วันศุกร์ที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2561
บริการข่าวไทยรัฐ

ข่าว

วิดีโอ

ระบำมาร

อ่านเรื่องย่อ อ่านตอนที่ 11 ทั้งหมด

แนว: โรแมนติก-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: ตุณย์

กำกับการแสดงโดย: รอน บรรจงสร้าง

ผลิตโดย: ปริษัท นีโน่บราเดอร์ส จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: วีรภาพ  สุภาพไพบูลย์, ทัศนียา การสมนุช,อาทิตย์  ตั้งวิบูลย์พาณิชย

รัชดาวิ่งกระหืดกระหอบมามองหาถวิกา เห็นเธอนั่งหันหลังอยู่ พอเข้าไปใกล้ก็เห็นเธอกำลังร้องไห้น้ำตานองหน้า เขารีบถามอย่างห่วงใย

“คุณเป็นอะไรน่ะ ตอนโทร.หาผม คุณพูดไม่รู้เรื่องเลย เอาแต่ร้องไห้”

“อัฐิพี่ฉัน...ไม่เหลือแล้ว ชลิตาเทอัฐิทิ้งชักโครก!” ถวิการ้องไห้สะอึกสะอื้น

รัชดาอึ้งหนักที่ขนาดคนตายไปแล้ว ชลิตายังใจร้าย ถวิการ่ำไห้ขอโทษพี่สาวที่ตนวู่วาม เอาอัฐิบุกไปที่บ้านเขา รัชดาปลอบว่าเธอไม่ผิด แต่ถวิกาก็ยังคร่ำครวญกอดโกศโทษตัวเอง

รัชดาคิดหาวิธีปลอบ “ถวิกา คุณโกรธไหมที่พี่ฆ่าตัวตาย ทิ้งคุณไป”

“ฉันจะโกรธพี่ฉันได้ยังไง ฉันรักพี่แวว รักมาก”

“แล้วคุณแคร์ไหม พี่คุณทำให้คุณโดนด่า หาว่าเป็นน้องเมียน้อย” ถวิกาส่ายหน้า “พี่คุณก็ไม่สน แล้วก็ไม่โกรธด้วย ที่อัฐิโดนเททิ้ง เพราะอะไรรู้ไหม เพราะพี่คุณรักคุณมากเหมือนกัน...ไม่มีใครหรอกอยากเห็นคนที่รักร้องไห้ ผมเองก็เช่นกัน” รัชดาบอกรักถวิกาทางสายตา หญิงสาวรับรู้ได้ เธอเอนกายเข้าอ้อมกอดเขาหาที่พักใจ

ค่ำนั้นชลิตาฮัมเพลงอารมณ์ดีหวีผมหน้ากระจก อัสดมเข้ามาในห้อง ต่อว่าเธอทำเกินไป ชลิตาสวนว่า คนที่เอาปืนมาขู่ไม่เกินไปหรือ หาว่าเขาเข้าข้างเมียน้อย แถมขุ่นเคืองถ้าไม่กลัวเป็นข่าวจะแจ้งความ อัสดม

ถอนใจบอกถวิกาก็ทำไม่ถูก แต่ที่เธอเทอัฐิพี่สาวเขาทิ้ง มันเลวร้ายมาก

“ที่มาต่อว่าเนี่ย เพราะรู้สึกผิดกับสุวิกา หรือรู้สึกผิดกับถวิกา!” ชลิตาโมโห

“เราผิดกับเขาทั้งคู่นั่นแหละ”

“ผิดค่ะ! คนน้องต่างหากที่อัสปกป้อง รักมันแคร์มันมากๆ อัสจะได้เจ็บปวดเหมือนอย่างที่ตาเจ็บ” ชลิตาตอกย้ำให้สามีเจ็บปวดมากขึ้น

วันต่อมาถวิกาพยายามขอโทษเปรียวที่พลั้งมือตบหน้าไปเมื่อวาน แต่เปรียวน้อยใจและเสียใจมากที่เพื่อนรักไม่เห็นความหวังดี พอดีโจกลับมาจากเที่ยวเกาหลี ไม่รู้ว่าเพื่อนทั้งสองมีปัญหากันอยู่ ก็ทักทายสนุกสนานตามเคย เปรียวหน้าง้ำเดินออกจากห้องไม่พูดคุย โจแปลกใจ

วันนี้เป็นวันหยุด รัชดากำลังสอนการบ้านจีน่า อัสดมแวะมา รัชดารีบบอกว่าสาทินีไม่อยู่ เขากลับบอกว่ามาหาจีน่าไม่ใช่สาทินี แล้วเข้ากอดลูกสาวด้วยความคิดถึง จีน่ากอดเรียกลุงอัสๆ รัชดาจึงถือโอกาสเลี่ยงขึ้นไปทำงานบนห้อง ปล่อยให้พ่อลูกได้อยู่ด้วยกัน

ความรักความบริสุทธิ์ของเด็กน้อย ทำให้อัสดมคลายความทุกข์ไปได้บ้าง เขาเปรยกับจีน่าว่าทำไมคนอื่นไม่รักลุงอย่างจีน่าบ้าง แม้ลุงจะทำผิด หนูน้อยพูดอย่างใสซื่อว่า

“พ่อบอกว่า ถ้าเราทำไม่ดีกับใคร ก็ให้ขอโทษ”

อัสดมยิ้มกับความน่าเอ็นดูของลูก รับปากจะไปขอโทษคนที่ตนทำไม่ดีกับเขาไว้...เย็นวันนั้น อัสดมมาหาถวิกาที่คอนโด โจกำลังปลอบใจถวิกาให้หายเศร้าเรื่องอัฐิพี่สาว ถึงไม่มีอัฐิแต่พี่ก็ยังอยู่ในใจเธอตลอด พลันอัสดมโทร.เข้ามา ถวิการับสายระเบิดอารมณ์ใส่ทันที

“คุณกับเมียคุณตายเมื่อไหร่ ฉันจะเอาอัฐิทิ้งชักโครก!”

“ฉันขอโทษแทนเมียด้วยนะ ฉันเองก็รู้สึกแย่มาก”

“ทนอยู่ไม่ได้ ฆ่าตัวตายสิ!” ถวิกาสวนทันควันไม่รอมชอม

“ฉันอยากขออโหสิกรรมให้สุวิกา นี่ฉันอยู่ข้างล่าง”

ถวิกายิ้มร้ายทันที คิดจะให้เขาอโหสิกรรมอย่างคาดไม่ถึง...พอลงมาเห็นอัสดมยืนถือถังสังฆทานและพวงมาลัยราคาแพง เขาบอกเธอว่าตั้งใจไปซื้อถึงปากคลองตลาด ถวิกาเข่นเขี้ยวจะไปไหว้ที่ไหน ในเมื่อไม่เหลืออัฐิแล้ว เขาขอไหว้โกศแทน หญิงสาวเยาะหยัน

“ไหว้โกศเปล่า วิญญาณพี่แววไม่รับรู้หรอก... ไปกับฉัน” ถวิกาเดินนำไปที่รถเธอ

ฟ้าเริ่มมืด ถวิกาขับรถมาถึงราชบุรี มาจอดใกล้สะพานแห่งหนึ่ง อัสดมลงจากรถด้วยความแปลกใจ เอ่ยถามมาดูสะพานทำไม

