นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    พราว

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: อั้ม พัชราภา ประกบ เวียร์ ศุกลวัฒน์ ใน "พราว"


    ระหว่างที่พราวหายตัวไปนั้น ที่ห้างสรรพสินค้า ทั้งติณห์ แฟรงค์ และเอมี่ ต่างหาทางที่จะติดต่อสมชายที่สุดเขตต์บอกว่าเป็นคนพาพราวไป

    สุดเขตต์เองก็ไม่ยอมบอกส้มจี๊ดถึงเหตุการณ์ที่ตัวเองไล่จับชายผมทรงรากไทรและสมชายที่พาพราวหายไป เมื่อถูกสมจี๊ดบ่นมากเข้าก็ท้าให้เลิกจ้างตนเสีย สมจี๊ดไม่เลิกจ้างอ้างว่าขี้เกียจหาคนใหม่ แต่ที่แท้เธอแอบชอบเขามานานแล้ว

    ติณห์ แฟรงค์ และเอมี่ว้าวุ่นใจไม่รู้จะตามหาพราวกับสมชายได้ที่ไหน จนสุดเขตต์บอกว่าตนมีนามบัตรของโฮมสเตย์ที่อัมพวา คงถามเบอร์มือถือของสมชายได้ไม่ยาก และบอกความลับที่เขาเห็นในนาทีที่พราวสะดุ้งและแข็งเกร็งว่า

    “คุณพราวไม่ได้เป็นลมร่วงลงไปเอง มีคนทำบางอย่างกับเธอ ผมพยายามจะคว้าตัวไอ้หมอนั่นเอาไว้ แต่มันก็หลุดมือ มันหนีไปได้” ติณห์ถามว่ามันทำอะไรพราว “ผมก็ไม่รู้ ต้องถามจากคุณพราวเอาเองครับ”

    เมื่อกลับถึงบ้าน สุดเขตต์ก็เฝ้าครุ่นคิดเรื่องพราวที่เขายังติดใจสงสัย ดูรูปเปรียบเทียบ จนเขาแน่ใจว่า พราววันนี้กับพราววันประมูลภาพนั้น แม้หน้าจะเหมือนกัน แต่สีหน้า แววตาไม่เหมือนกัน เพราะพราววันนี้ที่เขาถ่ายรูป ไว้นั้น สวย เริ่ด มั่นดั่งนางพญา แต่พราวในวันประมูลภาพ แววตาอ่อนโยนและแสนเศร้า...

    ooooooo

    ทั้งสมชายและพราวต่างมีทิฐิต่อกัน ต่างทำประหนึ่งไม่แยแสอีกฝ่าย ทั้งที่ในหัวใจนั้นอ่อนไหวและใฝ่หา

    สมชายดึงเท้าพราวที่แพลงอย่างแรงจนเธอร้องลั่น แต่เส้นก็เข้าที่หายแพลง เขาทายา นวดและพันข้อเท้าให้เธออย่างทะมัดทะแมงทำอย่างเต็มไม้เต็มมือ จนพราวมองอึ้ง เหมือนกับสมชายจะอ่านใจเธอออก พูดยักท่าว่า

    “ไม่ต้องทำซึ้งหรอกนะ ที่ผมทำไปเนี่ย เพื่อมนุษยธรรม” บอกเธอว่า “เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ผมจะรายงานผู้กำกับสหวุฒิที่ทำคดีคุณให้”

    สมชายขอดูแผลที่โดนไฟช็อต ขู่ว่าถ้าเนื้อตายติดเชื้อในกระแสเลือดจะช่วยไม่ทัน พอเห็นแผลมีรอยไหม้ เขาหายาทาให้ บอกว่าถ้ากลับไปก็รีบไปหาหมอเสีย พราวถามว่าตนโดนอะไร?

    “ผมไม่แน่ใจ ไม่อยากสันนิษฐาน ไว้รอให้ผู้กำกับมาสืบสวนเองแล้วกัน...แล้ว...ตอนนี้คุณรู้สึกเป็นยังไงบ้าง” พราวบอกว่ามึนๆ ชาๆ งงๆ ไม่มีแรงยังไงบอกไม่ถูก สมชายจึงเอายาแก้อักเสบให้กินกันไว้ก่อน เอายาเอาน้ำมาวางให้แล้วเดินออกจากห้องไปเหมือนไม่มีเธออยู่ในสายตา

    สมชายออกมาโทร.รายงานการติดตามเจ๋ง และเหตุการณ์ที่พราวถูกทำร้าย เขาสรุปก่อนวางสายว่า

    “เรื่องไอ้เจ๋งผมจะแกะรอยตามจับตัวให้เร็วที่สุด ส่วนเรื่องคุณพราว วันนี้ผมมั่นใจว่ามีคนใช้เครื่องช็อตไฟฟ้าช็อตเขาด้วย อาจเป็นคนเดียวกับที่แอบเอาน้ำกรดใส่ขวดน้ำให้เขากิน สารวัตรติดต่อขอคุยกับคุณพราวเองนะครับ”

    แต่พอเขาจะกลับเข้าไปในบ้าน ก็ได้รับโทรศัพท์จากติณห์ เขาแปลกใจว่าติณห์มีเบอร์ส่วนตัวนี้ได้อย่างไร ติณห์บอกว่าตนได้เบอร์โทร.ของโฮมสเตย์จึงโทร.ไปขอกับอรชุมา กว่าจะได้ต้องหว่านล้อมอยู่นาน แล้วขอคุยกับพราว

    “ไม่ต้องคุยหรอกครับ รีบมารับกลับไปเดี๋ยวนี้เลย” สมชายตัดบททั้งเจ็บทั้งเคือง เดินเข้าไปพลางบอกพราวว่า “แฟนคุณโทร.มาตาม เตรียมตัวกลับไปได้แล้ว” แต่พอเดินเข้าไปดูจึงพบว่าพราวหลับคอพับคออ่อนอยู่ที่โซฟา เขาเลยจัดท่าให้นอนสบายอดนึกสมเพชชีวิตซุปเปอร์สตาร์ที่ต้องหนีอะไรต่ออะไรวุ่นวายไปหมดไม่ได้ แต่พอนึกได้ก็เตือนตัวเองว่า

