นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    พราว

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: อั้ม พัชราภา ประกบ เวียร์ ศุกลวัฒน์ ใน "พราว"

    ติณห์เข้าไปในห้องทำงานไม่เห็นจันทร์จรีพบแต่กระเป๋าถือวางอยู่ พอจะออกไปตามก็เห็นเธอเดินกลับมาพอดี

    ติณห์ถามอย่างระแวงว่าไปไหนมา เธอบอกว่าไปห้องน้ำมา ถามเขาว่าจะไปหาพราวแล้วหรือ

    “อืม...เรื่องที่ผมบอกจรีวันนี้เก็บเป็นความลับนะ มีแค่ผม จรี และมาโนชเท่านั้นที่รู้ ห้ามให้ใครรู้เป็นคนที่สี่เด็ดขาด เข้าใจนะ” เธอรับปากว่าจนตายตนก็ไม่บอกใคร ถามว่าจะไปหาพราวมีแผนอะไรหรือเปล่า “ผมก็แค่ไปแสดงให้สมบทบาทคนรักของซุปเปอร์สตาร์เท่านั้น”

    จันทร์จรีย้ำอย่าแสดงให้สมบทบาทกอดจูบกันมากนักตนหึง ติณห์พูดกลั้วหัวเราะว่าถ้าทำได้ถึงขนาดนั้นก็ยิ่งดี แผนการของตนจะได้ก้าวขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง จันทร์จรีทำเป็นงอนทนฟังไม่ได้ ฉวยกระเป๋าบอกว่าพรุ่งนี้ต้องถ่ายละครอีกเรื่องแต่เช้า แล้วโผกอดจุ๊บลาแต่แววตากังวลมาก

    ติณห์ขับรถออกจากบ้าน เจ๋งที่ซุ่มรออยู่ก็ตามไปทันที แรกๆติณห์ไม่รู้ตัว แต่นานไปก็ผิดสังเกตรู้ตัวว่าถูกตาม

    “พวกไหนสะกดรอยตามเรา?” ติณห์หยิบแว่นกันแดดออกมาใส่เพื่ออำพรางสายตาคนที่สะกดรอยตามแต่ก็ยังขับรถไปเรื่อยๆ ทำเหมือนไม่รู้ตัว จนไปถึงใต้สะพานริมแม่น้ำเจ้าพระยาจุดที่นัดพบพราว เจ๋งไปจอดรถซุ่มสังเกตพึมพำมันเขี้ยว

    “มันนัดใครวะ ขอให้ใช่ ขอให้เจอทีเถอะมึ้ง!”

    เจ๋งภาวนาขอให้เป็นพราว ไม่นานรถของสมชายก็ขับเข้ามา เจ๋งพึมพำสะใจนัก “นรกส่งมึงมาให้กูแล้ว หึๆๆ”

    พอจอดรถสมชายก็ลงไปสำรวจสังเกตบริเวณนั้นเพื่อความปลอดภัยของพราว เจอติณห์เขาถามว่า

    “คุณมาถึงที่นี่ก่อนเห็นอะไรผิดปกติบ้างไหมครับ” ติณห์บอกว่าไม่มี “แล้ว...มีคนแปลกหน้าหรือเห็นใครขับรถตามคุณมาบ้างรึเปล่า” ติณห์ทำเป็นนึกๆ แล้วบอกว่าไม่มี สมชายจึงกลับไปบอกให้พราวลงมาได้แล้ว

    ระหว่างที่พราวกับติณห์สวีตหวานกันนั้น สมชายได้แต่ขบกรามอดกลั้นไว้

    แต่ที่มุมลับตา เจ๋งจับตาดูอยู่ ทีแรกมันจะยิงพราวแต่เพราะพราวกอดกับติณห์ร่างติณห์บังพราวไว้มันจึงหันปืนมาที่สมชายแต่ระยะไกลมาก มันได้แต่บอกตัวเองว่าใจเย็นไว้ หนนี้ต้องไม่มีคำว่าพลาด

    ระหว่างนั้น ติณห์เห็นเจ๋งซุ่มอยู่ไกลๆ เขาวางแผนจะยืมมือเจ๋งฆ่าพราว จึงออกอุบายชวนพราวเดินเล่นไปหาร้านอาหารแถวนั้นกัน พอสมชายจะท้วงติง ติณห์ก็ประชดว่าถ้าห่วงก็เดินตามไปตนไม่ได้ห้าม

    ติณห์ชวนพราวถ่ายรูปเก็บความประทับใจไว้ระหว่างปรับโฟกัสกล้องนั้น ติณห์เห็นเจ๋งแอบซุ่มรอจังหวะอยู่ พอเสร็จก็โอบไหล่พราวถ่ายเซลฟี่กัน ถ่ายแล้วชวนกันดู จังหวะที่ทั้งสองกำลังก้มดูรูปกันนั้น เจ๋งได้จังหวะเดินตรงมาชักปืนจ่อไปที่พราว สมชายเห็น เขาตะโกน

    “ก้มลงคุณพราว...หลบ!”

    สมชายดวลปืนกับเจ๋งพลางตะโกนบอกติณห์ให้รีบพาพราวหนีไป พราวเป็นห่วงสมชายตะโกนบอกให้เขารีบหนี เขาบอกไม่ต้องห่วงตน แล้วไล่ยิงเจ๋งที่กำลังวิ่งตามพราวไป

    “หยุดนะไอ้เจ๋ง แกมีอะไรมาเจอกับฉันสิ อย่าไปยุ่งกับคุณพราว”

    เสียงไล่ยิงกันอึกทึก ชาวบ้านพากันออกมาดู เห็นพราวก็นึกว่าเขากำลังถ่ายละครกัน

    ติณห์จูงพราววิ่งไปไม่นานพราวก็ทรุดหมดแรง ติณห์วางแผนทำเป็นพาพราวหลบเข้าไปในร้านแล้วโผล่มาล่อให้เจ๋งตามเข้าไป พราวใช้ไม้ช็อตยุงตีจนเจ๋งผงะหงาย เธอวิ่งหนีออกมาพลางร้องให้ติณห์ช่วย ติณห์จำต้องทำเป็นช่วย

    พราววิ่งไปถึงท่าเทียบเรือหันไปเห็นเจ๋งยังวิ่งไล่ตามมา พราวตัดสินใจกระโดดลงเรือท่องเที่ยวที่พาลูกค้ามาทานอาหารและกำลังจะออกเรือไป เจ๋งเห็นดังนั้นโดดตามลงไป สมชายตามมาทันเลยโดดลงไปอีกคน ติณห์โดดตามไปเป็นคนสุดท้าย

    ooooooo

    เจ๋งวิ่งไปคว้าพราวไว้ พราวอ้อนวอนอย่าทำอะไรตนเลย เจ๋งยกปืนจะยิงพราว สมชายวิ่งขึ้นมาล็อกคอและจับมือที่ถือปืนของเจ๋งไว้งัดข้อกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

    สมชายบอกเจ๋งให้ปล่อยพราว พลางงัดกระบอกปืนชี้ขึ้นเพดานแต่อีกมือก็ยังล็อกคอเจ๋งไว้ ระหว่างนั้นติณห์แอบดูอยู่ห่างๆ ไม่ยอมเข้าช่วยสมชาย จังหวะหนึ่งสมชายบิดมือเจ๋งจนปืนร่วงไถลไปตามพื้นเรือ

    “ระวังนะนายสมชาย” พราวตะโกน

    “ไป! คุณหนีออกไปก่อน ออกไป!” สมชายตะโกน พราวจึงวิ่งกระเซอะกระเซิงออกไป จังหวะนั้นติณห์ค่อยๆ ย่องออกมา เดินไปหยิบปืนของเจ๋งกำไว้อย่างพร้อมจะฆ่าแก้แค้นแทนน้องชาย เขาเล็งปืนไปที่สมชาย แต่เห็นสมชายกำลังพลาดพลั้ง เจ๋งอัดเขาจนมึนแล้วจับเหวี่ยงไปชนผนังเรือ สมชายทรุดจุก ถูกเจ๋งเตะเสยคางหงายไปกับพื้นนอนมึน

