว พอเธอบอกว่ากำลังจอดรถ ก็บอกให้รอตรงนั้น ทันใดเห็นรสลินเดินเข้าโรงแรมมา ถวิการีบหลบไม่วายชนแจกันหล่นแตก รสลินหันมองแต่ไม่ได้สนใจ 

ถวิการีบวิ่งออกไปแล้วโทร.ตามเปรียวให้มาช่วยจัดการรสลิน

พอถวิกาเจอตัวพริตตี้ก็แอบเข้าไปข้างหลังเอายาสลบโปะหน้า แต่แรงพริตตี้มากกว่า ดิ้นจนผ้าปิดจมูกไม่สนิท ทำให้สาวเจ้าสลบได้ไม่เต็มที่ ถวิกาพยายามประคองกึ่งลากเธอใส่รถของเธอ แง้มกระจกเพื่อให้มีอากาศหายใจ

ด้านอัสดมเหลือบมาเห็นรสลินเดินเข้ามาในงานก็ตกใจ หาทางหลบชลิตามาดึงเธอออกจากงาน แล้วต่อว่ามาทำไม รสลินคร่ำครวญว่าเขาไม่ยอมรับโทรศัพท์ ไม่จ่ายเงินเดือนแถมระงับบัตรเครดิตตนอีก ตนโดนทวงค่าคอนโด และไม่มีเงินจะใช้จ่าย อัสดมควักเงินในกระเป๋าให้ไปหลายพัน แล้วรับปากจะให้โสภาโอนเงินให้ ขอให้เธอกลับไป รสลินยังยื้อให้เขารับคำว่าหายโกรธตนแล้ว ไม่ทันจะตอบ ชลิตาตามออกมาโวย

“รสลิน! เธอแอบมาพลอดรักกับสามีฉัน! ก่อนหน้านี้ก็ส่งคนไปป่วนงานฉัน! ฉันจะลงโทษเธอยังไงถึงจะสาสม”

“ผมลงโทษหักเงินเดือนรสลินไปแล้วจ้ะตา”

“แค่นั้นไม่พอค่ะ อัสต้องเลิกกับรสลิน!”

รสลินของขึ้นทันที โวยกลับว่าเธอเป็นคนยอมให้อัสดมมีเธอ แล้วจะมาสั่งให้เลิกได้อย่างไร อัสดมปรามรสลินให้หยุดและขู่อย่าให้ตนโกรธอีก รสลินกลัวยอมกลับไป ชลิตาหน้าเหวี่ยง อัสดมพยายามโอบกอดดึงให้กลับเข้างาน เรื่องอื่นไว้คุยกันที่บ้าน แล้วเขาก็ใช้มุกยกยออวยความดีงามให้ลูกค้าฟัง ว่าเป็นเพราะมีภรรยาเป็นแบ็กถึงทำให้บริษัทเจริญก้าวหน้าได้แบบนี้

ชลิตาเย็นลงจริงๆบอกลูกค้า “ตาแทบไม่ได้ทำอะไรเลย อัสนั่นแหละค่ะบริหารเก่ง”

อัสดมมองชลิตาที่พูดคุยกับลูกค้าอย่างดี ก็ยิ้มอย่างทะนงตนว่าเอาภรรยาอยู่หมัด

ooooooo

ถวิกาหน้าตาตื่นเข้ามาบอกโสภาว่า พริตตี้เบี้ยวงาน โสภาตกใจเพราะไฮไลต์ของงานคือพริตตี้เดินโชว์สินค้า จะตัดช่วงนี้ทิ้งก็ไม่ได้ จึงรีบไปปรึกษาอัสดม ถวิกายิ้มอย่างมีเลศนัย

