ข่าว

วิดีโอ



ระบำมาร

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: ตุณย์

กำกับการแสดงโดย: รอน บรรจงสร้าง

ผลิตโดย: ปริษัท นีโน่บราเดอร์ส จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: วีรภาพ  สุภาพไพบูลย์, ทัศนียา การสมนุช,อาทิตย์  ตั้งวิบูลย์พาณิชย

ถวิกา กลางลำไพร หรือวาว เด็กสาวซึ่งมีอุปนิสัยรักความยุติธรรม ทำให้ดูเป็นคนหัวรั้น ดื้อดึง แต่คล่องแคล่ว หากตั้งใจจะทำอะไรแล้วไม่ว่าใครห้ามก็ไม่ฟัง เธอมีปมเกี่ยวกับเรื่องเมียน้อย เพราะแม่ตรอมใจตายที่พ่อพาเมียน้อยเข้ามาอยู่ในบ้าน

ถวิกามีพี่สาวชื่อสุวิกา หรือแวว เป็นคนเรียบร้อยเรียนดี พ่อแม่จึงรักมากกว่า แต่พอพ่อเอาเมียน้อยเข้าบ้านจึงออกจากบ้านไปทำงานอยู่กรุงเทพฯ ปล่อยให้ถวิกาทำงานอยู่ในไร่อ้อยลำไพรของเอนกผู้เป็นพ่อเพียงลำพัง เพราะรู้สึกว่าตัวเองหมดความสำคัญในบ้าน

วันหนึ่งสุวิกากลับมาอยู่บ้าน เธอมีอาการเศร้าสร้อยไม่พูดจากับใครเท่าไหร่ กลางดึกคืนหนึ่งฝนตกหนัก ชาวบ้านมาบอกถวิกาว่าเห็นสุวิกาเดินตากฝนอยู่บนสะพานข้ามแม่น้ำ ก็รีบบึ่งมอเตอร์ไซค์ออกไป ระหว่างจะขึ้นสะพานรถลื่นล้ม ถวิกาไม่สนใจอาการบาดเจ็บของตัวเอง วิ่งร้องเรียกพี่สาวแข่งกับเสียงฟ้าฝน สุวิกาปีนขึ้นไปยืนบนราวสะพานเห็นน้องก็ยิ่งร้องไห้หนัก

“วาว พี่ขอโทษ พี่อยู่แบบนี้ไม่ได้...”

เสียงชาวบ้านแถวนั้นช่วยกันร้องห้าม ถวิกาตะโกนลั่น “พี่แวว! อย่านะพี่แวว!...ไม่...”

สุวิกาตัดสินใจเด็ดเดี่ยวต้องจบชีวิตตัวเองให้ได้ เธอกระโดดลงแม่น้ำก่อนที่น้องสาวจะวิ่งมาถึง ถวิกากรีดร้องจะกระโดดตามลงไปแต่ชาวบ้านดึงรั้งไว้ เธอร้องไห้ใจแทบขาด...เวลาผ่านไปกู้ภัยงมศพสุวิกาขึ้นมาได้ ถวิกากอดศพพี่สาวร่ำไห้ เอนกกับจวงภรรยาน้อยมาถึง เอนกร้องไห้ไม่รู้ว่าทำไมลูกสาวถึงทำแบบนี้ จวงพูดด้วยความปากเสียเป็นนิสัย

“แววมันคงอยู่สู้หน้าชาวบ้านไม่ไหวอ่ะพี่ ไปไหนก็โดนนินทาว่าเป็นเมียน้อย น่าเวทนามันนะพี่” ถวิกาได้ยินอย่างนั้นก็แหวใส่

“เวทนาเหรอ! น้าจวงเวทนาพี่สาวฉันจริงก็คงไม่ประจานพี่สาวฉันไปทั่วหรอก พี่สาวฉันไม่ได้ตั้งใจเป็นเมียน้อยเขา พี่แววโดนผู้ชายหลอก! ไม่เหมือนน้าจวง น้าตั้งใจแย่งพ่อไปจากแม่ฉัน น้านั่นแหละสมควรฆ่าตัวตาย”

“น้าไม่ได้แย่งผัวใคร พ่อวาวมารักน้าเอง น้าถึงได้แต่งงานกับพ่อวาวยังไงล่ะ แต่กับแววมันไม่เหมือนกัน ผู้ชายเขาไม่ได้รักมัน เขาถึงได้เลือกเมียหลวง น้าว่าที่แววมันฆ่าตัวตายเนี่ย เพราะช้ำใจที่แย่งผัวเขาไม่ได้ด้วย”

“นี่พี่ฉันตายแล้วน้าก็ไม่หยุดอีกเหรอ! น้าจะให้ร้ายพี่ฉันไปถึงไหน พี่ฉันไม่เคยว่าน้าสักคำที่น้าทำให้แม่เราฆ่าตัวตาย!”

จวงสวนว่าแม่ถวิกากินยาตายเอง ถวิกาปรี๊ดโต้กลับว่าเพราะแม่ช้ำใจที่จวงเป็นชู้กับพ่อ เอนกสุดทนจึงเอ็ดปรามทั้งลูกและเมีย จวงยอมสงบปากสงบคำเพราะยังเกรงใจเอนกอยู่

ooooooo

ถวิกานั่งทอดอาลัยคิดถึงความดีของพี่สาว ในวัยเด็กถวิกามักถูกพ่อเฆี่ยนตีเพราะผลการเรียนไม่ดี สุวิกาเข้ามากอดเอาตัวปกป้องและรับรองจะเป็นคนสอนหนังสือน้องให้สอบได้ที่ 1 เอง...ถวิการ้องไห้คร่ำครวญว่าพ่อไม่รัก พี่สาวก็ปลอบใจ แม่เองก็มักโกรธเกรี้ยวเข้ามาด่าว่า

“ทำไมเอ็งไม่เป็นเด็กผู้ชายฮึนังวาว! พ่อเอ็งเขาหวังมากว่าต้องได้ลูกชาย พอเป็นลูกสาวเขาก็ผิดหวัง”

“ฉันก็เป็นผู้หญิง แม่ต้องด่าฉันด้วยสิจ๊ะ”

“เอ็งมันลูกคนแรก ยังไงแม่ก็รักเอ็ง...นังวาว! พอเอ็งเกิดมาพ่อเอ็งก็หันหลังให้แม่ เขาไปมีคนอื่น นี่พ่อเอ็งเขาไปติดผู้หญิงอีกแล้ว! เอ็งเป็นเด็กผู้ชายซะ พ่อเขาก็ต้องรักแม่ ไม่นอกใจแม่” แม่กระชากลูกสาวคนเล็กมาตบตี ถวิกาวิ่งหนีชนเตาแก๊ส หม้อข้าวต้มบนเตาหล่นลงมา สุวิกาผวาเข้ากอดน้อง ข้าวต้มร้อนๆ จึงราดบนหลังตัวเอง