“ทุกที่ล้วนมีความทรงจำ สะพานนี้ก็เหมือนกัน” ถวิกาให้อัสดมถือพวงมาลัยมาด้วย

อัสดมคิดว่าเป็นที่ที่สุวิกาชอบมา ถวิกาไม่ตอบพาเขาเดินขึ้นมาบนสะพาน จุดที่สุวิกากระโดดลงไป แล้วบอกเขาว่า

“จุดที่คุณยืนอยู่คือจุดที่พี่แววกระโดดสะพานตาย” อัสดมยืนอึ้ง “ไม่มีอัฐิพี่แววแล้ว คุณเอาพวงมาลัยไหว้ตรงที่พี่ตาย”

“หนูคิดว่าวิญญาณสุวิการับรู้หรือ”

“วิญญาณน่ะ จะวนเวียนตรงที่ตัวเองตาย”

อัสดมจึงยกพวงมาลัยขึ้นไหว้ หลับตาสวดมนต์อุทิศส่วนกุศลให้วิญญาณสุวิกา ถวิกายืนมองด้วยความแค้น เมื่อเห็นเขาเอาพวงมาลัยวางบนราวสะพาน เธอก็โพล่งขึ้นว่า

“พี่สาวฉันรักคุณมาก พี่เขียนจดหมายลาตายถึงคุณ ไม่ให้คุณโทษตัวเอง” อัสดมตื้นตันที่สุวิกาอโหสิให้ ถวิกาแทรกว่า “แต่ฉันไม่!” อัสดมถามต้องให้ทำอย่างไร “กระโดดลงไป!” อัสดมยืนหน้าซีด จังหวะนั้นชลิตาโทร.เข้ามา เขาไม่รับสาย ถวิกาจึงถามทำไมไม่รับจะได้สั่งเสียก่อนตาย เขาถามอีกครั้งอยากให้ตนตายจริงหรือ เธอตากร้าวคว้าพวงมาลัยยื่นออกไปนอกตัวสะพาน ปล่อยลงน้ำ แล้วสั่งให้อัสดมลงไปเก็บ หนุ่มใหญ่หวาดผวาที่หญิงสาวเอาจริงถามย้ำว่าแน่ใจหรือถ้าตนตายแล้วจะหายแค้น เธอกลับบอกว่าให้เขาตายก่อนแล้วจะตอบ

อัสดมก้มมองสายน้ำข้างล่างที่น่ากลัว ถวิกากดดัน “ความตายไม่น่ากลัวหรอก พี่สาวฉันยังกล้าเผชิญหน้าความตายเลย”

“ฉันไม่ได้กลัวตาย แต่ฉันไม่อยากตายแบบนี้!”

“ตายแบบไหนมันก็ตายเหมือนกันแหละ!กระโดดสิ! กระโดดลงไป!” อัสดมถอยหนี เธอตามกดดันหนักขึ้น “ขี้ขลาด!ที่จริงคุณก็กลัวตาย เป็นลูกผู้ชายจริงต้องกล้าโดด กระโดดลงไปตายอย่างพี่ฉัน โดดสิ! ฉันสั่งให้โดด!” ถวิกาตวาดกร้าวตาลุกวาว

อัสดมทนไม่ไหวขอให้หยุดเสียที แล้วทรุดลงนั่งพิงราวสะพานน้ำตาคลอ ถวิกามองอย่างสมเพชเวทนาก่อนจะเดินกลับไปที่รถลำพัง ถึงรถเธอก็ทนไม่ไหว ทรุดลงร้องไห้ด้วยความอัดอั้นอยู่ข้างรถ...เมื่อกลับถึงห้องที่คอนโด ถวิกาพูดกับรูปถ่ายพี่สาวอย่างสาสมใจ

“พี่แวว นายอัสดมแพ้ฉัน ความรักทำให้คนที่ร้ายกาจที่สุด อ่อนแอได้ถึงที่สุด...ฉันชนะอัสดมได้ ฉันก็ชนะชลิตาได้ เขาเทอัฐิพี่ทิ้ง ฉันจะทำให้ชลิตาถูกทิ้งเหมือนขยะ!”

ooooooo

วันต่อมาชลิตาให้เงินรสลินห้าหมื่น เธอตาโตแต่พอรู้ว่าเป็นค่าจ้างไปตบสาทินีก็ไม่วายปากเสีย ถึงว่าปกติใจร้าย อยู่ๆมาใจดีมันไม่ใช่ ชลิตาสวนเจ็บแสบ ฉลาดเหมือนกันปกติเห็นโง่!

รสลินมาที่ร้านเบเกอรีของสาทินี เธอกำลังดูแลลูกค้า  รสลินเข้าไปจิกผมจนหน้าหงายแล้วตบฉาด  ลูกค้าในร้านพากันตกใจ สาทินีอายทำเป็นไม่รู้จัก ถามเรามีเรื่องอะไรถึงมาตบ

“อายล่ะสิ ทีแย่งผัวฉันล่ะไม่อาย อีเมียน้อย!” รสลินแกล้งตะเบ็งเสียงดัง

สาทินียิ่งอาย  อ้างว่าเข้าใจผิด รสลินยิ่งด่าประจาน จะเข้าตบอีกฉาด สาทินีจับมือไว้ไม่ยอมให้ตบ แล้วผลักเซแซ่ดๆไปชนตู้วางเค้ก ไล่ให้ออกจากร้าน รสลินหันไปคว้าเค้กมาโปะหน้าสาทินีร้องกรี๊ดลั่น รสลินลากสาทินีออกมาหน้าร้านประจานให้คนที่ผ่านไปมารู้ว่า ผู้หญิงคนนี้เป็นเมียน้อย ร้านนี้ก็สามีตนเป็นคนลงทุน สาทินีทนไม่ไหว หันมาสู้และด่ากลับ

“นังรสลิน!แกต่างหากจะแย่งผัวฉัน เห็นผัวฉันรวย!”

คนที่ยืนมุงดู มีสองคนที่รู้จักรสลิน จึงเข้าช่วยด่า แถมถ่ายคลิปสาทินีสภาพหน้าผมเลอะเค้ก กระดุมเสื้อขาด ผมกระเซอะกระเซิง อีกคนเอาไข่ไก่ที่ซื้อมาปาใส่จนเลอะมากขึ้น สาทินีสู้ไม่ได้ ร้องกรี๊ดๆลั่น...รสลินสะใจแล้วกลับ เธอแอบจ่ายค่าจ้างให้สองสาวไทยมุงที่เข้ามาช่วย

สาทินีต้องปิดร้าน มองสภาพตัวเองในกระจกอย่างแค้นใจ ไม่ทันไรชลิตาส่งคลิปที่เธอโดนตบและโดนปาไข่มาให้ สาทินีแทบคลั่งเมื่อรู้ว่าชลิตาอยู่เบื้องหลัง ทันใดนั้นเอง ชลิตาโทร.มาเยาะ ตนบอกไว้แล้วว่าจัดการ ถวิกาเสร็จจะเล่นงานเธอ แล้วรสลินก็ทำได้ดีมาก จ้างห้าหมื่นเล่นห้าล้าน สาทินีโมโหมาก บอกให้ชลิตารออยู่ที่บ้านจะไปเอาคืน

“ฉันไม่ได้อยู่บ้าน เก่งจริงหาให้เจอสิ ว่าแต่รีบหน่อยนะ อีกเดี๋ยวฉันจะโหลดคลิป”

สาทินีตกใจห้ามเสียงหลง ชลิตายิ่งเยาะทำอายที่เป็นเมียน้อย ตนก็จะสงเคราะห์ประจานให้ได้อาย...