    เจ๋งเองก็ยับเยินไม่น้อยกว่าสมชาย มันจับเก้าอี้ยันตัวลุกขึ้น พูดกับสมชายที่ยังจุกอยู่

    “มึงนอนอยู่นี่นะ กูจะไปเก็บนังดารานั่นก่อนแล้วมึงค่อยตามไปเก็บศพมัน หึๆ มึงรักนังพราวมากใช่ไหม มึงจะได้รู้ซึ้งว่าการเสียคนที่รักไปน่ะมันเป็นยังไง มึงจะต้องเสียใจเหมือนกับที่กูต้องเสียพี่ชายไป เพราะมึงเป็นคนฆ่า อ๊ากกกก!” เจ๋งยกเก้าอี้ทุ่มใส่สมชายจนเก้าอี้หัก มันโยนเศษเก้าอี้ทิ้งหันมองหาปืนแต่ไม่เห็น

    “ปืนหายไปไหนวะ” เจ๋งหัวเสีย แล้วรีบออกตามหาพราว ทิ้งสมชายให้นอนจุกอยู่บนซากเศษเก้าอี้หัก

    ooooooo

    พราววิ่งเตลิดขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือ ละล้าละลังไม่รู้จะไปหลบที่ไหน มองหาใครช่วยก็ไม่มี จึงวิ่งลงบันไดไป พลันก็ชะงักเมื่อเห็นหัวใครคนหนึ่งกำลังเดินขึ้นมา ติณห์นั่นเอง!

    “คุณติณห์!” พราวดีใจวิ่งเข้าไปหา “รีบไปช่วยนายสมชายเถอะค่ะ เขากำลังสู้กับไอ้โจรค้ายาอยู่ข้างล่าง”

    “ผมว่าไม่จำเป็นต้องไปช่วยหรอก” ติณห์เลือดเย็นเพราะคิดว่าถึงเวลาจะเปิดเผยตัวเองแล้ว

    “ทำไมล่ะคะ ไอ้โจรนั่นมันบ้า นายสมชายอาจจะสู้มันไม่ได้ ตอนนี้เป็นไงบ้างก็ไม่รู้ คุณรีบไปช่วยเขาหน่อยเถอะนะคะคุณติณห์ ไปเถอะ” พราวขอร้อง พลางดึงเขาลงไปข้างล่าง

    จังหวะที่พราวหันหลังให้นั่นเอง ติณห์ยกปืนเล็งจะยิง พลันก็ชะงักเมื่อเห็นเจ๋งเดินหน้าเยินขึ้นบันไดมา พราวตกใจวิ่งไปหลบหลังติณห์ เจ๋งมองปืนในมือติณห์แสยะยิ้ม

    “นึกว่าปืนกูหายไปไหน มึงขโมยไปตั้งแต่เมื่อไหร่วะไอ้ไฮโซ” มันย่างสามขุมเข้าหา ติณห์ยกปืนขู่จะยิง “ยิงเหรอ ฮ่ะๆๆ เอาเลย ยิงมาเลยสิไอ้ไฮโซ โอกาสที่จะได้ยิงใครมันไม่ใช่จะหากันได้ง่ายๆนะเว้ย ยิงซี...ยิงกูเลย!!”

    เจ๋งแอ่นอกท้าอย่างคลุ้มคลั่งพลางเดินเข้าหาติณห์พาพราวถอยพลางคิดหาแผนจะยืมมือเจ๋งฆ่าพราวอย่างแยบยล ทำเป็นหันไปพูดกับพราวเพื่อเปิดโอกาสให้เจ๋งเข้ามาแย่งปืน

    เป็นไปตามคาด เจ๋งพุ่งเข้าแย่งปืน ทั้งสองยื้อแย่งปืนกันไปมา ติณห์หาจังหวะงัดกระบอกปืนไปทางพราวแล้วเหนี่ยวไกทันที

    “แชะ!” กระสุนปืนหมด ติณห์ตะลึง เจ๋งพุ่งเข้าต่อยติณห์จนทรุดกับพื้น

    ooooooo

    เจ๋งระดมทั้งหมัดเท้าเข่าศอกใส่ติณห์ไม่ยั้ง คำรามอย่างสะใจ

    “อยากตายนักเหรอไอ้ไฮโซ กูจะสงเคราะห์ให้”

    “อย่า...อย่าทำเขา!” พราวตะโกน กรี๊ดลั่น เจ๋งเลยหันมาทางพราวคุกคามอย่างดุร้าย พราววิ่งหนีไปทั่วดาดฟ้า ถูกเจ๋งรวบตัวเอามือปิดปากชักมีดออกมา พราวกรี๊ดตกใจสุดขีด ติณห์ที่แกล้งทำเป็นสลบแอบลุ้นให้เจ๋งจัดการพราวได้สำเร็จ

    พริบตานั้น สมชายเดินโผเผขึ้นมากระชากเจ๋งหลุดจากพราว ทั้งสองต่อสู้กันต่อหน้าพราวที่ทรุดหมดแรงอยู่ตรงนั้น พลันทั้งสองก็หยุดชะงักมองหน้ากันนิ่ง สมชายยกมือตัวเองดูเห็นเลือดติดมือ พราวตกใจร้องลั่นนึกว่าเขาถูกแทง แต่พอสมชายก้าวถอยออกจากเจ๋ง จึงเห็นมีดปักอยู่กลางอกเจ๋ง!

    ติณห์ที่แกล้งทำสลบแอบลุ้นอยู่ พอเห็นคนที่ถูกแทงคือเจ๋งก็เซ็งสุดขีด เพราะทุกอย่างพลาดผิดความคาดหมายหมด!

    เจ๋งแผดเสียงหัวเราะเหมือนคนบ้า พลันก็หายใจติดขัดแล้วขาดใจตายทั้งที่ตายังเบิกโพลง ร่างร่วงลงจากระเบียงดาดฟ้า สมชายจะคว้าไว้แต่ไม่ทัน เขาหันมาดูพราว เห็นเอามือปิดหน้าร้องไห้อย่างเสียขวัญ เขาเข้าไปกอดปลอบ...

    “คุณปลอดภัยแล้ว...ปลอดภัยแล้ว...”

    พราวกอดสมชายไว้แน่นร้องไห้โฮ ติณห์ที่ทำเป็นสลบอยู่มองอย่างแค้นใจและคิดแผนร้ายต่อไป เขาทำเป็นพลิกตัวร้องหาพราวเสียงแผ่ว พราวผละจากสมชายไปหาเขาทันที ติณห์กอดพราวไว้แน่นราวกับรักและห่วงใยใจจะขาด สมชายยืนมองห่างๆ...อย่างคนไม่มีสิทธิ์

    ทันใดนั้น เสียงไซเรนรถตรวจแว่วมาแต่ไกล ไม่นานตำรวจก็มาถึง ผู้กำกับสหวุฒินำกำลังมาถึงที่เกิดเหตุ บ้างนำคนเจ็บส่งโรงพยาบาล บ้างกระจายกันเก็บหลักฐาน พราวหันมองสมชายก่อนถูกนำตัวขึ้นรถไปโรงพยาบาลพร้อมติณห์

    ผู้กำกับเห็นสมชายมองพราวก็บอกว่าไม่ต้องห่วง ตนจัดกำลังตำรวจสี่นายไปดูแลความปลอดภัยให้พราวจนถึงโรงพยาบาล และติดต่อแฟรงค์ไว้แล้ว ป่านนี้แฟรงค์คงไปรอที่โรงพยาบาลแล้ว บอกสมชายว่าน่าจะไปหาหมอทำแผลหน่อย

    “นิดหน่อยเองครับทีหลังก็ได้” เขาหันไปมองศพเจ๋ง “ผมพยายามจะจับเป็นมัน”

    “คุณทำดีที่สุดแล้วสารวัตร ผมว่าคุณช่วยคุณพราวกับไฮโซติณห์รอดมาได้นี่ก็บุญแค่ไหนแล้ว เฮ้อ...ปิดคดีไอ้เจ๋งได้เสียที ชีวิตของคุณพราวก็ปลอดภัยขึ้นมาอีกเยอะเลย”

    สมชายบอกว่ายังไม่หมด ยังเหลือตัวอันตรายอีกสอง คือนายประเสริฐแฟนคลับโรคจิตกับไอ้โม่งปริศนา ผู้กำกับพยักหน้าอย่างหนักใจ ทั้งสองเดินคุยกันไปที่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา สหวุฒิเอ่ยถึงเรื่องที่ให้คนไปสืบประวัติไฮโซติณห์กับคนขับรถว่าได้ประวัติมาแล้ว สมชายถามว่าพบอะไรน่าสงสัยไหม?