รสลินเดินหงุดหงิดกลับมาที่รถ ทันใด พริตตี้สาวคลานสี่ขาหน้าตามึนๆผ่าน รสลินตกใจเข้าไปถามว่าเป็นอะไร เธอพยายามบอกว่าเป็นพริตตี้มาทำงานอัสดมแต่โดนโปะยา พูดไม่ทันจบก็สลบไปอีก รสลินรู้ว่างานนี้สำคัญ คิดว่าตัวเองน่าจะช่วยได้ จึงกลับเข้าไปในงาน

ถวิการอฟังโสภาว่าจะทำอย่างไร พลันเห็นรสลินเดินมาก็ตกใจรีบหลบ รสลินเข้ามาหาทีมงานสวมรอยบอกว่าตนเป็นพริตตี้ ทีมงานจึงพาไปห้องแต่งตัว ถวิกาหน้าเจื่อนรีบโทร.เร่งเปรียวให้มาช่วย

เปรียวใช้วิธีเข้าไปดึงตัวรสลินออกมาจากห้องแต่งตัว โดยร้องไห้ฟูมฟายให้ช่วยมองหาแฟน รสลินเห็นใจ ไม่รู้เลยว่าโดนหลอกมาขังที่ห้องเก็บของ

ถวิกาโล่งใจยืนรอโสภา แล้วทำทีสยายผมเพื่อจะรวบใหม่ ถอดแว่นเช็ดเหงื่อที่ใบหน้า โสภาเดินมาเห็นความสวยของถวิกาก็ลืมเรื่องอื่นไปหมด ตัดสินใจให้ถวิกาทำหน้าที่แทน

ภายในงาน ไฟเวทีสว่างพึ่บขึ้น ดึงความสนใจของทุกคนในงาน พิธีกรกล่าวสวัสดีแขก และแนะนำสินค้าใหม่ของทางบริษัท เป็นบะหมี่ต้มยำทะเลรสจัดจ้าน

แดนเซอร์ขึ้นมาเต้นเร้าใจให้น่าสนใจมากขึ้น จากนั้นไฟสปอตไลต์ก็ยิงไปที่สาวพริตตี้ที่เดินออกมาในชุดสีน้ำเงินแสนสวย ถือชามบะหมี่เชื้อเชิญแขกในงาน ทำให้สินค้าโดดเด่นอย่างมาก

อัสดม ชลิตาและรัชดาตะลึงเมื่อเห็นชัดๆว่าสาวพริตตี้คือถวิกา ชลิตาเรียกโสภามาต่อว่า

“พริตตี้เบี้ยวงานค่ะ โสภาเห็นแวว เลยจับถวิกาแต่งเนื้อแต่งตัว แต่งออกมาแล้วสวยกว่าพริตตี้อีกค่ะ” โสภาลืมตัวชมตัวเองว่าช่างตาถึง แต่พอเห็นสายตาดุดันของชลิตาก็รีบแก้ตัว “แสงไฟช่วยน่ะค่ะ จริงๆถวิกาก็ไม่ได้สวยสักเท่าไหร่”

ชลิตาหันมาจ้องถวิกาอย่างขุ่นเคืองที่บังอาจทำตัวสวย...ถวิกาอยู่บนเวทีเห็นสายตาอัสดมที่จ้องมองตัวเองก็ยิ้มสมใจ

เมื่อเสร็จงาน ชลิตาต่อว่าถวิกายกใหญ่ว่างานตัวเองไม่ทำ เสนอตัวไปเป็นพริตตี้ ถวิกาแสร้งทำท่าจะร้องไห้เพราะปรารถนาดีคิดช่วยเท่านั้น โสภาออกรับว่าเรื่องนี้ตนผิดเองให้ว่าตน

“ฉันก็ว่าทั้งคู่นั่นแหละ ถวิกา ห้ามเธอแต่งตัวแบบนี้อีกเด็ดขาด!”

