ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

พราว

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: อั้ม พัชราภา ประกบ เวียร์ ศุกลวัฒน์ ใน "พราว"


สมชายโทษว่าปฏิบัติการของตนจะสำเร็จอยู่แล้วแต่จู่ๆก็มีดาราทะเล่อทะล่าเข้ามา คิดได้ยังไงว่านี่เป็นการถ่ายรายการอยู่ แล้วถามว่า รู้ไหมว่าเรื่องนี้ จบอย่างไร

“เพื่อนคู่หูผมตาย โจรมันหนีลอยนวลไปได้คนนึง แล้ว...แม่ลูกคู่นึงก็ต้องขาดเสาหลักของครอบครัวไปอย่างไม่มีวันกลับ”

สมชายเล่าอย่างเจ็บปวดว่า เมื่อตนไปที่บ้านวิทย์ เจอดารกาแต่งชุดดำกับลูกชายวัย 7 ขวบอุ้มตุ๊กตาหน้าประหลาดที่วิทย์ซื้อให้คืนก่อนเขาก็ยิ่งสะเทือนใจ เขาแสดงความเสียใจบอกดารกาว่าวิทย์ฝากตนไว้ให้ช่วยดูแลเธอกับลูกด้วย

“ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณ ที่ฉันต้องการคือคุณเอาชีวิตพี่วิทย์กลับคืนมา คุณทำได้ไหม ถ้าทำไม่ได้ก็อย่ามายุ่งกับเราสองแม่ลูกอีก”

เล่าแล้วสมชายจ้องหน้าพราวบอกว่าตนอยากรับผิดชอบครอบครัวนี้และต้องการหาคนรับผิดชอบเรื่องนี้ พราวบอกว่าเขาก็หาเจอแล้วไง สมชายถามว่า “คุณใช่ไหม”

“คุณต่างหากที่ต้องรับผิดชอบกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น ทั้งที่ทำให้ฉันถูกยิงแล้วพาเพื่อนตัวเองไปตาย คุณคนเดียวทำพลาดทั้งหมดได้ยินไหม ถ้าเป็นฉัน ฉันไม่มีหน้าเป็นตำรวจต่อไปหรอก ฉันจะลาออกไปบวชเดี๋ยวนี้เลย”

สมชายโกรธจนลืมตัวจับมือดึงเข้าไปถาม “ว่าไงนะ” พราวตกใจร้องให้ปล่อยประตูห้องเปิดออก ติณห์ แฟรงค์และเอมี่เข้ามา ทุกคนตกใจคิดว่าใครมาทำร้ายพราว สมชายปล่อยมือพราว ถูกเธอคว้าหมอนขว้างใส่ เขารับไว้แล้วยัดหมอนใส่มือติณห์พูดประชด
“ฮู้ว์...เจ้าชายขี่ม้าขาวหน้าตาเป็นอย่างนี้เองหรือ เฮอะ...นึกว่าจะมีแต่ในนิยายเสียอีก”

เมื่อสมชายออกไปแล้ว ติณห์ถามว่าคนนั้นเป็นใครทำอะไรพราวหรือเปล่า? พราวฟังแล้วปลื้มอารมณ์ขุ่นมัวหายไปสิ้น ยิ่งเมื่อติณห์ชวนลงจากเตียงมาเดินสักนิดดีไหมจะได้ผ่อนคลาย พลางเข้าไปช่วยพยุง พราวก็กลายเป็นลูกแมวเชื่องที่ทำตามอย่างว่าง่าย

ติณห์ทุ่มเต็มที่เพื่อเอาชนะใจพราว เขาสัญญาว่าจะมาเยี่ยมทุกวัน ทั้งยังสั่งกุหลาบสีชมพูช่อใหญ่ถึง 3ช่อมามอบให้เธอด้วย พราวรับกุหลาบไปดมอย่างชื่นใจ ติณห์มองอย่างพอใจที่เขาเข้าใกล้หัวใจพราวได้อีกขั้นหนึ่งแล้ว...

ooooooo

พราวออกจากโรงพยาบาลไปพักที่บ้าน “พราว-แสง” ของแฟรงค์ที่ให้พวกเด็กปั้นมาอยู่ พอไปถึงก็เจอจันทร์จรีที่เริ่มได้เล่นละครกำลังทะเลาะกับมิกิเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามาอย่างรุนแรง

พราวสอบถามรู้จากมิกิว่าจันทร์จรีรู้ว่าแฟรงค์จะให้ตนไปเทสต์หน้ากล้องก็ดูถูกว่าหน้าตาแบบนี้กลับไปไถนาดีกว่า แต่ก็รู้ว่ามิกิก็ด่าจันทร์จรีไม่เบาเหมือนกัน พอมาร์กเป็นพยานว่ามิกิไม่ทันว่าอะไรจันทร์จรีก็เข้ามาด่าก่อน เลยถูกจันทร์จรีด่า