ถวิการ้องไห้ไปทายาที่หลังให้พี่สาวไป สุวิกาไม่ร้องไห้กลับปลอบใจน้องเสียอีกว่าไม่เป็นอะไร...พอโตขึ้นมา หลังจากที่สุวิกากลับมาอยู่บ้านก็เก็บตัวระทมทุกข์อยู่ในห้อง ถวิกายกสำรับอาหารมาให้ สุวิกาคร่ำครวญถามน้องว่า

“วาว วาวเชื่อพี่ไหมว่าพี่ถูกหลอก เขาหลอกพี่ว่าเขาหย่าแล้ว พี่เลยยอมเป็นของเขา”

“ฉันเชื่อพี่จ้ะ ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยเห็นพี่ทำร้ายใครเลย แต่น้าจวงสิ เที่ยวพูดใส่ร้ายพี่ไปทั่ว พวกชาวบ้านก็เชื่อ”

“พี่ไม่กล้าออกนอกบ้านเลยวาว หนีความเจ็บปวดจากกรุงเทพฯกลับมาบ้าน ต้องมาหนีความอับอายที่บ้านอีก” สุวิการ่ำไห้ ถวิกากอดปลอบจะคอยปกป้องพี่เหมือนที่พี่เคยปกป้องตน

ถวิกาคิดถึงอดีตแล้วยิ่งให้น้ำตาร่วง ที่ตัวเองไม่สามารถปกป้องพี่สาวได้อย่างที่รับปากไว้ จู่ๆ จวงเดินเข้ามาในห้อง หยิบโทรศัพท์มือถือของสุวิกาจะเอาไปใช้บอกตนรู้รหัสเปิดเครื่องเพราะแอบดูอยู่บ่อยๆ ถวิกาไม่ยอมดึงกลับคืนมา จวงโมโหขุดคุ้ยให้เจ็บปวดใจขึ้นมาอีก

“จะปกป้องพี่สาวเลวๆของเอ็งไปถึงไหนฮึวาว... รู้ไหมทำไมน้าถึงรู้ว่าพี่สาวเอ็งตั้งใจแย่งผัวเขา น้าแอบดูรูปในมือถือแวว มีรูปผู้ชายคนนั้นเต็มมือถือเลย น้าเคยเห็นเขากับเมียในหนังสือพิมพ์ เมียเขาเป็นคนรวย เป็นพวกไฮโซ น้าอยู่บ้านนอกยังรู้เลย แล้วพี่เอ็งอยู่กรุงเทพฯ จะไม่รู้ได้ยังไงว่าเขามีเมียแล้ว”

“ผู้ชายคนนั้นหลอกว่าหย่าแล้ว พี่แววเป็นคนซื่อ เลยเชื่อ”

“เอ็งมันรักพี่จนสิ้นคิด!”

“คนที่สิ้นคิดน่ะคือน้า!”

เอนกได้ยินเสียงทะเลาะกันก็เข้ามาเอ็ดให้รอเผาศพสุวิกาก่อนค่อยทะเลาะกัน เอนกเอาเสื้อผ้าข้าวของสุวิกาจะไปเผาทิ้ง ถวิกาตกใจขอเก็บไว้เองแต่พ่อไม่ฟังเสียง จวงได้ทีช่วยขนแล้วหันมายิ้มเย้ยใส่ถวิกาให้เจ็บปวดมากขึ้น แต่ถวิกาก็เก็บมือถือของพี่สาวไว้ได้

หลังจากนั้นถวิกาก็พยายามกดรหัสเปิดเครื่อง โดยใช้วันเดือนปีเกิดของพี่สาว แล้วเธอก็ได้เห็นรูปของอัสดม ผู้ชายที่เป็นต้นเหตุให้สุวิกาต้องตาย มีภาพที่เขาสวมแหวนแต่งงานให้สุวิกา และภาพที่เขาหอมแก้มเธอ แววตาถวิกาลุกโชนด้วยความแค้น

ooooooo

ในโรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพฯ มีงานเลี้ยงฉลองครบรอบชีวิตคู่เจ็ดปี มีแขกเหล่าเซเลบไฮโซมากมาย... น้ำแดงพิธีกรสาวรายการกอสซิปไฮโซฝีปากจัดจ้าน ได้รับเชิญมาไลฟ์สดให้ลูกเพจได้ตามเกาะติดขอบเตียง

รถหรูเข้ามาจอดหน้าโรงแรม...อัสดม โสดสมัย หนุ่มใหญ่ประธานบริษัทเอวีเอ็น หน้าตาดีและรวย ลงจากรถมาเปิดประตูรับภรรยาสาวสวย เห็นนิ้วมือใส่แหวนเพชรเม็ดเขื่อง แสงเพชรวูบวาบเข้าตาคนแถวนั้นอย่างไม่เกรงใจ...ชลิตา ผู้กุมบังเหียนบริษัททั้งหมด ยิ้มหวานลงจากรถ

“อยากจะกรี๊ดให้กรุงแตก คุณชลิตาสวยมาก ...กาลเวลาทำอะไรเธอไม่ได้จริงๆ ใครที่คิดจะต่อคิวสมัครเป็นบ้านเล็กบ้านน้อยของคุณอัสดม เลิกคิดเลยค่ะ เมียสวยและรวยมาก ขาเตียงของคู่นี้แข็งแรงมากด้วยค่ะ ไม่งั้นไม่รอดมาจนเจ็ดปีหรอก ดูภาพประกอบว่ารักยังหวาน ไม่ได้พูดลอยๆ” น้ำแดงบรรยายแล้วผายมือให้เห็นภาพสวีตหวาน กุ๊กกิ๊กดูแลเอาใจใส่กันของคู่นี้

ข้อความคอมเมนต์ปรากฏขึ้นมาเรื่อยๆ บ้างก็ยินดีกับความรักของทั้งคู่ บ้างก็ว่าซุกเมียน้อยไว้ที่ไหน บางคนปรามอย่าไปฟังเสียงนกเสียงกา...โสภาเลขาของอัสดมและชลิตายืนดูความเรียบร้อยอยู่มุมหนึ่ง กดโทรศัพท์เร่งใครบางคนให้มาเร็วๆ เจ้านายมาถึงแล้ว

ถวิกาในลุกต่างจากที่อยู่บ้านต่างจังหวัด เธอมาในชุดทำงานเรียบร้อย รวบผมตึง สวมแว่นตากรอบหนาเตอะดูเชยยันเสื้อผ้าที่มิดชิด หอบช่อดอกไม้เดินเร่งฝีเท้าเข้ามาในล็อบบี้ พลางคุยโทรศัพท์ว่ารถติดมาก กำลังเดินไปที่ห้องจัดเลี้ยง