    “ยุ่งอะไรด้วยไอ้สมชาย ชีวิตเขาเขาเลือกเอง”

    ooooooo

    ส้มจี๊ดกับจันทร์จรีอยู่ในภาวะที่มืดแปดด้าน รู้แต่ว่าบรรยากาศขณะเกิดเหตุนั้นวุ่นวายมาก จนมีชายร่างล่ำคนหนึ่งมาคว้าตัวพราวพาวิ่งออกไป แต่...ใครคือชายล่ำคนนั้น...เป็นปริศนามืดดำที่ยังต้องหาคำตอบกันต่อไป

    “ไม่ใช่ดารา ไม่ใช่นักข่าว แต่งตัวก็ไม่เหมือนบอดี้การ์ดในงานเลย” ส้มจี๊ดรู้แค่นี้ จันทร์จรีถามว่าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลยหรือ ส้มจี๊ดส่ายหน้า “ไม่รู้สิ...แต่ถ้าเห็นหน้าอีกที พี่จำได้แน่”

    ติณห์มารับพราวกลับ เห็นพราวเดินกะเผลก เขาอุ้มเธอไปขึ้นรถ สมชายทำเป็นไม่แยแส เมื่อติณห์ขอบคุณที่ช่วยดูแลพราว เขาก็ทำเสียงเย็นชาบอกว่า

    “ผมก็แค่ทำตามหน้าที่ตำรวจน่ะครับ ไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไร” เมื่อติณห์อุ้มพราวออกไปแล้ว แฟรงค์อดถามไม่ได้ว่าทำไมเขาถึงโผล่ไปที่ห้างช่วยพราวได้ทัน “นั่นน่ะสินะ ทำไมต้องเป็นผมทุกทีสิน่า คงเป็นเรื่องเวรกรรมมังครับ”

    สมชายตอบเสียจนแฟรงค์หมดอารมณ์ขอบคุณแล้วลากลับ พอหันหลังให้ก็จิกตาจีบปากขมุบขมิบหน้าง้ำ

    ระหว่างติณห์อุ้มพราวไปที่รถนั้น สมชายแหวกม่านหน้าต่างแอบดูอย่างเจ็บปวด แต่พอพราวหันมองมาที่บ้านเขาก็รีบหลบ พราวหันกลับเห็นติณห์มองอยู่เธอยิ้มหวานให้เขา ติณห์ยิ้มตอบแต่ในใจเขานั้น รู้ว่าสมชายกับพราวมีใจต่อกัน เขาเก็บงำความรู้สึกไว้ คิดในใจที่จะหาทางแยกพราวออกจากสมชายให้ได้เพื่อแผนบางอย่างของตน

    ooooooo

    ส่งพราวถึงบ้านพราวแสงแล้ว ติณห์ยังพยายามเลียบเคียงถามพราวว่าเห็นหน้าคนทำร้ายเธอหรือเปล่า ผู้หญิงหรือผู้ชาย สูงต่ำดำขาวอย่างไร

    พราวส่ายหน้าบอกว่าทุกอย่างเร็วมากตนไม่ทันเห็นอะไรเลย จนสมชายพามาถึงบ้านแล้ว เขาจึงบอกว่าเธอถูกเครื่องช็อตไฟฟ้า แฟรงค์คาดว่าสมชายคงกลัวเธอตกใจจึงไม่บอกตอนนั้น

    “มีอะไรที่ต้องตกใจอีกเหรอพี่แฟรงค์ คราวก่อนน้ำกรด คราวนี้เครื่องช็อตไฟฟ้า คราวต่อไปจะเป็นอะไรอีกล่ะ อาจเป็นปืนก็ได้”

    แฟรงค์บอกว่าคงไม่ถึงขั้นนั้นหรอก ติณห์ก็ขอให้ทำใจสบายๆ รอให้ตำรวจจัดการให้ แต่พราวไม่ฝากความหวังเพราะคดีเก่าก็ยังไม่มีอะไรคืบหน้าแล้วขอตัวไปพักผ่อน ติณห์จึงขอตัวกลับ ปากแสดงความห่วงใยแต่แอบดีใจที่ทำให้พราวไม่มีความสุขได้

    แฟรงค์กับเอมี่ถามพราวว่าไม่ไปหาหมอแน่หรือ พราวไม่ไป จึงชวนกันเปิดของขวัญที่ได้รับจากแฟนคลับดูกัน

    แต่ละชิ้นล้วนสื่อความหมายน่ารัก ดูแล้วอดยิ้มไม่ได้ จนมาถึงชิ้นของประเสริฐ พอเริ่มเปิดก็มีกลิ่นประหลาด พอเปิดถึงข้างในพราวผงะแทบช็อก เพราะมันคือขาไก่ทอดทาเล็บสีแดงใส่แหวนพลอยไว้ที่นิ้ว พราวกรี๊ดขว้างกล่องทิ้ง แฟรงค์กับเอมี่ชะโงกดู ต่างกรี๊ดลั่นเมื่อเห็นขาไก่ใส่แหวนที่กระเด็นออกจากกล่อง

    ooooooo

    ค่ำนี้สุดเขตต์ไปเดินดูและถ่ายรูปที่ตลาดนัดสะพานพุทธ เขาเดินถ่ายรูปอย่างเพลิดเพลินมีความสุข

    มีนไปรับจ้างเจ๊ขายเสื้อผ้าที่ตลาดนัด เห็นสุดเขตต์เดินมาเธอตกใจมากรีบเอาหมวก ผ้าพันคอ แว่นตาที่วางขายอยู่มาใส่ปกปิดใบหน้า พอสุดเขตต์เดินมาใกล้ก็ทำเป็นหันหลังจัดของ แต่เจ้ากรรมสุดเขตต์เกิดอยากดูเสื้อยืดตัวหนึ่ง มีนบอกว่าเหลือแต่ไซส์เล็กเขาใส่ไม่ได้หรอก สุดเขตต์จึงเดินผ่านไป

    มีนมองตามไปเห็นวัยรุ่นขี้ยาสองคนมองสุดเขตต์อย่างประสงค์ทรัพย์ มีนมองอย่างเป็นห่วง แต่คิดว่าคงไม่มีอะไรเพราะเป็นตลาดนัด บังเอิญสุดเขตต์เดินไปถึงที่เปลี่ยวถูกขี้ยาสองคนรุมเข้าทำร้ายเพื่อชิงทรัพย์ มีนคว้าไม้วิ่งไปช่วยทันที