พราวสั่งจันทร์จรีให้หุบปากด่าว่าไม่ทันดังก็ลืมตัวแล้ว จันทร์จรีถามว่าเรื่องอะไรมาด่าตน

“ไม่ด่าแล้วจะรู้ตัวเหรอ นึกว่าตัวเองเก่งมาจากไหนเที่ยวดูถูกคนอื่น บอกไว้เลยนะต่อให้สวยแค่ไหนแต่ถ้านิสัยห่วยเธอก็ไม่มีที่ยืนในวงการนี้หรอก” จันทร์จรีย้อนว่าตัวเองนิสัยดีนักหรือถึงได้เที่ยวสอนคนอื่น เลยถูกแฟรงค์ปรามว่า ระวังตัวไว้ถ้ายังไม่รู้จักปรับปรุงนิสัยเสียแบบนี้ จะโดนเขี่ยออกจากเด็กปั้น ทำให้จันทร์จรียิ่งแค้นใจ

ooooooo

ที่กองถ่ายละคร วันนี้พราวเจอเรื่องร้ายๆถึงสองเรื่อง ครั้งแรกถูกหลอดไฟที่แขวนอยู่บนราวเหนือฉากหล่นลงมาเกือบถูกพราว ร้ายกว่านั้นเมื่อไปหยิบขวดน้ำแร่ประจำตัวดื่มทำขวดตกแตกน้ำแร่กลายเป็นฟองฟู่

มันคือน้ำกรด! ทุกคนตกใจว่าใครทำ?!

เวลาเดียวกัน สมชายก็ไปขอลาออกจากตำรวจกับสหวุฒิ ผู้กำกับพยายามหว่านล้อมให้ลาพักร้อนก็พอพร้อมเมื่อไหร่ค่อยกลับมาทำงานกันใหม่ สมชายยืนยันขอลาออก ก็พอดีสหวุฒิได้รับแจ้งว่าที่กองถ่ายมีเหตุด่วนให้รีบไป สหวุฒิถือโอกาสนั้นสั่งสมชายไปทำงานกันก่อนเรื่องลาออกค่อยว่ากันทีหลัง

ติณห์อยู่ในรถหรูของตัวเองโทร.ถามแฟรงค์เรื่องที่เกิดกับพราว พอแฟรงค์บอกว่าพราวปลอดภัย เขาแสดงความยินดีด้วย แต่แววตาผิดหวังเมื่อสหวุฒิกับสมชายไปถึงกองถ่าย เจอพราวกำลังโวยวายเรื่องความปลอดภัยของตัวเอง สมชายรำคาญบอกให้หยุดตีโพยตีพายเสียทีรอให้ตำรวจสืบสวนหาหลักฐานก่อนดีกว่าค่อยมาด่ากันให้ถูกคน สหวุฒิสั่งลูกน้องให้แยกย้ายกันไปทำงาน

พราวถามสมชายว่ามาทำคดีนี้หรือ เขาตอบกวนๆ ว่าแค่แวะมาดูเล่นๆ พราวโวยทันทีหาว่าเห็นคดีนี้เป็นเรื่องเล่นๆเท่านั้นหรือ เล่นลิ้นปลิ้นคำกันครู่หนึ่ง สมชายถามว่า

“แล้วทำไมถึงมีคนปองร้ายคุณล่ะ ผมว่าคุณคิดดูให้ดีๆอีกทีนะ คุณเคยทำอะไรกับใครไว้บ้าง เขาถึงตามมาให้น้ำกรดคุณถึงที่กองถ่าย”

เป็นคำถามที่ทำให้พราวถึงกับจุกน้ำตาคลอ สมชายเองก็รู้สึกไม่ดีที่ทำให้เธอกลัวจับขั้วหัวใจขึ้นมาขนาดนั้น

เป็นข่าวใหญ่ที่ส้มจี๊ดพลาดไม่ได้ เกาะมอเตอร์ไซค์สุดเขตต์ห้อมาราวกับเหาะ แฟรงค์ของขึ้นทันทีเมื่อเห็นส้มจี๊ดมา ยิ่งเมื่อส้มจี๊ดมาถึงก็พล่ามแต่เรื่องร้ายๆที่พราวเจอ ถามว่าแล้วหน้าเสียโฉมหรือเปล่า สะกิดสุดเขตต์ให้เก็บภาพไว้ให้หมด

“หยุดนะ อย่าถ่ายรูปฉันนะ พวกไม่มีสำนึกหากินบนความเดือดร้อนของดารา นายมันพวกไฮยีน่าจะตามล่าฉันไปถึงไหนหา!” พราววีนใส่ สุดเขตต์หยุดถ่ายรูป ถูกส้มจี๊ดด่าจะบ้าหรือ เราเป็นนักข่าวไม่ใช่ไฮยีน่า สั่ง ต้องถ่าย!

