พราว

สมชายมีความสุขมากเมื่อได้กลับมาอยู่บ้านกับแม่และน้องในบรรยากาศที่เป็นธรรมชาติ วันนี้ขณะตั้งโต๊ะจะทานอาหารเย็นกัน อรชุมากับน้องนุชถามว่าพราวหายไปไหนทำไมไม่ชวนมาทานด้วยกัน

ทีแรกสมชายก็ทำเป็นไม่สนใจทั้งที่ใจก็ห่วงอยู่ พอถูกทั้งแม่และน้องมองอย่างตำหนิก็ลุกไปตาม

สมชายไปเจอไอ้หื่นกำลังปล้ำพราวอยู่พอดี เขาถีบประตูเข้าไป มันตกใจผงะ คนที่อยู่บนเตียงถูกสมชายถีบตกลงมาด่า “ไอ้ชั่วเอ๊ย!” แล้วรีบดูพราวถามว่าเป็นยังไงบ้าง

พราวยังตกใจกลัวตัวสั่น เขาปลอบอย่างห่วงใยว่า

“ไม่เป็นไรแล้วครับ ไม่เป็นไร ผมอยู่นี่ไม่ต้องกลัว จะไม่ให้มันทำอะไรคุณได้เด็ดขาด”

วายร้ายอาศัยจังหวะนั้นเอาแจกันทุบที่ท้ายทอยสมชายจนมึน แล้วมันก็ช่วยกันลากเขาไปขึงรุมทำร้ายต่อยจนคิ้วแตก

“กรี๊ด...อย่าทำเขา หยุดเดี๋ยวนี้นะ อย่าทำอะไรเขา ...อย่า!” พราวร้องตะโกนอย่างขวัญเสีย

สมชาย...นายตำรวจหนุ่มผู้ผ่านการฝึกฝนและต่อสู้กับวายร้ายมาโชกโชน พลิกสถานการณ์ได้ไม่ยาก เขาเล่นงานมันกลับ ถีบคนหนึ่งกระเด็นไปชนระเบียงร่วงไม่เป็นท่า อีกคนก็ถูกตบบ้องหูแล้วอัดเข่าเข้าเป้าจนมันตัวงอหน้าเขียว ลากมันออกไปขู่จะจับส่งตำรวจ
พราวตกใจรีบลงจากเตียงแต่เจ็บท้องจนจุกทรุดลงไปอีก

สมชายถามคนร้ายว่ามาจากไหนเข้ามาในโฮมสเตย์ได้ยังไง มันบอกว่าผ่านมาจะหาที่พัก สมชายถามว่ามาหาที่พักหรือมาขโมยของ มันปฏิเสธปากคอสั่นว่ามันไม่ได้ทำ ไม่ได้มาขโมยของเสียงเอะอะโวยวายทำให้แขกที่มาพักพากันออกมาดู สมชายเห็นไม่ดีสั่งมันหุบปาก ลุกขึ้นจะพาไปคุยกันที่โรงพัก มันยกมือไหว้อ้อนวอนอย่าจับตนเลย

“ปล่อยเขาไปเสีย!” เสียงพราวสั่ง สมชายหมั่นไส้ถามว่าวิญญาณนางฟ้าเข้าสิงหรือไง ไอ้หื่นนี่มันจะข่มขืนเธอนะ “ฉันถึงอยากให้ปล่อยมันไปไง ฉันขอร้อง...ช่วยฉันอีกสักครั้ง ถ้าเรื่องนี้ไปถึงโรงพัก มีข่าวออกไป ฉันอยู่ที่นี่ต่อไปอีกไม่ได้แน่”

สมชายเพิ่งนึกได้ จำใจปล่อยพวกมันไป สั่งมันให้ขอโทษพราว แล้วไล่ให้รีบไปก่อนตนจะเปลี่ยนใจ

“ชาย...เกิดเรื่องอะไรขึ้นลูก” อรชุมาตื่นตกใจเข้ามากับน้องนุช พอรู้ว่ามีคนร้ายเข้ามาปล้ำพราวก็ตกใจรีบเข้าไปดู

“คุณพราว...น้าขอโทษที่ดูแลที่นี่ไม่ดี ปล่อยให้คนแปลกหน้าหลุดเข้ามาทำให้คุณตกอยู่ในอันตราย”

“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ พราวไม่ได้เป็นอะไร ต้องขอบใจลูกชายของน้าที่มาช่วยพราวไว้ทัน”

อรชุมารำพึงรำพันว่าทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้กับพราวด้วย อุตส่าห์หนีร้อนมาพึ่งเย็นแท้ๆ

“นั่นสิคะ พราวก็ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของพราว ก่อนจะมาที่นี่ก็มีคนพยายามจะฆ่าพราว”

ทั้งอรชุมากับน้องนุชตกใจ น้องนุชถามว่าพูดเรื่องจริงไม่ใช่ละครใช่ไหม

“ถ้าเป็นละครก็ดีสิ ฉันจะได้เลิกเล่นมันกลางคัน เปลี่ยนไปเล่นละครตลกๆ หรือละครรักโรแมนติก ที่มีผู้ชายอบอุ่น รักฉันสุดชีวิต คอยปกป้องฉันได้”

“ฮูยยยย...ผู้ชายอบอุ่นที่นี่ก็มีค่ะ สมชาย พี่ชายหนูไงคะ” น้องนุชเสนอทันที ถูกอรชุมาดุว่าไม่ใช่เวลาพูดเล่น น้องนุชทำหน้าตายบอกว่า พี่ชายตนถึงจะห่ามไปหน่อยปากจัดไปนิด แต่ถ้าใครได้เป็นแฟน รับรองว่าต้องอบอุ่นโคตรๆ เพราะพี่ชายจะดูแลปกป้องอย่างสุดชีวิตชนิดไม่คิดถึงชีวิตตัวเองเลยทีเดียว

พราวคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ที่สมชายเข้ามาช่วยตนพ้นจากเงื้อมมือคนชั่ว ปกป้องและให้กำลังใจอย่างอบอุ่นแล้วก็รู้สึกอุ่นใจ

อรชุมาเห็นพราวนิ่งไป ถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เธอบอกว่าไม่เป็นไรมีแต่จุกท้องที่ถูกต่อย อรชุมาจึงบอกน้องนุชให้รีบไปเอากระเป๋าน้ำร้อนกับยาแก้ปวดมา ตัวเองประคองพราวไปที่เตียงขอดูท้องว่ามีแผลหรือเปล่า

ooooooo

เหตุการณ์เมื่อหัวค่ำ ทำให้คืนนี้สมชายไม่วางใจ พกปืนเดินตรวจตราไปรอบโฮมสเตย์ เจอลุงป่อยถือไม้ลาดตระเวนเช่นกัน ต่างคนต่างทำเลยเกือบปะทะกัน

สมชายเล่าให้ลุงป่อยฟังว่า

“กระเป๋าเป้ของพวกมันที่ทิ้งไว้ในห้องคุณพราว มีทั้งเงิน นาฬิกา ข้าวของของแขกที่มันแอบเข้าไปขโมยมา มารสังคมแบบนี้ มันน่าจับยัดกรงเสียให้เข็ดสักปีสองปี” ลุงป่อยถามว่าแล้วปล่อยมันไปทำไม “นึกว่าผมอยากปล่อยเหรอ ยัยซุปเปอร์สตาร์โน่นเขาขอไว้ คงไม่อยากให้ตัวเองเป็นข่าวฉาวๆ”

“เฮ้อ...เป็นดารานี่มันลำบากเนอะ ทุกข์ก็ปิด สุขก็ปิด ชีวิตเหมือนเล่นซ่อนหาตลอดเวลา ปกๆปิดๆชีวิตแบบนี้ ลุงว่ามันไม่มีความสุขหรอก ไม่งั้นทั้งรวยทั้งดังอย่างคุณพราวจะทิ้งชื่อเสียงหลบมาบ้านนอกแบบนี้