    “ยังไม่พบ นายมาโนชคนขับรถ เป็นลูกชายคนทำงานบ้านเก่าแก่ตั้งแต่สมัยพ่อแม่คุณติณห์ เรียกว่าโตมาด้วยกันกับคุณติณห์เลยทีเดียว ทำงานอยู่กับคุณติณห์มาตลอด ถือว่าเป็นคนที่คุณติณห์ไว้ใจมากที่สุด ส่วนคุณติณห์น่ะขาวสะอาดเลย พอพ่อแม่เสียก็ได้รับมรดกสืบทอดธุรกิจทุกอย่าง เอาแต่ทำงาน แปลกที่ไม่เคยคบหากับผู้หญิงคนไหนออกหน้าออกตาเลย เพิ่งจะมีก็...คุณพราวนี่แหละ”

    สมชายเปรยๆว่าคงรักพราวมากถึงกับให้คนขับรถเอาปืนขู่สุดเขตต์ ผู้กำกับถามว่าแล้วกับเขาล่ะมีข่มขู่หรือหึงหวงอะไรบ้างไหม สมชายบอกว่ามีก็แค่นิดๆ หน่อยๆ จิ๊บจ๊อยมากสำหรับตน

    “ผมว่าไฮโซติณห์เขาคงรู้ว่ากำลังเล่นอยู่กับใครมากกว่ามั้ง อีกอย่างนึง คุณพราวก็ยังต้องการให้มีบอดี้การ์ดสมชายอยู่ข้างกายคอยดูแล ไฮโซติณห์ก็เลยทำอะไรไม่ได้”

    ผู้กำกับนึกได้ว่าติณห์ยังมีน้องชายอีกคนหนึ่งชื่อตรีอายุอ่อนกว่าสักสิบห้าปี สมชายบอกว่าตนไม่เคยได้ยินใครพูดถึงน้องชายติณห์ ผู้กำกับให้สมชายไปสืบดูว่าน้องชายติณห์ตอนนี้ทำอะไร อยู่ที่ไหน

    “ผู้กำกับครับ เชิญทางนี้...” ตำรวจนายหนึ่งมาเชิญ ทั้งสหวุฒิและสมชายจึงเดินตามตำรวจนายนั้นไป

    ooooooo

    จันทร์จรีกลับถึงคอนโดที่พักก็รีบรื้อข้าวของเก่าๆ ทั้งสิ่งของและรูปที่ตรีซื้อให้และถ่ายรูปด้วยกันออกมาฉีก ตัด ทำลายอย่างเร่งรีบ จับยัดใส่ถุงดำแล้วเอาทั้งซอส มัสตาร์ด สารพัดเครื่องปรุงเครื่องจิ้มเทใส่ถุง ปากก็สาปแช่ง

    “หายไป...หายไปจากชีวิตฉันซะ ชาตินี้คุณติณห์จะไม่มีวันรู้ว่าแกกับฉันเคยรู้จักกันมาก่อน ไอ้บ้าเอ๊ย...

    แกจะเป็นลูกใคร เป็นน้องของเทวดาที่ไหนก็ได้ แต่ทำไมแกต้องเป็นน้องชายคุณติณห์ด้วย ทำไมแกไม่ตายไปซะ ฉันไม่ได้รักแก ไม่อยากจะเห็นหน้าแกอีกแล้ว ยังจะมานอนเป็นผักเน่าๆอยู่อีก ตายไปซิ ตายไปให้พ้น! อยู่เป็นมารชีวิตฉันทำไม!!”

    ระเบิดระบายอารมณ์แล้ว จันทร์จรีก็ผวาเมื่อนึกถึงคำพูดของแฟรงค์ที่ขู่จะแฉเรื่องที่เธอหลอกให้ตรีพาเข้าวงการแล้วถีบหัวเขาส่ง ก็แค้นแฟรงค์ขึ้นมาอีกคน ทั้งด่าทั้งแช่งและอาฆาตจะส่งแฟรงค์ไปเป็นผู้จัดการผีในนรก!

    เสียงมือถือดังขึ้น จันทร์จรีควานหาในของที่กองระเกะระกะเละเทะ พอเจอเห็นเป็นสายจากส้มจี๊ด

    จันทร์จรีลงไปพบส้มจี๊ดที่ล็อบบี้คอนโด ทั้งสองคุยกันถึงเรื่องที่ส้มจี๊ดถูกแทงแทนพราว ส้มจี๊ดถามถึงติณห์ว่าเป็นอย่างไร พราวบาดเจ็บสาหัสปางตายอะไรบ้างไหม จันทร์จรีจึงรู้ว่าติณห์อยู่กับพราวขณะเกิดเหตุด้วย ส้มจี๊ดเลยเซ็งที่ไม่รู้ข่าวอะไรของติณห์กับพราว จันทร์จรีรีบโทร.หาติณห์ปรากฏว่าสายไม่ว่าง

    เมื่อติดต่อติณห์ไม่ได้ ส้มจี๊ดจึงโทร.หาสุดเขตต์เพื่อหาข่าว ปรากฏว่าไม่มีคนรับสาย

    “ไอ้สุดเขตต์เป็นไรวะ ไม่ชอบรับสายฉัน แกคงไม่โง่ไปเฝ้ามันอยู่ที่โรงบาลหรอกนะ!” ส้มจี๊ดระแวงขึ้นมาอีก

    ooooooo

    ที่แท้สุดเขตต์กำลังไปกดเงินเอามาให้มีน เขาได้ยินเสียงมือถือเรียก หยิบดูเห็นเป็นสายจากส้มจี๊ดเขาเก็บมันใส่กระเป๋าปล่อยให้มันเรียกอยู่อย่างนั้นครั้งแล้ว...ครั้งเล่า

    กดเงินได้แล้ว สุดเขตต์กลับมาหามีนบอกว่าอยากให้เธอผ่าตัด รู้ว่าเธอติดขัดเรื่องเงินจึงกดเงินมาให้หนึ่งแสนบาทเอาเท่านี้ไปก่อนที่บ้านยังมีอยู่ในบัญชีอีก

    มีนไม่รับ สุดเขตต์บอกว่าตนไม่เดือดร้อน ขอให้ตนได้ช่วยเธอเถิด

    “คุณช่วยมีนแล้ว นี่ไงคะ” มีนแบมือที่เขาเขียนคำว่า “รัก” ไว้ที่ฝ่ามือให้ดู “คุณช่วยรักมีน ทำให้มีนมีความสุขมันก็มากพอแล้วสำหรับชีวิตมีน อย่าให้เงินมาทำลายความรู้สึกที่มีค่าของมีนเลยนะคะ” มีนโผกอดเขา สุดเขตต์กอดมีนไว้แน่น ทั้งสงสารและหนักใจที่มีนไม่ยอมรับเงิน

    “ไม่ต้องร้องไห้ครับมีน คุณไม่อยากรับเงิน ผมก็จะไม่ฝืนใจคุณ คุณอยากให้ผมช่วยอะไรเมื่อไหร่บอกผมก็แล้วกัน ผมจะรอ”