แฟรงค์พยายามกีดกันส้มจี๊ดออกไป แต่เจอกองทัพนักข่าวกรูกันมา แฟรงค์หันไปเร่งพราวให้รีบไปกันก่อนจะถูกเผาที่นี่ เอมี่รีบมาช่วยแฟรงค์กันพราวออกไป ก็ยังถูกกลุ่มนักข่าวตามไปเป็นพรวน จันทร์จรียืนมองพึมพำอย่างสะใจว่า...

“นี่น่ะเหรอพราวซุปเปอร์สตาร์เบอร์ 1 วิ่งพล่านอย่างกับหมาถูกน้ำร้อนลวก หึ...ใกล้หมดเวลาของแกแล้วนังพราว”

ooooooo

นักข่าวตามไปล่าข่าวถามว่าใครทำร้าย? พราวสงสัยใคร? จะถอนตัวจากละครหรือเปล่า? แฟรงค์ตอบแทนว่ามันเป็นอุบัติเหตุ พลางควานหากุญแจรถแต่ไม่เจอ พอดีรถตู้หรูของติณห์ปราดเข้ามาจอดเลยพากันพรวดขึ้นรถตู้ของติณห์ไปที่ถนนหน้าสตูดิโอ ชายหนุ่มคนหนึ่งมีเป้สะพายหลังนั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์ในดงหญ้าคา เห็นพราวขึ้นรถตู้ไปก็รีบตามไปทันที

คนขับรถตู้บอกติณห์ว่ามีมอเตอร์ไซค์ตามเรามาตั้งแต่กองถ่ายแล้ว พริบตานั้นมอเตอร์ไซค์ขับตีคู่ประชิดรถตู้ ติณห์โผล่หน้าไปถามว่าตามมาทำไม ต้องการอะไร ชายคนนั้นล้วงอะไรบางอย่างออกจากอกเสื้อยกขึ้น แชะๆๆ!!! ทั้งแฟรงค์และพราวร้องลั่นว่าถูกยิง ติณห์ต้องตะโกนบอกว่ามันแค่ถ่ายรูปเท่านั้น ไม่มีอะไร ทั้งสองจึงสงบลง

เมื่อมอเตอร์ไซค์ยังขี่ปาดหน้าไปมา ติณห์สั่งคนขับให้เบียดมันเลย คนขับทำตามคำสั่ง รถมอเตอร์ไซค์ถูกเบียดล้มไปทั้งคนทั้งรถ ชายคนนั้นนอนแน่นิ่ง แต่พอติณห์ลงไปดูเขาก็ลุกขึ้นขี่มอเตอร์ไซค์หนีไปทันที

ติณห์ยืนมองแปลกใจว่านอกจากตนที่ต้องการแก้แค้นพราวแล้วยังมีใครอีก?

ที่แท้ชายคนนั้นเป็นหนุ่มหน้าตาดีบุคลิกดีแต่คลั่งไคล้พราว ที่บ้านพักเขามีรูปพราวติดเต็มไปหมด วันนี้เขาต้องการแค่ได้เห็นพราวตัวจริงและถ่ายรูปพราวด้วยมือของตัวเองเท่านั้น!

ooooooo

พราวอยู่ในภาวะเบื่อ สับสน และต้องการหนีไปให้พ้นจากความวุ่นวาย เพราะไปอยู่บ้านก็ถูกทั้งป้า ทั้งแม่เลี้ยงและน้องต่างแม่ รุมจิก รุมตอด ทุกคนต้องการแต่เงิน

ครั้นมาอยู่ที่บ้านพราวแสงก็มีแต่เรื่องอิจฉาริษยาชิงดีชิงเด่นกันในหมู่เด็กปั้นของแฟรงค์ พอแฟรงค์รู้ก็สั่งทุกคนในบ้านเฝ้าพราวไว้ให้ดีอย่าให้หนีไปไหน แต่พราวลงมาเห็นมาร์คซ้อมบทละครอยู่ก็แนะนำว่า เวลาพูดบทต้องให้รู้สึกจริงๆก่อนแล้วพูดออกมา อย่าแกล้งอย่าแสร้งทำมันโกหกคนดู