    มีนพลาดท่าถูกมันล็อกคอ สุดเขตต์คว้าไม้ฟาดใส่หน้ามันตามซ้ำจนมันวิ่งหนีไปทั้งสองคน

    พอวายร้ายหนีไป สุดเขตต์รีบหันมาจะขอบคุณ ปรากฏว่ามีนเดินหนีไปแล้ว เขารีบตามถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า มีนก้มหน้างุด พอสุดเขตต์พยายามจะมองหน้า มีนก็เอามือปิดหน้าด้านขวาไว้ให้เห็นแต่ด้านที่มีปานแดงบอกว่า

    “ฉันไม่เป็นไรค่ะ แค่โดนมันตบ” แล้วฉวยโอกาสที่สุดเขตต์ตะลึงกับปานแดง รีบเดินหนีไป สุดเขตต์จะตามแต่นึกได้ว่าวางกล้องไว้จึงรีบกลับไปเอาแล้ววิ่งตามมีนไปอีก เจอใครก็ถามว่าเห็นผู้หญิงผมยาวๆ ที่มีปานแดงที่หน้าไหม ก็ไม่มีใครเห็นสักคน

    มีนแอบดูอยู่ รู้สึกดีใจที่ได้ช่วยสุดเขตต์ตอบแทนที่เขาช่วยตนไว้ถึงสองครั้ง มีนเอามือจับหัวที่ถูกตีรู้สึกปวดหนึบๆ แต่พอเดินมาถึงร้าน มีนใจหายเมื่อเห็นเจ๊เจ้าของร้านยืนหน้าถมึงทึง หาว่าทิ้งร้านไปไม่รู้ของหายบ้างหรือเปล่า มีนบอกว่าตนปวดท้องเลยไปเข้าห้องน้ำ ยัยเจ๊พาลสั่งให้เอาเงินที่ขายได้ทั้งหมดมาและไล่ออกหาว่าไม่มีความรับผิดชอบ

    เจ๊แกโวยวายไม่ฟังคำชี้แจงและอ้อนวอนขอทำงานของมีนจนบรรดาไทยมุงต่างสนใจมาฟัง สุดเขตต์สงสัยว่ามีอะไรจึงแหวกคนเข้าไปดู ก็พอดีมีนเดินออกจากร้านไป ไม่ยอมรับเงินที่เจ๊บอกว่า “ทำบุญทำทาน” ถูกเจ๊ด่าว่าจนแล้วยังหยิ่ง

    สุดเขตต์เข้ามามองเสื้อ เจ๊รีบเอามาให้ดูบอกว่ามีทุกไซส์ สุดเขตต์ร้องอ้าว เมื่อกี๊เด็กที่ขายบอกมีแต่ไซส์เล็ก

    “ใคร...อีปานน่ะเหรอ ฉันเพิ่งเฉดหัวมันออกไปเมื่อกี๊ ทำงานไม่ได้ความ ให้ขายของทิ้งแผงหายหัวไปไหนไม่รู้”

    สุดเขตต์ได้ยินว่า “อีปาน” ก็ถึงกับอึ้ง แต่มองหาก็ไม่มีวี่แววของมีนแล้ว

    ooooooo

    คืนนี้ขณะพราวกำลังเครียดก็ต้องตกใจเมื่อจู่ๆแฟรงค์กับเอมี่ก็เปิดประตูเข้ามา บอกว่าตีนไก่กับแหวนพรุ่งนี้จะเอาไปให้ตำรวจดู ส่วนของอื่นเอาไปเก็บไว้อีกห้องหนึ่งแล้ว

    พราวท้อใจกับความเสี่ยงมากมายที่ประดังเข้ามาไม่ขาดระยะ แฟรงค์กับเอมี่กลัวพราวจะหนีไปอีก ปลอบใจให้กำลังใจและให้สัญญาว่าจะดูแลอย่างดี พราวบอกว่าตนไม่หนีก็ได้แต่แฟรงค์ต้องช่วย แฟรงค์รับปากทันทีทั้งที่ยังไม่รู้ว่าพราวจะให้ช่วยอะไร

    “พราวต้องการสแตนด์อิน!” พราวโพล่งออกไป ทำเอาทั้งสองตะลึงค้าง

    แต่เมื่อเป็นความต้องการของพราว อย่างไรเสียก็ต้องทำให้ได้ ยิ่งเป็น “แฟรงค์” ด้วยแล้วไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้ แต่หนักใจตรงที่ตอนพราวกลับมาเธอบอกมีนว่าไม่ต้องการสแตนด์อินแล้ว ซ้ำยังเอาเงินให้เหมือนฟาดหัวมีนด้วย เลยคิดหนักกลัวมีนจะไม่รับงานนี้อีก

    แฟรงค์คิดหนัก แต่พอนึกถึงของขวัญที่พราวได้มาเมื่อครู่นี้ก็ร้องออกมาด้วยความดีใจว่า

    “แฟรงค์คิดออกแล้ว!!”

    ooooooo

    มีนกลับบ้านด้วยความหดหู่ใจที่ยาก็หมด เงินก็ไม่มี กังวลว่าถ้าอาการกำเริบต้องแย่แน่ๆ

    มีนปดแม่แก้วว่าหัวโนเพราะเดินชนหน้าต่าง ส่วนอาการปวดหัวรุนแรงบ่อยๆนั้นมีนไม่ยอมบอกแม่แก้ว บอกแต่ว่าตนแข็งแรง ไม่เป็นอะไรง่าย แมนเองก็เป็นห่วงพี่สาวถามว่าจะปิดแม่แก้วไปได้อีกนานแค่ไหน

    “เงียบน่าแมน จะให้แม่แก้วรู้ไม่ได้เด็ดขาด...พี่ไม่เป็นอะไรหรอก พี่ยังอยู่อีกนาน...เชื่อพี่นะ ลืมไปซะว่าพี่เป็นอะไร มองตาของน้องๆทุกคนสิ ทุกคนต้องมีเรา แล้วเราก็ต้องสู้ เข้าใจนะ”