“หนูก็ไม่ชอบหรอกค่ะ รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเลย”

“ดี...งั้นเธอก็แต่งตัวเชยๆ ใส่แว่นหนาสะเหล่อๆ

ของเธอมาทำงานต่อไป...ไปสลัดคราบพริตตี้ออกซะ ฉันรำคาญตา”

ถวิการีบหยิบเสื้อผ้าตัวเองไปเปลี่ยนในห้องน้ำ เธอจงใจไม่ลบเครื่องสำอางเดินออกมา เผอิญรัชดาคุยโทรศัพท์กับจีน่าอยู่แถวนั้น พอวางสายหันมาเห็นถวิกา แล้วเขาต้องแปลกใจจ้องมอง เห็นเธอปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนออก จงใจให้ดูโป๊นิดๆ อัสดมเดินมาพอดี เธอยิ้มแย้มบอกเขาว่า เธอกลับมาเป็นถวิกาคนเดิมแล้ว อัสดมมองเนินอกแล้วพูดว่า


“กลับเข้าห้องน้ำไปส่องกระจกไหมจ๊ะ”

“หน้าหนูมีอะไรติดเหรอคะ”

อัสดมพยักเพยิดไปที่คอเสื้อเธอ ถวิกาแกล้งตกใจอายวิ่งกลับเข้าไปในห้องน้ำ อัสดมยิ้มกริ่มอย่างเอ็นดู รัชดาแน่ใจแล้วว่า อัสดมสนใจถวิกา แต่ไม่แน่ใจว่าเธออ่อยเขาหรือไม่

ถวิกาหิ้วเสื้อจะไปคืนทีมงาน รัชดามาขวางหน้ามองจับผิด เธอหาว่าเขากวนประสาท

“ผมห่วงคนผิดหรือเปล่าครับเนี่ย คุณเป็นอย่างที่คุณอัสดมพูดรึเปล่า ชอบเสี่ยง เสี่ยงแล้วรวย เสี่ยงแล้วอาจได้เลื่อนตำแหน่ง”

“ทานโทษนะคะ คุณเมายาหรือเมาเหล้าพูดจาไม่รู้เรื่อง หลีกไปค่ะฉันจะรีบเอาชุดไปคืน”

“คุณถวิกา ถ้าคุณกำลังคิดเรื่องไม่ดีอยู่ หยุดซะนะครับ หยุดก่อนที่จะถลำลึก ผมไม่อยากเห็นผู้หญิงคนไหนเสียใจเพราะคุณอัสดมอีก”

“กลับไปเตือนพี่สาวคุณเถอะค่ะ ส่วนฉัน ไม่เอาศักดิ์ศรีมาแลกกับผู้ชายมากเมียหรอก”

“คิดได้แบบนี้ก็ดีครับ เงินทองของนอกกายหาซื้อเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ศักดิ์ศรี ถ้าขายให้ใครไปแล้ว ซื้อกลับคืนมาไม่ได้” รัชดาทิ้งคำพูดเตือนแล้วเดินไป

ถวิกาเหนื่อยใจที่จะอธิบาย...พอมาเจอกับเพื่อนก็โผกอดแสดงความอ่อนแอออกมา เปรียวปลอบใจว่าเหนื่อยหน่อยแต่คุ้มที่ทำให้อัสดมสนใจได้ ถวิการับว่าใช่แต่โดนด่าฟรีว่าอยากเป็นเมียน้อย ทำตัวไร้ศักดิ์ศรี เปรียวให้ไปอธิบายกับคนคนนั้นให้เข้าใจ เธอทำไม่ได้เพราะไม่ต้องการให้ใครรู้เรื่อง แล้วนึกได้ว่ารสลินถูกขังอยู่ เปรียวบอกให้พนักงานไปปล่อยออกมาแล้ว

ooooooo

เช้าวันใหม่ ถวิกาแต่งตัวสวย แต่งหน้าแบบใสๆ ปล่อยผมยาวไม่สวมแว่นมาทำงาน คนในบริษัทเห็นแล้วทักว่าสวยกันเป็นแถว แต่พอชลิตาเห็นก็ไม่พอใจเรียกไปคุยที่ห้อง

“เมื่อคืนฉันก็เตือนเธอแล้ว ห้ามแต่งตัวสวยมาทำงาน!”