มาร์คขอบคุณสัญญาว่าถ้าดังตนจะไม่ลืมเลยว่าพราวเป็นกำลังใจให้ พราวเลยขอให้ช่วยพาตนออกไปข้างนอก มาร์คจึงเอารถพราวออกบอกยามว่าจะเอาไปซ่อมแล้วให้พราวหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าออกทางประตูหลัง พราวจึงหนีไปได้สำเร็จ

ติณห์ขับรถหรูมาเยี่ยมพราว ต้อยติ่งขึ้นไปเรียกพราวจึงรู้ว่าพราวหายไปแล้ว ติณห์ตกใจ แต่มาร์คที่แอบฟังอยู่ตกใจยิ่งกว่า แอบใจคอไม่ดีกลัวความผิด

พอพราวได้รถก็ขับไปอย่างไร้เป้าหมาย พอเห็นป้ายบอกทางไปอัมพวาจึงบ่ายหน้าไปที่นั่น

ooooooo

สมชายไปเยี่ยมดารกากับน้องป๊อบ ถูกดารกาปฏิเสธความหวังดีห่วงใยบอกให้กลับไปเสีย แล้วอย่ามาอีก

เมื่อสมชายกลับไปแล้วดารกาจึงเห็นซองเงินวางอยู่ หยิบดูมีเงินอยู่หนึ่งแสนบาท เธอเก็บเงินใส่ซองไว้ตามเดิม

รุ่งขึ้นเธอเอาเงินไปให้แม่แก้วที่บ้านแสนรักบอกว่าเป็นเงินที่ได้จากการเสียชีวิตของวิทย์ เขาเคยพูดบ่อยๆว่าอยากทำบุญที่บ้านเด็กกำพร้าแต่ยังไม่มีโอกาส ตนกับลูกขอทำตามความประสงค์ของเขาก่อนตาย แม่แก้วช่วยรับไว้ด้วย

สมชายออกจากบ้านวิทย์แล้วได้รับโทรศัพท์จากสหวุฒิ เขาไม่รับสาย สายตาจ้องไปตามถนนที่บ่ายหน้าไปอัมพวาบ้านของเขา ซึ่งเวลานี้แม่และน้องสาวทำเป็นโฮมสเตย์ ให้ชื่อว่า “อิงรักโฮมสเตย์”

อรชุมาผู้เป็นแม่ดีใจมากที่ลูกชายกลับบ้านแต่บ่นว่าทำไมไม่โทร.บอกก่อนแม่ตกใจหมด ถามว่านี่แค่แวะมาให้เห็นหน้าเท่านั้นใช่ไหม สมชายบอกว่าตนไม่มีงานทำแล้ว ตกงาน จะมาของานแม่ทำที่นี่ อรชุมาตกใจถามว่าเกิดอะไรขึ้น

เมื่อสมชายเล่าเรื่องวิทย์ให้ฟัง แม้อรชุมาจะปลอบใจว่าคิดเสียว่าวิทย์ทำบุญมาแค่นั้น เขาก็ยังไม่อาจทำใจได้บอกว่า

“ตอนนี้ผมหวังอย่างเดียวครับแม่ ว่าเมียของวิทย์จะยกโทษให้ผม ผมตั้งใจไว้แล้วว่าจะส่งเสียลูกของวิทย์ไปตลอด”

“กลับมาทำงานกับแม่ก็ดีเหมือนกัน เป็นตำรวจมันก็เสี่ยงนะ บางทีแม่นึกห่วงลูกก็นอนไม่หลับ กลับมาอยู่กับแม่ก็ดีแล้วลูก แม่จะได้หาสะใภ้แถวนี้ให้เสียเลย”

“ไม่ต้องครับแม่ ผมมีผู้หญิงที่รักอยู่แล้ว” อรชุมาตื่นเต้นถามว่าใครแม่จะได้ไปสู่ขอให้ สมชายกอดอรชุมาบอกว่าก็แม่ไง สองแม่ลูกหยอกล้อหัวเราะกันอย่างร่าเริง...

ooooooo

วันนี้สมชายเข้าครัวไปช่วยลุงป่อยทำอาหารตามสั่งให้แขกที่มาพักเสร็จ ก็คว้าเบ็ดแบบชาวบ้านหิ้วกระป๋องเหยื่อจะออกไปตกปลาอรชุมาปรารภกับแขกที่มาพักจนคุ้นเคยกันว่า

“กลับมาอยู่บ้านก็อยู่นิ่งๆไม่เป็น ต้องออกไปผจญ-ภัยทำโน่นทำนี่ อยากรู้นักว่าจะทนอยู่แบบนี้ได้สักกี่น้ำ”