“เริ่มงานวันแรก งานแรกของเธอก็ทำฉันใจหายใจคว่ำ ทำไมไม่มาทางลัด” โสภาต่อว่า

ถวิกาสารภาพว่าไม่รู้จักเส้นทาง โสภาจึงเร่งให้มาเร็วๆ ตนไม่อยากให้เจ้านายพลาดช่วงสำคัญ...ถวิการีบวิ่งจนไม่ทันระวัง ชนเข้ากับชายคนหนึ่งแว่นตากระเด็น เธอรีบขอโทษแล้วจะเก็บแว่น ชายคนนั้นก้มเก็บ ทำให้มือทั้งสองสัมผัสกัน ต่างชะงักเงยหน้ามองกัน

ถวิกาตะลึงในความหล่อเนี้ยบของชายหนุ่ม รัชดา หนุ่มหล่อมาดดี มองดวงตาหญิงสาวที่แอบเขียนตาแต่งสโมกกี้อายดูเปรี้ยวโดนใจ แต่ทำไมต้องใส่แว่นปกปิด จึงหาเรื่องคุย

“นี่ครับแว่นตา คุณหอบช่อดอกไม้มาด้วย มางานคุณอัสดมสิครับ”

“คุณมีของขวัญมาด้วย มางานคุณอัสดมเหมือนกันสิคะ...แล้วเจอกันในงานค่ะ” ถวิการีบปลีกตัวไปหาโสภา

ภายในงาน น้ำแดงพยายามหาทางแทรกเข้าไปสัมภาษณ์อัสดมกับชลิตา...รัชดาเอาของขวัญไปวางที่โต๊ะ สายตาจับจ้องที่ทั้งสอง ถวิการีบเอาช่อดอกไม้มาให้โสภา แล้วมองไปทางอัสดมและชลิตาเช่นกัน โสภาเอาสร้อยเพชรจากกระเป๋ามาผูกติดช่อดอกไม้อย่างสวยงาม

“เพิ่งเห็นท่านประธานกับภรรยา ทั้งสวยทั้งหล่อ เหมือนเจ้าชายเจ้าหญิงเลย” ถวิกาชื่นชม

โสภาเอ็ดไม่ให้พูดมาก แล้วมองลอดแว่นเห็นว่าหญิงสาวแต่งตา ถวิการีบกลบเกลื่อนว่าลืมเช็ดออก

อ้างว่าเพื่อนซื้อเครื่องสำอางมาใหม่แล้วลองแต่งให้ โสภาสั่งให้เช็ดออกเสีย ให้หน้าเหมือนศพยังดีกว่า ถวิกาอึ้งยังไม่ค่อยเข้าใจความหมาย

ในขณะที่น้ำแดงแทรกเข้าไปสัมภาษณ์อัสดมกับชลิตาได้ ก็ถามถึงวิธีครองคู่ให้หวานชื่นออกสื่อแบบที่ใครๆเห็น อัสดมบอกต้องหาเวลาเที่ยวกันสองคนบ่อยๆ ไม่ว่าชลิตาอยากไปไหน ตนก็จะพาไปทุกที่ น้ำแดงล้อว่าช่างตามใจภรรยามาก

“ผู้ชายคนไหนได้ภรรยาสวย แสนดีแบบผมก็ต้องหมั่นเอาใจนะครับ ให้สมกับที่เขาให้เกียรติมาเป็นคู่ชีวิตเรา”

ชลิตายืดคอระหงดูเลิศเลอสมกับคำยกยอจากสามี อัสดมยื่นหน้าเข้ามาหอมแก้ม น้ำแดงร้องฮิ้ว...บอกคุณผู้ชายทั้งหลายผ่านกล้องให้ดูไว้เป็นตัวอย่าง มีเพียงรัชดากับถวิกาที่ยืนมองอย่างไม่ได้รู้สึกชื่นชมไปด้วยเลย

ขณะเดียวกัน รสลิน พริตตี้สาวหนึ่งในเมียน้อยของอัสดม กำลังทำงานแจกพรีเมียมอยู่ในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง พอเห็นไลฟ์สดของน้ำแดงก็เกิดความอิจฉา ชวนส้มซ่าเพื่อนพริตตี้ด้วยกันทำอะไรให้บางอย่าง โดยเอากระเป๋าหลุยส์เป็นของล่อ

น้ำแดงถามถึงของขวัญเซอร์ไพรส์กันและกันของคู่รักหวานชื่น ชลิตาพูดเป็นนัยๆว่าของตนให้เรียบร้อยแล้ว อัสดมรับว่าเห็นแล้วหัวใจแทบวาย น้ำแดงดักคอคงมีมูลค่าหลักล้าน แล้วถามถึงของอัสดม เขาบอกตั้งใจมาเซอร์ไพรส์ในงานนี้ โสภาเข้ามาส่งช่อดอกไม้ให้อัสดม เขามอบให้แก่ภรรยาสาวสวย น้ำแดงร้องลั่นเมื่อเห็นสร้อยเพชรแวววาวห้อยลงมา ไม่เพียงแค่นั้น อัสดมยังล้วงกล่องแหวนเพชรในกระเป๋ามาสวมให้กับเธออีก

 “สำหรับตา รักแท้รักเดียวของผม”


 “ขอบคุณมากนะคะอัส คุณก็คือรักแท้และรักเดียวของตาเหมือนกัน” ชลิตาสวมกอด

 น้ำแดงถ่ายเซลฟี่ตัวเองให้เห็นความหวานของทั้งสองฝากไปให้ผู้ชมเพจของเธอ...ในเวลานั้น สาทินีภรรยาน้อยอีกคนของอัสดม เธอนั่งดูเพจนี้ด้วยความเจ็บปวดใจ

ooooooo

ระหว่างงานเลี้ยงยังดำเนินไป โสภาพาถวิกามาแนะนำให้อัสดมกับชลิตารู้จัก บอกว่าเป็นผู้ช่วยของตน ชลิตามองความเฉิ่มเชยของถวิกาแล้วไม่ติดใจอะไร แค่ถามว่าใครแนะนำมา โสภาเล่าว่า

ถวิกาช่วยตนไว้จากการถูกโจรวิ่งราวกระเป๋าริมถนน พอรู้ว่ากำลังหางานทำจึงชวนมา

เมื่ออัสดมกับชลิตาควงกันเดินไป ถวิกาก็ทำทีชื่นชมให้โสภาฟัง เลขาสาวใหญ่จึงเตือนเป็นนัยๆว่า

