นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    พราว

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: อั้ม พัชราภา ประกบ เวียร์ ศุกลวัฒน์ ใน "พราว"

    สุดเขตต์กลับถึงบ้านก็ตรงเข้าไปในห้องสตูดิโอ ใจยังสงสัยอาการปวดหัวของพราวและท่าทีครั้งหลังที่ได้เจอ เมื่อมีเสียงโหลดภาพจากกล้องเสร็จเขาคลิกเปิดดูเป็นรูปพราวที่เขาถ่ายจากงานประมูลภาพวาดวันนี้ แต่ละภาพสวย หวาน แววตาดูซื่อบริสุทธิ์ เห็นภาพติณห์จูบมือพราว ก็รีบคลิกผ่านไปเร็วๆ แต่เมื่อเจอภาพที่พราวส่งสายตาและยิ้มให้ตน สุดเขตต์ก็แช่ภาพนั้นไว้ นั่งเท้าคางดูอย่างไม่อาจละสายตาได้...

    มีนไปโรงพยาบาลที่แม่แก้วเฝ้าปอนด์ปอนด์อยู่ แม่แก้วถามอย่างเป็นห่วงว่าทำไมกลับดึกนัก? มีนขอโทษบอกว่าไปทำงานให้แฟรงค์ แต่ไม่บอกเรื่องตัวเองปวดหัวรุนแรง ถามอาการของปอนด์ปอนด์ว่าเป็นอย่างไรบ้าง แม่แก้วบอกว่าไข้ลดแล้วแต่หมอให้อยู่โรงพยาบาลอีกสองวันจนกว่าจะแน่ใจจึงจะให้กลับบ้าน

    “ก็ให้อยู่ตามที่หมอบอกนั่นแหละแม่ พี่แฟรงค์ให้เงินมาแสนนึง นี่จ้ะ...จ่ายค่าเช่าบ้านไปแล้วก็เหลืออยู่สี่หมื่นห้าน่าจะพอจ่ายค่าโรงพยาบาล”

    แม่แก้วเป็นห่วงมีนที่จะต้องไปแสดงเป็นคนอื่น มีนบอกว่าถ้าตนไม่ทำก็ไม่รู้จะหาเงินมาจากไหนได้มากเท่านี้ มีนพูดอย่างสำนึกบุญคุณของพราวว่า

    “ชีวิตของคุณพราวช่วยต่อชีวิตพวกเราให้หายใจต่อไปได้อีก แม่แก้วอย่าห่วงมีนเลยนะจ๊ะ ให้มีนทำต่อเถอะ มีนคงทำได้ไม่นานหรอก เดี๋ยวคุณพราวกลับมา มีนก็ต้องกลับมาเป็นอีปานแดงคนเดิมอยู่ดี มีนไม่มีทางเป็นอื่นไปได้หรอกแม่”

    “สำหรับแม่แล้ว...ปานแดงของหนูมันเป็นสัญลักษณ์ที่บอกว่าหนูแสนดี แตกต่างไม่เหมือนใคร จิตใจหนูประเสริฐยิ่งกว่าคนหน้าตาสวยบางคนเสียอีกลูก หนูจงภูมิใจสิ่งที่หนูมีนะมีน...หนูต้องภูมิใจ”

    “จ้ะแม่แก้ว มีนจะอยู่อย่างภูมิใจในตัวเอง”

    แม่แก้วกอดมีนไว้ด้วยความสงสาร มีนยิ้มอย่างมีความสุขทั้งที่หน้าตามีนเวลานี้เหนื่อยจนโทรม...

    ooooooo

    พราวมีความสุขกับการอยู่ที่โฮมสเตย์ แม้จะตื่นสายแต่พอตื่นก็รีบเข้าครัวไปเป็นลูกมือให้สมชาย แม้พราวจะทำไม่เป็นเก้ๆกังๆ แต่สมชายก็สอนให้อย่างใกล้ชิด

    พราวเช็ดจานไม่เป็น สมชายก็โอบจากข้างหลังสอนวิธีเช็ดจานที่ถูกวิธีให้ ลุงป่อยถือถาดเข้ามาเห็นตกใจวิ่ง กลับไปเล่าให้อรชุมาฟังอย่างตื่นเต้นว่ามีการโอบเอวช่วยเช็ดจานกันด้วย ตนดีใจมากที่สารวัตรพักบู๊มามีแฟนเสียที

    “มีแฟนน่ะฉันก็ดีใจ มีแฟนเป็นดาราฉันก็ดีใจ แต่เป็นดาราระดับคุณพราวนี่ซิ ฉันชักหวั่นใจ คุณพราวกับสมชายพ่อลูกชายสุดห่ามของฉันมันจะไปกันได้เหรอ”

    “ก็คงเพราะห่ามนี่แหละครับ ถึงพิชิตคุณพราวได้ ผมฟันธง!”

    ooooooo

    แม้น้องนุชจะระมัดระวังไม่พูดเรื่องพราวมาอยู่ที่โฮมสเตย์ แต่พอแต๋มเพื่อนรักโทร.มาก็อดอวดไม่ได้ว่าพี่ชายกำลังอินเลิฟกับพราวซุปตาร์เบอร์หนึ่ง แต๋มเห่อดาราจะพาเพื่อนๆมาดู น้องนุชรีบห้าม แต๋มถามว่ากล้าโพสต์ลงไอจีไหมล่ะ

    พอวางสายจากแต๋ม น้องนุชก็เอามือถือไปแอบถ่ายรูปสมชายที่พายเรือพาพราวไปชมสวนและสอยผลไม้กันอย่างสนุกสนานมีความสุข จับภาพที่เห็นหน้าพราวชัดๆ โดยเฉพาะภาพที่สมชายนอนหนุนตักพราว จับภาพได้แล้วน้องนุชกดเช็กภาพดีใจสุดๆ กดโพสต์ลงไอจี พูดอย่างสมใจสะใจว่าเตรียมกรี๊ดได้เลยนังแต๋ม

    สมชายพาพราวไปสอยผลไม้ เศษไม้ร่วงลงมาโดนหน้า เขาปัดทิ้งบังเอิญเศษผงเข้าตา พราวรีบเข้าไปช่วยดู เขากอดเอวเธอไว้บอกว่าผงออกแล้ว แต่อ้อนว่าตนสอยผลไม้ให้กินขอค่าเหนื่อยหน่อยไม่ได้หรือแล้วกอดพราวไว้อย่างนั้น

    “ฉันชอบอ้อมกอดของคุณนะบอดี้การ์ดสมชาย เพราะมันอบอุ่นไม่เหมือนใคร” สมชายถามว่าไม่เหมือนยังไง?