แต่พอสมชายออกไปถึงริมคลอง น้องนุชก็เดินมาทักว่าจะไปตกปลาให้ตัวดำหมดหล่อทำไม แล้วคล้องแขนชวน

“แต่งตัวหล่อๆ พาน้องสาวไปเดินซื้อของในตลาดดีกว่า วันนี้วันหยุดคนกรุงเทพฯมาเที่ยวเพียบเลย”

สมชายถามเหน็บว่าคนกรุงเทพฯมันแปลกตรงไหน น้องนุชอ้อนว่าก็คนมันเยอะสนุกดี

“จะเหยียบกันตาย รำคาญคนเยอะ หลีกๆ พี่จะไปตกปลา เราก็อย่าห่วงเที่ยว อยู่ช่วยแม่ด้วย เดี๋ยวพี่มา” ว่าแล้วก็ลงเรือพายออกไป น้องนุชบ่นกระปอดกระแปดว่า ไม่เข้าใจวัยรุ่นเลย แล้วเดินหน้าบูดกลับไป

พราวขับรถมาถึงตลาดน้ำอัมพวา ลดกระจกลงมองบรรยากาศอย่างสดชื่น รู้สึกเป็นตัวของตัวเอง สบายใจอย่างบอกไม่ถูก แต่พริบตาเดียวก็มีคนจำได้ บอกต่อๆ กันจนกลายเป็นมามุงตะโกน “พราว...พราว...พราว...”

พราวบ่นว่าใส่แว่นดำใส่หมวกพรางขนาดนี้ยังจำได้อีก ตัดสินใจขับรถหนีเข้าซอยไปปล่อยให้แฟนๆ วิ่งตามตะโกน

“พราว...พราว...พราว...”

ooooooo

ที่บ้านพราวแสง แฟรงค์พรวดเข้าไปในบ้านตามหาพราวทั่วบ้านก็ไม่เจอ ติณห์บอกว่าอย่าเสียเวลาเลย ตนกับทุกคนช่วยกันหาจนทั่วแล้ว พราวไม่อยู่แล้ว ถามว่าแล้วทำไมพราวต้องหนีด้วย

แฟรงค์ขอสอบสวนพวกที่บ้านก่อน ถามว่าดูแลกันยังไงพราวถึงได้หนีไปได้ ถามยามว่านอกจากตนขับรถออกไปแล้วมีใครเอารถออกอีกหรือเปล่า ยามบอกว่ามาร์คเอารถพราวไปซ่อม

“เธอช่วยพราวหนีไปทำไมหา!” แฟรงค์เล่นงานมาร์คทันที มาร์คทำตามที่พราวบอก อ้างว่าตนถูกพราวบังคับ ติณห์ถามว่าแล้วพราวบอกหรือเปล่าว่าจะไปไหน

“พี่พราวบอกไม่ต้องเป็นห่วงแล้วจะติดต่อมาเอง”

แฟรงค์แทบจะคลั่งเพราะรับงานไว้เยอะทั้งละคร อีเวนต์ โฆษณาแน่นเอี้ยดทั้งอาทิตย์ มีหวังตนโดนเละแน่ ติณห์ถามอีกว่าทำไมพราวต้องหนี มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า

“แหม...ทั้งเจอลูกหลงถูกยิง เจอทั้งน้ำกรด ทั้งถูกชุดดำตามถ่ายรูป ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างพราวไม่ขวัญหนีดีฝ่อไหวหรือ ก็คงจะเตลิดไปสงบจิตสงบใจที่ไหนสักพักเท่านั้นแหละค่ะ” แฟรงค์สะบัดเสียงใส่ติณห์เสนอให้แจ้งตำรวจดีไหมเพราะพราวไปคนเดียวเกรงจะเกิดอันตราย แฟรงค์ปฏิเสธเสียงหลงว่า

“โนๆๆๆ จะไม่มีการแจ้งตำรวจที่ไหนทั้งนั้น เกิดข่าวนี้ฉาวโฉ่ออกไปว่าพราวหายตัวไป เละ! นังแฟรงค์อาจถูกฟ้องเละแน่ๆ” แฟรงค์บอกว่าถ้าเป็นห่วงพราวก็ช่วยกันออกตามหาแล้วกันแต่ต้องปิดข่าวให้สนิทอย่าให้นักข่าวรู้เด็ดขาด
พอข่าวพราวหายตัวแว่วเข้าหูส้มจี๊ด ก็สั่งสุดเขตต์ให้มาทำงาน พากันออกหาข่าวทันที

ooooooo

พราวขับรถหนีแฟนๆ ผ่านโฮมสเตย์หลายแห่ง เธอมองบรรยากาศที่มีสายน้ำและต้นไม้เขียวชอุ่มอย่างมีความสุข นึกสนใจอยากจะหลบมาพักที่นี่สักระยะ

แต่พอจะเร่งเครื่องออกไปปรากฏว่าเร่งไม่ขึ้น แล้วเครื่องก็ค่อยๆดับ ดูที่หน้าปัดรถปรากฏว่าน้ำมันหมด!