    แมนมองไปนอกหน้าต่างแล้วอุทานเรียกมีน มีนแปลกใจลุกเดินไปดู เห็นแฟรงค์กับเอมี่ลงจากรถขนของมามากมายแล้วเอามาแจกเด็กๆ มีทั้งขนมและตุ๊กตาน่ารัก เด็กดีใจกรูกันมารับของ จนแม่แก้วต้องบอกอย่าแย่งกัน

    “ขอบพระคุณค่ะพี่แฟรงค์ที่เอาของมาแจกเด็กๆ” มีนยกมือไหว้ด้วยความขอบคุณ

    แฟรงค์บอกว่าเป็นของพราวมอบให้ตนเอามาแจกเด็กๆ แม่แก้วถามว่าแล้วจู่ๆทำไมถึงเอามาแจกเด็กที่นี่ แฟรงค์บอกว่าตนมีปัญหาใหญ่หลวงจะให้มีนช่วย แม่แก้วดักคอว่าถ้าเป็นเรื่องให้มีนกลับไปปลอมตัวเป็นพราวอีกแม่ไม่อยากให้มีนทำ มีนเองก็บอกว่าตนไม่ทำ

    “อย่าเพิ่งซี...รอฟังเหตุผลพี่ก่อน นะ...แม่แก้วฮะ... ให้โอกาสแฟรงค์ได้พูดกับมีนบ้าง...นะ...มีนนะ...นะจ๊ะ”

    “งั้นเชิญเข้าไปคุยกันในบ้านเถอะค่ะ” แม่แก้วเดินนำไป

    แฟรงค์ขอร้องมีนอย่าโกรธพราวเลยเพราะพราวเป็นคนตรงๆ มีนบอกว่าตนไม่ได้โกรธเรื่องพราวให้เงินแต่ในเมื่อพราวตัวจริงกลับมาแล้วจะให้ตนไปปลอมเป็นพราวอีกได้ยังไง มันเสี่ยงเกินไป

    แฟรงค์บรรยายการทำงานที่จะไม่มีใครจับได้ว่ามีพราวสองคน ล่อใจว่าคราวนี้เป็นการจ้างแบบระยะยาว จนกว่าสภาพจิตใจของพราวจะดีขึ้น อ้างว่าช่วงนี้พราวงานหนักมากเลยเครียด ทำคนเดียวไม่ไหว พราวจึงให้ตนมาขอร้องมีน อ่อยว่า

    “พี่รับรองว่าจะจ่ายค่าจ้างให้มีนอย่างคุ้มค่าเหนื่อยที่สุด ไม่น้อยกว่าที่พี่เคยให้หนูมา” เห็นมีนเงียบไป แฟรงค์ทำหน้าล้อๆ ถามว่าทำไมเงียบไปล่ะ

    “มีนตัดสินใจแล้วค่ะพี่แฟรงค์”

    “ตัดสินใจว่า...” แฟรงค์กับเอมี่พูดพร้อมกัน มองมีนลุ้นกันแทบขาดใจ

    ooooooo

    บริษัทของติณห์รับจันทร์จรีเป็นพรีเซ็นเตอร์แป้งทูเวย์ จันทร์จรีดีใจมาก เมื่อเข้าไปหาติณห์ที่ห้องทำงานก็รีบขอบคุณที่เลือกตนเป็นพรีเซ็นเตอร์

    “ต่อจากนี้หนึ่งปีตามสัญญาในฐานะพรีเซ็นเตอร์กับเจ้าของผลิตภัณฑ์ หวังว่าเราจะทำงานร่วมกันอย่างราบรื่นนะครับคุณจรี”

    “ราบรื่นและเหนียวแน่นที่สุดค่ะ”

    ทั้งสองจับมือมองหน้าและยิ้มให้กัน พอจันทร์จรีออกจากออฟฟิศ ก็กำหมัดแน่นอย่างดีใจสุดชีวิต

    “เยส! ก้าวแรกของฉันสำเร็จแล้ว ก้าวต่อไปคือแกกับฉันจะได้สู้กันอย่างสูสีแน่นังพราว ฉันจะเป็นตัวแสบสำหรับแกในทุกๆเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นผู้ชาย ชื่อเสียง หรือว่างาน เส้นทางบันเทิงของแกต่อจากนี้จะต้องมีชื่อจันทร์จรีคนนี้เป็นมารชีวิตแกเสมอไป ฮ่ะๆๆ”

    จันทร์จรียิ้มร้าย หยิบแว่นกันแดดเปรี้ยวจี๊ดใส่แล้วเดินเชิดไป

    ooooooo

    วันนี้แฟรงค์ไปนั่งเซ็นหนังสือพ็อกเกตบุ๊กของตนให้แฟนๆ โดยมีมีนที่ประเดิมปลอมเป็นพราวนั่งยิ้มให้บรรดาแฟนๆอยู่ข้างๆ นักข่าวถามว่าแล้วเมื่อไหร่พ็อกเกตบุ๊กของพราวจะออกบ้าง

    แฟรงค์รีบขัดตัดพ้อว่าวันนี้เป็นวันเปิดตัวหนังสือของตนแต่มาถามพราว วันนี้งดให้สัมภาษณ์เรื่องพราวแค่พาพราวมานั่งให้ถ่ายรูปเฉยๆ ยิ้มเป็นกำลังใจอย่างเดียว ทำเป็นพูดติดตลกว่า

    “ห้ามมาแย่งซีนฉัน เข้าใจไหม”

    มีนยิ้มรับไม่พูดอะไร เอมี่เร่งแฟรงค์ว่าเดี๋ยวต้องไปเซ็นอีกหลายสาขาจะให้เวลาอีก 5 นาทีเท่านั้น ชวนกันลุกขึ้นให้ถ่ายภาพร่วมกับพราว แล้วเอมี่ก็ขอบคุณแฟนๆ รีบพามีนหลบแฟนๆออกไป

    ooooooo

    สมชายเดินตามหาเจ๋งแต่ไปสะดุดตาประเสริฐที่ยืนเกาะกระจกนอกร้านขายหนังสือมองไปในร้านที่มีนแต่งเป็นพราวนั่งโชว์ตัวอยู่กับแฟรงค์ ลูบไล้กระจกอย่างเคลิบเคลิ้มราวกับลูบไล้พราวอยู่