ทั้งสองใจดี คนที่ตั้งใจทำงานชลิตาจะมีรางวัลให้ แต่ถ้าคนที่ใช้อย่างอื่นทำงานจะได้รับโทษอย่างสาสม ถวิกาทำไม่เข้าใจ รู้แค่ว่าคุ้มที่ลงทุนจ้างเพื่อนมาเป็นโจรชิงกระเป๋าโสภา

“หมายความว่า ให้แลกเงินด้วยความสามารถในการทำงาน ไม่ใช่แลกด้วยอย่างอื่น ที่ผ่านมามีคนพยายามจะใช้เต้าไต่ จุดจบคืออะไรรู้ไหม...ถูกไล่ออกเก็บของแทบไม่ทัน เข้าใจหรือยัง...แต่เท่าที่เห็นเมื่อกี้ มันคงไม่เกิด ไม่งั้นฉันคงไม่เลือกเธอ” โสภาสาธยายและคิดว่ามั่นใจ

ถวิกายิ้มมุมปากไม่กระโตกกระตากใดๆ แต่พยายามเดินเข้าไปใกล้ๆอัสดมกับชลิตาเพื่อแอบฟังว่าทั้งสองคุยอะไรกัน แล้วเธอก็ได้ยิน

“แผนเซอร์ไพรส์ตาด้วยดอกไม้กับสร้อยเพชรนี่ ไอเดียใคร”

“แล้วแผนเซอร์ไพรส์ตาด้วยแหวนเพชรนี่ล่ะ ไอเดียใครคะ”

“นี่ตา คุณคิดเหรอว่าผมจะลืมวันครบรอบแต่งงานของเรา ผมแอบไปซื้อแหวนให้คุณตั้งแต่อาทิตย์ก่อน”

“ดีแล้วค่ะ ทั้งแหวนเพชรทั้งสร้อยเพชร นังพวกที่จ้องเลื่อยขาเตียงเราอยู่จะได้เห็นว่าขาเตียงยังแน่นหนาแข็งแรงเหมือนกับเพชร”

อัสดมให้ความมั่นใจว่าความรักของเรามั่นคงตลอดกาล ชลิตายิ้มปลื้มปริ่ม พลันสายตาเหลือบไปเห็นรัชดายืนดื่มเครื่องดื่มอยู่มุมหนึ่งก็ขุ่นมัวขึ้นมาทันที

“งานนี้มันงานส่วนตัว ผู้จัดการฝ่ายการตลาดมาทำไมคะ หรือว่า...ได้รับเชิญเป็นพิเศษ”

อัสดมมองไปยังรัชดา ถวิกามองตามสายตาอัสดมคอยเก็บข้อมูล อัสดมอ้างว่ามีงานต้องคุยกับรัชดา แล้วพยายามเอาใจชลิตาให้หายขุ่นมัวด้วยการขู่จะจูบโชว์ออกสื่อ หญิงสาวปรามอย่างเคืองๆแล้วฝืนยิ้มแย้มเดินเคียงคู่กันต่อไป

ระหว่างนั้นสาทินีโทร.หารัชดา “แดน พี่ดูไลฟ์สดงานอยู่ ดูเขามีความสุขกันจังเลยนะ”

“คุณอัสดมกับคุณชลิตาทำให้ผมเห็นสัจธรรมข้อนึงชัดขึ้นครับพี่นี...ภาพสวยหรูที่เราเห็น เบื้องหลังภาพอาจเน่าเฟะ อย่ายกย่องชื่นชมใครเพียงเพราะเห็นเขาดูดี คนดีจริงต้องดีทั้งเบื้องหน้าเบื้องหลัง”

อัสดมเดินเข้ามาได้ยินรัชดาคุยโทรศัพท์ว่าพูดถึงจีน่าไม่สบายต้องพาไปโรงพยาบาลแล้วเขาจะตามไป สาทินีฝากรัชดาอวยพรอัสดมให้มีความสุขมากๆ รัชดาจะให้คุยเอง เธอรีบวางสายทันที อัสดมถามว่าลูกสาวเป็นอะไร รัชดาเหน็บ

“ห่วงลูกก็ดีแล้วครับ แต่คุณอัสดมควรห่วงตัวเองด้วย ภรรยาคุณมองอยู่”

อัสดมมองไปเห็นชลิตาคุยกับแขกในงานแต่สายตาชำเลืองมาทางตน ด้วยความเป็นห่วงลูกก็ย้ำถามลูกไม่สบายเป็นอะไร รัชดาตอกกลับว่าเป็นลูกที่พ่อไม่ยอมบอกใครว่าเป็นลูก

“ฉันถามนายดีๆนะรัชดา จีน่าไม่สบายมากรึเปล่า ไปหาหมอหรือยัง”

“ถ้ายัง คุณจะออกจากงานไปตอนนี้แล้วพาจีน่าไปหาหมอไหมครับ”

อัสดมถอนใจงานนี้ชลิตาเตรียมมาเป็นเดือนตนไม่สามารถไปได้ รัชดาหัวเราะในคอเพราะชัดเจนว่าเขาเลือกใคร อัสดมโมโห

“รัชดา ฉันเห็นนายเป็นน้อง ช่วยเหลือนาย รับนายเข้ามาทำงาน นายไม่จำเป็นต้องนับถือฉันเป็นพี่ก็ได้ แต่นายไม่ควรยียวนกวนประสาทฉัน”

“ครับ คุณรับผมเข้าทำงาน แต่ผมก็ทุ่มเททำงานให้คุณ ให้คุ้มค่ากับเงินเดือนทุกบาททุกสตางค์ ส่วนที่ผมควรนับถือคุณไหม ผมนับถือคุณในฐานะเจ้านาย แต่ไม่นับถือคุณในฐานะพี่ ยิ่งในฐานะที่คุณเป็นพ่อของเด็กคนหนึ่ง คุณสมควรโดนประณาม” รัชดาพูดจบเดินไปทันที อัสดมหงุดหงิดไม่พอใจน้องเมียน้อยเอาเสียเลย แต่ต้องพยายามปั้นหน้ายิ้มแย้มกลับไปหาเมียหลวง...รัชดาเดินคุยโทรศัพท์ถามพี่สาวว่าถึงโรงพยาบาลหรือยัง ตนกำลังออกไป สาทินีอดถามไม่ได้ว่าอัสดมรู้ไหมว่าลูกป่วย และเขาจะมาหาลูกไหม รัชดาปัดไม่ต้องไปถามถึง

โสภาจ่ายค่าจ้างน้ำแดงแล้วกำชับให้ช่วยสร้างกระแสเจ้านายในทางบวก ออกอากาศภาพหวานๆให้มากๆ น้ำแดงรับคำเพราะเงินที่ได้รับสูงจนน่าพอใจ