พราวเซ็งจนบอกไม่ถูก หยิบมือถือขึ้นมาจะโทร.หาแฟรงค์ ในที่สุดก็ตัดสินใจไม่โทร. มองหาที่อยู่แถวนั้นเห็น “อิงรักโฮมสเตย์” ก็ทำหน้าเบ้ว่าชื่อเห่ย ถูก ภูธร แต่พอดูดีๆ เห็นเรือนพักและบรรยากาศแล้วกลับถูกใจมาก จัดแจงขยับแว่น ขยับหมวก จนแน่ใจว่าไม่มีใครจำได้แล้ว จึงลงจากรถเดินเข้าไป

ทันทีที่ก้าวเข้าไป ก็ถูกน้องนุชทักอย่างตื่นเต้น “คุณพราวใช่ไหมคะ” จ้องมองแล้วร้องอย่างดีใจสุดๆ “ใช่จริงๆด้วย คุณพราว พิชญาดา หนูเป็นติ่งของพี่ค่ะติดตามผลงานของพี่มาตลอด...อุ๊บ” น้องนุชถูกพราวปิดปากทันที

“อย่าเสียงดังซี ฉันไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันมาที่นี่ เงียบได้ไหม” แล้วพราวก็เอารูปตัวเองออกมาเซ็นให้ “อ่ะ พี่พราวให้นะคะ ถ้าเป็นติ่งพี่พราวจริงๆ ต้องรักและหวังดีกับพี่พราว ไม่บอกใครว่าพี่พราวอยู่ที่นี่นะคะเด็กดี”

น้องนุชดีใจมากรับปากว่าจะปิดปากให้สนิทเลย แล้วจะช่วยพราวหิ้วกระเป๋า พราวบอกว่าตนหิ้วเองได้ น้องนุชตื๊อจะช่วยหิ้วทั้งยังบอกว่าติดขัดอะไรให้บอกได้เพราะตนเป็นลูกสาวของเจ้าของที่นี่

น้องนุชรีบไปบอกอรชุมาว่าพราว ซุปเปอร์สตาร์มาพักที่โฮมสเตย์ของเรา อรชุมารีบไปดู พอเห็นพราวก็ดีใจอุทานดังจนพราวหันมาขอร้องว่า เบาๆหน่อย ตนมาพักที่นี่เพราะต้องการความเป็นส่วนตัวจริงๆ บอกอรชุมาว่าตนจะพักที่นี่สักหนึ่งเดือน แต่ต้องการความสงบจริงๆ จึงขอเหมาห้องพักทั้งหมดในโฮมสเตย์ เพื่อง่ายต่อการเจรจา พราวหยิบการ์ดแพลตตินั่มแบบไม่จำกัดวงเงินมาวางโชว์

ooooooo

ส้มจี๊ดให้สุดเขตต์พามาที่บ้านพราวแสง สั่งสุดเขตต์ให้เตรียมถ่ายรูป แล้วเข้าไปถามยามว่าพราวอยู่ที่นี่ใช่ไหม ยามบอกว่าไม่อยู่และขอให้ถอยไปเพราะมีรถจะออก

รถที่ออกมาเป็นรถของติณห์ ส้มจี๊ดให้สุดเขตต์ตามไปจนถึงหน้าตึกออฟฟิศ พอเขาลงจากรถเดินเข้าตึก ส้มจี๊ดก็ตามเข้าไปถามว่า ตกลงพราวอยู่ที่บ้านพราวแสงหรือเปล่า หรือว่าหายตัวไปแล้ว

“คุณพราวไม่ได้หายไปไหนนี่ครับ พักผ่อนอยู่ในบ้าน เขาป่วยนิดหน่อยแล้วก็ไม่สบายใจเรื่องอุบัติเหตุในกองถ่ายเลยเก็บตัวอยู่ในบ้าน” ตอบคำถามแล้วเดินผ่านไปเลย

ส้มจี๊ดไม่เชื่อ บอกสุดเขตต์ว่า ตนจะทำข่าวนี้ให้ดังจนคนติดตามเหมือนดูซีรีส์เกาหลีเลยคอยดู! สุดเขตต์ถอนใจนึกสมเพชตัวเองว่า “ฉันหลวมตัวมารับงานมันได้ไงวะเนี่ย??”