    “อ้อมกอดของคุณปลอดภัย เหมือนเป็นหลุมหลบภัยสำหรับพราว ฉันสามารถอยู่ตรงนี้กับคุณได้นานๆ โดยไม่รู้จักเบื่อ และถ้าทำได้ ฉันอยากจะอยู่ตลอดไป”

    พราวหลับตาอยู่ในอ้อมกอดของสมชาย เขายิ้มเคลิ้มไปกับคำหวานของพราว

    ooooooo

    ขณะที่แฟรงค์กำลังว้าวุ่นใจไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรที่ไม่ให้คิวพราวไปถ่ายละคร เพราะไม่ให้คิวเขามาสองสาม อาทิตย์แล้ว ขืนส่งมีนไปแสดงแทนมีหวังความแตกแน่

    แต่แล้วก็เหมือนสวรรค์โปรด เมื่อแฟรงค์ได้รับภาพพราวที่น้องนุชโพสต์ลงไอจีให้แต๋ม เอมี่ก็เจอรีบวิ่งเอารูปมาให้ดูบอกว่าพราวไม่ได้อยู่คนเดียวแต่อยู่กับตำรวจสุดห่ามที่ชื่อสมชายด้วย เอมี่ยังงงๆว่ากินเกาเหลากันขนาดนั้นแล้วไปอยู่ด้วยกันได้ไง?! แฟรงค์บอกจะอยู่กับใครก็ช่างเถอะ ตอนนี้ต้องรู้ให้ได้ก่อนว่าพราวอยู่ที่ไหนแล้วรีบไปเอาตัวกลับมาด่วน

    เห็นใต้รูปบอกว่า “อิงรักโฮมสเตย์” เอมี่บอกว่าอยู่ที่อัมพวา

    “รีบไปเร็ว ก่อนที่นักข่าวมันจะไปถึงก่อนเรา” แฟรงค์บอก แล้วทั้งสองก็รีบแจ้นออกจากห้อง รีบจนลืมไอแพดที่เปิดหน้าที่มีรูปของพราวไว้บนโต๊ะ

    จันทร์จรีสงสัยว่าสองคนรีบไปไหน ย่องเข้าไปดูไอแพดที่วางอยู่ แล้วรีบโทร.บอกส้มจี๊ด ส้มจี๊ดไปลากสุดเขตต์มุ่งไปอัมพวาทันที

    มิกิเห็นท่าทางแปลกๆของจันทร์จรี จึงแอบเอามือถือถ่ายรูปจันทร์จรีขณะโทรศัพท์คุยกับส้มจี๊ดไว้

    ที่บ้านพราวแสง บรรดาน้องๆที่บ้านคาดเดากันต่างๆนานาว่าพราวไปอยู่กับใครที่อัมพวา จันทร์จรีพูดเยาะว่าเกรงจะไปอยู่กับกระทิงเปลี่ยวเสียมากกว่า

    มิกิไม่พอใจขู่ว่าพูดอย่างนี้ดูถูกพี่พราว เดี๋ยวพี่พราวกลับมาจะฟ้อง เลยถูกจันทร์จรีตบ ด่าว่าสาระแน มิกิเจ็บจนร้องไห้แต่มือยังกำมือถือที่แอบถ่ายจันทร์จรีที่โทร.คุยกับส้มจี๊ดไว้แน่น

    ooooooo

    เมื่อรู้แน่ชัดว่าสมชายกับพราวมีใจให้กัน อรชุมาจึงนัดพราววันนี้หกโมงเย็นไปทานข้าวด้วยกันที่ศาลาริมน้ำ

    อรชุมาบอกสมชายว่าให้เตรียมบอกรักพราวให้เป็นเรื่องเป็นราวเสียจะทำแบบแอบๆซ่อนๆไม่ได้ สมชายติงว่าตนเป็นผู้ชายแม่จะห่วงอะไรมากมาย

    “แต่คุณพราวเป็นดารา เป็นซุปเปอร์สตาร์แล้วลูกเป็นอะไร ลูกเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาคนนึง ไม่ได้เด่นดังไม่ได้มีชื่อเสียง แม่อยากให้ลูกแน่ใจว่าถ้าสารภาพความในใจกับคุณพราวไปแล้ว คุณพราวจะยอมสารภาพความในใจของเธอเหมือนกัน ว่าคิดยังไงกับลูก จริงจังหรือแค่แก้เหงาชั่วครู่ชั่วยาม แม่ไม่อยากเห็นลูกผิดหวังนะชาย”

    อรชุมาจัดเตรียมโต๊ะอาหารอย่างสวยงาม โดยเฉพาะคือเตรียมช่อดอกไม้ที่ทำเองไว้ให้สมชายมอบให้พราวเมื่อบอกรักเธอ

    ถึงเวลา 6 โมงเย็นที่นัดไว้...พราวปล่อยผมสยายใบหน้าไร้เครื่องสำอาง ไปรอที่ศาลาริมน้ำ นึกสงสัยว่าทำไมยังไม่มีใครมา

    สมชายยังมาไม่ถึง แต่แฟรงค์กับเอมี่มาถึงก่อนและเห็นพราวที่ศาลาริมน้ำแล้ว ทั้งสองดีใจสุดขีดวิ่งอ้าวไปหา

    สมชายที่กำลังจะไปที่ศาลาชะงักทันที เขามองช่อดอกไม้ในมือค้าง แผนการทุกอย่างที่วางไว้พังทลายหมดแล้ว...

    ooooooo

    แฟรงค์และเอมี่ทั้งหว่านล้อมและอ้อนวอนให้พราวกลับไปเสีย สัญญาสาบานสารพัดว่าจะดูแลพราวให้ดีที่สุด พราวบอกว่าตนผิดเองที่หนีมา แต่ก็สงสัยว่าแฟรงค์กับเอมี่รู้ได้อย่างไรว่าตนอยู่ที่นี่ถึงได้ตามมาถูก