ให้คุณชายใช้งานเล่นทำไม คุณพราวเหมือนหนีใครมา”

“หนีอะไรลุง...ดาราชอบทำติสต์แตกแบบนี้แหละ ดังไง... เงินเหลือใช้ เลยเรียกร้องความสนใจ” สมชายสมเพช

“แต่ลุงว่า คุณพราวกำลังหนีตัวเอง หนีความเป็นดาราของตัวเองไงครับ”

สมชายมองหน้าลุงป่อยเหมือนฉุกคิดอะไรได้

ooooooo

ด้วยความเป็นห่วง สมชายไปเคาะประตูห้องพักของพราว ไม่มีเสียงจากข้างใน เปิดประตูเข้าไปดูก็ไม่มีพราว เขาตกใจนึกว่าเธอหนีกลับไปแล้ว แต่พอเปิดตู้เสื้อผ้าเห็นยังอยู่เต็มตู้ก็โล่งใจ

สมชายเดินหาพราวไปเจอนั่งเหม่ออยู่ที่ศาลาริมคลอง พอได้ยินเสียงฝีเท้าคนเธอคว้าไม้พร้อมสู้ สมชายเข้าไปถาม

“กลัวแล้วยังจะมานั่งข้างนอกคนเดียวอีก ทำไมไม่อยู่ในห้อง”

“ก็...ฉันไม่กล้าอยู่ในห้องคนเดียว หน้าพวกมันติดตาตามหลอนฉัน ออกมาอยู่ข้างนอก ถ้าเกิดอะไรขึ้นฉันยังร้องตะโกนให้ใครช่วยได้ หรือไม่ก็มีทางวิ่งหนีไปไหนต่อไหนได้”

สมชายฟังแล้วสงสาร นั่งลงข้างๆถามอย่างอ่อนโยนห่วงใยว่า คนร้ายไม่ได้ทำอะไรเธอมากไปกว่าที่ตนเห็นใช่ไหม พราวโมโหถามว่า คิดว่าตนเสียท่ามันไปแล้วหรือ สมชายสาบานว่าตนไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นเลยจริงๆ

“ขอบคุณ...ขอบคุณที่มาช่วยฉันทันเวลา ขอบคุณมาก” พราวพูดจากใจจริง เปรยๆเหมือนปรารภว่า “ยิ่งหนี ฉันก็ยิ่งเจอแต่เรื่อง บางทีอาจจะไม่มีที่ไหนบนโลกนี้ให้พราวหนีพ้น พราวคงต้องหนีขึ้นไปอยู่บนโลกพระจันทร์โน่นถึงจะไม่มีใครรู้จัก ถึงจะหลุดพ้นเคราะห์กรรมของตัวเอง แล้วก็มีความสุข”

สมชายบอกว่าบนโลกนี้มีความสุขมากมายเธอหามันไม่เจอเองต่างหาก พราวถามว่าอยู่ไหนตนจะไปหามันเอง สมชายอาสาจะพาเธอไป พราวบอกว่าจะลองเชื่อใจเขาดูสักครั้ง สมชายจับมือพราวเอ่ยอย่างสุภาพ

“เชิญครับ คุณซุปตาร์...” แล้วดึงพราวลุกขึ้น ต่างสบตากันอย่างท้าทาย แต่...ความไว้เนื้อเชื่อใจเริ่มขึ้นแล้ว...

ooooooo

สมชายจูงพราวไปที่ริมคลอง พาลงเรือหางยาวติดเครื่องที่จอดอยู่แถวนั้น พอเขาลงเรือก็หันมารับพราวลงไป แต่พราวลงแรงไปหน่อยทำให้เรือโคลงจนพราวเซ รู้สึกปวดจุกที่ท้องขึ้นมาอีก

“ไม่ไหวมั้งคุณ ผมว่าอย่าไปเลย” แต่พราวยืนยันว่าตนไหว สมชายจึงแก้เชือกผูกเรือแล้วติดเครื่อง พราวถามว่าดึกป่านนี้แล้วจะพาตนไปไหน เขาบอกว่าจะพาไปดูกระสือ

อรชุมากับน้องนุชอยู่ที่เรือนพักชั้นสอง มองผ่านหน้าต่างเห็นสมชายพาพราวลงเรือแล้วติดเครื่อง ก็สงสัยว่าเขาจะพาเธอไปไหน น้องนุชที่เชียร์พี่ชายกับพราวอยู่แล้วบอกแม่ว่า

“ไปไหนก็ช่างเขาเถอะแม่ ให้เขาไปด้วยกัน

ไม่ดีเหรอ โรแมนติกดีออก” พอถูกแม่ถามว่าคิดอะไรอยู่ น้องนุชบอกว่า “คิดอยากให้พี่ชายได้คุณพราวเป็นลูกสะใภ้ให้แม่ไง ฮิๆ”

อรชุมาติงว่าเป็นไปไม่ได้หรอกสองคนนั้นกัดกันจะตาย น้องนุชพูดหน้าทะเล้นว่าลงเรือไปด้วยกันสองคนแบบนี้ อะไรๆก็เป็นไปได้ทั้งนั้นแหละแม่

สองแม่ลูกยืนดูเรือหางยาวขับออกไปตามความคาดหวังของตัวเอง

พอขับเรือไปถึงแม่น้ำแม่กลอง สมชายก็ดับเครื่องปล่อยให้เรือลอยไปตามสายน้ำช้าๆ สมชายบอกว่าเรามาถึงคลองผีหลอกกันแล้ว พราวตกใจกับชื่อคลอง สมชายชี้ให้ดู

“โน่นไง...เห็นแสงแว้บวับแล้วนั่น...มากันเป็นดงเลย”

พราวผวาซุกหน้ากับแขนสมชาย โวยว่าความสุขบ้าอะไรพามาดูดงกระสือ รบเร้าให้พากลับ สมชายพูดขำๆว่าไม่หลอกแล้ว ลืมตาดูซิ ไม่มีกระสือหรอก ทำเป็นหัวอ่อนเชื่อง่ายไปได้ แล้วจับหน้าพราวให้หันไปดู

พอพราวลืมตาดูก็ร้องว้าว...เมื่อเห็นฝูงหิ่งห้อยทั้งที่บินและที่เกาะตามต้นลำพูส่องแสงระยิบระยับไปหมด

“กระสือสวยจังเลย...แปลกดีนะ บ้านคุณเรียกหิ่งห้อยว่ากระสือ เก๋เชียว”

สมชายจะชี้แจงก็ถูกพราวจุ๊ปากให้เงียบเดี๋ยวกระสือหนีหมด เขาเลยเงียบยิ้มขำๆกับความแสบของพราว

พราวดูหิ่งห้อยอย่างมีความสุข จนสมชายเริ่มหาวชวนกลับ แต่เธอยังอยากดูต่อ พอสมชายปล่อยให้ดูไม่ถึงอึดใจพราวก็หลับอิงไหล่เขาไปแล้ว สมชายค่อยๆ ขยับมือไปโอบไหล่พราวไม่ให้เธอไหลร่วงจากไหล่ตน

ความใกล้ชิด ได้เห็นตัวตนแท้จริงของพราวทำให้สมชายเริ่มหวั่นไหว ไม่รู้ตัวว่าแอบมีใจให้พราวไปแล้ว...

ooooooo

ที่บ้านแสนรัก มีนทำงานอย่างขยันขันแข็ง ดูแลน้องๆ ด้วยความรัก เมตตา แม้น้องจะงอแงประสาเด็กมีนก็ดูแลด้วยความรัก