    สมชายเห็นแปลกๆ จึงเดินไปสะกิดบอกว่าตนเป็นตำรวจให้ตามออกมา ถามว่าพกอาวุธหรือเครื่องช็อตไฟฟ้ามาบ้างหรือเปล่า ประเสริฐบอกว่าตนเป็นแฟนคลับของพราวผ่านมาเจอเลยแวะดู สมชายตรวจแล้วไม่มีอาวุธอะไรผิดปกติ

    “ผมกำลังตามหาคนร้ายน่ะครับ ต้องขอโทษด้วย ผมจำผิดคน” สมชายชี้แจง

    พอดีเหลือบเห็นแฟรงค์ เอมี่ และมีนกำลังเดินออกจากร้าน สมชายผละจากประเสริฐตามไปทันกันที่ลิฟต์เขาแทรกตัวเข้าไปในลิฟต์ ทักทายทั้งสามที่มองเขาอย่างตกใจ

    มีนที่ไม่เคยเห็นสมชายเธอมองเขางงๆ แล้วก็ยิ่งงงเมื่อสมชายทักว่า “เป็นไงคุณ สบายดีหรือยัง” มีนตอบไปตามน้ำว่าสบายดีค่ะ สมชายมองด้วยมาดกวนๆ เห็นใส่รองเท้าส้นสูงก็ทักอย่างจับผิดว่า

    “พูดหวานซะด้วย วันนี้มาแปลก...โอ้ว...ใส่ซะสูงปรี๊ด ขาหายดีแล้วเหรอคุณ”

    “เปล่านี่คะ ขาฉันไม่ได้เป็นอะไร”

    “ว่าไงนะ ขาไม่ได้เป็นอะไร?” สมชายจ้องมีนอย่างแปลกใจ

    แฟรงค์กับเอมี่หายใจไม่ทั่วท้อง แทบลมใส่อยู่ตรงนั้น พอสมชายถามว่าแผลที่ถูกช็อตเป็นอย่างไรบ้าง แฟรงค์ก็รีบตัดบทว่าหมอบอกว่าไม่เป็นไรไม่ต้องคิดมากพลางแอบสะกิดมีน มีนรู้ตัวตอบตามน้ำเนียนๆว่าเดี๋ยวก็หาย ขอบคุณที่เป็นห่วง

    สมชายยังจะจับผิดถามเรื่องของขวัญอีก เอมี่รีบบอกว่าถึงแล้วเร่งให้รีบไปกันเพราะเรามีนัดสำคัญแล้วรีบพามีนไป สมชายคว้าแขนมีนไว้ถามว่าแน่ใจหรือว่าสบายดี มีนตั้งหลักได้แล้วทำเสียงเข้มถามว่าเขาจะรู้ดีกว่าตนได้ยังไง

    แฟรงค์เห็นทีมีนจะเสียท่าแน่รีบลากมีนไป “วันนี้พราวรีบจริงๆ ไหว้ล่ะ ขอตัวพราวนะคะคุณสารวัตรสมชาย” แล้วรีบพามีนไปเลย สมชายมองตามอย่างไม่หายสงสัยว่าวันนี้พราวดูแปลกๆ แต่ก็หักห้ามใจตัวเองให้ตัดใจจากพราวให้ได้เสียที

    มีนถามแฟรงค์กับเอมี่อย่างสงสัยว่า สมชายเป็นตำรวจหรือท่าทางเขาเป็นห่วงพราวมาก เขากับพราวเป็นอะไรกันหรือ เอมี่ทำเสียงดุว่าไปพูดถึงทำไม เดี๋ยวก็ตามมาจิกต่อหรอก พลันก็ชะงักเมื่อเห็นสมชายตามมาจริงๆ แต่ตามมาบอกว่า

    “ผู้กำกับบอกผมเรื่องที่มีคนส่งขาไก่ใส่แหวนเป็นของขวัญมาให้คุณแล้ว มันก็ไม่แน่ว่าจะเป็นฝีมือของคนคนเดียวกับที่เคยปองร้ายคุณ” ทั้งยังเตือนให้พราวระวังตัวด้วย ถ้าต้องการตำรวจคุ้มครองก็ลองปรึกษาผู้กำกับสหวุฒิดู แฟรงค์รีบตัดบทว่าไม่ต้อง เพราะพราวมีตนเป็นเทพธิดาคอยดูแลคุ้มครองอยู่แล้ว แล้วดึงมือมีนรีบไปเลย

    สมชายมองตามไปอย่างขุ่นใจ พลันก็นึกได้ว่าอรชุมาฝากกระเป๋าพราวมาให้เธอ เห็นรถของแฟรงค์ขับมา เขารีบออกไปยืนโบกรถให้หยุด แต่ฝ่ายนั้นขับฝ่าไปเลย เขาจึงรีบขึ้นรถขับตามไป

    ooooooo

    สุดเขตต์ที่ติดใจสงสัยว่าพราววันนี้กับพราว เมื่อวานไม่ใช่คนเดียวกัน เขาขี่มอเตอร์ไซค์ไปจอดซุ่มดูพราวอยู่แถวหน้าบ้าน

    พราวใส่ชุดแบบมีฮู้ดหรูๆ อำพรางใบหน้าเดินเท้าแพลงนิดๆออกมาที่รถ มาร์คที่ทำหน้าที่คนขับให้เธอนั่งที่เบาะหลัง ขณะมาร์คขับรถออกมา สุดเขตต์ก็ทำเป็นก้มดูรถ พอรถพราวผ่านไปก็ขี่มอเตอร์ไซค์ตามไปทันที

    ที่รถตู้ของแฟรงค์ มีนยังนั่งคิดถึงคำพูดของสมชาย ถามแฟรงค์ว่ามีคนปองร้ายพราวหรือ แฟรงค์ตัดบทว่าอย่าไปสนใจเลย ตัวเองมีหน้าที่อะไรก็ทำไป

    “แต่หนูได้ยินแล้วนี่คะ ถ้าพี่ไม่บอกความจริง มันจะคาใจหนูอยู่อย่างนี้ แล้วจะให้หนูแสดงเป็นคุณพราวอย่างสบายใจได้ยังไงกันคะ บอกมีนเถอะค่ะพี่แฟรงค์ มีนรับได้ทุกเรื่อง”

    “เอางี้...เดี๋ยวไปเจอพราวก็ไปฟังจากปากพราวเอาเองก็แล้วกัน พราวคงรอจะพูดเรื่องนี้กับหนูอยู่แล้ว” แฟรงค์โยนกลอง มีนจึงเงียบไป