    “ตอนนี้ไม่ใช่แค่พี่แฟรงค์กับฉันที่รู้ นักข่าวก็คงรู้กันไปหมดทุกสำนักแล้ว” เอมี่บอก แฟรงค์ย้ำว่าเดี๋ยวพวกนั้นก็คงแห่กันมา แล้วเปิดให้ดูว่าเพราะไอจีรูปนี้ที่เด็กชื่อนุชอะไรนี่แหละเอาไปโพสต์ไว้ ถามว่าพราวรู้จักหรือเปล่า

    พราวดูแล้วหน้าเครียด พอดีน้องนุชเดินมา พราวปรี่เข้าไปถามว่าเป็นคนโพสต์รูปนี้ลงไอจีใช่ไหม น้องนุชหน้าเสียยอมรับว่าใช่ ถูกพราวตำหนิรุนแรงจนร้องไห้ สมชายทนไม่ได้ออกมาขอโทษแทนน้องที่ทำให้เธอเดือดร้อนแล้วขอคุยกับพราวตามลำพัง

    พราวรู้สึกตัวว่ารุนแรงกับน้องนุชเกินไปเพราะกำลังโกรธ สมชายบอกว่าเธอไม่ผิดหรอก น้องสาวตนสมควรโดนแล้วเพราะไปวุ่นวายกับซุปเปอร์สตาร์ พูดเหน็บให้เจ็บใจว่า

    “ต่อแต่นี้ยัยนุชคงหูตาสว่างขึ้นว่าบทบาทในจอกับชีวิตจริงของดารามันไม่เหมือนกันเลย” พราวเสียงเข้ม ทันทีบอกให้พูดมาชัดๆ เลยว่าไม่เหมือนยังไง! “ก็แล้วแต่ คุณจะคิด ผมไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับคุณให้เสียเวลา เพราะเดี๋ยวนักข่าวก็คงแห่กันมาที่โฮมสเตย์นี่ ครอบครัวผมจะเดือดร้อน คุณรีบกลับกรุงเทพฯไปเสียดีกว่า”

    พราวถามอย่างเจ็บปวดว่าไล่ตนหรือ สมชายบอกว่าถ้าเธอคิดว่าไล่ ตนก็ไล่ พราวถามอีกว่าแล้วเรื่องของเราล่ะ?

    “เรื่องของเรา มันก็แค่ความรักฉาบฉวย ที่อารมณ์พาไป คุณก็เปลี่ยวผมก็เปลี่ยว อีกนิดเดียวเราอาจจะมีอะไรกัน”

    พราวแกล้งโผซบอกเขา ขอบคุณที่ช่วยให้ชีวิตตนหายเหงาในช่วงที่อยู่ที่นี่ แล้วผละไปเลย

    ooooooo

    พอออกไปพราวก็เจอกองทัพนักข่าวกรูกันเข้ามา แฟรงค์พยายามกันก็ต้านไม่ไหว โดยเฉพาะส้มจี๊ดตัวแสบที่ถามแต่เรื่องผู้ชายที่พายเรือไปกับพราว จนแฟรงค์ทนไม่ไหวรีบกันพราวออกไป

    “ผู้ชายพายเรือที่อยู่กับพราวในรูปคือผมเอง!” เสียงหนึ่งแทรกเข้ามา ทุกคนหันมอง เป็นติณห์นั่นเอง ติณห์รับหน้านักข่าวชี้แจงเหตุการณ์เมื่อวานว่า “หลังออกจากงานประมูลภาพ คุณพราวรู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะครับ อยากพักผ่อนผมเห็นว่าที่นี่เงียบ สวย เป็นธรรมชาติดี ก็เลยพาคุณพราวมาพักผ่อน”

    สมจี๊ดถามว่ามากันแค่สองคนหรือ ติณห์บอกว่ามากันแค่สองคน แฟรงค์กับเอมี่ติดธุระเลยเพิ่งตามมาวันนี้

    เมื่อต้องจากที่นี่ไปจริงๆ พราวบอกแฟรงค์ว่าตนยังไม่ได้ลาใครเลย แฟรงค์บอกไม่ต้องลาแล้ว ดันพราวขึ้นรถไปเลย

    พราวคิดถึงความสัมพันธ์กับสมชายแล้วก็น้ำตาร่วง แฟรงค์ตกใจถามว่าร้องไห้หรือ

    “อย่าบอกนะว่าหนูหลงรักนายสมชายสุดห่ามนั่นเข้าแล้ว มันไม่จริงนะพราว หนูต้องคิดว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นจริง มันแค่วูบนึงของหนู หนูกำลังเครียด พอเจอใครสักคน หนูก็คิดว่ามันใช่” แฟรงค์พล่ามไม่หยุดจนพราวยกมือห้าม บอกว่า...

    “โอเค พี่แฟรงค์ ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว พราวแค่ร้องไห้อำลาเป็นครั้งสุดท้าย แล้วคนอย่างพราวก็จะลืม คิดว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นจริง ถ้าอยู่อย่างคนธรรมดามันยากนัก ก็ขอกลับไปเป็นพราวอีกครั้ง”

    “เริ่ด! มันต้องอย่างนี้ซิหนู สู้ๆ!” แฟรงค์ดีใจจนเนื้อเต้น

    พราวไม่พูดอะไร นั่งมองอิงรักโฮมสเตย์ไปจนลับตา...

    ooooooo

    หลุดจากนักข่าวแล้ว ติณห์เดินมาหาสมชายที่พยายามสลัดเรื่องพราวทิ้ง ติณห์ถามว่าผู้ชายที่พายเรือเป็นเขาใช่ไหม

    สมชายไม่ชอบใจที่ติณห์รับสมอ้างกับนักข่าวว่าผู้ชายในเรือเป็นตัวเองอยู่แล้วย้อนถามว่า จะมาถามอะไรตนอีก ติณห์บอกว่าตนทำเพื่อปกป้องพราว สมชายตอบประชดว่า เขาทำดีแล้วนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำตัวเป็นพระเอกมาช่วยซุปเปอร์สตาร์นั่น เดินผละไปแล้วหยุดพูดโดยไม่หันมองว่า

    “อ้อ...แล้วไม่ต้องห่วงเรื่องที่ผมเป็นผู้ชายพายเรือ แค่คุณพราวมาเที่ยวที่นี่แล้วเจอผมเท่านั้นเอง มันก็แค่เรื่องบังเอิญ คุณสบายใจได้” ติณห์ถามว่าพราวมาตั้งแต่เมื่อไหร่ “เรื่องนั้นคุณอยากรู้ก็ไปถามคุณพราวเอาเอง ผมไม่มีอะไรจะพูดแล้ว”