สาทินีกระวนกระวายร้อนใจ  ต้องหาทางหยุดชลิตาให้ได้ เมื่อไม่รู้จะทำอย่างไร จึงพุ่งมาหาอัสดมที่บริษัท พนักงานต้อนรับเห็นสภาพยับเยินของสาทินีก็ไม่ให้เข้า เธออาละวาดประกาศตัวว่าเป็นเมียอัสดม พอดีอัสดมกับโสภาลงมาที่โถงล่าง สาทินีปราดเข้าเกาะแขนเขย่า

“โทร.หาเมียคุณ! ถามว่าเขาอยู่ไหน” อัสดมงงถามไปตกบ่อขยะที่ไหน เธอตวาดกลับให้โทร.หาชลิตา!

อัสดมเริ่มอายพนักงาน จึงบอกสาทินีให้ขึ้นไปคุยบนห้อง แต่เธอไม่ยอมไปจะให้เขาโทร.ห้ามชลิตาเดี๋ยวนี้ ก่อนที่เธอจะประจานตน อัสดมยังไม่รู้ว่าเรื่องอะไร จึงบอกว่าตนไม่เกี่ยว

“คุณจะช่วยนีไหม!” อัสดมยืนนิ่ง สาทินีสติแตก “ไอ้คนเห็นแก่ตัว!” อัสดมโกรธจะเดินหนี เธอกระชากแขนเขาถามจะช่วยตนไหม!

“คุณกับผมเราไม่ได้เป็นอะไรกัน!  ทำไมผมต้องช่วย”

ประโยคนี้เชือดเฉือนใจอย่างมาก “ไม่เป็นงั้นเหรอ! แล้วที่นอนกันเนี่ย ไม่เรียกเมียรึไง! สัญญาว่าจะหย่าเมีย 6 ปีแล้วไหนล่ะใบหย่า ไอ้คนโกหก! พอผู้หญิงตีกันก็ลอยตัวบอกไม่เกี่ยว”

โสภาเข้าปราม แต่สาทินีไม่หยุด ประจานอัสดมสาดเสียเทเสีย จนเขาทนไม่ไหวตวาดไล่เธอให้ออกไป สาทินีหมดสิ้นความอายอีกแล้ว ประจานอัสดมเจ็บแสบ

“จะบอกให้นะ ลีลาบนเตียงที่ปลื้มนักปลื้มหนาว่าเก่งน่ะ หลังๆมาเนี่ยมันน่าเบื่อ! ซ้ำซาก! จำเจ! เซ็กซ์ของคุณมันห่วย!”

อัสดมเดือดสุด กระชากแขนเมียน้อยมาเหวี่ยงหน้าตึก ต่อว่าไม่เคยอับอายขนาดนี้ สาทินีโต้ว่าตนไม่อายหรืออย่างไร โดนตบประจานหน้าร้านแล้วเมียเขายังจะเอาคลิปลงเน็ตอีก เขาต้องห้ามเธอ อัสดมสวนว่า สมควรโดน! สาทินีหน้าชา ขู่จะบอกชลิตาว่าจีน่าเป็นลูกเขา อัสดมหมดความกลัว ท้าให้เอาหลักฐานมายืนยัน เพราะใบเกิดจีน่ามีรัชดาเป็นพ่อ สาทินีหน้าเจื่อน...

“ถ้าอย่างงั้น นีจะพาลูกหนีไปอยู่ที่อื่น คุณจะได้ไม่เจอลูกอีก”

“ขอบใจนะนี พฤติกรรมน่ารังเกียจของคุณน่ะ ช่วยให้ผมตัดสินใจได้...พาลูกหนีไปเลย! ผมไม่ตาม!” สาทินีถามเขาจะทิ้งลูกหรือ “ผมจะทิ้งคุณ! ส่วนลูกผมจะรอจีน่าอายุ 20 บรรลุนิติภาวะ แล้วผมจะไปหาลูก บอกลูกว่าพ่อรักลูกมากแค่ไหน”

สาทินีไม่อยากเชื่อว่าเขาจะทนคิดถึงลูกได้ถึง 15 ปี อัสดมพูดอย่างชิงชังว่า ตนยอมทนคิดถึงลูก 15 ปีดีกว่าเห็นหน้าเธอ 1 วินาที พูดจบเขาหันหลังเดินกลับไป สาทินีเดินตามร้องลั่นว่าเขาจะทิ้งตนไม่ได้ อัสดมบอกโสภาให้ไล่สาทินีออกไป  แล้วห้ามให้เข้ามาในบริษัทอีก

โสภาจึงให้ รปภ.มาล็อกตัวพาออกไป สาทินีร้องโวยวายว่าที่นี่เป็นของสามีเธอ โสภาจึงตบหน้าเบาๆ เรียกสติแล้วบอกว่าอดีตสามี อัสดมทิ้งเธอแล้ว หายบ้าเสียที ยอมรับความจริงที่มันโหดร้ายให้ได้ ถ้ารับไม่ได้ก็ไปตายเสีย...สาทินีร้องไห้คร่ำครวญอยู่หน้าบริษัทอย่างรับไม่ได้

ooooooo


โสภาเอาเรื่องสาทินีมาเล่าให้ชลิตาฟัง เธอสะใจมากที่สาทินีโดนทั้งตบ ลงคลิปประจาน แล้วยังโดนอัสดมทิ้ง โสภาเยาะว่าเอาเรื่องบนเตียงมาแฉ เป็นใครใครก็ทิ้ง น่าสงสารเจ้านาย แต่ชลิตากลับบอกว่า ถ้าเป็นเมื่อก่อนตนจะปลอบ แต่ตอนนี้สมน้ำหน้า

เสียงรถอัสดมกลับมา โสภาจะรีบออกไปรับหน้า แต่แล้วต้องชะงัก เพราะเห็นอัสดมกำลังกันไม่ให้ถวิกาเข้ามา ชลิตาโกรธมากเดินออกมาเอาเรื่อง ถวิกาเห็นเดินท้าทายเข้าไปหา

“ดีจริง เสนอหน้าออกมาเอง ไม่ต้องเคาะชามเรียก”

“ถวิกา! ฉันขอเปิดประเด็นก่อนนะ อาทิตย์หน้าฉันจะจ้างคนมาสูบส้วม ฉันจะให้เขาเอาตะแกรงมากรองหาอัฐิพี่เธอ เผื่อว่าจะเจอเศษกระดูกซักชิ้นสองชิ้น”

ถวิกาจ้องชลิตาอย่างแค้นสุดๆ แล้วหันไปพูดกับอัสดม “คุณบากหน้าไปขอโทษฉัน ฉันให้อภัยคุณก็ได้ โดยอยู่บนเงื่อนไข คุณต้องหย่ากับชลิตา”