    แต่ที่ข้างหลังรถตู้ของแฟรงค์ สมชายยังคงขับรถตามมาห่างๆ

    มาร์คขับรถไปส่งพราวที่คอนโดริมแม่น้ำของเธอแล้วก็กลับ สวนกับรถของสุดเขตต์ที่ตามมาแต่ไม่ได้สนใจ

    ภายในคอนโด พราวใส่หมวกฮู้ดและแว่นดำเห็นแฟรงค์กับเอมี่กำลังพามีนตรงมา แฟรงค์โบกมือให้พราวเดินนำไป ขณะนั้นเองพราวเห็นสมชายเดินตามหลังแฟรงค์มา เธอตกใจชี้ให้ดู ทั้งสองหันไปเห็นสมชายเดินลากกระเป๋ากำลังมองหาพวกตนอยู่ เขาบ่นกับตัวเองงึมงำ

    “เห็นเดินเข้ามาในนี้ ไปไหนกันแล้ว?”

    ooooooo

    แฟรงค์หัวเสียเมื่อเห็นสมชายตามมาถึงคอนโด มีนถามว่าเขาลากกระเป๋าอะไรมาด้วย พราวบอกว่ากระเป๋าเสื้อผ้าของตน เขาคงจะเอามาคืน

    มีนเห็นแล้วนึกเดาว่าขนาดสมชายเอากระเป๋าเสื้อผ้ามาตามคืนถึงคอนโด ความสัมพันธ์ของทั้งสองต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ พราวดูท่าสมชายไม่ยอมกลับง่ายๆแน่ จึงอาสาจะไปจัดการกับเขาเอง ถามมีนอย่างหาข้อมูลว่า ก่อนมาที่คอนโดสมชายเจอมีนหรือเปล่า พอรู้ว่าเจอและคุยกันด้วย สมชายคิดว่าตนคือพราว

    “ถ้าอย่างนั้นก็จำเป็น” พราวหันมองสมชายอย่างตัดสินใจ เธอเปลี่ยนชุดกับมีนแล้วเดินไปหาเขาจากข้างหลัง ดึงกระเป๋าที่เขาลากอยู่ บอกว่า “ฉันลืมไปแล้วนะเนี่ย ว่าทิ้งกระเป๋าเสื้อผ้าไว้ที่โฮมสเตย์ของคุณ”

    “ผมก็ลืมไปแล้วเหมือนกันว่ายัดกระเป๋าใบนี้ทิ้งไว้ท้ายรถจนจวนจะเน่าแล้ว”

    “แต่สุดท้าย คุณก็ไม่ลืมที่จะเอามาคืนฉัน ขอบใจมากนะ”

    ต่อปากต่อคำกันไม่กี่ประโยค สมชายก็ฟันธงว่า “หึ...มันต้องปากคออย่างนี้สิ! ถึงจะพราวตัวจริง”

    พราวตกใจ เธอรีบลากกระเป๋าเดินหนีไป

    ระหว่างที่พราวไปหาสมชายนั้น แฟรงค์เอาคีย์การ์ดให้มีนรีบขึ้นห้องไปก่อนเดี๋ยวตนกับพราวจะตามขึ้นไป

    สุดเขตต์อาศัยความกะล่อนเดินตามหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้าไปในคอนโด บ่นตัวเองเชิงบอกว่าตนทำคีย์การ์ดหาย แต่พอเข้าไปถึงหน้าลิฟต์ก็เจอมีนเข้าอย่างจัง มีนพยายามเดินหนีแต่สุดเขตต์ตัดสินใจทัก

    พูดกันไม่กี่คำ สุดเขตต์ก็พูดเลียบเคียงว่า ไม่รู้ทำไมตนถึงรู้สึกว่าบางวันเธอเป็นคนหนึ่ง อีกวันเธอก็เป็นอีกคนหนึ่ง

    มีนตกใจแต่ตั้งสติได้ผสมโรงว่าเขาต้องเพี้ยนไปแล้วจริงๆ แล้วรีบเข้าลิฟต์ พอสุดเขตต์พยายามจะคุยด้วยอีกเธอขอเขาให้เลิกติดตามชีวิตพราวได้ไหม พูดจนสุดเขตต์อึ้งว่า

    “บางทีความหวังดีของคุณ อาจจะทำให้ชีวิตฉันตกที่นั่งลำบากก็ได้” แล้วรีบเดินไปเลย สุดเขตต์ยืนมึน รู้สึกผิดหวังเพราะเวลานี้ หัวใจเขาอยากติดตามพราวอย่างใกล้ชิดต่อไป

    สมชายกับพราวตัวจริงยังระหองระแหงงอแงกัน เมื่อสมชายเห็นพราวเดินกะเผลกและเซจะล้ม เขาช่วยประคองเธอไว้ได้และจับถอดรองเท้าส้นสูงบอกว่า

    “มันควรจะอยู่ห่างๆขาเดี้ยงๆของคุณ ขาจะได้หายเสียที ไม่รู้จะใส่ทำไม!” เอารองเท้ายัดใส่มือเธอแล้วเดินไปเลย

    เป็นการแสดงความห่วงใยที่ห่ามกระด้างจนพราวบ่น

    “คนทุเรศ ชอบตบหัวแล้วลูบหลังอย่างนี้ทุกที”

    สมชายกับสุดเขตต์เจอกันที่ล็อบบี้คอนโด สมชายทักว่าบังเอิญเหลือเกินที่เรามาเจอกันที่นี่ สุดเขตต์บอกว่าถ้าเราตามพราวมาเหมือนกันก็คงไม่บังเอิญหรอก

    สมชายถามว่าสุดเขตต์ตามพราวมาจากไหนทำไมตนไม่เห็นเขาที่ห้าง สุดเขตต์บอกว่าตนตามมาจากบ้านพราวแสง

    “ผมว่าคุณตามผิดคนแล้วล่ะ ตอนที่ผมตามเขามา คุณซุปเปอร์สตาร์พราวไปงานเปิดตัวพ็อกเกตบุ๊กผู้จัดการส่วนตัวของเขาที่ห้าง”