    แม้สมชายจะพูดอย่างนั้นแต่ติณห์ก็อดเคลือบแคลงใจไม่ได้เพราะสมชายคือตำรวจ

    สมชายเดินไปไม่เท่าไรสุดเขตต์ก็เข้ามาทักว่าเราเคยเจอกันตอนที่เขาจับแก๊งยาบ้าแล้วพราวถูกยิงครั้งหนึ่งแล้ว แนะนำตัวเองว่าเป็นตากล้องฟรีแลนซ์ มารับจ๊อบทำข่าวของพราวให้เพื่อน หลังจากแนะนำตัวกันแล้ว สุดเขตต์ถามว่าพราวมาพักที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ สมชายบอกว่าอยากรู้ก็ให้ไปถามพราวเอาเอง

    “ที่ผมถามเพราะเมื่อวานผมยังเจอคุณพราวที่งานการกุศลที่กรุงเทพฯอยู่เลย คุณพราวไม่ค่อยสบายด้วย ผมเลยสงสัยว่าทำไมวันนี้ดูคุณพราวไม่เป็นอะไรเลย ดูแปลกๆไปด้วย แล้วก็มาอยู่ที่นี่”

    สมชายตอบปัดไปว่าตนช่วยอะไรไม่ได้ แล้วเดินไปขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ขี่ออกไปเลย แต่สุดเขตต์ก็ยังคาใจอยู่

    ooooooo

    พราวกลับมาถึงบ้านพราวแสงท่ามกลางความดีใจของน้องๆ พราวเห็นมิกิแก้มบวมถามว่าไปโดนอะไรมา มาร์คฟ้อง ว่าถูกจันทร์จรีตบ ตนก็โดนถีบเข้าเป้าจนจุกด้วย

    แฟรงค์หัวเสียที่จันทร์จรีก่อเรื่องวุ่นวายไม่เว้นวัน ยิ่งเมื่อมิกิเอามือถือที่แอบถ่ายจันทร์จรีคุยกับส้มจี๊ดมาเปิดให้ดูให้ฟังแฟรงค์ก็ยิ่งโมโห เมื่อรู้ว่าข่าวหลุดเพราะจันทร์จรีนี่เอง

    ส่วนจันทร์จรีตัวแสบไปแจ๋อยู่กับส้มจี๊ดที่ร้านอาหาร ยืนยันว่าผู้ชายที่พายเรือนั้นไม่ใช่ติณห์แน่นอน บ่นฮึดฮัดว่า

    “ไม่เข้าใจเลยจริงๆ หล่อ รวย เพียบพร้อมอย่างคุณติณห์ ทำไมถึงยอมเปลืองตัว เอาชื่อเสียงของตัวเองมาปกป้องยัยพราวถึงขนาดนี้ด้วยนะ เขาต้องการอะไร?”

    สมจี๊ดทำเสียงสูงว่าผู้ชายก็คงอยากจะปราบพยศสักครั้ง แต่จันทร์จรีก็ยังยืนยันว่าผู้ชายที่พายเรือไม่ใช่ติณห์แน่นอน แล้วจะเปิดไอจีให้ดูใหม่ ปรากฏว่าภาพถูกลบไปแล้ว

    “ถึงไม่มีรูป พี่ก็ต้องตามจิกเรื่องนี้ต่อนะคะ จรีมั่นใจว่ายัยพราวกำลังแอบคั่วผู้ชายนอกวงการที่ไหนอยู่สักคน ไม่งั้นคงไม่แอบหิ้วไปพลอดรักกันไกลถึงอัมพวาหรอก พี่ต้องหาให้ได้ว่าผู้ชายพายเรือคนนั้นเป็นใคร!” จันทร์จรีจิกตาร้าย

    ooooooo

    สมชายหายไปตั้งแต่เกิดเรื่อง กลับมาเอาดึก ทั้งอรชุมาและน้องนุชรออยู่ด้วยความเป็นห่วง น้องนุช ยอมรับผิดที่เป็นคนโพสต์รูปทำให้พราวเดือดร้อนและพี่ชายกับพราวต้องผิดใจกัน

    “เลิกพูดถึงผู้หญิงคนนั้นได้แล้วน้องนุช เขาไปแล้ว เขาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว ลืมเขาเสีย!” อรชุมาถามว่าแล้วตัวเองลืมได้หรือ “ผมไม่เคยจำเขา แล้วทำไมผมต้องลืม” สมชายยังระบายอารมณ์ว่าพราวเอาแต่ปกป้องตัวเองโดยไม่สนใจว่าคนอื่นจะรู้สึกอย่างไร น้องนุชขอร้องว่าอย่าขาดกันเพราะตนเลย

    “ฟังให้ดีนะทั้งนุชทั้งแม่ คนอย่างสมชายไม่มีทางญาติดีกับคนที่เห็นแก่ตัวอย่างผู้หญิงที่ชื่อพราวเด็ดขาด!” พูดแล้วเดินหุนหันเข้าบ้านไป ปล่อยให้อรชุมากอดปลอบน้องนุชที่ร้องไห้เสียใจกันอยู่หน้าบ้าน

    แต่พอเข้าห้องนอน อยู่ลำพังคนเดียว สมชายก็เผยตัวตนที่แท้จริงออกมา เขาคิดถึงพราว คิดถึงเวลาที่ได้หยอกเย้ากับพราว ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวด จนต้องเตือนตัวเองว่า

    “ผู้หญิงคนนี้ไม่มีความสำคัญอะไรกับสมชาย จนต้องเก็บไว้ให้รกสมอง เขี่ยทิ้งซะ!”