เช้านี้ เด็กๆทุกคนถูกปลุกลุกมาล้างหน้าแปรงฟันเตรียมกินข้าวกันแล้ว แต่ปอนด์ปอนด์ยังไม่ลงมา มีนขึ้นไปดูพบว่าตัวร้อนมาก มีนให้แม่แก้วอยู่บ้านตนจะพาน้องไปโรงพยาบาล แม่แก้วเป็นห่วงขอไปด้วย ให้แมนดูแลน้องๆแทน

อุ้มปอนด์ปอนด์ออกมารอรถ ทั้งแท็กซี่และรถส่วนตัวไม่มีใครยอมจอดรับ มีนจึงอุ้มน้องทั้งเดินทั้งวิ่งไปโรงพยาบาล ไปถึงในสภาพเหงื่อโชก พอพยาบาลรับน้องไปก็รีบพาเข้าห้องฉุกเฉินทันที

คุณหมอตรวจแล้วบอกว่าปอนด์ปอนด์เป็นไข้เลือดออก ถ้ามาช้ากว่านี้อาจช่วยไม่ทัน พยาบาลเรียกผู้ปกครองไปบอกว่า ค่ารักษาพยาบาลสูงมาก มีนบอกว่าไม่ว่าค่ารักษาพยาบาลจะสูงแค่ไหนตนก็จะหามารักษาน้อง

ระหว่างนั้นเอง มีนได้รับโทรศัพท์จากแมนบอกว่ายายเจ้าของบ้านมาทวงค่าเช่า แม่แก้วถามว่าขอเวลาไว้ 3 วันไม่ใช่หรือวันนี้เพิ่ง 2 วันก็มาทวงแล้วจะหาเงินที่ไหนมาให้ ซ้ำปอนด์ปอนด์ก็ไม่สบายอีก

“ใจเย็นค่ะแม่แก้ว เดี๋ยวมีนจะไปต่อรองกับยายเขาเอง แม่แก้วดูแลน้องอยู่นี่นะ วันนี้มีนจะไปทำงานให้พี่แฟรงค์ มีนจะได้เงินก้อนใหญ่เลยล่ะ แม่แก้วสบายใจได้ มีนรีบไปก่อนนะ”

“โธ่มีน...หนูต้องมาลำบากกับแม่แท้ๆ” แม่แก้วรำพึง

ooooooo

มีนกลับไปถึงบ้านแสนรัก เจอสภาพที่ยายเจ้าของบ้านพาชายฉกรรจ์มาสองคน พวกมันรื้อข้าวของโยนออกมานอกบ้านจนพวกเด็กๆตกใจร้องไห้กันระงม

มีนมาถึงก็อ้อนวอนยายว่ายังไม่ถึงเวลาเลย ก็ถูกยายด่าว่ามาวันนี้หรือพรุ่งนี้มีนก็ไม่มีให้ มันมีค่าเท่ากันแหละ

“ไม่เท่ากันหรอกยาย วันพรุ่งนี้สำหรับหนูมีค่ามากกว่า เพราะหนูมีความหวัง หนูจะหาเงินมาให้ยายได้แน่ๆ”

แฟรงค์กับเอมี่มาถึงพอดี เห็นสภาพบ้านแล้วแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น พอรู้จากมีนว่ายายเจ้าของบ้านมาทวงค่าเช่าที่ติดมา 3 เดือนแล้ว แฟรงค์ควักเงินออกมาปึกหนึ่งบอกยายว่าหยุดโวยวายได้แล้ว ถามว่าเท่าไหร่ ห้าหมื่นจะจบไหม

“เอ่อ...มีนติดยายแค่ 4 หมื่น 5 เองค่ะพี่แฟรงค์”

“งั้นฉันจ่ายล่วงหน้าให้เลย 5 หมื่น 5 โอเค้...มาดาม” แฟรงค์ยื่นเงินให้ ยายรีบดึงเงินไปแล้วเงียบสนิทเลย

มีนกอดเด็กๆกับแมนอย่างโล่งใจ เหมือนรอดตายไปอีกครั้ง...

ooooooo

พราวประทับใจเมื่อตื่นขึ้นมาเห็นสมชายหลับอยู่ที่พื้นข้างเตียง เพราะเมื่อคืนเธอบอกว่าไม่กล้าอยู่คนเดียว เขาจึงอาสาอยู่เป็นบอดี้การ์ดให้

สมชายยังหลับสนิท พราวเห็นรอยแตกที่คิ้วมีเลือดซึมออกมาจึงเอาทิชชูจะไปซับเลือดให้ พอมือแตะแผลเท่านั้นสมชายก็ลืมตาพึ่บจับแขนพราวเหวี่ยงลงนอนที่พื้นพลิกตัวคร่อมง้างหมัด ทั้งหมดเป็นไปอย่างรวดเร็วโดยสัญชาตญาณของตำรวจ

พราวตกใจแต่พอเห็นสมชายปล่อยหมัดทำไก๋เอามือลูบผมเท่ๆ ก็พูดขำๆ ว่าขี้เก๊กชะมัด แล้วบอกให้ลุกไปได้แล้วพลางผลักเขาที่เอว สมชายสะดุ้งโหยงเพราะบ้าจี้ พอรู้จุดอ่อนของเขา พราวก็ไล่จี๋เขาไปทั่วห้อง จนสมชายพลิกสถานการณ์ได้หันมาล็อกแขนเธอกอดเอวไว้ ทำให้ทั้งจมูกและปากเกือบชนกัน

“หนูพราวจ๊ะ...” อรชุมาเคาะประตูเรียกที่หน้าห้อง สมชายตกใจรีบลุก พราวชี้ที่หน้าต่างเขาจึงโดดหน้าต่างออกไป พอหนีพ้นแล้วก็ถามตัวเองงงๆว่า ทำไมต้องหนีแม่ด้วย ไม่ได้ทำผิดอะไรสักหน่อย สลัดความรู้สึกสับสนในสมองบอกกับตัวเองว่าไม่มีทาง...ยังไงก็ไม่มีทางหลงเสน่ห์ยัยซุปตาร์นั่นเด็ดขาด!

อรชุมาถามด้วยความเป็นห่วงว่าเป็นอย่างไรบ้างเมื่อคืนไปไหนมา พราวบอกว่าสมชายพาไปดูกระสือที่คลองผีหลอก อรชุมาถามอีกว่าไปดูหิ่งห้อย แล้วไม่เห็นสมชายกลับไปนอนบ้าน

“เออะ... ไม่กลับเหรอคะ เอ...พราวก็ไม่ทราบค่ะ คงหลับอยู่แถวๆนี้มังคะ” พราวทำหน้าตายแต่อรชุมา

มองอย่างรู้สึกตงิดๆชอบกล

ooooooo

งานประมูลภาพการกุศล จัดขึ้นที่โรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพฯ ที่หน้าโรงแรมมีกองทัพนักข่าวจับกลุ่มรอกันอยู่เต็ม

พอรถของแฟรงค์เข้ามาจอด ส้มจี๊ดบอกสุดเขตต์ว่าพราวมาแล้ว แต่คราวนี้ไม่ต้องจี้ให้สุดเขตต์ถ่ายรูป เพราะเขาเตรียมพร้อมและอยากถ่ายอยู่แล้ว

แฟรงค์ลงจากรถมาทักทายผู้สื่อข่าวก่อน บอกนักข่าวว่า เจอแฟรงค์ที่ไหนต้องเจอพราวที่นั่น แล้ว

ผายมือไปทางมีนในคราบพราวทั้งเสื้อผ้าหน้าผม

จัดเต็ม พราวก้าวลงจากรถอย่างสง่างาม ท่ามกลางเสียงกดชัตเตอร์และเสียงตะโกน พราว...พราว...พราว...