    “ผมว่าคุณนั่นแหละครับที่ตามผิดตัว ผมดักรอคุณพราวอยู่หน้าบ้าน เห็นเขาให้คนขับรถมาส่งที่นี่ ตะกี๊ผมยังคุยกับคุณพราวอยู่เลย”

    “ผมก็เพิ่งคุยกับเขามาเหมือนกัน” สมชายมองสุดเขตต์อย่างไม่เชื่อ “ระหว่างคุณกับผม ไม่ใครก็ใครต้องโกหก”

    “ไม่ใช่ผมแน่ครับ” สุดเขตต์มั่นใจแล้วเดินไป สมชายตะโกนตอบอย่างมั่นใจกว่าว่า “ไม่ใช่ผมเหมือนกัน!”

    ooooooo

    เพื่อให้การปลอมตัวเป็นพราวของมีนแนบเนียน พราวจึงเล่าเรื่องราวของตนให้มีนฟังคร่าวๆ และสอนให้เธอทำตัววางตัวให้เหมือนตน สรุปตอนท้ายว่า

    “นี่เป็นเรื่องทั้งหมดที่เธออยากรู้...ทั้งเรื่องที่ฉันถูกปองร้ายและเอ่อ...เรื่องนายสมชาย” แต่พอมีนถามว่าใครที่ปองร้ายเธอ กลับได้รับคำตอบจากพราวว่า “ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน”

    เห็นมีนนิ่งไป พราวบอกว่ามีนจะเปลี่ยนใจก็ได้เพราะตนก็ไม่อยากฝืนใจใครเหมือนกัน

    “คุณพราวไม่ต้องห่วงนะคะ ในเมื่อมีนรับปากว่าจะช่วยแล้ว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น มีนก็ช่วยคุณพราวไปตลอดค่ะ มีนจะพยายามทำหน้าที่เป็นพราวให้ดีที่สุด มีนอาจะทำได้ไม่ดีเท่าคุณ แต่มีนสัญญาค่ะว่าจะไม่ทำให้คุณผิดหวังที่ไว้ใจมีนให้ทำงานนี้”

    พราวขอบใจ ย้ำว่าต่อไปนี้มีนกับตนต้องทำงานเหมือนกับว่าเราเป็นคนคนเดียวกัน มีนต้องเรียนรู้ที่จะเป็นตนให้แนบเนียนที่สุด แฟรงค์กับเอมี่ดี๊ด๊าดีใจ ย้ำกับมีนว่า ต้องทำให้ได้อย่างพราวทั้งการถ่ายแบบเดินแบบเล่นหนังเล่นละคร มีนบอกว่าเรื่องถ่ายแบบเดินแบบพอไหวแต่เล่นละครเล่นหนังตนไม่มั่นใจ

    “ต้องได้สิ ฉันจะเป็นคนสอนมีนเอง” พราวพูดให้มั่นใจ แต่พอมีนรับบทละครไปดูแล้ว ทำอย่างไรก็แสดงไม่ได้

    พราวคิดหาวิธีที่จะสอนมีน สายตาเหลือบเห็นสร้อยพระที่คอมีนถามว่าพระอะไรได้มาอย่างไร...

    มีนเล่าว่า เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนแม่เป็นคนมอบสร้อยเส้นนี้ให้ตน เวลานั้นตนเพิ่ง 5 ขวบและแมน 2 ขวบยังดูดขวดนมอยู่ แม่พาทั้งสองมาที่ตลาด บอกให้รอตรงนี้แม่ไปธุระเสร็จแล้วจะกลับมาหา แม่สวมสร้อยเส้นนี้ให้มีนขอให้พระคุ้มครอง

    แต่มีนกับแมนรอแม่ทั้งคืนก็ไม่กลับมา แมนถูกชายขอทานท่าทางเมากาวจะมาแย่งตัวไป มีนยื้อยุดแมนไว้ โชคดีที่แม่แก้วมาเจอช่วยแมนไว้ได้และพาทั้งสองมาอยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่แม่แก้วก่อตั้งขึ้น

    มีนเล่าถึงอดีต บอกพราวน้ำตาอาบแก้มว่า ตนไม่โกรธแม่ เชื่อว่าที่แม่ทิ้งตนกับน้องไปเพราะคิดว่าเป็นวิธีสุดท้ายที่จะช่วยให้ตนกับน้องมีอนาคตที่ดีกว่าได้ถ้ามีใครเก็บเราไปเลี้ยง พราวถามมีนว่า...

    “มีนถึงมีสร้อยเส้นนี้ติดตัวไว้ เผื่อสักวันอาจจะได้เจอแม่อีกใช่ไหม” มีนเชื่อว่าถ้ามีบุญตนต้องได้เจอแม่อีกครั้ง

    “ขอบใจมากนะมีน ที่เล่าชีวิตเธอให้ฉันฟัง มันทั้งเศร้าและประทับใจและนี่แหละคือการเล่าแบบมีอินเนอร์ มันก็เหมือนกับการแสดงนั่นแหละ มีนต้องเห็นภาพในหัว เสียก่อน ต้องอินกับมันแล้วค่อยๆถ่ายทอดภาพออกมาด้วยการแสดง ทีนี้เข้าใจหรือยังจ๊ะ เวลาแสดงให้มันได้อย่างที่เล่าเมื่อกี๊นะ รับรองได้ตุ๊กตาทองแน่นอน”

    แต่พอพราวจะให้มีนเริ่มแสดงใหม่ให้ดู ก็มีโทรศัพท์เข้ามือถือพราวเสียก่อน...เป็นสายจากติณห์...

    ooooooo

    หลังจากติณห์รับจันทร์จรีไว้เป็นพรีเซ็นเตอร์แป้งทูเวย์แล้ว ก็มีการถ่ายแบบ จันทร์จรีเห็นติณห์พอใจ เธอหาทางเข้าถึงตัวเขาให้มากขึ้น แกล้งทำเป็นเดินเซไปทางเขา ติณห์ประคองไว้ตามแผน

    จันทร์จรีทำเป็นตกใจร้องไห้ ติณห์กอดปลอบอย่างอ่อนโยนทะนุถนอม จันทร์จรีซบอกติณห์จิกตาคิด...

    “ฉันจะแย่งคุณติณห์มาจากแกให้ได้นังพราว ผู้ชายคนนี้ต้องเป็นของจันทร์จรี!”