    “มีนอยากกลับบ้านค่ะ พามีนกลับบ้านนะคะ”

    มีนซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์สุดเขตต์ไปอย่างมีความสุข ประหนึ่งยาขนานพิเศษที่ทำให้มีนมีกำลังใจเข้มแข็งสู้ต่อไป

    ooooooo

    ทั้งสองกลับถึงบ้านแสนรักพร้อมทั้งอาหารและของหวานมาฝากเด็กๆมากมาย แม่แก้วถามว่าทำไมมีนไม่อยู่โรงพยาบาล มีนบอกว่าตนไม่เป็นอะไรหมอตรวจเสร็จแล้วจึงกลับ

    แมนผิดหวังกับสุดเขตต์มาก ตัดพ้อเขาว่าที่ตนเล่าอาการป่วยของมีนให้ฟังเพราะคิดว่าเขาจะช่วยดูแลมีนได้

    “แมนเป็นอะไรน่ะ พี่สาวตัวเองไม่เป็นอะไรกลับบ้านแทนที่จะดีใจกลับมาบ่นใส่อีก เฮ้อ...คุณสุดเขตต์อย่าไปถือสาแมนเลยนะคะ เขาโตแต่ตัวแต่ใจยังเด็กมาก” แม่แก้วบ่นแมน สุดเขตต์บอกว่าตนเข้าใจแมนว่าเป็นห่วงมีนมาก แล้วขอตัวกลับ

    มีนออกมาส่งสุดเขตต์ เธอยิ้มและแบมือที่เขาเขียนคำว่า “รัก” ให้ดูแทนคำพูด แต่พอกลับเข้าบ้านมีนก็บ่นแมนที่เล่าอาการป่วยของตนให้สุดเขตต์ฟัง แมนขอโทษ บอกว่าถ้ารู้ว่าบอกแล้วเขาไม่ช่วยอะไรพี่แบบนี้ตนไม่บอกหรอก

    แมนห่วงใยมีนมากอยากให้ใครสักคนมาช่วยรักษามีนให้หาย

    “พี่ไม่ยอมตายง่ายๆหรอก พี่ยังมีห่วง มีแมน มีแม่แก้ว มีโต้ มีน้องๆในบ้านแสนรักอีกหลายคนที่พี่รัก พี่ยังจะสู้เพื่อทุกคน”

    แม่แก้วออกมาเห็นแมนร้องไห้ถามว่ามีอะไรหรือ มีนชิงตอบว่า แมนเป็นห่วงโต้ แต่ตอนนี้โต้รู้สึกตัวแล้ว หมอบอกว่าถ้าไม่มีอาการอื่นแทรกซ้อน อีกไม่กี่วันก็ย้ายออกจากห้องไอซียูได้แล้ว แม่แก้วปรารภว่าไม่รู้ค่ารักษาเท่าไหร่?

    “เดี๋ยวมีนจัดการเองค่ะเรื่องเงิน แม่แก้วไม่ต้องห่วง เดี๋ยวโต้ก็หายได้กลับบ้านแล้ว” มีนกอดปลอบใจแม่แก้วทั้งที่ตัวเองอาการเจ็บป่วยหนักขึ้นทุกวัน

    ooooooo

    แฟรงค์จัดแถลงข่าวที่โรงแรมหรูเกี่ยวกับเหตุการณ์ระเบิดที่กองถ่าย เปิดห้องให้พราวพักรอเวลาแถลงข่าว แต่เลยเวลาไปเกือบชั่วโมงแล้วพราวก็ยังไม่ยอมออกจากห้อง จนแฟรงค์ต้องให้เอมี่โทร.ตามสมชายมา พอมาถึงสมชายถามอย่างไม่พอใจว่าจะแถลงข่าวทำไมไม่ปรึกษาตนก่อน

    “เอ่อ...ก็...พี่แฟรงค์บอกว่าแค่แถลงข่าว ไม่ต้องบอกหรอก คงไม่เป็นไร” เอมี่เสียงอ่อย

    “หึ ไม่เป็นไร แล้วทีนี้จะทำยังไง คุณพราวไม่ยอมลงไป”

    “พี่แฟรงค์ถึงให้ตามคุณมานี่ไงคะ คิดว่าพราวคงจะกลัว ถ้าจะต้องไปอยู่ท่ามกลางคนเยอะๆโดยไม่มีบอดี้การ์ดอย่างคุณอยู่ข้างๆ”

    ส่วนแฟรงค์ต้องรับหน้านักข่าวอยู่ข้างล่าง หลอกล่อตอแหลถ่วงเวลารอพราวลงมา

    สมชายเข้าไปในห้องพักหรูของพราว บอกเธอว่า “ผมมารับคุณลงไปแถลงข่าว”

    พราวสดชื่นขึ้นทันที เพราะนึกว่าเขาจะไม่มา สมชายบอกว่าเอมี่โทร.ตามตน พอพราวจะลงไป สมชายเรียกไว้ถามว่า ก่อนจะลงไปอยากได้กำลังใจบ้างไหม แล้วเอามือตบอกตัวเอง “นี่ไง หลุมหลบภัยของพราว”

    พราวโผเข้าสู่อ้อมกอดสมชาย เขากอดเธอไว้อย่างอบอุ่นกระซิบบอก “สู้ๆนะ” เธอขอบคุณแล้วเดินออกไปอย่างมั่นใจ สมชายมองตามด้วยแววตาอ่อนโยน นึกในใจ...

    “ตอนนี้ความรู้สึกของผมที่มีให้ผู้หญิงที่เป็นซุปเปอร์สตาร์คนนี้ มันมาไกลเกินกว่าคำว่ารักแล้ว...มันกลายเป็นความห่วงใยที่ผมเต็มใจจะมอบให้ อยากทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อได้เห็นเขายิ้ม เห็นเขามีความสุข โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนใดๆกลับคืน...ขอแค่ได้ปกป้องเขา...ได้อยู่ใกล้ๆเขาก็พอ”

    สมชายเดินตามพราวไป สายตาจับจ้องที่ร่างบอบบางข้างหน้าอย่างห่วงใย...และแอบหวง...

    เวลาเดียวกัน จันทร์จรีก็แสดงความไม่พอใจพราวที่ทำให้ติณห์เจ็บตัว ไม่พอใจสมชายที่คอยปกป้องพราวจนรอดจากการทำร้ายของเจ๋ง ติณห์ทำให้จันทร์จรีหลงตนยิ่งขึ้นเพื่อหลอกยืมมือเธอไปทำร้ายพราว กระทั่งบอกว่า

    “ช่วยผมแก้แค้นพราวให้สำเร็จเร็วๆ ปลดปล่อยผมจากความแค้น แล้วคุณจะได้ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตผม”

    “ถ้าจรีสามารถเดินเข้าไปฆ่านังพราวตอนนี้เลยได้ จรีจะทำทันทีค่ะ” จันทร์จรีมองติณห์อย่างหลงใหล ติณห์จูบเธออีกครั้ง ทำให้จันทร์จรีแทบจะคลั่งรักตาย

    ooooooo

    พราวลงไปที่โต๊ะแถลงข่าวด้วยมาดซุปเปอร์สตาร์ผู้มั่นใจ เป็นมืออาชีพ แม้แววตาจะซ่อนความ เครียดไว้

    แฟรงค์แถลงข่าว จ้อยาวเหยียดเรื่องคนร้ายแค้นพราวที่ทำให้พี่ชายเขาตายทั้งที่พราวไม่รู้เรื่องเลย โยนกลองว่าเรื่องระเบิดที่กองถ่าย ก็คงจะเป็นฝีมือของนายคนนี้เช่นเดียวกัน

    ส่วนพราว แสดงความเป็นนางเอก บอกว่าตนไม่คิดติดใจอะไรกับคนร้ายที่ตายไปแล้ว และหวังว่าต่อจากนี้เรื่องร้ายๆจะหมดไปจากชีวิตตนเสียที พูดแล้วก้มหัวแสดงความเสียใจ นักข่าวพากันถ่ายรูปมือเป็นระวิง

    ประเสริฐที่อำพรางใบหน้าด้วยวิกผมและแว่นตา ดูการแถลงข่าวนี้ทางทีวีที่ร้านข้าวแกง ทำหน้าเคลิ้มอย่างมีความสุขที่ได้เห็นพราว พึมพำ “พราวที่รักของผม...พราวจ๋า...พราว...” แต่อยู่ๆ สีหน้าเขาก็เปลี่ยนเป็นโกรธแค้นคำราม “นังแพศยา!”