ชลิตาเห็นสีหน้าสามีก็รู้ทันว่าโดนน้องเมียน้อยกวนประสาทเอา แล้วยุให้ไล่ออก แต่อัสดมกลับบอกว่ารัชดาเป็นคนเก่ง เป็นกำลังขับเคลื่อนสำคัญของบริษัท ชลิตาแขวะว่าเขาเห็นแก่คนอื่นมากกว่า อัสดมยืนยันว่าตนแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว ถ้ารัชดาทำบริษัทเสียหายตนก็พร้อมจะไล่เขาออก ชลิตาท้าจะคอยดู แล้วหันไปเห็นถวิกา จึงใช้ให้ไปเอาไวน์มาเสิร์ฟ

ชลิตาทวงคำสัญญาจากอัสดมแล้วจะทำเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ อัสดมรับว่าจำได้ ขาดคำส้มซ่าในชุดกระโปรงสั้น เสื้อรัดติ้วดันทรง สวมวิกผมทอง แต่งหน้าจัดจ้านเดินเข้ามาในงาน รสลินเดินตามหลังยิ้มสะใจที่ถึงเวลาจะได้สนุก แล้วไปหลบอยู่มุมหนึ่ง ถวิกาถือถาดไวน์เข้ามาต้องชะงัก เมื่อส้มซ่าแกล้งเมาปลิ้นตะโกนเรียกอัสดม ประกาศว่าตนเป็นเมียคนหนึ่งของเขา โสภาตกใจรีบห้ามน้ำแดงถ่ายคลิป...ชลิตาอายเมื่อแขกเหรื่อเริ่มซุบซิบ

อัสดมงงเพราะไม่รู้จัก รสลินแอบถ่ายคลิปอยู่หลังเสา ถวิกาเห็นจึงเอาโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเธออีกทอดหนึ่ง เสียงส้มซ่าโวยวายว่าอัสดมบอกจะเลิกกับเมียแกงจืดน้ำกร่อยมาอยู่กับตน...โสภาตาม รปภ.มาลากตัวส้มซ่า รสลินฉวยโอกาสวุ่นวายหลบออกไป ชลิตาโกรธจนแทบเป็นลมทรุดลง โสภามองหาถวิกาไม่เจอจึงโทร.เรียกคนขับรถมาพาชลิตาส่งบ้าน ด้านถวิกาตามดูรสลินกับส้มซ่า แต่พอโสภาโทร.เรียกจึงต้องละทิ้งกลับเข้าไปในงาน

ooooooo

ถึงบ้าน ชลิตาโวยวายใส่อัสดม “ตาบอกแล้วใช่ไหม ว่าอย่าให้ใครมาล้ำเส้นตาแบบนี้ จะมีใครที่ไหนยังไง ตาทนได้ แต่ให้ผู้หญิงอื่นมาเหยียบหน้าตาต่อหน้าผู้คนแบบนี้ ตาทนไม่ได้”

อัสดมพยายามอธิบายว่าไม่รู้จักผู้หญิงคนนั้น และคาดเดาว่าอาจเป็นแผนการของใครบางคนที่ต้องการทำลายภาพลักษณ์ชีวิตคู่ของเรา เป็นอย่างที่ชลิตาพูดว่ามีคนคอยเลื่อยขาเตียงเรา ชลิตาสงสัยต้องเป็นพวกเมียน้อยของเขา ว่าแล้วจะไปเอาเรื่อง

“อย่าลดตัวไปยุ่งกับเขาเลยตา คุณสูงส่งกว่าเขาเยอะ ปล่อยให้ผมจัดการเอง” อัสดมใช้สัมผัสอ่อนโยนปลอบภรรยาให้สงบลง และยืนยันว่าไม่เคยผิดสัญญาที่ให้ไว้

“ไหนลองว่ามาให้ตาฟังอีกครั้งสิคะ สัญญาว่ายังไง”

“ผมจะไม่ยุ่งกับผู้หญิงคนไหนอีก นอกจากที่มีอยู่ ซึ่งผมยืนยันว่าผมไม่มี และอีกข้อ ผมจะไม่พลาดมีลูกกับใคร คนที่ผมจะมีลูกด้วยคือคุณคนเดียวเท่านั้น”

ชลิตาเศร้าลงทันทีเพราะตัวเองที่มีปัญหา ทำกิฟต์หลายครั้งก็ไม่สำเร็จ อัสดมปลอบยังมีเวลาอีกนานตนรอได้ รอที่จะมีลูกชายกับเธอ ไม่ว่ากี่ปีตนก็จะรอ

ชลิตาคลายความเสียใจลง

ด้านรัชดามาถึงโรงพยาบาล เห็นจีน่าหลับอยู่บนเตียง สาทินีบอกว่าหมอเจาะเลือดไปตรวจว่าเป็นไข้หวัดสายพันธุ์ไหน จีน่าตื่นขึ้นมาเรียกหาพ่อ รัชดาเข้าไปกอดปลอบว่าเดี๋ยวก็หาย

“ป้านีขา จีน่าหิวน้ำค่ะ”

สาทินีรีบลุกไปหยิบน้ำมาป้อน รัชดามองอย่างสะท้อนใจ พอจีน่าหลับไปใหม่ เขาก็ถาม

“เมื่อไหร่พี่นีจะบอกลูกว่าพี่เป็นแม่ครับ เขามีแต่แม่เลี้ยงใจร้าย แต่นี่อะไร แม่แท้ๆใจร้ายกับลูกตัวเอง ไม่ให้ลูกเรียกว่าแม่”

“ทำไมแดนถึงชอบว่าพี่นักนะ”

“ก็ผมสงสารหลาน”

“แล้วไม่สงสารพี่บ้างเหรอ” รัชดาพยักหน้า “สงสารพี่ก็เลิกว่าพี่ซะที แดนชอบทำให้พี่เสียใจ ใช่ว่าพี่อยากเป็นเมียน้อยนะแดน แต่บางทีชีวิตมันก็ไม่มีทางเลือก”

สาทินีนึกถึงอดีตเมื่อ 6 ปีก่อน พ่อกับแม่ประสบอุบัติเหตุพร้อมกัน ก่อนจากไปแม่สั่งเสียให้ดูแลน้องแทนแม่ ระหว่างนั้นรัชดายังเรียนอยู่ต่างประเทศ ทำให้สาทินีต้องทำงานอย่างหนักเพื่อส่งเสียน้องจนจบ ช่วงความทุกข์นั้นอัสดมผ่านเข้ามาในชีวิต เขาเปิดร้านเบเกอรีให้เพราะเธอไม่ยอมรับเงินก้อน เธออ้างว่าเธอไม่ใช่เมียแต่งจึงไม่กล้าใช้เงินเขา อัสดมป้อนคำหวาน