    เมื่อได้ยินติณห์โทร.หาพราว จันทร์จรีจึงแอบฟังติณห์หวานกับพราวว่าโทร.มาเพราะคิดถึง นัดคืนนี้ทานมื้อค่ำกันตนจะจองโต๊ะไว้ จันทร์จรีสีหน้าร้ายกาจ วางแผนตามเล่นงานพราวในคืนนี้

    เมื่อแฟรงค์และเอมี่พาพราวไปส่งที่ร้านอาหารที่ติณห์นัด จันทร์จรีก็ทำทีเดินไปเจอติณห์กับพราว ทำเป็นแปลกใจว่านัดทานข้าวกันหรือ? ไม่เห็นติณห์บอกตน พูดเป็นนัยว่าตนอยู่บ้านเดียวกับติณห์ คุยโวว่า ติณห์เลือกตนมาเป็นพรีเซ็นเตอร์แป้งทูเวย์ของเขา เยาะเย้ยแฟรงค์กับเอมี่ว่า

    “ตกใจมากเหรอคะ คิดว่าพอเฉดหัวจรีออกจากคอกได้แล้ว จรีจะตกงานงั้นสิ หึ...เสียใจนะคะ ที่จรียังมีที่ยืนให้ทำมาหากินเองได้ โดยไม่ต้องมีผู้จัดการชนชั้นสูงอย่างพี่ ฮ่ะๆๆ ไปก่อนนะคะ พรุ่งนี้เจอกันที่บริษัทนะคะคุณติณห์ กู๊ดบาย”

    ระหว่างทานอาหาร ติณห์ทำเป็นบอกพราวว่าทางบริษัทตนกำลังหาพรีเซ็นเตอร์ จันทร์จรีมาสมัครทีมงานเลยเลือก พูดเอาใจว่าถ้าพราวไม่สบายใจตนเปลี่ยนก็ได้ พราวบอกว่าตนไม่มีปัญหา จันทร์จรีต่างหากที่มีอะไรกับตน แต่ถ้าต่างคนต่างอยู่ก็ไม่มีปัญหา ทันใดนั้นมีสายเข้ามือถือพราวแต่ไม่โชว์เบอร์ พราวลองรับดู ถูกปลายสายขู่

    “ระวังตัวให้ดีอีพราว มึงจะต้องชดใช้ในสิ่งที่มึงทำ!”

    พราวตกใจมองไปรอบตัวเห็นชายคนหนึ่งที่มีฮู้ดปิดลงมาครึ่งหน้ากำลังพูดโทรศัพท์อยู่ พราวชี้ให้ดูแต่พอติณห์มองตามชายคนนั้นก็หายไปแล้ว แฟรงค์เห็นเหตุการณ์ไม่ปกติเดินเข้ามาถามว่ามีอะไรกันหรือ? พอพราวเล่าและชี้ให้ดูก็ไม่มีใคร

    กลับถึงบ้านพราวแสง แฟรงค์บอกพราวให้ขึ้นไปพักผ่อนเสียพรุ่งนี้ต้องกลับไปถ่ายละครวันแรกแล้ว พราวบอกว่าตนยังไม่พร้อม ทำเอาทั้งแฟรงค์และเอมี่มองกันตาค้าง พราวเดินขึ้นข้างบนไปอย่างไม่สนใจว่าแฟรงค์จะแก้ปัญหาอย่างไร

    รุ่งขึ้น มีนจึงต้องไปกองถ่ายแทนพราว แฟรงค์ถามว่าที่ตนเป็นติวเตอร์ให้จำได้หมดแล้วใช่ไหม แต่ไม่ต้องห่วงเพราะวันนี้เขาจะถ่ายซ่อมซีนที่ถ่ายค้างไว้ ไม่มีอะไรน่ากลัว

    “จะน่ากลัวก็ยัยจรี แม่นี่มันแหกคอกจากพี่แฟรงค์ไปแล้ว มันต้องสำแดงอิทธิฤทธิ์ในฐานะพรีเซ็นเตอร์แป้งตบแล้วเด้งแน่ หนูต้องรับมือมันให้ได้” เอมี่เตือน มีนฟังแล้วสูดลมหายใจลึกๆบอกว่าตนพร้อมแล้ว ทั้งสองให้กำลังใจ สู้ๆเต็มที่

    ooooooo

    สมชายได้ข่าวเจ๋งไปกบดานที่อู่แต่งรถแห่งหนึ่ง เป็นที่ที่เขาไปดักหลายครั้งแล้วแต่ชวดทุกครั้ง คราวนี้มาดัก ก็ชวดอีก

    แต่ระหว่างเดินหาเจ๋งในอู่นั้น เขาเห็นหนังสือฮอทช็อตที่มีรูปของพราวกับเขาพายเรือกันที่อัมพวา มีหน้าหนึ่งถูกฉีกออก สมชายหยิบดูเป็นคอลัมน์หนึ่งที่เขียนเกี่ยวกับ “บ้านพราวแสงปั้นดาว” เขาขยำทิ้งอย่างนึกห่วงพราวขึ้นมา พึมพำ

    “ไอ้เลว! แกจะทำอะไรของแกวะ”

    เป็นเวลาที่พราวในชุดลำลองออกจากบ้านพราวแสงจะกลับบ้าน ต้อยติ่งจะให้คนไปส่ง พราวพูดหยอกว่า

    “รับรองว่าฉันกลับบ้าน ไม่หนีไปให้เราเดือดร้อนอีกแล้วน่า” ต้อยติ่งขอให้ขับรถดีๆก็แล้วกัน

    พอพราวขับรถออกไป ผ่านรถเก่าๆคันหนึ่งที่จอดซุ่มอยู่ห่างๆ กระจกหน้าต่างรถคันนั้นถูกกดลดลง เจ๋งนั่งอยู่ในรถคันนั้น มันยิ้มเหี้ยมคำรามในคอ

    “เสร็จกูล่ะอีพราว!”

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    สมการรอคอย "กระเช้าสีดา" ตอนใหม่ ทวงคืนบัลลังก์เรตติ้ง ขึ้นอันดับ 1 ละครหลังข่าว

    สมการรอคอย "กระเช้าสีดา" ตอนใหม่ ทวงคืนบัลลังก์เรตติ้ง ขึ้นอันดับ 1 ละครหลังข่าว
    23 ต.ค. 2564

    11:15 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 11:23 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์