อัสดมหน้าเจื่อนเพราะถูกขอต่อหน้าภรรยา ชลิตาก้าวมายืนเผชิญหน้าถวิกา “เธอคิดว่าการเป็นภรรยาคาสโนว่ามันง่ายเหรอ ไม่สตรองจริง ฉันไม่ยืนหยัดมาถึงป่านนี้หรอก”

“เธอยังไม่เคยเจอผู้หญิงที่สตรองกว่า” ถวิกาพูดอย่างท้าทาย ชลิตาไม่หวั่นเหยียดว่าไม่มีวันชนะตน

ถวิกาสวนว่าตนต้องชนะเธอ สองสาวต่างมั่นใจพอกัน

ด้านสาทินีหิ้วถุงกับข้าวกลับเข้าบ้าน เห็นน้องชายสอนการบ้านลูก ก็เปรยว่าอัสดมทิ้งตนแล้ว รัชดาตกใจเล็กน้อย สาทินีรำพันว่าตนรู้สึกเคว้งคว้าง เหมือนชีวิตไม่มีจุดหมาย รัชดาจึงปลอบว่าอย่าเอาชีวิตไปผูกติดกับใคร แต่สาทินีก็พูดต่อราวคนไร้สติว่า จุดหมายเดียวในชีวิตตนคืออัสดม เขาทิ้งตนแต่ตนไม่ได้ทิ้งเขา ตนจะเอาเขาคืนมา ไม่สนคำเตือนของน้องชาย

ในคืนนั้นชลิตาโทร.คุยกับป้าที่อเมริกา อัสดมเข้ามากอดประจบ พอเธอวางสาย เขาก็บอกเธอว่าเขาเลิกกับสาทินีแล้ว ขอกลับมานอนที่ห้องตามเดิม ชลิตาปฏิเสธอย่างเยือกเย็น แล้วพูดกับเขาเหมือนไม่ได้ขอความเห็นแค่ให้รับรู้เท่านั้น

“อัสจำน้องพีท ลูกชายพี่สาวตาที่เสียเมื่อปีก่อนได้ไหม”

“จำได้สิ น่าสงสารนะ กำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่แบเบาะ”

“ตาจะรับน้องพีทเป็นลูกบุญธรรม”

อัสดมอึ้งเล็กน้อยแล้วพยายามตะล่อมไม่ให้รับ เราควรทำกิฟต์จนกว่าจะได้ลูกของตัวเอง แต่ชลิตาไม่ยอมทำกิฟต์อีก เธอต้องช้ำใจมามากพอแล้ว จึงยื่นคำขาด

“อัสเลือกเอา จะเซ็นรับบุตรบุญธรรม หรือเซ็นใบหย่า!”

“เรื่องหย่าไม่เคยอยู่ในหัวผม”

“เดือนหน้าป้านีจะพาน้องพีทมาเมืองไทย อัสเตรียมตัวเป็นพ่อนะคะ ส่วนตาจะได้เป็นแม่ บทบาทหน้าที่ที่ฝันอยากเป็นมานาน”

ooooooo

ในคืนเดียวกันเปรียวกลับมาที่คอนโด ถวิกาดีใจพยายามง้อเพื่อน แต่เธอกลับมาเพื่อจะบอกโจว่า บริษัทส่งเธอไปดูงานที่อเมริกาสามเดือน ฝากเขาดูแลห้องด้วย ถวิการู้ว่าเพื่อนหลบหน้าจึงโพล่งขึ้นว่าเปรียวไม่ต้องไปไหน ตนจะย้ายออกไปเอง เปรียวพูดแค่ว่าอย่างี่เง่า

โจพยายามทำให้เพื่อนทั้งสองคืนดีกันแต่ไม่เป็นผล ด้วยเหตุผลของเปรียวคือขอไม่เจอกันสักพัก อะไรๆอาจจะดีขึ้น ถวิกาก็บอกขอเวลาหาห้องพักใหม่แล้วจะย้ายออก เปรียวทิฐิไม่รั้ง

อัสดมครุ่นคิดถึงปัญหาชีวิตของตัวเอง โทร.ปรึกษาเพื่อน เพื่อนบอกว่าเรื่องสาทินีไม่ขอออกความเห็น ส่วนเรื่องถวิกาให้ใช้มุกเดิม...ใบหย่าปลอม อัสดมเกรงว่าถวิกาจะรู้ทันเพราะเคยใช้กับสุวิกามาก่อน แต่ด้วยความที่เขารักถวิกาอยากได้ทั้งตัวและหัวใจเธอ และไม่อยากหย่ากับชลิตา จึงคิดแผนการจะหลอกให้ถวิกาเชื่อว่าเขาหย่าเมียอย่างไร

วันต่อมาอัสดมมาหาถวิกาที่คอนโด เขาเอาเอกสารการฟ้องหย่าภรรยามาให้ดู พร้อมตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จว่าไม่มีสามีคนไหนยอมรับได้ ถวิกาไม่เข้าใจว่าเรื่องอะไร เขาทำทีว่าบอกเธอไม่ได้ มันเป็นความลับที่ทำลายศักดิ์ศรี หญิงสาวจะอ่านรายละเอียดเอง อัสดมดึงเอกสารกลับมาใส่ซอง บอกถึงเวลาขึ้นศาลเมื่อไหร่ เธอก็จะรู้เหตุผลที่ต้องฟ้องหย่าเอง

ถวิกาเล่าให้โจฟังและให้ช่วยคิดเหตุผล สองคนช่วยกันคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก โจชวนไปง้างปากชลิตา แต่ถวิกาไม่ว่างเพราะมีนัด โจจึงโซโล่เดี่ยวทำตัวเป็นนักสืบตามชลิตา

ด้านถวิกาออกมาพบศุภวาทที่บ้านเพื่อขอไปสมัครงานที่บริษัทเขา เพราะมีความจำเป็นต้องย้ายที่อยู่ อ้างว่าอยู่หลายคนอึดอัด ศุภวาทเห็นสีหน้าเธออมทุกข์ จึงชวนให้ช่วยจัดสวนที่บ้าน...หนุ่มใหญ่ใช้ความเจนโลกสอนเธอทางอ้อม ด้วยการให้เธอยกกระถางต้นไม้ เขาแกล้งให้เธอยกย้ายไปย้ายมากว่าจะลงตัว จนเธอรู้สึกปวดแขน พอวางกระถางลง เธอก็ทุบแขนเบาๆ

“วางแล้วก็สบายนะครับ มัวแต่ถือไว้มันก็หนัก อะไรวางได้ก็วางซะ ชีวิตจะได้เบาสบาย”

ถวิกาอึ้งรู้ว่าเขาไม่ได้พูดถึงกระถาง เขาหมายถึงปัญหาชีวิตตน จึงมองเขาด้วยความรู้สึกเคารพนับถือ

ด้านสาทินีปิดป้ายเซ้งร้าน ด้วยอายที่คลิปเมียน้อยโดนตบกระจายทั่วเน็ต แม้แต่หน้าบ้านก็ไม่อยากยืนอยู่นาน อายเพื่อนบ้าน เธอชวนน้องชายย้ายบ้าน แต่รัชดากลับให้เธอมองอีกแง่ว่าตอนนี้เธอได้ชีวิตคืนมา สาทินี โวยว่าตนไม่เลิกกับอัสดม แล้วบังคับให้เขาไปขอให้

อัสดมแก้ข่าวให้ รัชดาหมดความอดทนกับพี่สาว ระเบิดอารมณ์ใส่

“พี่นี นี่พี่ยังมียางอายอยู่ไหม ทางเดียวที่จะกู้ศักดิ์ศรีคืนได้ พี่ต้องเลิกเป็นเมียน้อย!”