“เมียแต่งหรือเมียไม่แต่ง มันก็ต่างกันแค่มีหรือไม่มีทะเบียนสมรส แต่ความรู้สึกผม ผมรักเท่ากัน นีไม่ต้องเอาเงินมาคืนผมนะจ๊ะ คุณต้องใช้หนี้ให้พ่อแม่ แล้วยังต้องส่งน้องเรียนอีก”


สาทินีเล่าถึงเหตุผลที่ยอมเป็นเมียน้อยให้รัชดาฟัง แต่รัชดายังแย้งว่าตอนนี้เขากลับมาแล้ว เป็นหลักให้พี่กับหลานได้ ที่ยอมไปทำงานกับอัสดมก็เพื่อชดใช้หนี้ สาทินียังมีข้อแย้ง

“ตอนรู้ว่าท้อง คุณอัสตกใจมาก ส่วนพี่ พี่ดีใจ...ทำไมผู้หญิงคนหนึ่งถึงดีใจที่ท้องกับผู้ชายที่แต่งงานแล้ว เพราะผู้หญิงคนนั้นรักผู้ชาย พี่รักคุณอัส รักที่เขาดูแลพี่ เป็นที่พึ่งให้พี่”

“รักคนที่มีเมียแล้วเนี่ยนะครับ! พี่ไม่อายตัวเองก็อายผมมั่ง ทุกวันนี้ผมพยายามกู้ศักดิ์ศรีของเราคืนมา ผมทำงานหนักกว่าทุกคนที่บริษัทเป็นสิบเท่า ทำเงินให้คุณอัสดมเป็นสิบๆล้าน ผมกล้าบอกตัวเองได้ว่า ที่ผมได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาดเพราะความสามารถของผม ไม่ใช่เพราะผมเป็นน้องเมียเจ้าของบริษัท”

สาทินียอมรับว่าภูมิใจในตัวเขา รัชดากลับสวนว่าให้ตนภูมิใจในตัวพี่บ้าง เธอน้ำตาคลอที่น้องวกมาเรื่องเดิม แถมยังตอกย้ำว่าอัสดมไม่มีวันหย่าเมียมาแต่งงานด้วย เธอไม่อยากฟังเดินมานั่งข้างเตียงกุมมือจีน่า คิดถึงวันที่คลอดลูก...อัสดมมาเยี่ยม ขอไม่ให้บอกใครว่าจีน่าเป็นลูกเขาด้วยเหตุผลว่าชลิตาเป็นคนโหดร้ายมาก และยังหยอดความหวังไว้ว่า กำลังหาทางหย่าขาดอยู่

“อดทนนะลูก เมื่อไหร่ที่พ่อเขาหย่าขาดกับทางนั้นมาแต่งงานกับแม่ แม่จะบอกลูกว่าแม่เป็นแม่ของลูกแล้วเราจะได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้า พ่อ แม่ ลูก”

รัชดายืนฟังด้วยความรันทดใจ ไม่รู้จะทำให้พี่สาวตาสว่างได้อย่างไร

ooooooo

ในคืนเดียวกัน ถวิกาช่วยโสภาขนของขวัญมาไว้ที่บ้านชลิตา แล้วเปรยว่าถ้าตนเจอเรื่องแบบนี้คงตายกันไปข้างหนึ่ง โสภาติงว่ายังไม่รู้จักความรัก ถ้ามีชีวิตคู่ จะพูดแบบอื่นและจะมองเรื่องขาวดำเป็นกลางคือสีเทา

ถวิกานึกได้บอกเรื่องที่เห็นรสลินแอบถ่ายคลิป แล้วเอาคลิปที่ตนถ่ายออกมายืนยัน โสภาเห็นก็รู้ทันทีว่าเป็นฝีมือใคร จึงชวนถวิกาไปสำเร็จโทษผู้หญิงในคลิป

โสภารู้ว่ารสลินชอบเที่ยวผับไหน ก็จ้างคนขายพวงมาลัยเข้าไปตบรสลินกลางฟลอร์ หาว่าแย่งผัว นักเที่ยวสาวคนอื่นๆได้ยินแบบนั้นก็เชียร์ให้ตบหนักๆเพราะไม่ชอบเรื่องแย่งผัว...ถวิกาทึ่งกับการทำทุกอย่างเพื่อเจ้านายของโสภา คิดว่าคงได้รับเงินเดือนสูงลิบ โสภาส่ายหน้า

“ถ้าไม่ได้คุณชลิตา พ่อฉันคงไม่รอด ฉันไม่มีปัญญาหาเงินมาผ่าตัดพ่อที่เส้นเลือดในสมองแตก หลังจากวันนั้นฉันเลยตั้งใจว่าจะทำงานให้กับคุณชลิตาและคุณอัสดมอย่างดีที่สุด จนกว่าฉันจะไม่เป็นที่ต้องการ”

“ถ้าหนูเป็นพี่หนูก็คงทำแบบพี่ค่ะ รู้สึกดีจังที่ได้ทำงานกับพี่ เหมือนได้ทำงานกับพี่สาว”

โสภาเอ็นดูถวิกาแต่วางฟอร์มดักคอ อย่าตีสนิทนัก แล้วไล่ให้กลับบ้านจะให้คนรถไปส่ง ถวิกาบ่ายเบี่ยงขอกลับแท็กซี่เองอ้างว่าจะแวะซื้อก๋วยเตี๋ยวไปฝากเพื่อนก่อน

ด้านรัชดารู้สึกหิวจึงออกมาหาอะไรกินนอกโรงพยาบาล...สาทินีรอคอยโทรศัพท์จากอัสดม

ไม่กล้าที่จะโทร.หาเพราะเขาเคยกำชับไว้ว่าจะเป็นคนติดต่อมาเอง

ขณะเดียวกัน อัสดมรอจนชลิตาหลับ ย่องจะออกจากห้องเพื่อโทรศัพท์หาสาทินี แต่แล้วเธอกลับตื่นขึ้นมา เขาต้องทำทีว่าง่วงเพราะเฝ้าเธอมาทั้งคืน ขอนอนให้เธอเฝ้าตนบ้าง

“ผมรักคุณมากนะตา ไม่ว่าผมมีใคร ตาก็เป็นที่หนึ่งในใจผมเสมอ” อัสดมกอดรำพัน

“ตาก็รักคุณค่ะ แต่...คุณไม่ได้เป็นที่หนึ่งของตา เพราะ...ตาไม่มีที่สอง”

อัสดมหน้าเจื่อน แถมไม่มีโอกาสโทร.ถามอาการป่วยของลูกสาว...ในขณะที่ถวิกาเดินอยู่ริมถนน มีรถคันหนึ่งแล่นมาทำน้ำบนพื้นสาดใส่ เธอร้องลั่นว่าไม่เห็นใจคนเดินถนนบ้าง รัชดาเดินตามหลังมาจำได้ว่าเธอคือคนที่เจอในงาน เขายืนมองถวิกาถอดแว่นสยายผมอย่างประทับใจ

ถวิกามองหาว่ามีร้านขายเสื้อผ้าแถวนั้นบ้างไหม พลันเห็นรัชดาในเงามืดก็ตกใจคิดว่าเป็นพวกอันธพาล จึงรีบจ้ำหนี รัชดาตามจะไปแนะนำตัว กลับยิ่งทำให้เธอวิ่งหนีด้วยความกลัว ชายหนุ่มเห็นเธอวิ่งเข้าซอยก็เป็นห่วงจึงตามเข้าไป หญิงสาวคว้าไม้ได้หันกลับมาฟาดหัว รัชดาพยายามจับให้หยุด แล้วรีบบอกว่าเราเคยเจอกันในงาน ถวิกาชะงักเอาไฟจากโทรศัพท์ส่องหน้า

“คุณนี่เอง!”

