ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

พรายสังคีต

SHARE

เมรู้สึกตัวที่ห้องพักผู้ป่วยโรงพยาบาลมองไปรอบๆงงๆ มิ่งที่เฝ้าอยู่ดีใจถามว่า

“เม...แกรู้สึกตัวแล้วเหรอ...แกเป็นยังไงบ้าง”

“ฉันเป็นอะไรทำไมต้องให้น้ำเกลือ” มิ่งบอกว่าเธอเป็นลม เมบอกว่า “ฉันคงเครียดเรื่องการแข่งขันมากจนเก็บเอาไปฝันเลยล่ะแก ฉันฝันว่าถึงวันประกวดแล้ว พวกเราทำได้ดีมาก เสียงของแพรเพราะจับใจ จริงๆนะแก สะกดคนดูทั้งห้องประชุมจนเงียบสนิทอย่างกับต้องมนต์เลย แต่อยู่ๆแพรก็เลือดออกที่ปากหูจมูกตา มันไหลออกมาทุกที่ น่ากลัวมากเลย โชคดีนะที่มันไม่ใช่เรื่องจริง”

เมพูดแล้วมองไปรอบๆ ถามว่า “แพรล่ะ แพรหายไปไหน”

“แกทำใจดีๆนะเม” มิ่งน้ำตาคลอเสียงเครือ “เรื่องที่แกพูดมาทั้งหมดมันไม่ใช่ความฝันแต่มันเป็นเรื่องจริง” เมบอกมิ่งว่าอย่ามาอำตนให้ยาก ตนไม่เชื่อ แพรจะตายได้ยังไง “แต่แพรตายแล้วจริงๆ” มิ่งน้ำตาไหล

เมลุกพรวดขึ้นถูกสายน้ำเกลือดึงไว้ก็กระชากออก มิ่งตกใจถามว่าจะทำอะไร เมบอกว่าจะไปหาไอ้แพร มิ่งเข้าขวาง บอกเมด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

“แกฟังฉันนะไอ้เม แพรตายแล้ว ตายแล้วจริงๆ”

“ถอยไป ฉันไม่เชื่อแก” เมตวาดจะวิ่งออกไป มิ่งคว้ามือไว้ เมสะบัดแล้ววิ่งไปที่ประตู แต่พอจะเปิดประตู ยชญ์ก็เปิดเข้ามาจนเมชนเข้าอย่างจัง

“เธอจะไปไหน” ยชญ์ตกใจคว้ามือเมถาม

“ฉันจะไปหาแพร แพรอยู่ห้องไหน”

ยชญ์อึ้ง หันมองหน้ามิ่ง มิ่งพยักหน้าให้รู้ว่าเมรู้เรื่องแพรแล้วแต่ไม่เชื่อ ยชญ์จึงพูดกับเมเรียบๆว่า

“โอเค...เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปหาแพรด้วยกัน”

“แกนะแกไอ้มิ่ง คิดจะอำฉันให้ตกใจใช่ไหม” เมหันมองมิ่งพูดขำๆ มิ่งไม่ตอบแต่ร้องไห้โฮออกมา เมมองมิ่งปากสั่นหน้าเจื่อนเหมือนจะร้องไห้ แต่ข่มไว้ หันชวนยชญ์ทำเสียงแจ่มใสว่า

“ไปหาแพรกันเถอะ”

ยชญ์พยักหน้าแล้วเดินนำไป

ooooooo

ยชญ์พาเมมาที่ห้องดับจิต ที่กลางห้องมีศพคลุมด้วยผ้าขาวแต่หัวจดเท้า บอกเมว่าไปลาแพรเสียสิ

เมเดินช้าๆไปหยุดข้างเตียง เอื้อมมือสั่นๆไปดึงผ้าขาวออก พอเห็นหน้าแพรที่ซีดขาว เมก็โผกอดศพแพรพูดไปร้องไห้ไปอย่างหนัก

“แพร...ทำไมต้องเป็นแก ทำไมไม่เป็นฉัน ฉันขอโทษ ฉันผิดเอง ฉันควรบอกความจริงกับแก ฉันไม่ควรให้แกร้องเพลงท่วมธรณี ฉันผิดเอง...ฉันขอโทษ”