ถวิกาจะอธิบายแต่ชลิตาไม่ฟังแถมไล่ออกจากงาน พลันโสภาเคาะประตูแล้วเปิดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก อัสดมซึ่งยืนนิ่งอยู่เอ่ยถามว่าเป็นอะไร โสภาขอให้ทุกคนลงไปหน้าตึก...พอทุกคนลงมาก็เห็นพนักงานกำลังมุงดูบางอย่าง ถวิกาแทรกตัวเข้ามาเห็นโจในมาดแมนนอนขวางกลางถนน ก็ร้องถามว่าทำบ้าอะไร สั่งให้ลุกขึ้นมา โจปฏิเสธเสียงดัง

“ไม่! น้องวาวต้องยกโทษให้พี่ก่อน ไม่งั้นพี่จะนอนให้รถทับตาย!”

ชลิตา อัสดมและคนอื่นๆแปลกใจเมื่อรู้ว่านั่นคือแฟนของถวิกา โสภารายงานว่า ชายคนนี้ร้องโวยวายจะเจอถวิกา ไม่รู้มีปัญหาอะไร ถวิกาทำทีพูดกับโจเสียงดังให้ทุกคนได้ยิน

“พี่โจเป็นคนทิ้งวาวไปเองนะคะ พี่บอกว่าวาวไม่สวย วาวเชย พี่ชอบผู้หญิงแต่งตัวเก่ง”

“พี่สำนึกแล้ว กลับมาคบกับพี่เถอะนะครับน้องวาว”

“สายไปแล้วค่ะ วาวทำใจได้แล้ว ไม่มีพี่วาวก็อยู่ได้”

โจคร่ำครวญว่าเขาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ เขาอยากตาย ทันใด รถรัชดาแล่นมา โจวิ่งเข้าใส่รัชดาตกใจเบรกอย่างแรง ลงรถแล้วโวยใส่ โสภารีบเข้ามาอธิบายเรื่องราว ถวิกาทำทีใจอ่อนให้โจสัญญาว่าจะไม่ทิ้งตนอีก โจรับปากหนักแน่นสัญญาว่ารักเราจะอยู่จนวันตาย ชั่วฟ้าดินสลาย สองคนโผกอดกัน ผู้คนปรบมือดีใจ มีเพียงอัสดมที่ดูหงุดหงิดและรัชดาที่ประหลาดใจอย่างมาก 

ชลิตาเรียกทั้งสองมาตำหนิ ว่าไม่ควรทำแบบนี้ในบริษัทตน โจยกมือไหว้ขอโทษ ชลิตาถามว่าคบกันมานานแล้วหรือ ถวิกาพูดให้ตัวเองดูเป็นเด็กสมัยใหม่

“เดือนกว่าๆค่ะ หนูปิ๊งพี่โจก่อน พี่โจหล่อเข้ม สเปกหนูเลย แต่หนูไม่ใช่สเปกพี่โจ พี่โจเลยทิ้งหนูไป หนูอยากให้พี่โจเสียดาย เลยปรับปรุงตัวใหม่ แต่งตัวสวยๆค่ะ”

“อ้อ ที่เธอแต่งตัวสวยขึ้นเนี่ย เพราะเรียกร้องความสนใจจากแฟนเก่า”

“ค่ะ คุณชลิตาอย่าไล่หนูออกเลยนะคะ ไม่มีงานหนูก็ไม่มีเงินช่วยพี่โจออกค่าเช่าคอนโด”

ชลิตาอึ้งเมื่อได้ยินว่าทั้งสองอยู่ด้วยกันแล้ว โจบอกตนเป็นคนชวนเธอมาอยู่ด้วย ชลิตาสบายใจขึ้นยอมให้ถวิกาแต่งตัวสวยมาทำงานได้ เพราะเชื่อว่าอัสดมไม่สนใจผู้หญิงที่มีสามีแล้ว