รัชดายิ้มแหยๆมือกุมหัวป้อยๆ...ทั้งสองหาที่นั่งมุมสว่าง ถวิกาช่วยดูบาดแผลที่หัวให้ รัชดาตะลึง มองใบหน้าที่ใกล้ชิด พอเธอรู้ตัวก็ผละออกบอกหัวเขา ไม่แตกจัดว่าแข็งกว่าไม้ ชายหนุ่มขำแล้วอาสาไปส่ง หญิงสาวไหวตัวทำทีให้ไปส่ง รัชดาแอบมองเธอแล้วถามว่าไม่ใส่แว่นมองเห็นทางหรือ ถวิกานึกได้กลบเกลื่อน ถึงว่าทำไมมองอะไรมัวๆ พอดีเจอรถแท็กซี่เธอจึงโบกขึ้นไปนั่ง แล้วบอกรัชดาว่าขอบคุณที่มาส่งขึ้นรถ

รัชดาไม่ยอมแพ้บอกนั่งแท็กซี่ไปคนเดียวอาจไม่ปลอดภัยจะนั่งไปเป็นเพื่อน ถวิกามองคนขับเห็นว่าเป็นผู้หญิงก็ตัดบท สบายใจได้คนขับเป็นผู้หญิง รัชดาหมดหนทางได้แต่ยืนส่งยิ้ม

ooooooo

คอนโดของเปรียวที่ถวิกาไปพักด้วยมีโจเพื่อนรุ่นพี่เป็นสาวประเภทสองพักอยู่อีกคน คืนนั้นถวิกาฝันร้ายเห็นภาพการฆ่าตัวตายของสุวิกา จึงชวนทั้งสองไปทำบุญวันรุ่งขึ้น

รุ่งเช้าถวิกาแต่งตัวต่างจากเวลาไปทำงานลิบ เธอล้ำสมัยจนโจยังทึ่ง เรียกเธอว่าแม่สาว 4G ไฟแรงเว่อร์ เพราะเธอใช้วิธีสั่งซื้อเสื้อผ้าออนไลน์จึงไม่ตกเทรนด์...

ด้านชลิตานั่งแกะของขวัญแต่เช้า อัสดมเข้ามาช่วย พลันของขวัญที่เขาแกะออกมาเป็นรูปหน้าศพ ระบุชื่อว่าสุวิกา กลางลำไพร ชาตะ 15 สิงหาคม 2532/ มรณะ 3 สิงหาคม 2561...สองสามีภรรยาตกใจมาก ไม่รู้ข่าวคราวของสุวิกาเลยตั้งแต่เกิดเรื่องเลิกรากันไป

ในวันนั้นขณะที่อัสดมมาหลับนอนอยู่กับสุวิกาที่อพาร์ตเมนต์ของเธอ ชลิตาตามมาเจอ ทำให้สุวิกาเพิ่งรู้ว่าอัสดมหลอกลวงเธอมาตลอดว่าหย่ากับเมีย แต่ที่ยังอยู่ด้วยกันก็เพื่อธุรกิจ...ไม่มีใครคาดถึงว่าคนที่ส่งรูปสุวิกามาคือถวิกาผู้เป็นน้องสาว...ถวิกายืนมองรูปพี่สาวที่เป็นรูปเดียวกัน มีโถใส่กระดูกวางอยู่ข้างหน้าน้ำตาซึม พึมพำด้วยความโกรธแค้น

“พี่จะต้องไม่ตายเปล่า ฉันจะทำให้ผู้ชายคนนั้นรู้สึกถึงความเจ็บปวดของพี่...เขาจะต้องมาคุกเข่ากราบขอขมากระดูกของพี่ เอาใจช่วยฉันด้วยนะ พี่แวว” 

ชลิตาสั่งโสภาให้ไปสืบที่อพาร์ตเมนต์ของสุวิกาว่าเธอตายจริงหรือไม่หรือว่ามีใครแกล้ง ถวิกาในชุดสุดเชยเดินตามเข้ามาในบ้าน โสภาหันมาเอ็ดเพราะให้รอที่หน้าบ้าน ถวิกาอ้างว่ายืนตากแดดร้อนมาก พอดีคนรับใช้ออกไปข้างนอกจึงเข้ามาได้ แล้วถวิกาก็รีบทำคะแนนให้ตัวเอง

“คุณชลิตาคะ เมื่อคืนหนูเป็นคนจับได้ว่าผู้หญิงชื่อรสลินส่งคนมาป่วนคุณที่งานเลี้ยงค่ะ”

ชลิตามองโสภาทำนองให้เล่า เธอรับว่าใช่และได้จ้างเด็กขายพวงมาลัยไปสั่งสอนรสลินเรียบร้อยแล้ว ถวิกาเสริมอีกว่า ตนแค้นแทนที่โดนเมียน้อยแกล้งพังงานแบบนั้น ชลิตากำชับห้ามเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง ไม่อย่างนั้นจะโดนไล่ออก หญิงสาวรับคำทำหน้าบ้องแบ๊ว

“หน้าตาเธอดูใสซื่อดี นิสัยก็น่าจะซื่อๆเหมือนหน้าตา ฉันจะลองไว้ใจเธอก็ได้ ตั้งใจช่วยโสภาทำงานล่ะ แล้วฉันจะตกรางวัลเธออย่างงาม”

ถวิกาทำทีดีใจรับคำ ชลิตาเอารูปให้ดูแล้วบอกให้ไปช่วยโสภาสืบว่าคนในรูปตายแล้วจริงไหม ถวิกามองอย่างข่มใจเก็บอาการแค้นถาม ถ้าตายแล้วเธอจะทำอย่างไร ชลิตาเข่นเขี้ยวว่าจะสาปแช่งให้วิญญาณตกนรก ถวิกายิ่งเกลียดเมียหลวงผู้นี้จับใจ