จีน่าได้ยินพ่อกับป้าเถียงกันก็แทรกขึ้นอย่างซื่อๆ ว่า “ป้านีเป็นเมียน้อย”

สาทินีหันมาตบปากลูก จีน่าตกใจร้องไห้จ้า เธอยิ่งอาละวาดใส่ รัชดาเข้ากอดปลอบและว่าพี่สาว สงสารหลานที่ต้องมาเจอคนอย่างพี่ ว่าแล้วก็อุ้มหลานหนีขึ้นข้างบน...จีน่าร้องไห้สะอึกสะอื้นว่าป้าเกลียดตน รัชดาต้องปลอบและสอนเพราะถึงอย่างไรสาทินีก็เป็นแม่

ooooooo

ถวิกานั่งนึกถึงคำสอนของศุภวาทแล้วพึมพำว่า การปล่อยวางมันไม่ง่ายเลย...รัชดาโทร.เข้ามา เธอถามเขาว่ากินข้าวหรือยัง เขาจึงบอกว่าหาเพื่อนกินอยู่

“แปลกคนนะคุณเนี่ย อยากมีเพื่อนกิน ไม่อยากมีเพื่อนตาย”

“เพื่อนตายก็ต้องใส่ซองเงินช่วยสิคุณ เปลือง กินข้าวกันนะ อยู่คอนโดไหม ผมไปรับ”

ถวิกาต้องโกหกว่าออกมาห้างกับโจเพราะยังอยู่บ้านศุภวาท แล้วถามเขามีธุระอะไร รัชดาบ่นว่าเหนื่อยใจ คนในครอบครัวสร้างแต่ปัญหาเดิมๆจนอยากหนีไปอยู่เกาะ ถวิกาเตือนสติ

“เราตัดตัวเองจากโลกภายนอกได้ แต่เราตัดพี่ตัดน้องไม่ได้ พี่น้องกันต้องดูแลกันค่ะ”

“แล้วมีใครดูแลผมมั่ง”

“ฉันไงคะ รับฟังคุณอยู่นี่ไง คุณยังมีฉัน”

“คุณก็ยังมีผมนะ” รัชดาป้อนคำหวาน...เมื่อได้คุยกับถวิกาแล้วรู้สึกสบายใจขึ้น

ในขณะที่โจจอดรถซุ่มอยู่แถวบ้านชลิตา พอเห็นเธอออกไปกับโสภาก็สะกดรอยตามพร้อมกับแจ้งถวิกาเป็นระยะ จนมาถึงห้างสรรพสินค้า ถวิกาตามมาสมทบ เห็นชลิตาเลือกซื้อของเด็กก็แปลกใจเพราะเธอเพิ่งแท้งลูกไปไม่นานไม่น่าทำกิฟต์ได้ หรือจะท้องธรรมชาติ

ชลิตากับโสภาถือข้าวของเข้ามานั่งในร้านอาหาร ถวิกาให้โจวางมาดชายแท้เข้าไปทัก โสภาจำได้ว่าเป็นแฟนถวิกา เขารีบบอกว่าแฟนเก่า แล้วทำทีบ่นว่าถวิกา เป็นคนปลิ้นปล้อน หลอกลวง คบซ้อน ตอนนี้ไปคบกับเศรษฐี ตนกรวดน้ำคว่ำขันอย่าได้เจอะเจอกันอีก... แล้วโจก็มองในถุงเห็นเสื้อผ้าเด็กก็เสนอว่าบ้านตนทำเสื้อผ้าเด็กขาย ถ้าสนใจสั่งตัดได้ ชลิตาเหยียดว่าถ้าอยากได้ชุดให้ลูก ตนมีร้านเพื่อนหรูๆอยู่แล้ว

โจรีบกลับมาบอกถวิกาว่าชลิตามีลูก ถวิกาอึ้งไม่คาดคิดว่าเธอจะท้องได้เอง แล้วอัสดมจะฟ้องหย่าทำไมต้องเป็นสาเหตุที่รุนแรง โจคิดไปสรตะว่าเพราะอะไร แต่ไม่เข้าท่าสักอย่าง

เย็นวันนั้นอัสดมมาที่บ้านรัชดา สาทินีดีใจคิดว่าเขามาขอคืนดี แต่เขาบอกว่ามาหาลูก รัชดาไม่พอใจจึงบอกเขาว่า เลิกกับพี่สาวตนแล้วลูกเป็นสิทธิ์ของแม่ อัสดมสวนว่าตนเลิกเป็นสามีแต่ไม่ได้เลิกเป็นพ่อ...สาทินีหวังจะชนะใจอัสดมได้อีก จะพาเขาขึ้นไปหาลูกข้างบน

อัสดมตั้งใจมาสร้างข้อมูลให้รัชดานำไปบอกถวิกา “ที่ฉันทิ้งพี่นายน่ะ เพราะนีทำร้ายเมียฉัน ตาเขาโกรธมาก ฉันก็พลอยซวยไปด้วย ถูกไล่ไปนอนห้องอื่น จะสองเดือนแล้วเนี่ย”

“เมียลงโทษแยกห้องนอน สงสารหรือสมเพชดี”

อัสดมหาว่าต้นเหตุคือสาทินี รัชดาไม่พอใจหาว่าเขาโทษทุกคนยกเว้นตัวเอง อัสดมแอบยิ้มเจ้าเล่ห์...กลับจากบ้านสาทินี อัสดมนัดพบเพื่อนเพื่อเล่าแผนหลอกถวิกาให้ฟังว่าตนให้ทนายทำหนังสือฟ้องหย่าเอาไปให้ถวิกาดู เธอไม่เชื่อแต่สงสัยจนต้องสืบหาความจริง แล้วเธอก็จะคิดว่าชลิตาท้อง เพื่อนฟังแล้วย้อนถามว่าชลิตาจะท้องได้อย่างไร

“ฉันถึงบอกไงว่าเข้าใจผิด ตาสั่งฉัน สั่งคนสนิทห้ามบอกใครว่าเอาหลานมาเลี้ยง ให้คนนอกคิดว่าเป็นลูก” เพื่อนไม่เข้าใจทำเพื่ออะไร “วางกับดักถวิกา พอเธอติดกับ ฉันก็จะส่งข่าวผ่านน้องชายนี ว่าฉันแยกห้องกับเมีย ฉันพูดเอง เขาต้องเชื่อ”

“แกนี่มันแผนสูงฉิบ...”