แผนการถวิกาเป็นผลสำเร็จ เธอเดินมาส่งโจ โจเริ่มหลุดอาการตุ้งติ้ง หญิงสาวต้องเตือนให้เก็บอาการ พอดีรัชดาเดินสวนมา โจทำตาหวานเพราะจำได้ว่าเป็นคนที่ตนโดดขวางหน้ารถ

“หยุดเลยพี่ เก๊กแมนด่วน นายนี่น่ะจอมจับผิดประจำออฟฟิศ” ถวิกาสะกิดเตือน

โจรีบวางมาดแมนสุดฤทธิ์ แล้วขอโทษรัชดากับเรื่องเมื่อครู่ รัชดาสอนและเหน็บแนมตามเคย ถวิกาแขวะต้องตอดเล็กตอดน้อยด้วย ว่าแล้วก็ดึงโจให้รีบเดินไป รัชดามองอย่างจับผิด

ถวิกากลับมาที่โต๊ะทำงาน โสภาชอบลุคนี้ของเธอแต่ก็เอ็ดเบาๆที่กล้าขัดคำสั่งเจ้านาย ถวิกาจึงทำเป็นไม่รู้อะไร ถามทำไมชลิตาต้องโกรธที่ตนแต่งตัวสวย โสภาบอกเพียงว่าเธอมีเหตุผล เมื่อเจ้านายไม่ว่าอะไรก็ขอให้หมั่นสร้างผลงาน และที่สำคัญอย่าทำตัวสวยมากไปกว่านี้

พอดีอัสดมเดินมาไม่มองถวิกาสักนิด บอกโสภาให้เลื่อนประชุมไปช่วงบ่าย อ้างว่าลูกค้าโทร.มานัดด่วน พออัสดมเดินไป โสภาก็บ่นว่า เมียไม่อยู่ก็แอบไปหาเมียน้อยทันที ถวิกาหูผึ่งได้ทีขอโสภาเอากุญแจห้องไปให้โจ อ้างว่าลืมคืน เขาจะเข้าห้องไม่ได้ สัญญาจะรีบไปรีบกลับ

ooooooo

ถวิกาแอบตามอัสดมมาจนถึงโรงพยาบาล รีบสร้างผลงานด้วยการโทร.รายงานชลิตาว่าได้ยินอัสดมโทร.คุยกับคนชื่อสุวิกา ตนจึงแอบตามมา...

ชลิตาได้ยินเช่นนั้นก็คิดว่าสุวิกาป่วย แต่ถวิกาบอกว่าตนถามพยาบาลที่วอร์ด คนป่วยเป็นเด็กหญิง!

อัสดมมารับจีน่าออกจากโรงพยาบาล ขณะที่เอาจีน่านั่งตักอ่านนิทานให้ฟัง ชลิตาโผล่พรวดเข้ามา พอเห็นภาพนั้นก็โวยวายหาว่าเขาผิดสัญญาที่มีลูกกับเมียน้อย ตรงเข้าทุบตีอัสดม จีน่าตกใจร้องไห้หลบเข้าใต้เตียง ถวิกาเป็นห่วงเด็กพยายามเข้าไปปลอบ หนูน้อยก็ไม่ยอมออกมา

สาทินีกลับจากรับยา เจอน้องชายระหว่างทางจึงบอกเขาว่าได้ให้อัสดมมารับแล้ว รัชดาบอกว่าอยากเยี่ยมหลานก่อนแล้วค่อยไปทำงาน

อัสดมแก้ตัวกับชลิตาว่าจีน่าไม่ใช่ลูกตน แต่เธอไม่เชื่อ ทุบตีเขาจนหนำใจแล้วหันไปดึงลากเด็กออกจากใต้เตียง เขย่าถามว่าแม่ชื่อนีใช่ไหม จีน่าร้องไห้จ้าสลัดตัววิ่งหนีออกจากห้อง ถวิกาเป็นห่วงวิ่งตามจะปลอบ สาทินีกับรัชดาได้ยินเสียงจีน่าร้องไห้ก็ตกใจวิ่งมา ถวิกากำลังคว้าตัวเด็กมากอด รัชดาวิ่งมาถึง จีน่าเห็นร้องเรียกพ่อ ถวิกาหน้าเจื่อนเมื่อเห็นว่าใครเป็นพ่อเด็ก

รัชดาถามเสียงกร้าว “คุณทำอะไรลูกผม!”