    พราวเองก็ไม่อาจตัดใจจากบอดี้การ์ดสมชายได้ คิดถึงจนร้องไห้ พยายามหักห้ามตัดใจ บอกกับตัวเองว่า

    “นับจากวันพรุ่งนี้ จะไม่มีชื่อบอดี้การ์ดสมชายให้พราวนึกถึงอีก ฉันจะลบบอดี้การ์ดสมชายออกจากใจให้หมด”

    ยังไม่ทันทำใจได้ ติณห์ก็โทร.มาถามไถ่ด้วยความห่วงใย อ่อนโยน พราวขอโทษที่วันนี้หนีกลับมาก่อนทิ้งให้เขารับหน้านักข่าวอยู่คนเดียว ต้องเอาชื่อเสียงของตัวเองมาปกป้องตน จนไม่รู้จะขอบคุณเขาอย่างไร

    “สั้นๆนะครับ ผมเต็มใจที่จะช่วยคุณ แล้วก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายสำหรับผมที่จะบอกว่าผู้ชายที่อยู่ในรูปนั้นเป็นผม” แต่พอพราวจะบอกว่าเป็นใคร เขาตัดบท “ไม่ต้องบอกหรอกครับ ผมไม่อยากรู้เลย ผู้ชายคนนั้นจะเป็นใคร ชื่ออะไร ผมไม่สนใจ ผมสนใจก็แค่คุณคนเดียวเท่านั้น นอนหลับฝันดีนะครับ กู๊ดไนท์”

    พราวค่อยๆวางสาย...ในยามที่เธอพยายามจะลืมสมชายนั้น ติณห์เข้ามาแทนที่ในความรู้สึกได้อย่างเหมาะเจาะจริงๆ

    “โง่จังเลยพราว...มีเจ้าชายอยู่ใกล้ๆ จะไปคิดถึงนายสมชายทำไม” พราวข่มใจตัวเอง

    ooooooo

    จันทร์จรีกลับมาถึงบ้านพราวแสง ถูกแฟรงค์เอาหลักฐานที่มิกิแอบถ่ายไว้มาเปิดให้ดูให้ฟังถามว่านี่ฝีมือเธอหรือเปล่า

    จันทร์จรีไม่ตอบแต่ชี้กราดถามอย่างหาเรื่องว่าฝีมือใคร มิกิ ต้อยติ่ง หรือมาร์ค แต่แฟรงค์ไม่ให้เธอพาหลงประเด็น ถามย้ำว่าใช่เธอหรือเปล่า จันทร์จรียอมรับ ว่าใช่ พูดอย่างยโสโอหังว่าพราวสมควรโดนไหมล่ะ

    นึกว่าเป็นพราวแล้วจะดังค้างฟ้า ไม่เห็นหัวคนอื่น พูดอย่างอวดดีว่า

    “คอยดู ฉันจะต้องดังกว่านังพราวให้ได้”

    แฟรงค์ไล่ให้ไปดังที่อื่น ด่าว่าเธอเป็นเนื้อร้ายใครเลี้ยงไว้มีหวังถูกเนรคุณเข้าสักวัน จันทร์จรีก็ยังอวดดี เลยถูกแฟรงค์ไล่ออกจากบ้าน ให้เวลาถึงพรุ่งนี้ แต่จันทร์จรีตวาดบอกแฟรงค์อย่างผยองว่าไม่ต้องถึงพรุ่งนี้ ตนจะไปคืนนี้ เดี๋ยวนี้เลยพูดอาฆาตก่อนออกไปว่า

    “จำไว้นะพวกแกทำอะไรกับฉันไว้ ฉันจะเอาคืน ฝากบอกนังพราวด้วย คอยดูจันทร์จรีคนนี้ จะต้องดังกว่า รวยกว่า เขี่ยนังพราวให้ร่วงจากบัลลังก์ ขึ้นมาเป็นซุปเปอร์สตาร์เบอร์หนึ่งของเมืองไทยแทนนังพราวให้ได้ คอยดู!”

    ooooooo

    มีนไปรับปอนด์ปอนด์ออกจากโรงพยาบาลจ่ายค่ายาและค่าห้องไปจนเงินเกือบหมด บอกแม่แก้วที่เห็นใจห่วงใยว่าไม่ต้องห่วง เงินเดี๋ยวก็หาใหม่ได้ปอนด์ปอนด์หายก็ดีแล้ว

    ขณะมีนลงไปจ่ายเงินนั้น ได้อ่านหนังสือพิมพ์เจอข่าวพราวกลับมาแล้ว นึกขึ้นมาทันทีว่า “ตกงานแล้วสิเรา”

    ยังไม่ทันออกจากโรงพยาบาล มีนก็ได้รับโทรศัพท์จากแฟรงค์ ดีใจนึกว่ามีงานบอกว่าจะรีบไปหาเดี๋ยวนี้

    มีนไปถึงคอนโดหรูริมแม่น้ำของพราว แฟรงค์กับเอมี่ร้องบอกพราวที่อยู่ในห้องว่า สแตนด์อินของเธอมาแล้ว พราวออกมาในชุดเกาะอกกางเกงขาสั้นกุดสุดเก๋พลางใส่ต่างหูไปด้วย พอออกมาเห็นมีนพราวถึงกับทำต่างหูหลุดมือ มองมีนตะลึงที่หน้าตาเหมือนตนราวกับแกะผิดก็ตรงที่มีนมีปานแดงที่แก้มเท่านั้น

    พราวบอกมีนว่าแฟรงค์กับเอมี่เล่าเรื่องมีนแปลงโฉมเป็นพราวไปในงานต่างๆ ชมว่ารับมือกับนักข่าวได้โดยไม่มีใครระแคะระคายเลย ถามว่าทำไมถึงทำได้ มีนตอบซื่อๆว่าไม่รู้ รู้แต่ว่าต้องทำให้ได้ เหตุผลคือตนต้องการเงิน ยอมรับว่า

    “ไม่ว่าจะให้มีนทำอะไร งานยากแค่ไหนถ้าไม่ได้ทำผิดกฎหมายมีนก็จะทำเพื่อเงิน” มีนบอกว่าตนต้องการเงินไปช่วยเหลือบ้านเด็กกำพร้า ไม่ได้อาจเอื้อมจะเป็นพราวเลยจริงๆ ขอโทษและขอพราวอย่าโกรธตนเลย

    พราวบอกให้หยุดเถอะ ตนไม่ได้โกรธและอยากขอบคุณด้วยซ้ำที่มาช่วยเหลือทั้งที่ไม่ได้รู้จักกันเลย แล้วเอาเงินให้มีนปึกใหญ่บอกว่าเป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆที่มีนมาช่วยกู้สถานการณ์ให้ตนกับแฟรงค์