“ถวิกาเป็นคนฉลาด จะหลอกคนฉลาดให้ติดกับ ต้องวางแผนให้แยบยล”

เพื่อนทึ่งกับแผนการ ชักอยากรู้ตอนจบ อัสดมยิ้มกริ่ม...กวางน้อยตกหลุมรักเจ้าป่า

ooooooo

และแล้วในคืนนั้นถวิกาก็โทร.มาปรึกษารัชดาถึงประเด็นที่อัสดมจะฟ้องหย่าชลิตา รัชดาไม่เชื่อเพราะรู้ว่าเขารักเมียมาก ถวิกาจึงบอกคำพูดกำกวมของอัสดมประมาณว่า ชลิตาทำสิ่งที่เขารับไม่ได้ ทำลายศักดิ์ศรี...ตนนึกไม่ออกจึงโทร.มาถามเผื่อเขาจะรู้

“ผมรู้แค่ว่าเขาสองคนแยกห้องนอนกันจะสองเดือนแล้ว”

ถวิกาตกใจกับข้อมูลของรัชดา แล้วชลิตาท้องได้อย่างไร ดวงตาเธอฉายแววร้ายออกมา

เช้าวันใหม่ถวิกามาหาอัสดมที่บริษัท มองเขาอย่างสมน้ำหน้า เยาะว่าเมียเขาท้องกับชู้ อัสดมทำทีตกใจอายหลบตา ถวิกาจี้ว่าเมียเขาแยกห้องนอนกับเขาแล้วเธอท้องได้อย่างไร อัสดมทำเป็นหน้าซีดปัดว่าเป็นเรื่องในครอบครัว ปึงปังใส่ถวิกา ก่อนจะฟุบหน้าร้องไห้...

ถวิกาเห็นเขาเจ็บปวดก็ใจอ่อนไม่เยาะเย้ยเขาอีก ถามว่าชายชู้เป็นใคร อัสดมเล่นบทปวดร้าวคร่ำครวญ

“ผู้ชายปริศนาที่ตาใช้เป็น...เครื่องมือแก้แค้นฉัน! ฉันทำเมียท้องไม่ได้ ชู้รักทำได้!”

“คุณมีเมียน้อย เมียคุณยังทน พอเขามีผัวน้อยมั่ง คุณฟ้องหย่า...ยุติธรรมมาก! ชลิตารู้ไหมจะโดนฟ้องหย่า”


“ไม่ ฉันกลัวเขาโวยวาย เรื่องนี้ให้ใครรู้ไม่ได้ ถวิกา ศักดิ์ศรีของฉันอยู่ในมือหนูแล้วนะ”

ถวิกายิ้มเหยียดว่าเขายังมีศักดิ์ศรีหรือ แล้วขอดูเอกสารฟ้องหย่า อัสดมหยิบจากในลิ้นชักให้ดู เธออ่านเหตุที่โจทก์ยื่นฟ้อง “เนื่องจากจำเลยลักลอบมีสัมพันธ์ฉันชู้สาวกับชายอื่น”

ขณะเดียวกันชลิตาวางแผนจะให้อัสดมกลับมานอนในห้อง เพื่อให้ดูว่าครอบครัวสุขสันต์ดี ก่อนที่ป้าจะพาหลานมา...

อัสดมทำเป็นสำนึกได้ “บทเรียนนี้จะเปลี่ยนฉันเป็นคนใหม่ เป็นผู้ชายที่ดีกว่าเดิม”

“คางคก ยางหัวไม่ตกไม่รู้สึก” ถวิกาถากถาง แต่อัสดมก็ตีหน้าเศร้าอ้อนวอน

“ถวิกา พอกระบวนการหย่าเสร็จสิ้น หนูให้อภัยฉันนะ”...ถวิกาหัวเราะไม่ตอบ

บ่ายวันเดียวกันถวิกามาเขียนใบสมัครงานที่บริษัทศุภวาท เขามาดูความเรียบร้อยแล้วชวนเธอทานข้าว เธอขอไปเข้าห้องน้ำก่อน รัชดากลับเข้ามาเห็นถวิกาก็แปลกใจ ถามบอสว่าเธอมาทำไม ศุภวาทบอกว่ามาหาตน เมื่อวานเธอก็ไปหาที่บ้าน รัชดาอึ้งเมื่อรู้ว่าเมื่อวานถวิกาอยู่บ้านศุภวาท เพราะตอนที่โทร.หาเธอบอกว่าเดินห้างอยู่กับโจ เขาตัดบทขอตัวไปเขียนสรุปที่คุยกับลูกค้าแล้วเดินไป ถวิกาเดินกลับมาจึงไม่เห็นเขา ศุภวาทไม่พูดอะไรกันท่าสุดๆ

ในขณะที่สาทินีวางแผนเทยาลดไข้ในกระปุกทิ้งใส่วิตามินซีไว้แทน แล้วโทร.หารัชดาให้ช่วยไปรับจีน่าที่โรงเรียน อ้างว่าเธอยังอายไม่อยากออกจากบ้าน รัชดารับคำ

ศุภวาทพาถวิกาเดินมาที่ลานจอดรถ เขาเล่าให้เธอฟังว่า วันก่อนไปไดรฟ์กอล์ฟเจออัสดม เขาขู่ให้ตนอยู่ห่างๆเธอ ตนสงสารชลิตาที่มีสามีแบบนี้

“รายนั้นน่ะ สบายดีค่ะ กำลังจะมีชีวิตใหม่” ศุภวาทงง ถวิกาบอกเขาว่า “ชลิตาท้อง”

“เป็นข่าวดีมากเลย”...ถวิกาแค่นยิ้มไม่อยากพูดอะไรมาก

เมื่อทานข้าวกับศุภวาทเสร็จ ถวิกากลับคอนโด ทยอยเก็บข้าวของใส่กล่องเตรียมย้าย โจเว้าวอนให้อยู่จนกว่าเปรียวจะกลับมา เธอบอกเตรียมพร้อมไว้ก่อน ความจริงเปลี่ยนที่อยู่ใหม่ก็ดี เผื่อจะได้มีชีวิตใหม่ ชีวิตที่ไม่แขวนอยู่บนความแค้น โจนึกว่าถวิกาจบเรื่องแก้แค้นไปแล้ว เธอบอกว่ายังติดตามสถานการณ์อยู่ ถ้าอัสดมไม่ฟ้องหย่า ตนก็จะลุยต่อ โจแย็บถามถ้าอัสดมยอมหย่าเธอจะให้อภัยเขาไหม ถวิกาคิดว่าตอนนี้ไม่ จนกว่าเขาจะสำนึกผิดอย่างแท้จริง...

ooooooo

พอรัชดารับจีน่ากลับมาถึงบ้าน สาทินีก็ขอให้ไปซื้อข้าวสารที่ห้างและให้พาจีน่าไปกินไอศกรีมด้วย เธอขอยืมโทรศัพท์รัชดาไว้ อ้างว่าจะขอลองใส่ซิมเครื่องเขาเช็กดูว่าซิมพังหรือไม่ แต่พอรัชดาออกไปสาทินีก็ใช้เครื่องน้องพิมพ์ไลน์ไปหาถวิกา ชวนมากินข้าวที่บ้านห้าโมงเย็น...