    การแถลงข่าวจบลงด้วยดี แฟรงค์ให้โอกาสนักข่าวถามสองคำถามปิดท้าย พวกนักข่าวพากันยกมือ แฟรงค์ชี้ไปที่คนหนึ่ง นักข่าวคนนั้นถามว่า “อาการไฮโซติณห์เป็นไงบ้างคะ บาดเจ็บมากไหมคะคุณพราว”

    “คุณติณห์ไม่บาดเจ็บอะไรมากค่ะ แค่ฟกช้ำนิดหน่อย ปลอดภัยดีค่ะ” พราวตอบ

    แฟรงค์ชี้ไปที่อีกคน คนนี้ถามว่า “แต่ดูบอดี้การ์ดสมชายจะบอบช้ำมากนะคะ ตกลงใครกันแน่คะที่เป็นฮีโร่ตัวจริงของซุปเปอร์สตาร์พราว?”

    นักข่าวพากันฮือฮาอยากรู้ พอยังไม่ได้รับคำตอบก็พากันเร่งเร้าถามกันให้แซ่ดว่าใครคือพระเอกตัวจริงของพราว ไฮโซติณห์หรือบอดี้การ์ดสมชาย? แล้วแข่งกันเปล่งเสียงเชียร์เป็นสองฝ่าย เสียง “บอดี้การ์ดสมชาย” กับเสียง “ไฮโซติณห์” ดังแข่งกันเป็นจังหวะสนุกสนาน

    “หยุดครับ” สมชายเบรก “นี่มันงานแถลงข่าวไม่ใช่เกมโชว์เลือกคู่ อย่าเอาผมไปเอี่ยว จบการแถลงข่าวเท่านี้นะครับ”

    พอสมชายประกาศจบการแถลงข่าว แฟรงค์ก็รีบขอบคุณทุกคนที่มาทำข่าว เร่งเอมี่ให้รีบพาพราวไป แต่จู่ๆ ส้มจี๊ดก็เอ่ยขึ้น “เดี๋ยวค่ะ ฉันมีอีกหนึ่งคำถาม” แฟรงค์บอกพราวอย่าไปสนใจรีบเดินไปเร็วๆ แต่ส้มจี๊ดก็ตะโกนถามตามมาว่า

    “คุณได้ไปบริจาคเงินให้บ้านเด็กกำพร้าบุญรักษารึเปล่าคะคุณพราว เมื่อเช้านี้ทางบ้านเด็กกำพร้าได้ออกหนังสือขอบคุณผู้บริจาคเงินเป็นค่าอาหารและค่ายารักษาโรคให้กับเด็กๆที่ถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง ที่บ้านเด็กกำพร้านำกล่องบริจาคไปวางไว้ตามโรงพยาบาล หนึ่งในนั้นมีชื่อพราวอยู่ด้วยค่ะ”

    พราวหยุดฟังอย่างแปลกใจ เพราะตนไม่เคยไปบริจาค สมชายถามว่าหยุดทำไม เร่งให้รีบเดินไปเร็วๆ แต่ส้มจี๊ดก็ยังป่าวร้องกับเพื่อนๆนักข่าวว่า

    “เชื่อหรือไม่เพื่อนๆนักข่าวทุกคนคะ คุณพราวพิชญาดาซุปเปอร์สตาร์เบอร์หนึ่งของวงการบันเทิง บริจาคเงินแค่ห้าหมื่นให้เด็กๆผู้น่าสงสาร”

    “ห้าหมื่นเหรอ?” พราวพึมพำงงๆ ส้มจี๊ดหัวเราะเยาะสวนทันทีว่า

    “ฉันน่าจะเป็นคนถามคุณมากกว่าว่าทำไมคุณบริจาคแค่ห้าหมื่น ทั้งที่ล่าสุดได้ข่าวว่าคุณเพิ่งเซ็นสัญญาเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้เครื่องสำอางดังจากต่างประเทศด้วยค่าตัวแปดหลักปลายๆ แต่คุณกลับบริจาคเศษเงินแค่นี้ให้เด็กๆ น้ำจิตน้ำใจของซุปเปอร์สตาร์ที่มีให้กับเด็กกำพร้า ทำไมมันน้อยนักล่ะ คุณตอบแทนสังคมได้แค่นี้เองเหรอคะซุปเปอร์สตาร์พราว!”

    พราวยืนช็อก แฟรงค์โวยวายหัวเสียว่า...“โอ๊ย อะไรเนี่ย...งานงอกอีกแล้วฉัน!”

    ooooooo

    วันนี้ ขณะที่มีนกับแมนเอาดอกไม้ประดิษฐ์ไปส่งที่ร้านในตลาด แฟรงค์โทร.เข้ามือถือ มีนดีใจบอกแมนว่าแฟรงค์ให้ไปหาเดี๋ยวนี้ ให้แมนรอรับค่าดอกไม้แล้วกลับไปก่อน

    มีนคาดหวังว่า แฟรงค์คงเรียกไปรับเงินที่ไปถ่ายละครแทนพราวหรือไม่ก็อาจมีงานให้ไปแทนพราวอีก ฝากแมนบอกแม่แก้วว่าตนไปทำงาน แมนได้แต่มองและบอกมีนว่า “ดูแลตัวเองนะพี่มีน”

    แต่พอมีนออกไปที่ถนนเพื่อเรียกแท็กซี่ ก็เกิดอาการสายตาพร่ามัวแม้แต่มือตัวเองก็ยังเห็นไม่ชัด มีนยืนมึนๆอยู่ แมนก็เข้ามาถามว่ารถแท็กซี่มาจอดรออยู่ไม่ไปหรือ มีนจึงรู้สึกตัวจะไปขึ้นรถ แมนมองอย่างเป็นห่วงกับอาการแปลกๆของมีน

    เพื่อที่จะหาเงินไว้ช่วยมีน สุดเขตต์เดินตามส้มจี๊ดหลังพราวแถลงข่าวเสร็จ เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายของสัญญาจ้างสุดเขตต์เป็นตากล้องชั่วคราว เขาขอทำงานกับเธอต่อ

    ส้มจี๊ดยักท่าว่าเขาจะได้ทำงานต่อหรือไม่ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของตนคนเดียว ถ้าตนไม่โอเค เขาก็ต้องกลับไปตกงานเหมือนเดิม แต่พอสุดเขตต์ถามว่าจะเอา อย่างไร ส้มจี๊ดลีลาว่าตอนนี้ตนหิวแล้ว คิดอะไรไม่ออก ชวนไปกินข้าวกันสักมื้อก่อนแล้วจะโทร.บอก บก.ให้ ว่าแล้วเกาะแขนลากไปเลย สุดเขตต์ร้องเฮ้ย! รีบแกะมือส้มจี๊ดออกแทบไม่ทัน

    ระหว่างมีนนั่งแท็กซี่ไปหาแฟรงค์นั้น เธอได้รับโทรศัพท์จากสุดเขตต์ถามเรื่องเงินบริจาคห้าหมื่นของพราว มีนรับว่าตนเป็นคนบริจาคในนามของพราวเอง บอกสุดเขตต์ว่าแฟรงค์ตามตัวมาคงจะคุยเรื่องนี้ สุดเขตต์ถามว่าวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง มีนทำเสียงแจ่มใสบอกว่าสบายดี แล้วต่างก็วางสาย