ไม่ขาดระยะ

มีนยิ้มจริงใจไหว้และโบกมือทักทายทุกคนอย่างอ่อนน้อม ผิดกับพราวตัวจริงที่วางมาดราวกับนางพญา

“ยัยนี่มาแนวใหม่ ทำเป็นมือไม้อ่อน ขยันสร้างภาพ จริงจริ๊ง” ส้มจี๊ดหมั่นไส้ ถูกสุดเขตต์สวนว่า สร้างภาพที่ไหนสายตาพราวจริงใจเสียขนาดนั้น ก็ถูกส้มจี๊ดค้อนตาแทบกลับ

นักข่าวพยายามสัมภาษณ์พราวแต่ถูกแฟรงค์กันไว้บอกว่าใจเย็นๆ ขอเข้าไปในงานก่อน

ooooooo

มีนตื่นๆกับสถานที่และผู้คนระดับไฮโซจนกุมมือตัวเองแน่น แฟรงค์ติดตามสังเกตตลอดเวลาบอกเอมี่ให้เอาแว่นหลุยส์ไปให้ถือ เอมี่เอาไปให้กระซิบบอก...

“อ้ะ...​ถือ​สอง​นิ้ว​นะ ชี้​กับ​โป้ง อีก 3 นิ้ว​กรีดดด... ​ไว้​หนู” มี​น​ทำ​ตาม​ได้​อย่าง​ถูกต้อง แฟรงค์​มอง​อย่าง​พอใจ​มาก

แฟรงค์​เห็น​ติ​ณห์​ยืน​คุย​อยู่​กับ​รัฐมนตรี​บัญชา​ก็​กระซิบ​ถาม​มี​น​ว่า​จำ​คน​ที่​ยืน​คุย​กับ​ติ​ณห์​ได้​ไหม มี​น​นึกออก​ทันที เพราะ​เมื่อ​สอง​ชั่วโมง​ที่​แล้ว​นี่เอง แฟรงค์​เอา​โน้ตบุ๊ก​มา​เปิด​ให้​ดู​และ​แนะนำ​คน​สำคัญ​ใน​งาน ทั้ง​ตัว​บุคคล​และ​ตำแหน่ง​หน้าที่​การ​งาน​ตลอด​จน​ประวัติ

มี​น​จำ​ที่​แฟรงค์​ย้ำ​ได้​ว่า...

“นี่​คือ​รัฐมนตรี​บัญชา ประธาน​จัด​งาน​ประมูลภาพ​การ​กุศล​ใน​ครั้ง​นี้ พราว​เคย​ช่วย​งาน​กุศล​ท่าน​มา 3 ครั้ง​แล้ว ได้​เงิน​เป็น​ล้าน​ทุก​ครั้ง ท่าน​เลย​เอ็นดู​เรียก​พราว​ว่า​ลูก​ทุก​คำ” ส่วน​ติ​ณห์ แฟรงค์​แนะนำ​ว่า “คน​นี้​หนู​เคยเจอมา​แล้ว เขา​ชื่อ​ติ​ณห์ หล่อ ไฮโซ ที่​สำคัญ​ยัง​โสด...สด...ทั้งแท่ง เจ้าของ​บริษัท เอน​แอนด์​ที ที่​กำลัง​ปิ๊ง​พราว”

แฟรงค์​กับ​เอ​มี่​พา​พราว​เข้าไป​ทักทาย​ติ​ณห์​และ​รัฐมนตรี​บัญชา โดย​แฟรงค์​ต้อง​คอย​กำกับ​คุม​เกมให้​มี​น​เป็น​พราว​ให้แนบเนียน ใน​การ​สนทนา บางที​แฟรงค์​ก็​พูด​นำ​ให้​มี​น​ตอบ​ตาม เรื่อง​ที่​ละเอียด​ซับซ้อน​ก็​ตอบแทน​เสีย​เลย

พอ​เจอ​ส้ม​จี๊ด​มี​น​ถูก​ถาม​ทันที​ว่า “คุณ​พราว​คะ ทำไม​พัก​กอง​ละคร​อโยธ​ยา​ไป​ล่ะ​คะ ทำไม​ไม่​ให้​คิวถ่ายต่อ” นักข่าว​คน​อื่น​ก็​ระดม​ถาม​ว่า จะ​ถอน​ตัว​หรือ​ยัง​ไง? หรือ​ไม่​มั่นใจ​ใน​ทีม​งาน​เพราะ​อุบัติเหตุ​ใน​กอง​ถ่าย?

แฟรงค์​กระซิบ​บอก​มี​น​ว่า​ไม่​ต้อง​ไป​มอง...ไม่​ต้อง​ตอบ ส่วน​ทีม​งาน​ก็​มา​ช่วย​กัน​นักข่าว​ให้​ไป​อยู่​มุม​กาแฟ​ของ​นักข่าว​ด้าน​นอก กระนั้น​ส้ม​จี๊ด​ก็​ยัง​อุตส่าห์​ยื่นหน้า​มา​ถาม​ว่า​ทำไม​เงียบ​ไป จะ​ไม่​ตอบ​หน่อย​หรือ จน​สุดเขตต์​ต้อง​ดึง​ตัว​ออก​ไป

ติ​ณห์​ที่​ยก​แก้ว​เครื่อง​ดื่ม​จิบ​จับตา​ดู​อย่าง​สงสัย​ใน​ท่าทาง​ที่​ดู​กังวลๆของ​มี​น

จันทร์​จรี​ที่​กำลัง​จับ​เท็จ​ต้อง​การ​หา​คำ​ตอบ​เรื่อง​พราว​ที่​คา​ใจ​อยู่ มา​ถึง​งาน​ก็​โทร​.ติดต่อ​กับ​ส้ม​จี๊ด​ทันที

ooooooo

งาน​ประมูล​ภาพ​การ​กุศล​เริ่ม​ขึ้น​แล้ว รัฐมนตรี​บัญชา​ขึ้น​กล่าว​เปิด​งาน​และ​เปิด​การ​ประมูล กล่าว​ขอบคุณ​พราว​ที่มา​ร่วม​งาน​วัน​นี้​ว่า

“ไม่​ว่า​ไป​งาน​ไหน เธอ​ก็​จะ​ร่วม​บริจาค​ด้วย​ทุกครั้ง เรา​มา​ดู​ซิ​ครับ​ว่า​ใน​งาน​นี้​คุณ​พราว​จะ​ช่วย​มอบทุน​การศึกษา​ให้​เด็กๆสัก​เท่า​ไหร่ งั้น​เรา​มา​เปิด​งาน​ด้วย​ภาพ​แรก​กันครับ”

ทีม​งาน​ยก​ภาพ​บน​ขาหยั่ง​มี​ผ้า​คลุม​มา​วาง บัญชา​เชิญ​พราว​บริจาค​ให้​ภาพ​นี้​เป็น​คน​แรก เชิญ​พราว​เปิดภาพ​ดู​ได้​เลย พราว​เดิน​ไป​แง้ม​ผ้า​ขึ้น​ดู​ภาพ แขก​ใน​งานมอง​อึ้งๆ จน​แฟรงค์​ต้อง​แก้​สถานการณ์​ทำ​เป็น​พูด​ติดตลก​ว่า

“เอ่อ...ไม่​เอา​น่า​พราว เล่น​มุก​อะไร​นั่น​น่ะ ดึง​ผ้า​ออก​ได้​แล้ว​หนู ทุก​คน​อยาก​จะ​เห็น​ภาพ​ใจ​จะ​ขาด​แล้ว​ว่า​เป็น​รูป​อะไร” ติ​ณห์​อยู่​ใกล้ๆ เข้าไป​ช่วย​โดย​อ้อมมือ​โอบ​หลัง​มี​น​ไป​ดึง​ผ้า​ออก​ช้าๆ ทันที​ที่​ผ้า​หลุด​ทุก​คน​เห็น​ภาพ​ถึง​กับ​ฮือ​ฮา