    มีนบอกว่าตนรับไม่ได้ ตนจะรับเงินก็ต่อเมื่อเงินนี้เป็นค่าแรงที่ตนทำงานให้พราวเท่านั้น ตนจะไม่รับเงินฟรีๆ เด็ดขาด แล้วลากลับ ออกไปแล้วก็นึกเสียดายมากที่ไม่ได้ทำงานแทนพราวอีกแล้ว แต่ก็ให้กำลังใจตัวเองว่า

    “ไม่เป็นไรน่ามีน ไม่มีงานนี้ ก็ไปหางานใหม่ทำ”

    พราวบอกแฟรงค์ให้ติดต่อกองละครอโยธยาเลย บอกเขาว่าตนพร้อมจะกลับไปเข้ากล้องให้เขาแล้ว แฟรงค์ดีใจมากพราวบอกแฟรงค์แล้วก็หยิบหนังสือขึ้นอ่านตาดูหนังสือแต่ใจ...คิดถึงบอดี้การ์ดสมชาย...

    ooooooo

    จู่ๆ คืนนี้สมชายก็ฝันถึงเรื่องเจ๋งแก๊งค้ายาเสพติดที่ยังหลบหนีอยู่ พอสะดุ้งตื่นก็ได้รับข้อความที่ผู้กำกับสหวุฒิส่งมา

    “ได้เบาะแสไอ้เจ๋งแล้ว หลังจากหนีไปกบดานที่อื่นพักใหญ่ ตอนนี้มีข่าวมันกลับมาเคลื่อนไหวอยู่ในกรุงเทพฯ”

    ข่าวนี้ ทำให้เลือดตำรวจของสมชายร้อนรุ่มขึ้นมาอีกครั้ง

    เจ๋งกลับมาพักที่อู่แต่งรถเถื่อนสองพี่น้องซึ่งปิดไปแล้วนับแต่โอมพี่ชายถูกตำรวจยิงตาย เจ๋งอ่านข่าวหนังสือพิมพ์ที่พราวไปพายเรือกับผู้ชายที่อัมพวาแม้รูปจะไม่ชัด แต่เจ๋งก็จำได้ว่าผู้ชายคนนั้นคือสมชาย! มันโยนขวดเบียร์ขึ้นไปแล้วยิงปังขวดแตกเปรี้ยงประกาศจะล้างแค้นให้พี่ชาย

    สมชายมองบัตรตำรวจและปืนคิดหนักว่าจะอยู่ที่นี่หรือกลับไปเป็นตำรวจอีกครั้ง ในที่สุดสมชายเก็บปืนใส่ปลอกและเก็บบัตรประจำตัวตำรวจ น้องนุชเข้ามาถามว่าพี่ชายจะไปไหน จะไปตามพราวหรือ?

    “ผู้หญิงคนนั้น สำคัญยังไงเหรอ พี่ถึงต้องไปตาม พี่จะกลับไปทำงานต่างหาก”

    น้องนุชดีใจมาก บอกว่าถ้าแม่รู้จะต้องดีใจมากเลย สมชายบอกว่าแล้วจะกลับมาเยี่ยมบ่อยๆ

    “พาคุณพราวกลับมาด้วยนะพี่ นุชจะได้แก้ตัว ที่ทำให้คุณพราวโกรธ”

    “ป่านนี้ยัยซุปตาร์นั่นคงลืมที่นี่ไปแล้วล่ะ เราก็ควรจะเลิกคลั่งไคล้เขาเสียที เอาเวลาไปสนใจอ่านหนังสือหนังหาให้มากประเทืองปัญญากว่าเยอะ แล้วนี่แม่อยู่ไหน” น้องนุชบอกว่าแม่ให้ตนมาตามพี่อยู่พอดี

    ooooooo

    มีนกลับถึงบ้านแก้วเศร้าๆ แม่แก้วถามว่าไหนว่าแฟรงค์โทร.ตามไปทำงาน ทำไมกลับมาเร็ว มีนบอกว่าพราวกลับมาแล้วตนก็คงไม่มีงานอีกแล้ว แม่แก้วถามว่าเสียดายไหม งานแบบนี้คงหาไม่ได้อีกแล้ว

    “ชีวิตคนเรา ถ้ามัวแต่เสียดาย ก็จะไม่มีกำลังใจทำอะไรพอดี หางานใหม่ดีกว่าแม่ เออนี่...แม่แก้วรู้ไหม คุณพราวสวยมากเลย ชาติที่แล้วเธอคงทำบุญไว้มาก ชาตินี้เลยเกิดมาสวยรวยรูปและทรัพย์ไม่ต้องลำบาก ไปที่ไหนก็มีแต่คนชื่นชอบ”

    “มีนเองก็ทำบุญไว้มากนะลูก มีนช่วยเหลือเด็กๆที่กำพร้า ทำงานหนัก เสียสละชีวิตตัวเอง ยอมลำบากเพื่อให้เด็กๆได้กินอิ่ม นอนหลับ ชาติหน้าหนูต้องสวยยิ่งกว่านางฟ้าเสียอีก”

    มีนสาธุ ขอให้สมพรปากแม่แก้วเถิด ถามว่าแล้วแมนไปไหน แม่แก้วบอกว่าไปซื้อกับข้าว มีนจึงขอเข้าไปดูเด็กๆข้างใน แม่แก้วเดินตามเข้ามา รำพึงด้วยความรักและสงสาร...

    “มีนเอ๊ย...ชีวิตลูกจะได้สุขสบาย มีความรักกับเขาบ้างไหมนะ...”

    ooooooo

    สมชายในชุดพร้อมเดินทางเข้ากรุงเทพฯ ผ่านห้องที่พราวเคยพักอดใจไม่ได้เปิดประตูเข้าไปอย่างมีความผูกพัน แต่กลับเจออรชุมาอยู่ในห้อง

    อรชุมาเก็บเสื้อผ้าที่พราวทิ้งไว้ใส่กระเป๋า ฝากสมชายเอาไปให้เธอที่กรุงเทพฯ เขาบอกว่าตนไม่มีเวลา แต่อรชุมาก็ให้คนเอากระเป๋าไปไว้ที่ท้ายรถเขา บอกว่าจะคืนพราวด้วยวิธีไหนก็แล้วแต่เขา

    พอสมชายขับรถออกไป น้องนุชก็ปรารภกับแม่ว่า “อยากให้พี่สมชายกลับไปคืนดีกับคุณพราวจัง”