    ส้มจี๊ดถามสุดเขตต์ว่าโทร.คุยกับใคร แอบนัดแนะอะไร กับพราวอีกรึเปล่า? รีบเข้าตนหิวแล้ว พอโดดขึ้นซ้อนท้ายรถส้มจี๊ดก็กอดสุดเขตต์แน่นจนเขาบอกว่าไม่ต้องกอดแน่นขนาดนี้ก็ได้ พอสุดเขตต์ออกรถส้มจี๊ดก็ทำเป็นเซซบหลังเขากอดแน่นอีก สุดเขตต์ปล่อยเลยตามเลยเพราะยังรอคำตอบเรื่องงานอยู่ จำต้องอดทนกับส้มจี๊ดเพื่อมีน

    ooooooo

    มีนไปเจอพราวที่คอนโด ถูกพราวตำหนิอย่างรุนแรงที่ทำเรื่องยุ่งยากให้ตน มีนชี้แจงถึงเจตนาดีของตนก็ถูกดุว่า

    “พอเถอะมีน! หยุดพูดเหมือนฉันคิดอะไรเองไม่ได้ ทำอะไรเองไม่เป็น ถ้าคิดจะทำฉันทำเองฉันคิดเองได้ไม่ต้องให้เธอมาคิดแทนฉันเข้าใจไหม!”

    “มีนขอโทษค่ะ” มีนร้องไห้เดินออกจากห้อง เสียใจที่เจตนาดีของตนกลับกลายเป็นก่อเรื่องยุ่งยากให้พราว เอมี่คว้าซองเงินตามไป มีนเจอสมชายที่หน้าห้อง สมชายปลอบใจและแก้ต่างให้พราวว่า

    “ที่คุณพราวพูดกับมีนมันก็แรงไป แต่คุณพราวเขาเจอเรื่องมาเยอะมาก คงจะสติแตกน่ะ...ไว้ผมจะค่อยๆคุยกับคุณพราวให้เข้าใจเองอย่าคิดมาก”

    มีนขอบคุณเขา ขณะจะเดินไป เอมี่ก็ตามมายื่นซองให้ “นี่เงินทำงานของมีนจ้ะ อ่ะ...อย่าร้องไห้นะ พราวกำลังเครียดน่ะ เดี๋ยวพออารมณ์เย็นแล้วเขาก็ไม่มีอะไรหรอก มีนกลับบ้านไปก่อนนะไว้ฉันจะโทร.ไป”

    “ขอบคุณค่ะ” มีนไหว้ รับซองเงินยังร้องไห้เสียใจไม่หาย...ความเครียดทำให้มีนปวดหัวรุนแรงขึ้นฉับพลัน...

    แฟรงค์กับเอมี่เป็นธุระจัดแจงติดต่อไปที่บ้านเด็กกำพร้าบุญรักษา ขอบริจาคเงินในนามของพราวเป็นจำนวนหนึ่งล้านบาทตามความประสงค์ของพราว เพื่อให้สมกับความเป็นซุปเปอร์สตาร์

    ห้าหมื่นบาทที่มีนบริจาคให้ในนามของพราวเป็นทั้งหมดของมีนที่มี แต่หนึ่งล้านบาทเป็นเพียงเศษเสี้ยวธุลีของพราว!

    ooooooo

    ส้มจี๊ดพาสุดเขตต์ไปกินอาหารอย่างมีความสุข ผิดกับสุดเขตต์ที่เฝ้าคิดเครียดเรื่องขอเบิกเงินล่วงหน้าที่จะพูดกับส้มจี๊ดแต่คุณเธอก็ฉอเลาะไม่หยุด จนสุดเขตต์ ตัดบทชวนคุยเรื่องงานต่อกันดีกว่า

    “จะต้องคุยอะไร ทุกอย่างเหมือนเดิม งานเหมือนเดิม ค่าจ้างเหมือนเดิม มีแต่ความรู้สึกของเราสองคนเท่านั้นที่ไม่เหมือนเดิม” พูดแล้วทำยิ้มเขิน แต่สุดเขตต์ไม่สนใจ พูดเป็นการเป็นงานว่าตนขอเบิกค่าจ้างล่วงหน้าได้ไหม ส้มจี๊ดมองขวับถามว่า “แกร้อนเงินขนาดนี้เลยเหรอสุดเขตต์?”

    ส้มจี๊ดรับปากจะช่วยแต่เซ้าซี้ถามว่าจะเอาเงินไปทำอะไร ในเมื่อเขาไม่มีภาระอะไรเลย จาระไนละเอียดรู้กระทั่งเรื่องครอบครัวพ่อแม่และการเป็นอยู่ของเขา สุดเขตต์บอกว่าจะเก็บเงินไปจัดนิทรรศการภาพถ่ายของตัวเอง ก็ถูกถามประชดว่าจะจัดพรุ่งนี้รึไงถึงต้องรีบเอาเงิน สุดเขตต์อดทนอดกลั้นออดอ้อนจนส้มจี๊ดรับปากจะจัดการให้แต่มีข้อแม้ว่า...

    “วันนี้แกต้องเอาใจฉันเยอะๆ ไม่งั้นฉันเปลี่ยนใจ”

    สุดเขตต์ฟังแล้วเซ็งแต่จำต้องฝืนยิ้ม

    ooooooo

    มีนได้เงินจากเอมี่ก็ไปจ่ายค่ารักษาโต้ที่โรงพยาบาล แต่เงินไม่พอมีนจึงขอจ่ายครึ่งหนึ่งก่อน ขณะเดินออกจากโรงพยาบาล มีนเครียดจนอาการกำเริบหน้ามืด วูบไปในบริเวณโรงพยาบาลนั่นเอง

    ส้มจี๊ดลีลามากมายจนกินข้าวเสร็จ จึงยอมคุยกับ บก.ให้ พอบอกสุดเขตต์ว่า บก.ไม่มีปัญหา เขาก็ลุกขึ้นทันทีบอกว่ามีธุระ แล้วจะกลับ

    “หยุดนะไอ้สุดเขตต์ แกทิ้งฉันอย่างนี้ได้ไง กลับมา ไอ้สุดเขตต์ ไอ้สุดเลว!!” ส้มจี๊ดด่าเปิงจนคนทั้งร้านหันมอง

    พอแยกจากส้มจี๊ด สุดเขตต์โทร.หามีน พอดีมีนรู้สึกตัวแล้วแต่เธอไม่ต้องการให้เขาเห็นตัวเองในสภาพนี้จึงไม่รับสาย ทำให้สุดเขตต์ยิ่งกระวนกระวายเป็นห่วงว่าเธอเป็นอะไรหรือเปล่า

    ooooooo

    ระหว่างที่แฟรงค์กับเอมี่พากันเอาเช็คหนึ่งล้านบาทที่พราวบริจาคกู้หน้าไปดำเนินการนั้น สมชายก็พาพราวไปที่วัดแห่งหนึ่ง

    สมชายพาเธอไปที่เจดีย์เก็บอัฐิบอกว่าจะพาเธอมาพบกับใครคนหนึ่ง พอเลี้ยวโค้ง เขาก็เห็นดารกากำลังจับมือน้องป๊อบวางช่อดอกไม้ที่เจดีย์เก็บอัฐิของวิทย์พอดี สมชายหน้าสลด เขาบอกพราวว่า

    “เมียและลูกชายของวิทย์ คู่หูของผมที่ถูกไอ้เจ๋งฆ่าตายวันที่ผมล่อซื้อยากับมันที่ลานจอดรถแล้วคุณถูกลูกหลง”

    สมชายพูดถึงเหตุการณ์วันนั้นอย่างรู้สึกผิดว่า

    “ถ้าวันนั้น ผมไม่ตัดสินใจพลาด ถ้าผมเชื่อวิทย์ รอกำลังเสริม ไม่บ้าระห่ำบุกเข้าไปจับพวกมัน วิทย์ก็คงยังอยู่มีความสุขกับลูกเมีย ผมพยายามจะชดเชยความผิดที่ทำไว้ ช่วยดูแลดารกากับลูกแทนวิทย์ แต่คุณดารกาไม่ยอมยกโทษให้ผมเลย”

    พราวมองเขาอย่างเห็นใจ พอดีดารกากับน้องป๊อบไหว้อัฐิเสร็จ หันจะเดินกลับ น้องป๊อปเห็นสมชายดีใจร้องเรียก

    “อาชาย...”