ระหว่างเดินกลับออกมา โสภาตำหนิถวิกาว่าคราวหลังห้ามเข้าบ้านเจ้านายโดยพลการ ต้องให้ตนเป็นคนพาเข้า ถวิการับคำแต่สายตามองไปรอบๆหาอัสดม จึงโดนโสภาเอ็ดอีกครั้ง

พอมาถึงอพาร์ตเมนต์ของสุวิกา ถวิกาทำฟอร์มใสซื่อไม่รู้จัก พบว่าห้องนั้นมีคนอื่นมาเช่าแทนแล้ว โสภาไม่อยากเชื่อว่าสุวิกาตาย และปักใจว่าเธอเป็นคนส่งภาพตัวเองตายไปแกล้งชลิตา “เมียน้อยพวกนี้นะ แสบๆ ทั้งนั้น รสลินก็ส่งคนไปป่วนงานเลี้ยง มีก็แต่สาทินี สงบเสงี่ยมเจียมตัวหน่อย” ถวิกาตาโพลงเมื่อรู้ว่าอัสดมมีเมียน้อยอีกคน “ไหนๆคุณชลิตาก็มอบหมายให้เธอช่วยฉันทำงานแล้ว เธอก็น่าจะรู้ไว้ ผู้หญิงชื่อสาทินีเป็นเมียน้อยคนแรกของคุณอัสดม รู้ทั้งรู้ว่าคุณอัสดมมีคุณชลิตาอยู่แล้วก็ยังจะเอา”

“เกลียดนัก! พวกที่ชอบยุ่งกับสามีชาวบ้าน ไม่นึกถึงจิตใจเมียหลวงบ้างเลยว่าจะเจ็บปวดขนาดไหน เมียหลวงผู้น่าสงสารต้องนอนร้องไห้ทุกค่ำคืนอย่างเดียวดาย” ถวิกาเล่นใหญ่ โสภาขำท่าทางที่ดูอินจัด ถวิกเลียบเคียงถามว่าสาทินีเป็นพริตตี้เหมือนรสลินไหม โสภาจึงเล่าว่าเธอทำร้านเบเกอรีโดยอัสดมลงทุนให้ ถวิกาพูดเอาใจว่าน่าพ่นหน้าร้านว่า ร้านเมียน้อย

พอได้ข้อมูล ถวิกาเอามาให้เปรียวเสิร์ชหาร้านสาทินีเบเกอรี อยากรู้รสนิยมของเมียน้อยคนนี้เอาไว้เดาทางว่าอัสดมชอบผู้หญิงแบบไหน แล้วก็ได้เห็นภาพอัสดมมอบดอกไม้ให้สาทินีวันเปิดร้าน ถวิกาวางแผนให้เปรียวช่วย เพราะต้องการทำความรู้จักเมียน้อยผู้นี้มากขึ้น

วันต่อมาถวิกาพาชลิตากับโสภากลับมาที่อพาร์ตเมนต์ของสุวิกา “เมื่อวานหนูกลับมาที่นี่อีกหน เคาะประตูถามทุกห้องว่ามีใครรู้จักสุวิกาบ้าง จนเจอเพื่อนสุวิกาค่ะ”

เปรียวทำทีเป็นคนอาศัยในอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ จะยอมพูดต่อเมื่อจ่ายเงินค่าเปิดปาก ถวิกาทำเป็นหงุดหงิดควักให้หนึ่งพัน เปรียวบอกสุวิกากลับบ้านเกิดที่ราชบุรีไปแล้ว ชลิตาเสนอถ้าติดต่อสุวิกาได้ตนจะให้อีกห้าพัน

“โห ตั้งห้าพัน ก็อยากได้หรอกนะ แต่แววเปลี่ยนเบอร์มือถือติดต่อไม่ได้เลย คุณลองไปถามเพื่อนสนิทแววที่ชื่อสาทินีดู”

“สาทินี! นี่สุวิกากับสาทินีเป็นเพื่อนกันรึ!” โสภาตกใจ

ชลิตาไม่อยากเชื่อ แต่พอเปรียวให้ไปเจอที่ร้านเบเกอรีแถววังหิน ชื่อร้านสาทินีเบเกอรี ชลิตาตกใจที่เป็นคนคนเดียวกัน ถวิกาแอบยิ้มสมใจ ระหว่างนั้นอัสดมมีโอกาสโทร.หาสาทินีและได้ไปเยี่ยมลูก พบรัชดาเฝ้าอยู่ จึงโดนเหน็บว่าหนีเมียมาได้แล้วหรือ อัสดมเซ็งไม่อยากต่อความ

“งั้นฝากจีน่าไว้เดี๋ยว ลองทำหน้าที่พ่อดูมั่งนะครับ ไม่ยากหรอก ง่ายกว่าหลอกผู้หญิงอีก”

“ฉันไม่เคยหลอกผู้หญิง ฉันบอกสถานะจริงของฉันกับผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาในชีวิต”

“ครับ พี่สาวผมยอมเอง ยอมเพราะรัก ความรักทำให้คนตาบอดไปรักคนที่ไม่สมควรรัก”

อัสดมฟังแล้วขุ่นมัวหัวใจแต่ก็ปัดทิ้งหันมาสนใจลูก นั่งเฝ้าข้างเตียงรอแกตื่น...ที่สาทินีกลับมาร้านเพื่อทำเค้กไปให้จีน่า แต่แล้วชลิตา โสภาและถวิกามา สาทินีผงะเล็กน้อย บอกตนไม่เคยไประรานเธอ เธอก็ไม่ควรมาระรานตนเช่นกัน โสภาโกรธแทนเจ้านาย

“นี่ใช้คำว่าระรานกับคุณชลิตาเหรอ เธอเป็นเมียน้อยนะสาทินี เธอต้องพูดว่าคุณชลิตาอุตส่าห์มาเยี่ยมเมียน้อยสามี”

ชลิตาพูดเหยียด การใช้สามีร่วมกับเพื่อนตัวเองสนุกมากไหม น่าทุเรศ แล้วถามว่าสุวิกาเป็นอะไรตาย สาทินีงงไม่รู้ว่าพูดเรื่องอะไรและสุวิกาเป็นใคร โสภาวางรูปให้ดู สาทินีบอกไม่รู้จักและขู่จะฟ้องอัสดม โสภาโกรธปัดเค้กในมือสาทินีหล่นพื้น และบังคับให้ขอโทษชลิตา...

ooooooo


ละครระบำมาร ตอนที่ 1 อ่านระบำมารติดตามละครระบำมาร ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย วีรภาพ  สุภาพไพบูลย์, ทัศนียา การสมนุช,อาทิตย์  ตั้งวิบูลย์พาณิชย 9 ส.ค. 2561 06:55 2018-08-12T01:54:59+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