ooooooo

สมชายไปตกปลาได้ปลาตัวโตกลับมา แต่เห็นโฮมสเตย์เงียบผิดปกติรู้จากลุงป่อยว่ามีแขกพิเศษมาพักเห็นว่าต้องการความเป็นส่วนตัวยอมจ่ายไม่อั้นเพื่อให้เชิญแขกอื่นย้ายที่พักไปให้หมด

สมชายไม่พอใจกับการกระทำนี้ เดินไปถึงหน้าห้องพักพราวเคาะประตูเรียก พราวกำลังอาบน้ำอยู่ นึกฉุนที่มีคนมาเคาะประตูรบกวน สมชายรอไม่ไหวเปิดประตูเข้าไป เห็นรองเท้าหน้าห้องน้ำจึงรู้ว่าเป็นผู้หญิง

พราวออกจากห้องน้ำมาเจอสมชาย ต่างมองกันอึ้งอคติเก่าคุขึ้นมาทันที สมชายไล่พราวออกไปจากโฮมสเตย์ของตน พราวอ้างว่าตนจ่ายค่าเช่าไปหมดแล้วฉะนั้นทั่วทั้งบริเวณนี้เป็นสิทธิ์ของตนที่จะอยู่หรือทำอะไรก็ได้ สมชายจะคืนเงินให้เธอทั้งหมด ขอแต่ให้เธอออกไปให้พ้น

เมื่อขิงก็ราข่าก็แรง สมชายอุ้มเธอไปที่ท่าน้ำ อร–ชุมาและน้องนุชตกใจมากตามไปด้วยความเป็นห่วง ปรากฏว่าสมชายโยนพราวลงน้ำตูม พราวตะเกียกตะกายบอกว่าตนว่ายน้ำไม่เป็น สมชายไม่เชื่อจนพราวจมน้ำจึงโดดลงไปอุ้มขึ้นมา เธอก็คอพับไปกับอกเขาแล้ว

ทั้งอรชุมาและน้องนุชตกใจมากเพราะพราวเป็นถึงซุปเปอร์สตาร์เบอร์หนึ่ง เป็นอะไรไปเดือดร้อนกันแน่ๆ ดีที่ไม่นานพราวก็รู้สึกตัว สมชายรู้สึกผิดแต่ก็ยังแก้ตัวว่าใครจะไปรู้ว่าเธอว่ายน้ำไม่เป็นจริงๆ

“ไปแก้ตัวกับตำรวจเอาเองก็แล้วกัน ฉันจะไปแจ้งความเอานายเข้าคุก” พูดแล้วก็ทำท่าจะทรุดลงไปอีก อรชุมาบอกสมชายให้อุ้มพราวไปที่พัก “ไม่ต้องมาอุ้มฉัน เอามือออกไป!”

“อยู่นิ่งๆได้ไหม นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นตัว เดี๋ยวได้ร่วงลงไปคอหักหรอก” สมชายขู่ พราวอยากจะด่าแต่ไม่มีแรงเลยต้องยอมให้เขาอุ้มไป อรชุมากับน้องนุชและลุงป่อยรีบเดินตามไปด้วยความเป็นห่วง

ooooooo

สมชายอุ้มพราวมาที่ห้องพัก ถูกพราวไล่ตะเพิดจนอรชุมาบอกให้เขาออกไปก่อนตนจะจัดการเอง แล้วเข้าไปดูแลเปลี่ยนเสื้อผ้าให้พราว แต่สมชายก็ยังเป็นห่วงเดินดูอยู่ห่างๆ

เมื่อดูแลจนให้พราวนอนพักแล้ว อรชุมากับน้องนุชออกมาตำหนิสมชายว่าไม่คิดว่าเขาจะใจดำขนาดนี้ อุ้มพราวไปโยนน้ำแล้วยังจะไล่เขาออกจากโฮมสเตย์อีก สั่งให้เข้าไปดูแลพราวเป็นการไถ่โทษ สมชายอิดออดจนอรชุมาต้องบอกว่าขอให้เห็นแก่แม่ เขาจึงเข้าไปดูแล

พราวจับไข้ตัวร้อนจี๋และผิวเป็นผื่นทั้งตัว เธอบอกว่าเป็นไข้เพราะเขาจับโยนน้ำและเป็นผื่นเพราะตนแพ้น้ำคลอง สมชายจึงรีบพาเธอไปหาหมอ ระหว่างทางพราวไข้สูงอ่อนเพลียมากจนหลับเอนไปอิงไหล่เขา สมชายเอานิ้วจิ้มหน้าผากเธอดันออกไป แต่พราวก็โงนเงนมาอิงไหล่เขาอีก เลยต้องยอมให้อิงอยู่อย่างนั้นแต่ไม่วายถอนใจฮึดฮัด