    สมชายโบกมือให้น้องป๊อบ ดารกากลับจูงมือน้องป๊อบเดินไปอีกทางอย่างไม่อยากพบปะกัน สมชายเดินตามไปขอคุยด้วย ดารกาพูดโดยไม่มองหน้าว่าถ้าเป็นเรื่องคนร้ายที่ฆ่าวิทย์ตนรู้แล้วและอโหสิกรรมให้แล้ว

    “คุณอโหสิกรรมให้คนที่ตายไปแล้ว แล้วคนที่ยังมีชีวิตอยู่ล่ะคะ คุณไม่คิดจะอโหสิให้เขาเลยหรือ” พราวถามดารกาแปลกใจหันมอง เห็นพราวเดินเข้ามาพูดต่อ “คุณจะปล่อยให้คุณสมชายรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตเหรอคะ ถ้าอย่างนั้นโจรค้ายาก็โชคดีกว่าคุณสมชายมากที่ฆ่าสามีคุณ คุณยังยอมให้อภัย แต่กับคุณสมชาย เขาเป็นเพื่อนรักกับสามีคุณ เขาอาจทำพลาดแต่ก็ไม่ได้ตั้งใจให้สามีของคุณต้องตาย คุณกลับไม่ให้อภัยเขาเลย”

    ดารกาหันมองสมชายร้องไห้ออกมา ส่วนน้องป๊อบพอเห็นพราวก็ดีใจที่ได้เจอซุปเปอร์สตาร์ บอกแม่ว่าได้เจอดาราดีใจจังเลย แล้ววิ่งไปกอดพราว พราวกอดน้องป๊อบไว้ด้วยความรู้สึกที่ดีมาก ดีอย่างที่ไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อนเลย เธอดีใจที่ตัวเองทำให้เด็กที่น่าสงสารคนหนึ่งดีใจและยิ้มออกมาได้ ส่วนดารกาก็มองสมชายด้วยแววตาที่ทิ้งทิฐิพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

    “ดารู้ ที่แล้วมาคุณรู้สึกผิด และพยายามทำทุกอย่างเพื่อชดเชยให้ดากับน้องป๊อบมาตลอด และตอนนี้คุณก็ทำสำเร็จแล้ว คุณส่งโจรที่ฆ่าวิทย์ไปชดใช้กรรมที่เขาก่อแล้ว วิญญาณของวิทย์คงหมดห่วง ได้ไปสู่สุคติเสียที ฉันไม่ติดใจอะไรคุณแล้วค่ะฉันยกโทษให้คุณ”

    สมชายขอบคุณเธอด้วยความปีติ รู้สึกฟ้าสว่างขึ้นฉับพลัน บอกดารกาว่าตนจะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับวิทย์ จะดูแลเธอกับน้องป๊อบให้ดีที่สุด ดารกาบอกว่าไม่ต้องห่วงอีกไม่กี่วันตนจะย้ายไปอยู่กับคุณตาเขาที่เชียงราย เรามีครอบครัวที่อบอุ่นรออยู่ที่โน่น

    “จะหนีอาไปอยู่เชียงรายแล้วเหรอ มาให้อาชื่นใจหน่อยเร็ว” น้องป๊อบวิ่งมากอดกับอาชายของเขาด้วยความรัก

    พราวยืนมองภาพนั้นด้วยหัวใจพองโต ที่ตัวเองมีส่วนช่วยทำให้ดารกายกโทษให้สมชายได้ สมชายเอง ขณะกอดน้องป๊อบก็เหลือบมองเธออย่างขอบคุณ

    สมชายเข้าไปคุยกับวิทย์ที่เจดีย์ว่า คิดถึง ชาติหน้ามีจริงขอให้เราได้มาเป็นเพื่อนกันอีก หลับให้สบายนะเพื่อนรัก

    เมื่อออกจากบริเวณเจดีย์เก็บอัฐิ สมชายถามพราวว่าเข้าใจหรือยังว่าทำไมตนถึงพามาที่นี่ เธอส่ายหน้าตาแป๋ว

    “คุณไม่เห็นเหรอ ยังมีคนอื่นที่มีชีวิตแย่กว่าคุณเยอะ อย่างผมคนนึงล่ะ ผมทำพลาด ผมมีส่วนทำให้เพื่อนต้องตาย มันจะเป็นบาปติดตัวผมไปตลอดชีวิต เพราะงั้น ตอนที่เรายังมีชีวิตอยู่ เราต้องหัดทำอะไรเพื่อคนอื่นบ้าง เงินทองหามามากแค่ไหนตายไปเราก็เอาไปไม่ได้สักสลึงเดียว มีแต่ความดีเท่านั้นที่จะติดตัวเราไป”

    “ไว้ฉันจะเก็บคำพูดของคุณไปคิดนะ” พราวบอกเชิดๆ

    “แต่วันนี้คุณทำเพื่อผมแล้วอย่างนึง ขอบคุณที่ช่วยพูดให้คุณดายกโทษให้ผม แล้วทำให้น้องป๊อบมีความสุขที่ได้เจอดาราในดวงใจ”

    “ฉันเข้าใจดีว่าเด็กที่ขาดพ่อหรือแม่ไป โลกมันเศร้าขนาดไหน ไม่อยากเชื่อเลยว่าแค่รอยยิ้มของเด็กคนนั้นจะทำให้ฉันรู้สึกดีม้าก...มาก ถึงขนาดนี้”

    “มันดีกว่ากินยากล่อมประสาทแล้วนอนหลับอยู่ที่บ้านใช่ไหมล่ะ” สมชายถามทำหน้ากวนๆ พราวเดินหนี เขาถามจะรีบไปหาหลวงพ่อรดน้ำมนต์ไล่ผีหรือ เธอหันค้อนงอนๆ แว้ดใส่ว่า

    “บ้า!ฉันจะไปไหว้พระ” แล้วเดินปึ่งไป สมชายยิ้มขำๆแล้วเดินตาม

    ooooooo

    ไหว้พระแล้วก็พากันเสี่ยงเซียมซี พราวได้ใบที่หก สมชายแย่งไปอ่านให้ฟัง...

    “ใบที่หกไม่ตกลงปลงในจิต ย่อมจะคิดเวียนวนเฝ้าสงสัย ไม่ควรคิดปรวนแปรจงแน่ใจ หากรักใครอย่าลังเลให้ค้างคา ตั้งสติเตือนตัวระวังภัย อย่าไว้ใจคนใกล้ตัวดูแต่หน้า เขาหวังดีเอาใจไม่นำพา ดวงชะตา...อาจดับสูญสิ้นวัยอันควร”

    สมชายอ่านถึงตอนท้ายด้วยเสียงแผ่วลง พราวบอกให้พอเถอะ เซียมซีทำนายไม่เป็นมงคลเลย

    พอดีติณห์โทร.มาตัดพ้อพราวที่ไม่ไปเยี่ยมตนเลย พราวหวานกับเขาทันที อ้างว่าวันนี้ยุ่งกับงานแถลงข่าวจนไม่มีเวลาไปเยี่ยม พรุ่งนี้เสร็จงานจะไปเยี่ยมทันที พูดเสียงหวานว่า “แล้วเจอกันนะคะ บาย...”