“เธอไม่ผิดหรอกเม ฉันต่างหากที่ผิด” ยชญ์เข้าไปยืนข้างเตียงสีหน้าเสียใจมาก เมพรวดมาตบหน้าเขาไม่ยั้ง ถามอย่างโมโหสุดขีด

“ไหนว่าทำลายอาถรรพณ์แล้วไง ฉันยังเห็นผีบรรพบุรุษของนายบนเวที เขาจับมือฉัน ไม่ให้ฉันช่วยแพร แล้วเขาบังคับให้แพรร้องเพลงจนตาย ทำไมบรรพบุรุษของนายถึงได้โหดร้ายใจดำขนาดนี้ เขาฆ่าแพรทำไม! ฆ่าทำไม!!”

ยชญ์ยืนให้เมตบโดยไม่ตอบโต้ไม่แม้แต่จะปัดป้อง บอกเมว่าอยากทำอะไรก็ทำเถิดถ้าทำให้เธอสบายใจขึ้น บอกเมเสียงสั่นว่า “ฉันคงไม่มีคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น แต่ฉันอยากจะบอกเธอว่าฉันก็เสียใจไม่แพ้เธอ...” ยชญ์เดินไปลูบผมแพรเบาๆพูดอ่อนโยน “เพราะฉันคิดเสมอว่า แพรก็เป็นเหมือนน้องสาวคนหนึ่งของฉัน”

เมรับรู้ถึงความเสียใจของยชญ์หยุดทุบตีตบเขา หันไปกอดร่างแพรร้องไห้อย่างหนักอีก ยชญ์มองเมอย่างสะเทือนใจมาก

ออกจากห้องดับจิต ยชญ์ กับเมเจอสารวัตรวิเศษพอดี ทั้งสองยกมือไหว้ สารวัตรบอกว่าตนกำลังอยากเจอยชญ์พอดี บอกว่าเคสของเด็กคนนี้เหมือนคุณโฉมยงค์มาก หมอเองก็ยังหาสาเหตุของการเสียชีวิตครั้งนี้ไม่ได้ เมทำท่าจะโพล่งอะไรออกไป ยชญ์รีบดึงมือไว้พูดตัดบท

“ผมขอไปส่งเมก่อนนะครับ แล้วจะไปพบสารวัตรที่โรงพัก”

“ถ้าอย่างนั้นคุณควรจะอ้อมไปทางด้านหลังของโรงพยาบาล” ยชญ์ถามว่าทำไม “ก็เพราะนักข่าวมารอสัมภาษณ์คุณอยู่เต็มล็อบบี้ของโรงพยาบาลเลยน่ะสิครับ”

ยชญ์อึ้ง วิตกว่าเรื่องราวจะไปกันใหญ่ หันมองเมที่หยุดร้องไห้แล้วแต่เงียบขรึมจนดูน่าเกรงขาม

ยชญ์ขับรถไปส่งเมกับมิ่ง เมนั่งเงียบมาตลอดทาง ยชญ์พูดกับมิ่งว่าสองคนกลับไปพักที่ห้องก่อน แต่ถ้ายังไม่สบายใจก็ยังไม่ต้องไปงานศพของแพรก็ได้เดี๋ยวตนกับเพื่อนๆจะจัดการกันเอง ด็อกเตอร์สำราญท่านรับเป็นเจ้าภาพทุกคืนอยู่แล้ว

มิ่งขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเพราะยังไงคืนนี้ก็ต้องไปงานแพรแน่ๆ แต่คงจะให้เมพักที่ห้องก่อนเพราะดูท่าทางจะแย่


นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

รู้จัก "วินนี่ ศิภัชรดา" มิสทีน 2017 นางเอกน้องใหม่ "ฟ้า หิน ดิน ทราย"

รู้จัก "วินนี่ ศิภัชรดา" มิสทีน 2017 นางเอกน้องใหม่ "ฟ้า หิน ดิน ทราย"
14 พ.ค. 2564

07:20 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันศุกร์ที่ 14 พฤษภาคม 2564 เวลา 10:35 น.