เป็น​ภาพ​ครอบครัว​ไก่​มี​พ่อ​แม่​และ​ลูกเจี๊ยบ​สาม​ตัว ติ​ณห์​ส่ง​ลูก​ให้​มี​น​ถาม​ว่า​ทำไม​อึ้ง​ไป​มี​อะไร​หรือ​เปล่า

“เอ่อ...เปล่า​ค่ะ ฉัน​แค่​อึ้ง​น่ะ​ค่ะ ภาพ​นี้​มี​แค่​ไก่ ไม่​มี​อะไร​เลย”

เป็น​คำ​ตอบ​ที่​ทำเอา​ศิลปิน​เจ้าของ​ภาพ​ถึง​กับ​หนวด​กระตุก ทุก​คน​อึ้ง ติ​ณห์​ช่วย​แก้​ว่า “ผม​ว่า​ก็​สวยดี​นะ​ครับ”

“ไม่​ค่ะ...ไม่​สวย แต่​เป็น​รูป​ที่​งดงาม​และ​กินใจ​มาก​ต่างหาก”

เสียง​ฮือ​ฮา​ดัง​ขึ้น​อีก​ครั้ง แฟรงค์​ถอน​ใจ​เหมือน​รอด​ตาย

“แล้ว​ภาพ​นี้​กินใจ​ยัง​ไง​หรอครับ​คุณ​พราว” ติณห์​ชง​อีก มี​นอ​ธิบา​ยอ​ย่าง​ฉะฉาน​ว่า

“ลูกเจี๊ยบ​ทั้ง​สาม​ตัว เกิด​มา​อยู่​พร้อมหน้าพร้อมตา​พ่อ​แม่ เป็น​ครอบครัว​ที่​มี​ความ​สุข แต่​ถ้า​ภาพ​นี้” มี​น​เอา​มือ​ปิด​พ่อ​ไก่​แม่​ไก่​ไว้ “ขาด​พ่อ ขาด​แม่ ก็​จะ​เหลือ​แค่​ลูกเจี๊ยบ​สาม​ตัวอยู่​ด้วย​กัน​ตามลำพัง ภาพ​นี้​ก็​จะ​เป็นภาพ​ที่​ไม่​สมบูรณ์​กลาย​เป็น​ภาพ​ที่เหงา​และ​น่า​เศร้า​มากๆ”

แขก​ใน​งาน​ต่าง​พยัก​หน้า​เห็น​ด้วย มี​น​ยัง​อธิบาย​ต่อ​เชื่อม​โยง​กับ​ชีวิต​เด็ก​กำพร้า​อย่าง​สะเทือนใจ​จน​น้ำตา​คลอ​ว่า

“เด็ก​ที่​เกิด​มา​มี​เงิน​ทอง ทรัพย์​สมบัติ​มากมาย ไม่​ใช่​คน​ที่​โชค​ดี​ที่สุด​ใน​โลก แต่​เด็ก​ที่​เกิด​มา​มี​พ่อ​แม่​อยู่​พร้อมหน้าพร้อม​ตา​และ​มี​ครอบครัว​ที่​อบอุ่น​ต่างหากที่​เป็น​คน​ที่​โชค​ดี​ที่สุด​ใน​โลก​ค่ะ”

เสียง​ปรบ​มือ​กึกก้อง​ไป​ทั้ง​ห้อง แฟรงค์​กับ​เอ​มี่​อึ้ง​แทบ​ไม่​เชื่อ​หู​ตัว​เอง สุด​เขต​ต์​ยิ้ม​เต็ม​หน้า ใน​ขณะ​ที่​ส้ม​จี๊ด​ทำ​หน้า​พะอืดพะอม

“กินใจ​ฮะ กินใจ​มากๆ นี่แหละ​พราว​ววว...” แฟรงค์​ปลื้ม​สุดๆ

ติ​ณห์​ปรบ​มือ​มอง​พราว​ด้วย​สายตา​แปลกๆ นึก​ใน​ใจ​ว่า​นี่​หรือ​พราว...ผู้หญิง​ที่​ทำลาย​ชีวิต​น้อง​ชาย​ตน แต่​ก็​คิด​อีก​แง่​ว่าแม่​นี่​สุด​แสน​ที่​จะ​สร้าง​ภาพ​โกหก​หลอกลวง

บัญชา​เริ่ม​เปิด​ประมูล​ถาม​พราว​ว่า​จะ​บริจาค​ให้​รูป​นี้​เท่า​ไหร่? พราว​อึกอัก​เพราะ​ไม่ได้​เตี๊ยม​เรื่อง​นี้​กัน​มา แต่​ก็​เอา​ตัว​รอด​ได้ ตอบ​ไป​ว่า “พราว​ขอ​บริจาค​หมื่น​นึง​ค่ะ” ทุก​คน​อึ้ง​ แฟรงค์​ทำท่า​จะ​เป็น​ลม ส้ม​จี๊ด​ขำ​ปน​แปลก​ใจ สุด​เขต​ต์​ก็​งงๆ

พอ​บัญชา​ถาม​ว่า​ให้​แค่​หมื่น​เดียว​เอง​หรือ มี​น​ก็​เพิ่ม​เป็น​สอง​หมื่น เสียง​ฮือ​ฮา​ดัง​ขึ้น​อีก แฟรงค์​มึน​อึดใจ​เดียว​ก็​แก้​สถานการณ์​พูด​แทรก​ขึ้น​ว่า “ท่าน รอ-มอ-ตอ​ฮะ สอง​หมื่น​น่ะ​พราว​ตั้งต้น​ตัวเลข​ให้​ประมูล​รูป​นี้​เป็น​ทุน​ก้อน​แรก​ไง​ฮะ ใคร​จะ​ร่วมมอบ​ทุน​ก็​ประมูล​มา​ได้​เลย​ค่ะ ทุน​บริจาค​ก้อน​แรก​ใน​วัน​นี้​จะ​ได้​เยอะ​ไง​ฮ้า...”

“ถ้า​อย่าง​นั้น ผม​ขอ​ประมูล​รูป​นี้​ร่วม​กับ​คุณ​พราว​เป็น​เงิน​หนึ่ง​ล้าน​บาท​ครับ” ติ​ณห์​เสนอ

เสียง​ฮือ​ฮา​ดัง​ขึ้น​อีก แฟรงค์​ยุ​ให้​เคาะ​เลย บัญชา​เคาะ​ทันที ประกาศ​ว่า

“เอา​ล่ะ​ครับ เรา​ได้​ทุน​การ​ศึกษา​ก้อน​แรก​ให้​กับ​เยาวชน​ของ​เรา​จาก​คุณ​ติ​ณห์​ร่วม​กับ​คุณ​พราว​เป็น​เงิน​หนึ่ง​ล้าน​บาท​ครับ”

เสียง​เฮ​ดัง​ขึ้น ติ​ณห์​จับ​มือ​มี​น​หัน​ไป​โค้ง​ให้​ทุก​คน มี​น​ถอน​ใจ​โล่ง​อก​ที่​หลุด​ไป​จาก​สถานการณ์​กดดัน​นี้​ไป​ได้ ติ​ณห์​หัน​มอง​หน้า​มี​น ยกมือ​มี​น​ขึ้น​จูบ​เบาๆ