“ฉันเปล่านะคะ เด็กวิ่งหนีคุณชลิตาออกจากห้อง ฉันเป็นห่วงกลัวใครจะจับตัวไป”

“จีน่า อย่าวิ่งหนีออกมาอย่างนี้อีกนะ เกิดมีคนไม่ดี จับตัวจีน่าไป ลุงจะทำยังไง” อัสดมวิ่งตามออกมาเอ็ด ชลิตาชะงักเมื่อได้ยินคำว่าลุง อัสดมเน้นว่ารัชดาเป็นพ่อจีน่า เธอไม่เชื่อ

“ผมกับแฟน เราอยู่ด้วยกันแล้ว พอมีลูกเราก็เลิกกัน ลูกอยู่กับผม” รัชดายืนยัน

สาทินีดึงจีน่ามาอุ้ม จีน่าร้องไห้เรียกป้านีจีน่ากลัว ถวิกาอึ้งที่ได้ยินเด็กเรียกสาทินีว่าป้า แสดงว่าเป็นลูกรัชดาจริง ชลิตายังสงสัยทำไมอัสดมถึงดูรักเด็กคนนี้มาก เขาพยายามแก้ตัว “ผมเห็นจีน่ามาตั้งแต่เกิด เลยเอ็นดูน่ะ ตาก็มีหลาน เห็นตาก็รัก เอ็นดูหลานมากนี่จ๊ะ... จีน่าไม่สบายเข้าโรงพยาบาล ผมเลยมาเยี่ยม หมอให้จีน่ากลับบ้านได้แล้ว เราก็กลับกันเถอะจ้ะตา ไปจ้ะ” อัสดมโอบชลิตาพาเดินไป ถวิกามองเจ้านายทีมองเด็กทีอย่างห่วงๆก่อนจะเดินตามไป

พอจีน่าหายตกใจ รัชดาเลยต้องเป็นคนรับกลับ เขาทนไม่ไหวอีกแล้วขอให้พี่สาวเลิกกับอัสดมเสียที แต่สาทินียืนกรานว่าต้องการให้ลูกมีครอบครัวที่อบอุ่น เธอจะอดทนเพื่อลูก

“พี่แน่ใจเหรอครับ พี่ทนเพื่อลูก ไม่ใช่เพื่อตัวเอง”

“พี่ทนเพื่อลูก แดนจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่แดน” สาทินีน้อยใจหันไปกอดลูกเศร้าๆ

ด้านอัสดมโมโหถวิกาที่พาชลิตาไปจนเกือบเป็นเรื่องจึงคาดโทษไว้ ถวิกาทำทีกลัวจะตกงาน ชลิตา จึงบอกว่า

“วันนี้เธอพิสูจน์ให้ฉันเห็นแล้วว่า เธอคอยเป็นหูเป็นตาให้ฉัน เพราะฉะนั้นฉันจึงถือว่าเธอเป็นคนของฉัน ทำให้คุณอัสดมไม่พอใจเธอ แต่ฉันจะปกป้องเธอเอง ถวิกา”

ถวิกายิ้มกริ่มที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน รับปากจะทำงานทุ่มเทถวายชีวิต...แต่แล้วในคืนเดียวกัน ถวิกาก็วางแผนพิชิตใจอัสดม เธอแอบได้ยินเขาคุยโทรศัพท์นัดเพื่อนมาดื่มที่ผับประจำแห่งนี้...ถวิกาสร้างเรื่องทะเลาะกับโจเสียงดังในผับ เพราะเขาควงสาวเปรี้ยวสุดเซ็กซี่มา ซึ่งก็คือเปรียว แล้วบอกเลิกกับเธอ ทั้งที่เมื่อเช้าเพิ่งไปง้อ ตกค่ำบอกเลิก ถวิการ้องไห้เสียใจ