ถวิกามาถึงแปลกใจที่บ้านดูเงียบ พอเข้ามาในบ้านก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้จากในครัวจึงรีบเข้าไปดู เห็นสาทินีกรอกยาใส่ปาก ถวิกาห้ามเสียงหลง สาทินีฟูมฟายว่าอยากตาย สั่งฝากให้บอกรัชดากับจีน่าว่าตนขอโทษ ถวิกาตกใจมากเอานมสดมากรอกปากสาทินีเพื่อให้อาเจียนจนเลอะเทอะ แล้วทั้งดึงทั้งลากสาทินีออกมาหน้าบ้าน โทร.หาศูนย์นเรนทรให้ส่งรถมารับ

รัชดากลับมาเห็นสภาพพี่สาวก็ตกใจ ถวิกาละล่ำละลักบอกว่าพี่เขากินยาตายให้รีบพาไปโรงพยาบาล จีน่าตื่นตกใจวิ่งตามรัชดาไปด้วย

เจ้าหน้าที่เข็นเตียงสาทินีเข้าห้องฉุกเฉิน ถวิกาไม่ลืมเอากระปุกยาที่สาทินีกินให้หมอไปด้วย หมอจัดการล้างท้อง ถวิกาดูแลจีน่าอยู่หน้าห้อง รัชดาตามกุมมือสาทินีด้วยความเป็นห่วงมองวิธีการล้างท้อง โดยใส่สายยางทางจมูกไปจนถึงกระเพาะอาหาร สักพักเม็ดยาสีเหลืองไหลออกมาพร้อมน้ำ หมอพินิจแล้วบอกว่า นี่เป็นวิตามินซี สาทินีหน้าซีดที่พลาด รัชดาโกรธมาก

ด้านหน้าห้องถวิกาโทร.บอกอัสดมว่าสาทินีกินยาตาย เขาไม่เชื่อ เธอจึงด่าว่าเขาใจดำ! ต้องรอให้ตายก่อนถึงจะมางานศพ เขาจึงถามว่าอยู่โรงพยาบาลไหน ถวิกาโมโห

“คนอย่างคุณ ต้องด่า! ถึงจะสำนึก ไม่สำนึกจริงก็ไม่ต้องมาหรอก” พูดจบตัดสายทิ้ง

อัสดมครุ่นคิดไม่อยากเชื่อ เพราะคนอย่างสาทินีดีแต่ขู่เรียกร้องความสนใจ...

ถวิการอจนสาทินีล้างท้องเสร็จ ช่วยรัชดาพาเธอกลับบ้าน รัชดาโกรธที่พี่สาวหลอกลวงไม่สนใจพี่อีก ดูแลแต่จีน่า ถวิกาไม่รู้จึงดูแลสาทินีแทนอย่างห่วงใยจริงใจ พูดให้สำนึกว่าไม่ควรทำร้ายตัวเองอีก สาทินีเองก็เข็ดแล้วไม่กล้าทำแบบนี้อีก

รัชดาให้ถวิกาช่วยพาจีน่าไปกินข้าว พอเธอไปแล้ว เขาก็หันมาต่อว่าสาทินี “พี่มันโรคจิต ยอมทรมารโดนล้างท้อง แล้วไงครับ ผู้ชายเขากลับมาไหม!”

“ถวิกาเชื่อ...” สาทินีเสียงแหบพร่า

รัชดายิ่งโกรธที่พี่หลอกถวิกา ทั้งที่เธอเป็นห่วงพี่อย่างจริงใจ เธอไม่อยากให้ใครฆ่าตัวตายเหมือนพี่สาวเธอ สาทินีพยายามพูดว่าถวิกาจะเป็นคนทำให้อัสดมหย่า รัชดายิ่งปรี๊ดที่พี่ใช้ถวิกาเป็นเครื่องมือ สาทินีขู่ว่าถ้าเขาบอกถวิกาก็เท่ากับหักหลังพี่ รัชดาอึ้ง จะปกป้องใครดี

ค่ำนั้นรัชดาจะไปส่งถวิกา แต่เธอกลับบอกให้เขาอยู่ดูแลสาทินี รัชดาอึดอัดใจที่บอกคนรักไม่ได้ว่าพี่สาวหลอกลวง...ถวิกากลับถึงคอนโด เจออัสดมรออยู่ทำหน้าเศร้าถามอาการสาทินี ถวิกาหมั่นไส้ เขาโพล่งขึ้นว่า เขาจะบวชปลายเดือนนี้ เชิญเธอไปร่วมงานด้วย ถวิกาไม่อยากเชื่อ มองตาเขาเห็นแววตาสำนึกผิดก็หลงเชื่อว่าเขาเปลี่ยนไป อัสดมแสดงอย่างแนบเนียนว่า

“ความทุกข์สอนให้รู้จักปล่อยวาง...เวลามีความสุขก็ไม่ควรยึดติด”

ถวิกาเหน็บว่าเป็นทุกข์ถึงหันหน้าเข้าวัด แต่ก็อนุโมทนา...อัสดมร้ายกว่าที่คิด พอแยกกับถวิกาก็มาฉลองกับเพื่อน ที่หลอกให้ถวิกาเชื่อได้ เขาจะต้องเดินหน้าง้อเธอให้สำเร็จในเดือนนี้ ก่อนที่เด็กที่ชลิตาจะรับอุปการะมาถึง เพื่อนแย็บถามถ้าไม่สำเร็จจะทำอย่างไร อัสดมบอกว่าคงต้องยอมโกนหัวบวชจริงเพื่อให้เธอเห็นความดี เพื่อนทึ่งอย่างมากกับการทุ่มสุดตัวของอัสดม

ooooooo

วันต่อมาศุภวาทโทร.บอกถวิกาว่าชลิตาไม่ได้ท้อง เขาโทร.ไปแสดงความยินดีกับพ่อเธอที่อเมริกา ท่านบอกว่าลูกสาวแค่รับหลานเป็นลูกบุญธรรมถวิกาถึงกับจุกที่โดนอัสดมหลอกอีกจนได้ เขาพูดให้หลงเชื่อรวมทั้งที่เขาแสดงความสำนึกผิดจะบวช เป็นคำของคนเจ้าเล่ห์ทั้งสิ้น

ไม่เพียงอัสดมเท่านั้นที่หลอกลวง แม้แต่สาทินีก็ยังไม่สำนึก ส่งข้อความประจบประแจงมาว่า “พี่เป็นหนี้ชีวิตวาว มีอะไรให้พี่ช่วยบอกนะ พี่อยากตอบแทนบุญคุณ...เราเคยเกลียดกัน ตอนนี้รักกันนะ พี่ถือว่าวาวเป็นน้องสาวพี่”

ค่ำคืนนั้นถวิกาสวมชุดพนักงานบริษัทอัสดม ทำทีมาขอ รปภ.เข้าไปเอางาน โดยให้โจในชุดดำพรางตัวมีกระเป๋าอุปกรณ์ช่างมาด้วย หาทางหลบเข้าไปข้างใน แต่ รปภ.ให้เธอสแกนบัตรก่อน บัตรเธอไม่สามารถสแกนผ่าน รปภ.จึงไม่ให้เข้า โจทนไม่ไหวย่องมาตีหัว รปภ.สลบเหมือด

ทั้งสองเข้ามาค้นเอกสารการฟ้องหย่าในห้องทำงานอัสดม แม้ต้องงัดลิ้นชักโต๊ะที่ล็อกกุญแจก็ทำ พอได้เอกสารก็รีบหลบออกมา หวุดหวิดถูกจับได้