ฝ่ายแฟรงค์กับเอมี่ออกตระเวนตามหาพราวตามสถานที่ต่างๆที่เธอชอบไปและเคยไปก็ไม่มีวี่แวว จนเหงื่อไหลไคลย้อยหัวฟูหน้ามันหมดสภาพ เอมี่บอกให้กลับไปพักก่อนดีกว่า ขณะกลับผ่านแม่น้ำเห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนโงนเงนอยู่ริมน้ำแล้วตกลงไป ทั้งเอมี่และแฟรงค์ตะโกนให้คนช่วย ชายหนุ่มหลายคนกระโดดลงไปช่วยขึ้นมาได้

“พี่แฟรงค์ ดูนั่น!” เอมี่ตื่นเต้นชี้ให้แฟรงค์ดูหน้าหญิงสาวที่ยังไม่ได้สติ แฟรงค์มองแล้วอุทานทึ่งเพราะหน้าหญิงสาวนั้นเหมือนพราวราวกับแกะ!

ส่วนพราวซุปเปอร์สตาร์ตัวจริงหลังจากหมอตรวจแล้วอยากให้นอนโรงพยาบาลสักคืน พราวขอไม่นอนหมอจึงให้พยาบาลฉีดยาและจ่ายยาให้กลับไปนอนพักที่บ้าน ก่อนกลับพราวขอร้องหมอให้ช่วยเก็บเป็นความลับเรื่องตนมาเข้าโรงพยาบาลที่นี่ด้วย

ระหว่างพาพราวไปโรงพยาบาล เห็นสภาพอ่อนเพลีย ของพราวแล้ว สมชายอดนึกสงสารไม่ได้ เพราะในภาวะนี้ดูเธอไม่มีพิษสงอะไรเลย แต่อีกใจก็ยังทั้งหมั่นไส้และเคืองไม่หายที่โดนเธอแผลงฤทธิ์ใส่ตลอดมา

ooooooo

ในห้องจัดงานมีตติ้งแฟนคลับของพราวที่จัดในโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง บรรดาแฟนคลับมากันคับคั่ง รวมทั้งประเสริฐหนุ่มที่คลั่งไคล้พราวด้วย

ที่พลาดไม่ได้ คือส้มจี๊ดมากับสุดเขตต์ ส้มจี๊ดจับตาดูว่าแฟรงค์จะแก้สถานการณ์อย่างไร คิดว่าคงออกมาบีบน้ำตาบอกแฟนคลับว่าพราวไม่สบายมาไม่ได้

เมื่อถึงเวลา เสียงบรรดาแฟนคลับตะโกนชื่อพราวกันอย่างอึงคะนึง ส้มจี๊ดพึมพำอย่างสะใจว่า

“แกดับแน่คราวนี้ ยัยพราว!”

แฟรงค์ออกมาทำหน้าชื่นทักทายแฟนคลับของพราว เปิดงานอย่างอลังการน่าตื่นเต้น แต่พอแฟรงค์เริ่มพูดบรรยากาศก็เงียบลง...เงียบลง...

“เอ่อ...ทุกคนในห้องนี้และอีกหลายล้านคนที่ไม่สามารถมาได้ ตั้งใจว่าจะมีโอกาสได้พบกับพราวในวันนี้ แต่ว่าพราว...เอ่อ...พราวหายตัวไป!” เสียงไม่พอใจอื้ออึงขึ้น ส้มจี๊ดตบมือผางอย่างสะใจด่าแฟรงค์ว่าหลอกให้คนมาเพื่อโชว์ตัวเอง

ทันใดนั้น เอมี่วิ่งกระหืดกระหอบมาบอกแฟรงค์ว่าตนเจอพราวแล้ว แฟรงค์ตื่นเต้นมากถามว่าอยู่ไหน

“พราวอยู่นี่” เด็กสาวที่หน้าเหมือนพราวส่งเสียง ผ้าม่านก็เปิดออก เผยให้เห็นเด็กสาวที่เสื้อผ้าหน้าผมเหมือนพราวราวกับแกะ เดินออกมาอย่างสง่าสวยงาม ทุกคนอึ้ง โดยเฉพาะส้มจี๊ดมองเหวอ ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สนุก–อร่อยหน้าจอ

สนุก–อร่อยหน้าจอ
14 พ.ค. 2564

22:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันศุกร์ที่ 14 พฤษภาคม 2564 เวลา 22:03 น.