    สมชายไปส่งพราวที่คอนโด พอพราวเข้าห้องก็ปิดประตูทันที สมชายยืนเซ็งอยู่ข้างนอก ครู่หนึ่งเธอเปิดประตูออกมาถามว่าทำไมยังไม่ไป สมชายเลยดันประตูไว้แล้วเข้าไปในห้อง พราวถามอย่างอวดดีว่าเข้ามาทำไมตนอยู่คนเดียวได้

    สมชายทักท้วงว่าเธอไม่ควรไปพบใครตามลำพังตอนนี้ เพราะเพิ่งนัดเดตกับติณห์แล้วเกิดเรื่อง เธอควรต้องหัดระวังตัวบ้าง ตนช่วยเธอไม่ได้ทุกครั้งหรอก พราวอวดดีท้าว่าใครจะมาทำอะไรตนได้ก็ลองดู เลยถูกสมชายจับไปจูบจ๊วบ พอผละออกมาเขาบอกว่า โชคดีที่ตนไม่ใช่คนร้ายเลยไม่ได้ทำอะไรมากกว่าจูบ

    “ออกไปให้พ้น อย่าคิดนะว่าคนอย่างพราวอยู่ไม่ได้ถ้าขาดคุณ!!”

    “อย่านะ! อย่าให้ถึงวันที่ผมพูดบ้างก็แล้วกันว่าคนอย่างสมชายอยู่ได้ถ้าขาดพราว!” สมชายสวนไปขึงขังแล้วกลับไปเลย พราวทรุดนั่งรู้สึกใจหายกับประโยคสุดท้ายที่เขาทิ้งไว้

    สมชายออกไปเจอสุดเขตต์ที่จะมาหามีน ทั้งสองคุยกันเรื่องที่พราวโกรธมีน สุดเขตต์รำพึงอย่างทำใจไม่ได้ว่าเงินห้าหมื่นที่มีนบริจาคในนามพราวนั้นน่าจะเก็บไว้รักษาตัวดีกว่าเอาไปทำเพื่อคนอื่น แต่พอสมชายถามว่ามีนเป็นอะไร สุดเขตต์ก็เลี่ยงไปคุยเรื่องอื่นแล้วขอตัว

    สุดเขตต์เชื่อว่ามีนต้องอยู่ที่โรงพยาบาล เขาไปเจอมีนอยู่ที่นั่นจริงๆ เขาตัดพ้อที่มีนไม่รับโทรศัพท์ มีนปดว่าตนไปทำงานแทนพราวเสร็จแล้วรีบมาดูโต้เลยไม่ได้รับโทรศัพท์ สุดเขตต์จับได้ว่ามีนพูดไม่จริงถามว่าทำไมต้องโกหกตน แล้วพูดเรื่องอาการป่วยของมีนและเรื่องพราวโกรธมีนที่บริจาคเงินห้าหมื่นในนามพราวทำให้ถูกครหา

    มีนยอมรับ ขอโทษ ขอเขาอย่าโกรธตนอีกคนเลย สุดเขตต์บอกว่าตนไม่โกรธแต่เป็นห่วง ปลอบมีนอย่าร้องไห้เดี๋ยวจะปวดหัวไม่สบายอีก สุดเขตต์บอกมีนว่าตนจะหาเงินมารักษามีนเอง เพราะตัวเองเก็บเงินไว้ก็ไม่มีความสุขถ้าไม่มีมีนอยู่ด้วย วาดหวังว่า

    “ผมอยากสร้างอนาคตกับมีน ได้ยินไหมครับ ผมจะรักษามีนให้หาย เราจะต้องได้อยู่ด้วยกัน” เขากอดมีนไว้อย่างอบอุ่น

    ooooooo

    พราวไปในงานบริจาคเงินซึ่งจัดขึ้นที่โรงพยาบาล ครั้งนี้พราวพูดเป็นที่ประทับใจของบรรดานักข่าว (เพราะจำคำพูดจากสมชายมา) ที่จะทำงานการกุศลและทำเพื่อคนอื่นให้มากขึ้น

    งานนี้ถูกส้มจี๊ดมาป่วนอีกตามเคย ถามว่าคราวนี้บริจาคหนึ่งล้าน คราวต่อไปจะบริจาคกี่ล้าน เลยถูกเอมี่ขัดคอว่าเรื่องเงินไม่ใช่ประเด็นสำคัญมันอยู่ที่น้ำใจ นักข่าวบางคนถามว่าทำไมพราวถึงได้เปลี่ยนไป เมื่อก่อนเรื่องช่วยเหลือสังคมไม่ค่อยได้เห็นออกหน้าเท่าไหร่ ส้มจี๊ดถามแทรกฉีกหน้าว่า “พูดง่ายๆว่าอยากไถ่บาปใช่ไหมคะ”

    แฟรงค์โกรธจี๊ด แต่อยู่ต่อหน้านักข่าวก็ทำได้แค่ค้อนขวับทำปากขมุบขมิบ จนเอมี่เตือนสติว่าวันนี้เรามาทำบุญนะเจ๊

    เสร็จจากงานบริจาค แฟรงค์ กับเอมี่รีบพาพราวออกมา ทั้งสองเหน็ดเหนื่อยกับการกันคนจนบ่นคิดถึงบอดี้การ์ดสมชาย

    มาโนชมาด้อมๆ มองๆ และติดตามพราวทุกระยะ จนเมื่อสบโอกาสก็เข้าไปแสดงตัวว่าติณห์ให้มารับเธอไป พราวจึงไปกับมาโนช บอกแฟรงค์ว่าไปถึงแล้วจะโทร.มา แล้วรีบไปขึ้นรถเพราะกองทัพนักข่าวยังตามมากันเป็นขบวน

    สุดเขตต์มองจากข้างบนเห็นพราวไปกับมาโนช เขาฉุกคิดถึงวันที่มาโนชเอาปืนมาจ่อเขาไปขู่ นึกเป็นห่วงพราวขึ้นมาจึงขี่รถตามไป

    มาโนชพาพราวไปที่บ้านสวนริมน้ำ แต่สุดเขตต์เข้าไปไม่ได้ จึงแอบดูอยู่ข้างนอก เห็นพราวเดินหายเข้าไปกับมาโนช เขานึกถึงสมชายทันที โทร.บอกสมชายว่าพราวขึ้นรถไปกับมาโนชตามลำพังโดยไม่มีคนติดตาม สมชายตกใจถามว่าไปบ้านติณห์ใช่ไหม

    “ไม่แน่ใจครับว่าเป็นบ้านนายติณห์รึเปล่า คุณพราวเพิ่งมาถึงเดินหายไปในบ้านแล้ว”

    พราวเข้าไปในบ้านไม่เห็นติณห์ มาโนชบอกว่าเขากำลังรับแขกอยู่ที่เรือนรับรองให้เธอเข้าไปนั่งรอข้างในก่อน

    “แต่นี่บ่ายแล้ว คงได้เวลาแขกจะกลับแล้วล่ะครับ คุณติณห์เชิญมาทานอาหารกลางวันกันน่ะครับ เชิญคุณพราวตามสบายนะครับ ผมจะรีบไปเรียนคุณติณห์”

    พอมาโนชออกไป พราวก็มองไปรอบๆ เธอทึ่งกับการตบแต่งที่ดูโล่งโปร่งสบาย เธอรินชากุหลาบอุ่นๆ ยกดื่มพลางเดินไปชมทิวทัศน์ที่ประตูระเบียง จึงเห็นว่าบ้านหลังนี้อยู่ติดริมแม่น้ำ...

    พลันพราวก็ชะงัก เมื่อมองไปที่ศาลาริมน้ำ เห็นด้านหลังของชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้วีลแชร์ไฟฟ้า คอพับเอียงเหมือนคนป่วยหนัก...

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    สมการรอคอย "กระเช้าสีดา" ตอนใหม่ ทวงคืนบัลลังก์เรตติ้ง ขึ้นอันดับ 1 ละครหลังข่าว

    สมการรอคอย "กระเช้าสีดา" ตอนใหม่ ทวงคืนบัลลังก์เรตติ้ง ขึ้นอันดับ 1 ละครหลังข่าว
    23 ต.ค. 2564

    11:15 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 12:04 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์