    “มันก็ขึ้นอยู่กับว่า...คุณพราวยังรอพี่เราอยู่รึเปล่า” อรชุมาตอบอย่างไม่คาดหวังอะไรมาก

    ฝ่ายพราวที่กำลังถูกติณห์รุกหนัก วันนี้พราวเชิญเขามาดินเนอร์ที่บ้านพราวแสงขอบคุณที่เขาช่วยดูแลตน ท่ามกลางการเปิดทางและลุ้นของทั้งแฟรงค์ เอมี่และน้องๆระหว่างดินเนอร์ ติณห์เอ่ยชวนพราวคราวหน้าไปดินเนอร์กันที่บ้านตน พูดอย่างมีความหวังว่า

    “บางทีคุณอาจจะเป็นนางฟ้า นำปาฏิหาริย์ไปให้น้องชายผมก็ได้”

    พราวงงๆว่าน้องชายเขาเป็นอะไรและปาฏิหาริย์เรื่องอะไร จนติณห์เท้าความถึงวันก่อนที่มีนมาและภาวนาให้เกิดปาฏิหาริย์กับน้องชายเขา พราวจึงนึกได้ว่าเขาคงหมายถึงมีน เธอจึงสวมรอยผสมโรงได้อย่างแนบเนียนว่า

    “อ๋อ...จำได้แล้วค่ะ ถ้าสามารถ พราวก็อยากทำให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นกับน้องชายของคุณจริงๆ เขาจะได้หาย ตื่นขึ้นมาเป็นน้องชายคนเดิมของคุณอีกครั้ง” พราวพูดให้กำลังใจ แต่พอหันมาอีกทีติณห์หายไปแล้ว พราวมองหาสงสัย อยู่ๆก็มีสร้อยเพชรคล้องคอจากข้างหลัง พราวอุทานเบาๆ “อุ๊ย...อะไรคะเนี่ย”

    “ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่มีให้กับผม” พลาง

    ติณห์เดินมามองด้านหน้า “สวยมากครับ เพชรดูมีค่ามากเมื่ออยู่บนตัวคุณ” และเมื่อพราวขอบคุณ เขาเอ่ย “ผมไม่ต้องการคำขอบคุณจากคุณครับ ที่ผ่านมา ผมมีความสุขกับชีวิตหนุ่มโสดของผมมาก แต่มาวันนี้ ผมกลับรู้สึกมีความสุขมากกว่าเมื่อได้เจอคุณ ได้อยู่ใกล้ๆ คุณ...คุณพราวครับ”

    ติณห์คุกเข่าลงข้างหนึ่ง จับมือพราวไว้ มองหน้าแววตาหวาน ขณะเอ่ยขอ...

    “ผมต้องการเป็นคนพิเศษของคุณ ให้โอกาสผมนะครับ”

    “ค่ะ...ฉันจะเป็นคนพิเศษของคุณเหมือนกัน”

    ติณห์ยิ้มดีใจลุกขึ้นก้าวเข้าโอบกอดพราวไว้ พราวยิ้ม แต่กลับรู้สึก...กอดนี้ไม่อบอุ่นเหมือนของสมชาย...ติณห์ยิ้มอย่างสมหวัง...ที่วันนี้เขาเข้าถึงตัวพราวได้อย่างใกล้ชิดแล้ว...

    ooooooo

    พราวไปเป็นพรีเซ็นเตอร์คนใหม่ให้กับห้างดัง แฟนคลับตามไปเชียร์กรี๊ดกันสนั่นห้าง

    สมชายไปสืบข่าวเจ๋ง จอดรถอยู่ริมถนน รอสายที่ให้ไปสืบข่าว สายกลับมาบอกว่าตนอาจจะจำคนผิด สมชายส่งเงินให้หลายพันกำชับ “งั้นไปหาข่าวมาใหม่ เอาให้ชัวร์กว่านี้” ยังไม่ทันออกรถ ก็มีเด็กเอาโบรชัวร์มาวางที่หน้ารถ เป็นโบรชัวร์ที่มีพราวเป็นพรีเซ็นเตอร์ห้างดัง เขาหยิบมาดูแล้วขยำทิ้งลงตรงที่วางเท้า

    แต่พอออกรถก็เห็นเจ๋งขับรถผ่านไป สมชายหักพวงมาลัยตามไปอย่างเร็ว แต่เกือบคลาดกัน ดีที่เห็นรถของเจ๋งกำลังขับเข้าห้าง เขาตามไปได้ที่จอดรถชั้นสาม พอจอดรถก็รีบเดินหาเจ๋งเชื่อว่าต้องเข้าห้างไปแล้วแน่ๆ

    พลันสมชายก็ชะงักกับเสียงกรี๊ดของแฟนคลับพราวที่ตามกรี๊ดขณะพราวเดินโชว์ไปในห้าง เขามอง พราวอึ้ง พริบตาเดียวก็ทำหน้าเซ็งนึกเหมือนหลอกตัวเอง ว่าเมื่อกี๊เจอรูปคราวนี้เจอตัวจริงไม่รู้จะตามหลอกหลอนกันไปถึงไหน

    ทันใดนั้น สมชายชะงักกึกเมื่อเห็นเจ๋งอยู่บนบันไดเลื่อนกำลังลงมาชั้นล่างที่พราวเดินโชว์ตัวอยู่ เขาวิ่งไปทางบันไดเลื่อนแทรกตัวผ่านผู้คนลงบันไดเลื่อนไปทันที

    พราวเดินโชว์ตัวเสร็จจะไปนั่งตรงที่จัดไว้สำหรับแจกลายเซ็น แฟรงค์กับเอมี่หอบของที่แฟนคลับให้ตามมา พอดีติณห์โทร.เข้ามือถือ แฟรงค์รับสายทักทายเสียงแจ่มใส ติณห์อยู่ที่ออฟฟิศถามว่าพราวยุ่งอยู่หรือ แฟรงค์เล่าอย่างตื่นเต้นว่ายังโชว์ตัวไม่เสร็จ คนล้นหลามเหลือเกิน

    ติณห์พูดเสียงกลั้วหัวเราะว่าได้ยินเสียงกรี๊ดลอดเข้ามาในสายแล้วนึกภาพออกเลยว่าทุกคนเครซี่พราวขนาดไหน ก่อนวางสายเขาบอกแฟรงค์ว่า