ส้ม​จี๊ด​หัน​ไป​เยาะเย้ย​สุด​เขต​ต์​ว่า “เป็น​ไง แก​มี​สัก​ล้าน​บริจาค​เหมือน​นาย​ติ​ณห์​ไฮโซ​นั่น​ไหม เผื่อ​ยัย​พราว​จะ​สน​แก​ขึ้น​มา​จริงๆ ไอ้​ตากล้อง​ไส้แห้ง”

“ขอบใจ​ว่ะ​ที่​บอก ฉัน​จะ​รีบ​เก็บ​เงิน​ตั้งแต่​วัน​นี้ ให้​ได้​ครบ​ล้าน​ไวๆ” ตอบ​ประชด​แล้ว​สุด​เขต​ต์​หัน​ไป​ถ่ายรูป​ต่อ

ooooooo

วัน​นี้ สมชาย​แปลก​ใจ​มาก​เมื่อ​เห็น​พราว​นุ่ง​ซิ่น เกล้า​มวย เหน็บ​ดอก​ชบา ไป​นั่ง​ฝึก​ทำ​เทียน​หอม​ดอกลีลาวดี​อยู่​กับ​อร​ชุ​มา​ที่​ศาลา​นั่งเล่น

สมชาย​ตรง​ไป​ที่​ศาลา​บอก​อร​ชุ​มา​ว่า มา​ตามลูกมือ​กลับ​ไป​ช่วย​งาน​ใน​ครัว อร​ชุ​มา​ไม่ทัน​พูด​อะไร พราวก็​แว้​ด​ไป​ก่อน​แล้ว​ว่า “เสียใจ วัน​นี้​ฉัน​ไม่​ว่าง”

“ได้​ไง​คุณ นี่​จะ​ผิด​คำ​พูด​กับ​ผม​เหรอ” สมชาย​ไม่​ยอม เลย​กลาย​เป็น​สอง​คน​โต้เถียง​กัน​ราวกับ​ไม่​มี​อร​ชุ​มา​อยู่​ตรง​นั้น เถียง​ไป​เถียง​มาสมชาย​ก็​นอน​เท้า​คาง​มอง​พราว​ทำ​เทียน​หอม​ดอก​ลีลา​ว​ดี​ซะ​งั้น น้อง​นุช​เห็น​แบบ​นี้​ก็​ดึง​แม่​ออก​จาก​ศาลา​ไป

พราว​มอง​เทียน​หอม​ดอก​ลีลา​ว​ดี​ที่​ตน​ทำ​อย่าง​ภูมิใจ สบายใจ พึมพำ​ถึง​แฟรงค์...

“พี่​แฟรงค์...พราว​เจอ​ที่​พัก​ใจ​ของ​พราว​แล้ว ที่ที่​พราว​อยู่​แล้ว​มี​ความ​สุข พราว​จะ​ไม่​กลับ​ไป​วงการอีกแล้ว ขอโทษ​นะ​พี่​แฟรงค์ ลา​ก่อน...”

สมชาย​นอน​เท้า​คาง​ดู​พราว​นาน​ไป​ไม่​สนุก พูด​เย้า​แหย่​เธอ​เล่น ซ้ำ​ยัง​เอา​สี​เทียน​ป้าย​จมูก​เธอ​ด้วย มี​หรือ​ที่​พราว​จะ​ยอม​ให้​ถูก​ทำ​ฝ่าย​เดียว เลย​ป้าย​คืน​บ้าง

น้อง​นุช​แอบ​โผล่​มา​ดู เห็น​ทั้ง​สอง​กำลัง​ป้าย

สี​เทียน​ใส่​กัน​อยู่​ก็​คว้า​มือ​ถือ​ขึ้น​มา​ถ่ายรูป​จะ​เอา​ลง​ไอ​จี​ให้​ผู้ชาย​ทั้ง​โลก​อิจฉา​พี่​ชาย​ตน​ไป​เลย

ooooooo

มี​น​ต้อง​เผชิญ​กับ​ผู้คน​มากมาย​และ​ต้อง​แก้ปัญหา​เฉพาะหน้า​ตลอด​เวลา เครียด​จน​ปวด​หัวรุนแรง ขณะ​กำลัง​ทน​ไม่​ไหว​จะ​ทรุด​นั่นเอง สุด​เขต​ต์​มา​ประคองไว้ทัน​และ​พา​ไป​นั่ง​พัก​ใน​อินเตอร์เน็ต​รู​ม​ที่​เป็น​ห้อง​กระจก

สุด​เขต​ต์ไป​เอา​ยา​พารา​กับ​น้ำ​มา​ให้​กิน แต่​เพราะ​ไม่​ใช่​ยา​ที่​กิน​ประจำ​อาการ​จึง​ทุเลา​ช้า​มาก อาการ​เจ็บปวด​รุนแรง​จนมี​น​คราง​ออก​มา สุด​เขต​ต์​เป็น​ห่วง​มาก​จะ​พาไป​โรงพยาบาล มี​นบ​อก​ว่า​ไม่​เป็นไร​ขอ​พัก​อีก​เดี๋ยว​ก็​คงหาย

ข้าง​นอก ไม่​เพียง​จันทร์​จรี​จะ​ตาม​หา​มี​น​ให้​ควั่ก ติ​ณห์​กับ​แฟรงค์​ก็ตาม​หา​ว่า​มี​น​หาย​ไป​ไหน แฟรงค์​สงสัย​ว่า​ถูกพวก​นักข่าว​ดึง​ไป​หรือ​เปล่า​ก็​ไม่​รู้ เร่ง​เอ​มี่​ให้​ช่วย​กัน​หา​เร็วๆ ก่อน​ที่​ความ​ลับ​จะ​แตก

ขณะ​สุด​เขต​ต์​ออก​ไป​เอา​น้ำ​กับ​ผ้า​เย็น​ให้​มี​น​นั้น จันทร์​จรี​ตาม​มา​เห็น​มี​นพ​อ​ดี ปรี่​เข้าไป​ล็อก​ประตู​ทันที มี​น​นึก​ว่าสุด​เขต​ต์​กลับ​มา​เอ่ย​ขึ้น​ก่อน​ว่า “คุณ​ไม่​น่า​ลำบาก​เลย” แต่​พอ​เงย​หน้า​กลาย​เป็น​จันทร์​จรี​ก็​หน้าเสีย​ไม่​รู้​ว่า​เป็น​ใคร

“ทำไม​ทำ​หน้า​อย่าง​งั้น​ล่ะ​พี่​พราว อะไร​อ่ะ ไม่เจอ​กัน​แค่​ไม่​กี่​วัน​ทำ​เหมือน​ไม่​รู้จัก​จรี​งั้น​แหละ” ขณะ​มีนกำลัง​พยายาม​นึก​ว่า​จรี​เป็น​ใคร​นั้น จันทร์​จรี​ก็​รุก​ไม่​ให้​ตั้งตัว ถาม​ว่า​เป็น​อะไร ทำไม​มา​นั่ง​ลับๆล่อๆอยู่​ใน​นี้

มี​นบ​อก​ว่า​ข้าง​นอก​หนาว ชุด​บาง​เลย​เข้า​มา​นั่ง​หลบ​แอร์​ใน​นี้ พอ​ถูก​จันทร์​จรี​จ้อง​อย่าง​จับผิด​มี​น​ก็​เริ่ม​ประหม่า

จันทร์​จรี​จับผิด​มี​น​ได้ ทั้ง​เรื่อง​ที่​ขอบใจ​ที่​เธอ​เป็น​ห่วง​และ​เรียก​ตัว​เอง​ว่า​พี่ ขณะ​จันทร์​จรี​กำลัง​กดดัน​จับผิด​มี​นอ​ย่าง​หนัก​นั่นเอง สุด​เขต​ต์​กลับ​มา​เห็น​เขา​เข้าไปไม่ได้​เพราะ​ประตู​ล็อก สุด​เขต​ต์​แปลก​ใจ มอง​มี​น​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง เลย​เร่ง​เคาะ​ประตู​เรียก​ให้​เปิด จันทร์​จรีหันไป​ตวาด​สุด​เขต​ต์​ว่า

“เดี๋ยว​ซิ​คะ รุ่น​พี่​ยัง​ไม่​ตอบ​ฉัน​เลย ทำไม​ต้อง​ทำตัว​หลบๆซ่อนๆ!”