รุ่งเช้าถวิกาโทร.หาอัสดม เขาดีใจสร้างเรื่องต่อว่าชลิตายอมบอกแล้วว่าชู้รักเป็นใคร เธอเล่นตามเกมอยากรู้ว่าใคร เขาบอกว่าเพื่อนสนิททำกันได้ลงคอ ถวิกาอยากจะซัดหน้าซักป้าบ

“คนใกล้ตัวนี่แหละค่ะ น่ากลัวสุด...เหงาจัง อยากมีเพื่อนกินข้าว” ถวิกาทำทีหลอกให้เขามาหา

อัสดมดีใจนัดเจอกันตอนเที่ยงเพราะช่วงเช้ามีประชุม แต่เธอห้ามไม่ให้เข้าบริษัท เกรงจะรู้ว่าเอกสารหาย ทำทีอ้อนว่าเขาเห็นงานสำคัญกว่า หนุ่มใหญ่จึงบอกจะไปหาเดี๋ยวนี้...ถวิกายิ้มย่องอย่างพอใจ เตรียมแผนเชือดนิ่มๆไว้แล้ว

เมื่ออัสดมเข้ามาในห้องถวิกา เขานั่งรอเธอจัดอาหารเช้าให้ แต่แล้วสิ่งที่เธอยกมาวางเป็นชามสองใบ ใบหนึ่งเป็นน้ำใบบัวบกแก้ช้ำใน อีกชามเป็นน้ำไต้กี๋ใช้ห้ามเลือด เขาแปลกใจ ทันใดนั้นเองเธอก็สาดน้ำใบบัวบกใส่หน้าอัสดม แต่พอสาดน้ำไต้กี๋ เขาหลบทันโวย

“ทำไมหนูทำแบบนี้! ไม่พอใจอะไร ก็พูดมาดีๆ”

“นี่ฉันหวังดีกับคุณนะ เมียคุณต้องทุบคุณจนช้ำใน แพ่นกบาลคุณเลือดออก...น้ำใบบัวบก น้ำไต้กี๋ช่วยบรรเทาอาการเบื้องต้นได้”

“ทำไมเมียฉันต้องแพ่นกบาลฉันฮึ!”

“ป่านนี้หนังสือฟ้องหย่า ถึงมือเมียคุณแล้ว”

“หนังสือนั่นน่ะ ฉันเก็บไว้อย่างดี หนูอย่ามาหลอกฉัน”

“โทร.เช็กไหม ฉันมีเด็กเดินเอกสาร” ถวิกาหัวเราะเยาะหยัน

ในขณะที่สาทินีเป็นคนนำเอกสารมาให้ชลิตาด้วยตัวเอง ชลิตาเห็นแล้วแทบช็อก สาทินีเยาะว่าให้อ่านหน้าสอง ตื่นเต้นกว่าหน้าแรก แล้วดึงเอกสารมาอ่านให้ฟังเอง

“มูลเหตุฟ้องหย่า คือภรรยามีชู้! อุ๊ยชอบคำนี้จัง ภรรยาประพฤติชั่ว!”

ชลิตาแย่งเอกสารมาอ่านเอง โกรธสุดๆที่อัสดมหาว่าตนมีชู้ ให้เมียน้อยมาเยาะว่าสำส่อน เธอฉีกเอกสารขยำยัดใส่ปากสาทินีด้วยความแค้น

“ฉันไม่ได้มีชู้!”

สาทินีคายกระดาษปาทิ้งแล้วยังพูดยั่วยุ “ฉันรู้ คุณอัสกล่าวหาเธอเพื่อง้อถวิกา! ความรักของเด็กนั่นมีค่ามากกว่าศักดิ์ศรีเธอ!”

“อย่าเอาผู้หญิงต่ำๆมาเปรียบเทียบกับฉัน!”

“คุณอัสดมรักถวิกามากกว่าเธอ”

“ไม่จริง! ฉันเป็นที่หนึ่งเสมอ!”

สาทินีก้าวมาจ้องหน้าถากถาง “ผู้หญิงที่เป็นที่หนึ่ง ไม่เสียน้ำตาเพราะผู้ชายหรอก”

ชลิตาเจ็บปวดพยายามกลั้นน้ำตา...ในขณะที่ผู้เป็นสามีร้อนใจจะกลับไปหา แต่ถูกถวิกายืนขวางพูดแดกดันให้สำนึก

“คุณเคยทำใบหย่าปลอมหลอกพี่ฉัน มาถึงตอนฉัน ทำหนังสือฟ้องหย่า ความเลวของคุณนี่...มันอัปเลเวล! งานเนี้ยแก้ตัวยากนะ หาว่าเมียมีชู้! อยากได้ฉันถึงขนาด เหยียบย่ำเมียตัวเอง”

“ตาเขารู้ดี ฉันรักเขาที่สุด” อัสดมยังเชื่อมั่น

“ผีเน่ากับโลงผุ! หนังเรื่องนี้มีภาคต่อ เพราะตัวร้ายเจ้าเล่ห์ ตายยาก! เอาคืนคนเลวไม่ได้ ฉันไม่ขึ้นป้ายอวสาน”

เมื่อสาทินีถากถางชลิตาสะใจแล้ว ก็โทร.เล่าให้ถวิกาฟัง “น้ำตาเมียหลวงหลั่งริน ปวดใจแทบสิ้นลมปราณ วาวมาบ้านพี่สิ พี่จะเล่าให้ฟังทุกช็อตเลย เจอกันนะจ๊ะ” น้ำเสียงเธออ่อนหวานแต่สายตาแสดงความเกลียดชังอย่างมาก เฉกเช่นถวิกาที่ดวงตาลุกโชนด้วยความแค้นเข่นเขี้ยว

“แค่ร้องไห้มันน้อยไป ชลิตา ฉันจะทำให้แกตายทั้งเป็น!”

อัสดมกลับถึงบ้านแทบจะถลาเข้าไป เห็นสาวใช้ยืนอกสั่นขวัญแขวน สภาพบ้านราวโดนพายุถล่ม ของแต่งบ้านถูกเขวี้ยงกระจัดกระจาย เขาเดินหาชลิตา เจอเธอยืนมือโชกเลือดจากการทุบกระจกรูปแต่งงาน อัสดมรีบเอาผ้าเช็ดหน้าห้ามเลือดให้ ชลิตามองเขาด้วยสายตาเกลียดชัง

“เจ็บมากไหมตา แผลลึกไปให้หมอทำแผลนะ”

“ไม่!” ชลิตาดึงมือกลับ ตวาดไม่ให้แตะต้อง ปล่อยให้เลือดไหลนอง

“อาจต้องเย็บแผลนะตา” อัสดมเป็นห่วงจะคว้ามือเธออีก

“อย่ามาแตะ!” ชลิตาใช้มือที่เลือดโชกตบหน้าเขาเต็มแรง “พรุ่งนี้เราไปหย่ากัน!”


ละครระบำมาร ตอนที่ 11 อ่านระบำมารติดตามละครระบำมาร ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย วีรภาพ  สุภาพไพบูลย์, ทัศนียา การสมนุช,อาทิตย์  ตั้งวิบูลย์พาณิชย 21 ก.ย. 2561 06:18 2018-09-17T00:20:30+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