    “ไม่มีอะไรครับ แค่ห่วงน่ะครับว่าคุณพราวทำงานราบรื่นดีไหม เสร็จงานแล้วผมขอล็อกคิวทานข้าวกับคุณพราวนะครับ” แฟรงค์รีบตอบรับ บอกว่าแล้วจะให้ พราวโทร.ไปหา ติณห์วางสายแค่นยิ้ม ที่แท้เขาต้องการเช็กอะไรบางอย่างเท่านั้น

    แต่ขณะจะกลับเข้าห้องทำงาน ก็เจอจันทร์จรีรี่เข้ามาทัก พนักงานแนะนำว่าจันทร์จรีมาร่วมคัดเลือกเป็นพรีเซ็นเตอร์แป้งทูเวย์คอลเลกชั่นใหม่ของบริษัท จันทร์จรีฉอเลาะหวังว่าเขาจะรับไว้พิจารณาแล้วหยิบตลับแป้งออกมาเติมหน้าอย่างเซ็กซี่

    ติณห์มองอย่างพอใจ ติณห์สัมภาษณ์จันทร์จรีด้วยตัวเอง เมื่อรู้ว่าเธอไม่อยู่ในสังกัดของแฟรงค์แล้วเพราะไม่พอใจที่แฟรงค์สนับสนุนแต่พราวคนเดียว เขารับเธอไว้ทำงาน เพราะ...เล็งเห็นประโยชน์ที่จะได้จากจันทร์จรีที่ขัดแย้งกับพราว

    ooooooo

    พราวถูกแฟนคลับห้อมล้อมจนขยับไปไหนไม่ได้ สุดเขตต์ต้องปีนเก้าอี้ถ่ายรูป พลันเขาก็เห็นพราวกระตุกเกร็ง ทีมงานตกใจถามว่าพราวเป็นอะไร?

    ผู้คนตกใจวิ่งกันอลหม่าน สุดเขตต์กระโดดลงไปกระชากชายผมทรงรากไทรที่เอาบางอย่างจี้ที่กลางหลังพราว สมชายที่ตามหาเจ๋งเห็นมันเดินมาข้างหลังพราวมือล้วงใต้เสื้อเชื่อต้องเป็นปืนแน่ๆ เขาพุ่งไปคว้าพราวออกจากทีมงานตะโกน

    “ส่งคุณพราวมาให้ผม ผมเป็นตำรวจ ผมจะดูแลเขาเอง” สมชายประคองพราวแหวกผู้คนออกไป

    สุดเขตต์จับชายผมทรงรากไทรได้ แต่มันสลัดหลุดหนีไปได้ แล้วหลบถอดวิกผมทรงรากไทร ถอดแว่นและเปลี่ยนเสื้อ เดินออกจากที่ซ่อนสวนกับสุดเขตต์ไปหน้าตาเฉย

    สมชายประคองพราวหนีออกมา แต่พราวขาพลิกเดินไม่ถนัด เขาจึงอุ้มเธอไปที่รถ สั่งให้ก้มหน้าลงถ้าไม่อยากให้ใครเห็น พราวก้มซบไหล่สมชายอย่างสนิทแนบ เจ๋งไล่ตามมาเห็นสมชายขับรถพาพราวออกไปแล้ว มันจิกตาคำราม

    “หึ! ครั้งนี้รอดไปได้ แต่อย่าคิดนะว่ามึงสองคนจะรอดตลอดไป กูจะล้างแค้นให้พี่ชายกู!”

    แฟรงค์กับเอมี่ตกใจว้าวุ่นเมื่อรู้ว่าพราวหายไป โทร.บอกติณห์ เขาบอกให้รออยู่ที่นั่นตนจะไปเดี๋ยวนี้ แต่สุดเขตต์บอกแฟรงค์ว่าไม่ต้องตกใจเพราะพราวไปกับตำรวจชื่อสมชาย ทั้งสองคงคุ้นเคยกันดีตั้งแต่อยู่อัมพวาแล้ว

    สมชายจะพาพราวไปแจ้งความ เธอไม่ไป จะพาไปโรงพยาบาลเธอก็ไม่ไป ทั้งยังแผลงฤทธิ์ลงจากรถไป ยืนรอโบกแท็กซี่ แต่ไม่มีแท็กซี่ผ่านเลย สมชายจึงเอารถไปเทียบเรียกให้ขึ้นรถขู่ว่าถ้าไม่ขึ้นตนจะทิ้งไว้ตรงนี้จริงๆ ถามว่ารู้ไหมว่าแถวนี้เขาเรียกว่าดงล่าสวาทอยากเป็นข่าวหน้าหนึ่งก็ตามใจ พราวจึงยอมขึ้นรถไปกับเขา

    สมชายพาพราวไปที่บ้านพักของเขา พราวมองทึ่งไม่คิดว่าบ้านชายโสด นอกจากจะไม่รกรุงรังแล้วยังจัดตบแต่งด้วยศิลปะร่วมสมัยที่ดูง่ายไม่หรูหราแต่สวยงาม

    พอมาถึงสมชายเข้าห้องไปถอดเสื้อยืดเหลือแต่เสื้อกล้ามเผยให้เห็นแผงอกและกล้ามที่แข็งแรง เขาเดินออกมาเห็นพราวนั่งอยู่ เขาถามมีเลศนัยว่า “จะให้ผมเริ่มตรงไหนก่อนดี” พราวตกใจถามว่าเริ่มอะไร? “ก็เริ่มรื้อฟื้นความหลังของเราไง” ว่าแล้วก็เดินเข้าหา พราวตกใจมองเขาอึ้ง ทีแรกสมชายตั้งใจจะแกล้งเธอ แต่พอได้อยู่ใกล้จริงๆก็อ่อนไหว

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    “พีค” เจ้าสาวสวยเลือกได้ลุ้นแต่ง “โต๋” หรือ “ฌอห์ณ” ใน “หว่อ อ้าย หนี่ เธอที่รัก”

    “พีค” เจ้าสาวสวยเลือกได้ลุ้นแต่ง “โต๋” หรือ “ฌอห์ณ” ใน “หว่อ อ้าย หนี่ เธอที่รัก”
    26 ต.ค. 2564

    02:01 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันอังคารที่ 26 ตุลาคม 2564 เวลา 06:48 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์