“แล้ว​ทำไม​ฉัน​ต้อง​ตอบ​ด้วย หลีก!”

จันทร์​จรี​ไม่​ยอม​หลีก​ทั้ง​ยัง​จับ​สอง​บ่า​มี​น​เขย่า​ขู่​ว่า​จะ​กระชาก​หน้ากาก​ซุปเปอร์สตาร์​จอมปลอม​ออก​มา​ให้​ได้ สุด​เขต​ต์​ตะโกน​ว่า “อย่า​ทำ​อะไร​คุณ​พราว​นะ เธอ​ไม่สบาย​อยู่ เปิด​ประตู เปิด​ประตู​เดี๋ยวนี้!”

ติ​ณห์​กับ​แฟรงค์​ผ่าน​มา​ได้ยิน​พอดี ติ​ณห์​วิ่ง​ไป​ตาม​เสียง ถาม​สุด​เขต​ต์​ว่า​พราว​อยู่​ไหน พอ​ไป​ถึง แฟรงค์​กับ​เอ​มี่​เห็น​จันทร์​จรี​กำลัง​จับ​บ่า​มี​น​เขย่า​อยู่​ต่าง​ตกใจ​ถาม​กัน​ว่า​มัน​โผล่​มา​ได้​ยัง​ไง? ส่วน​ติ​ณห์​ก็​ตะโกน​ถาม​ว่า​มี​เรื่อง​อะไร​กัน

แฟรงค์​ร้อน​ใจ​บ่น​ว่า​มัว​แต่​ถาม​อยู่​นั่นแหละ​พัง​ประตู​เข้าไป​เลย ติ​ณห์​เลย​ถีบ​ประตู​แต่​เปิด​ไม่​ออก สุดเขตต์​บอก​ผม​เอง​แล้ว​วิ่ง​ใช้​ไหล่​กระแทก​เต็ม​แรง ประตู​เปิด​พร้อม​กับ​ร่าง​สุด​เขต​ต์​ถลา​กลิ้ง​เข้าไป​กับ​พื้น แฟรงค์ปรี่​เข้าไป​ชี้​หน้า​ด่า​จันทร์​จรี​ทันที ถาม​ว่า​มา​ทำ​อะไร จันทร์​จรี​แห​ล​ว่า​มา​หา​บุฟเฟ่ต์​กลางวัน​กิน

แฟรงค์​ชี้​หน้า​ด่า​อย่าง​รู้ทัน​ว่า​จันทร์​จรี​คิด​จะ​เทียบ​รัศมี​พราว​ตลอด​เวลา ปราม​ว่า​ถ้า​ยัง​ไม่​แก้​นิสัย​นี้​บั้นท้าย​ชีวิต​เธอ​จะ​ตกอับ​เน่า​ฟอนเฟะ อยู่​ใน​วงการ​นี้​ไม่ได้ด้วยซ้ำ

พอ​เห็น​แฟรงค์​เอาจริง​จันทร์​จรี​ก็​ไม่​กล้า​เถียง

ฝ่าย​ติ​ณห์​บอก​แฟรงค์​ว่า​จะ​พา​พราว​ออก​ไป​ก่อน​ที่​นักข่าว​จะ​มา แล้ว​อุ้ม​มี​น​ที่​ปวด​หัว​และ​ตกใจ​จน​เป็น​ลม​ออก​ไป​พลาง​โทร.​เรียก​รถ​ให้​มา​รับ​ที่​หน้า​ประตู​โรงแรม สุด​เขต​ต์​วิ่ง​มา​ช่วย​เปิด​ประตู​รถ​ให้ ถูก​ติ​ณห์​มอง​หน้า​ก็​ทำ​เฉไฉ​บอก​ว่า

“ฝาก​คุณ​พราว​ด้วย​นะ​ครับ” ถูก​ติ​ณห์​มอง​หน้า​ถาม​ว่า แล้ว​จะ​มา​สั่ง​อะไร​ตน ก็​พอดี​ส้ม​จี๊ด​ตาม​มา​เห็น​สุด​เขต​ต์

“เฮ้ย...อยู่​นี่เอง สุด​เขต​ต์!”

สุด​เขตต์​หัน​ไป​เห็น​ส้ม​จี๊ด​ก็​เร่ง​ติ​ณห์​รีบๆ​พา​​พราว​ไป​เร็วๆ พอ​รถ​เคลื่อน​ไป ส้ม​จี๊ด​วิ่ง​มา​ถึง​ถาม​ว่า​เมื่อ​กี๊​พราว​ใช่​ไหม สุด​เขต​ต์​ทำ​หน้าตาย​ถาม​ว่า​พราว​ที่ไหน ตาฝาด​แล้ว

“ตาฝาด​อะไร​ก็​ฉัน​เห็น​เมื่อ​ตะกี๊” ส้ม​จี๊ด​มอง​ตาม​รถ​ไป พอ​หัน​มา​อีก​ที​สุด​เขต​ต์​ก็​หาย​ไป​แล้ว เลย​บ่น​อย่าง​หัวเสีย “ไป​ไหน​อีก​ไอ้​สุด​เขต​ต์ แล้ว​ยัย​จรี​ไป​ไหน​เนี่ย นัด​ให้​มา​ล้วง​ตับ​ยัย​พราว​ดัน​หาย​จ้อย ไม่ได้​เรื่อง​เล้ย!”

มี​น​รู้สึก​ตัว​ขึ้น​มา​แต่​ยัง​มึนๆ ติ​ณห์​ถาม​ว่า​ทำไม​จู่ๆถึง​ไม่สบาย​ขึ้น​มา เธอ​บอก​ว่า​เหนื่อย​มา​ทั้ง​วัน​เลยหน้ามืด ติ​ณห์​จะ​พา​ไป​โรงพยาบาล มี​นบ​อก​อยากก​ลับบ้าน อยาก​นอน ถ้า​ได้​หลับ​สัก​งีบ​ก็​จะ​ดี​ขึ้น​เอง

“ถ้า​คุณ​ต้องการ​อย่าง​นั้น โอ​เค​ครับ ผม​จะ​พา​คุณ​กลับ​บ้าน คุณ​หลับ​ไป​เถอะ​ครับ อยู่​กับ​ผมไม่​ต้อง​เป็น​ห่วง​อะไร ผม​จะ​ดูแล​คุณ​เอง” ติ​ณห์​โอบ​ไหล่​มี​น​ไว้​อย่าง​อบอุ่น...ทั้งที่​แค้น​คุ​อยู่​ใน​ใจ

ooooooo

ที่​อิง​รัก​โฮมสเตย์ พราว​เห็น​สมชาย​ไป​สตาร์ต​มอเตอร์ไซค์​บิ๊ก​ไบค์​ก็​เร่​เข้าไป​ก่อกวน​ว่า ถ้า​ให้​เดา​อดีต​เขา​ต้อง​เป็น​เด็ก​แว้​น​แน่ สมชาย​เลย​สวน​กลับ​กวนๆ ว่าให้​เดา เธอ​ต้อง​เคย​เป็น​ดารา​มา​ก่อน​แน่ๆ

เพราะต่างก็เริ่มมีใจต่อกัน การพูดกวนๆใส่กันจึงเป็นเพียงการหยอกล้อกันกลบเกลื่อนความในใจเท่านั้น ครู่เดียวสมชายก็ชวนขึ้นรถมาลองเครื่องกัน พราวขึ้นนั่งไขว้ สมชายบอกให้กอดตนไว้แน่น แล้วเร่งเครื่องพุ่งออกไปเลย

พราวเพลิดเพลินกับธรรมชาติสวยงามและสงบ จนเผลอเคลิ้มไปกับแผ่นหลังแข็งแรงของสมชายไปด้วย สมชายรับรู้ถึงสัมผัสของพราวอยู่เงียบๆ ต่างปล่อยให้หัวใจเป็นไปตามธรรมชาติของกันและกัน

จนเมื่อสมชายไปจอดรถริมแม่น้ำแม่กลอง เขาถามว่าทำไมเธอถึงหนีมาที่อัมพวาคนเดียว? พราวย้อนถามว่าแล้วทำไมเขาถึงกลับมาอยู่อัมพวาไม่เป็นตำรวจอีก?