อัสดมได้ยินเข้ามาปลอบ ถวิกาทำท่าตกใจที่เจอเขา อัสดมชวนให้นั่งระบายความทุกข์แล้วเขาก็สอนแบบคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน หญิงสาวขอปลดปล่อยจนกว่าผับปิด เธอทั้งดื่มและลุกขึ้นเต้นเซ็กซี่ ขนาดเพื่อนอัสดมยังออกปากว่าน่าสนใจ เขาห้ามจีบเด็ดขาด เพื่อนโวยว่าเมียสามแล้วจะอัปเป็นสี่หรืออย่างไร อัสดมยิ้มๆไม่ตอบ

จากนั้นถวิกาก็หลบมาหาโจกับเปรียวที่แอบรออยู่ แล้วใช้โทรศัพท์เปรียวโทร.ปลุกชลิตา ทำให้เธอตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าอัสดมไม่อยู่ก็รีบโทร.ตาม... ถวิกาเดินกลับมาหาอัสดม เขาจุ๊ปากให้เงียบเพราะกำลังพูดโทรศัพท์กับชลิตาอยู่ เขาบอกเธอว่ามานั่งดื่มกับเพื่อนไม่มีผู้หญิง กำลังจะกลับ พอวางสาย ถวิกาจึงขอตัวกลับไม่ต้องห่วง ตนนัดเพื่อนมารับ และแกล้งหยิบน้ำหอมในกระเป๋ามาฉีดตัวดับกลิ่นเหล้า แล้วพลาดไปโดนเสื้ออัสดม

เมื่ออัสดมกลับถึงบ้าน ชลิตาต่อว่าไปไหนทำไมไม่ให้ตนไปด้วย เขาอ้างว่าเห็นเธอทานยาแก้ปวดนอนหลับไปแล้ว เธอจึงบอกว่ามีคนโทร.มาทำให้ตื่นแล้วตัดสาย แล้วเธอก็ได้กลิ่นน้ำหอมที่เสื้ออัสดม ชายหนุ่มแก้ตัวว่ากลิ่นน้ำหอมผู้หญิงที่เพื่อนเรียกมานั่งดริงก์ติดมา เธอไม่เชื่อจะโทร.ถามเพื่อนเขา อัสดมต้องทำเป็นโกรธพูดจาประชด และว่าเธอกำลังจะทำให้เขาอายเพื่อน

“อัสไม่ต้องมาประชด!”

“ผมไม่ได้ประชดจ้ะ ผมพูดในสิ่งที่ตาอยากได้ยิน ตาจะได้สบายใจ ถึงผมน้อยใจที่ถูกตากล่าวหา ก็ช่างมันเถอะจ้ะ ความรู้สึกของตาสำคัญกว่า”

“อัสไม่ได้ไปมีอะไรกับใครมาจริงเหรอคะ”

ชลิตาหลงคารมเริ่มอ่อนลง

“ตาอยากให้ผมมี ผมมีก็ได้ ตาไม่อยากให้ผมมี ผมไม่มีก็ได้ ให้ผมทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น ขอแค่ให้ตามีความสุข” คำหวานของอัสดมสยบอารมณ์หึงหวงของผู้เป็นภรรยาได้เสมอ...

ooooooo


ละครระบำมาร ตอนที่ 2 อ่านระบำมารติดตามละครระบำมาร ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย วีรภาพ  สุภาพไพบูลย์, ทัศนียา การสมนุช,อาทิตย์  ตั้งวิบูลย์พาณิชย 12 ส.ค. 2561 08:55 2018-08-17T00:26:52+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