สมชายอ้างว่าเธอเป็นคนด่าตนไม่ใช่หรือว่าทำให้เพื่อนถูกยิงตายและเธอเองก็ถูกลูกหลงจนแทบเอาชีวิตไม่รอด พราวย้อนถามว่าเขาจะเอาอะไรกับคนที่กำลังนอนเจ็บอยู่ที่โรงพยาบาล ตนพูดเพราะโกรธ เขาไม่น่าอ่อนไหวกับคำพูดของตนเลย สมชายบอกว่าตนไม่หน้าด้านพอ แต่ช่างเถอะ ว่าแต่เธอ...หนีน้ำกรดมาใช่ไหม

“คิดว่าฉันกลัวตายใช่ไหม นั่นก็เหตุผลนึง มีคนจ้องจะทำร้ายฉัน”

“แล้วคุณสงสัยใคร”

“ฉันเองก็ไม่รู้ พราวมีแฟนคลับ มีทั้งคนที่รัก แต่ในขณะเดียวกันก็มีทั้งคนเกลียดเหมือนกัน การเป็นซุปเปอร์สตาร์มันเหมือนดาบหลายคม มันพร้อมที่จะทิ่มแทงเราเองได้ทุกทาง มันเหนื่อย มันล้า มันหยุดรักษาภาพไม่ได้ ถ้าฉันยังอยู่ในวงการ พราวต้องเป็นที่หนึ่ง พราวต้องรักษาบัลลังก์ของตัวเองเอาไว้ พราวพลาดพราวร่วงเมื่อไหร่ พราวจะถูกกระหน่ำซ้ำเติม ฉันเลยต้องหยุดพราวไว้แค่นี้ พาตัวเองออกมาเสีย”

“แล้วคุณไม่เสียดายหรือ มีคนเป็นล้านๆที่อยากเป็นอย่างคุณนะ”

“ทำไมจะไม่เสียดาย แต่การเป็นดาวอยู่ข้างบนฟ้าคนเดียวมันโดดเดี่ยวมาก มีแต่คนเอื้อมมือไขว่คว้าหาพราว...พราว...พราว...แต่ไม่เคยมีใครให้พราวได้กุมมือเขาอย่างอุ่นใจเลย”

“งั้นผมให้คุณยืมมือผมกุมไว้ก่อน คุณอุ่นพอแล้วค่อยคืนผม” สมชายยื่นฝ่ามือทั้งสองข้างไปประกบมือพราว

“บอดี้การ์ดสมชาย” พราวพึมพำ แต่เขาขอให้เรียกตนว่าสมชายเฉยๆดีกว่า “ไม่เอา...ฉันจะเรียกบอดี้การ์ดสมชายคุณเป็นบอดี้การ์ดของฉัน”

“เฮ้อ...หมดอารมณ์” สมชายทำเสียงเซ็ง พราวขำหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา สมชายโอบกอดเธอไว้ สัมผัสได้ว่าพราวกำลังต้องการใครสักคนมาเป็นกำลังใจ แอบสมัครใจที่จะเป็นบอดี้การ์ดของพราวจริง

ooooooo

ที่คฤหาสน์ของติณห์ มีนนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ ราคาแพงในห้องนอนหรู พอตื่นก็ตกใจว่าตัวเองมานอนที่ไหน เห็นกระเป๋าถือวางอยู่ก็คว้าย่องไปที่ประตูเดินออกไปอย่างระแวดระวัง

มีนเดินผ่านห้องหนึ่งที่ประตูเปิดแง้มอยู่ เธอมองเข้าไปเห็นติณห์นั่งอยู่หน้าเตียงคนไข้ที่มีสายระโยงระยาง มีนหยุดดูที่ประตูไม่กล้ารบกวน ไม่นานก็ได้ยินเสียงติณห์พูดกับคนบนเตียง...

“พี่เฝ้ารอปาฏิหาริย์ทุกวัน รอเห็นน้องตื่นและ ลุกขึ้นมาเป็นน้องชายคนเดิมของพี่” อดีตแว่บเข้ามาในความทรงจำ ติณห์พึมพำ “ถ้าไม่ใช่เพราะคนคนนั้น ชีวิตของตรีคงไม่หมดอนาคตแบบนี้...”

ครู่ใหญ่เมื่อติณห์เปิดประตูออกมาก็เจอพราวยืนอยู่หน้าห้อง ถามว่ามายืนตั้งแต่เมื่อไหร่ พราวขอโทษบอกว่าตนไม่ได้ตั้งใจมาฟังอะไร ถามว่าน้องชายเขาป่วยเป็นอะไรหรือถึงต้องมารักษาอยู่ที่บ้าน

“น้องชายผมถูกความรักทำร้ายจนสาหัส!” เสียงติณห์เครียดขึ้น เหตุการณ์ในอดีตแว่บเข้ามาในความคิดอีกครั้ง...

วันนั้นตรีบอกพี่ชายอย่างร่าเริงว่าตนจะขอคนรักแต่งงานวันนี้ รอให้เธอตอบตกลงแต่งงานกันแล้วจะรีบพามากราบพี่งามๆ

แต่พอตกกลางคืน ตรีก็ขับรถกลับด้วยความมึนเมาผิดหวังมีกล่องแหวนเพชรวางอยู่ข้างๆ เขาถูกคนรักปฏิเสธแม้แต่ความรัก อ้างว่าเขาคิดเอาเองเธอไม่เคยรักเขาเลย ประโยคสุดท้ายที่ติณห์ได้ยินตรีพูดทางโทรศัพท์คือ

“เขาบอกว่า เขากำลังจะดัง เขาไม่อยากมีผมไว้ถ่วงอนาคตของเขา เขาไม่ได้รักผม...เขาไม่ได้รักผมมมม...” พลันก็ได้ยินเสียงโครม! แล้วทุกอย่างก็ดับเงียบ

ติณห์เล่าอย่างเจ็บปวดราวกับเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นว่า

น้องชายเขากลายเป็นเจ้าชายนิทรา สิ่งที่รู้ว่าน้องยังไม่ตาย มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นอยู่เท่านั้น มีนแสดงความเสียใจด้วย ให้กำลังใจเขารักษาน้องชายรอปาฏิหาริย์อย่าท้อ ปาฏิหาริย์นั้นอาจจะกำลังเดินทางมาหาเขาในอีกไม่ช้านี้ก็ได้

ติณห์กอดเธอไว้ด้วยความขอบคุณที่ให้กำลังใจ เขากอดแน่นจนมีนบอกว่าหายใจไม่ออก เขาจึงคลายมือ ก็พอดีพ่อบ้านมาบอกว่าแฟรงค์มารับ มีนจึงขอตัวกลับ

มีนเดินอ้าวไปโดยไม่รอให้ติณห์เดินมาส่ง...

ooooooo